RSS

ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ’ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

03 Μάι

Με προσκαλεσε ο νεόκοπος φιλος μου Γιωργος να γραψω καποια τραγουδια , που σημαδεψαν τη ζωη μου….Η ζωη μου ειναι ενας χαρτης , γεματος σημαδια απο τραγουδια , κοιταγματα , ακουσματα , μνημες, χαστουκια , κλωτσιες , φιλια ,γλυκα ονειρα , εφιαλτες , εικονες……Ας ειναι ….Θα γραψω για τα σημαδια απ’τα τραγουδια….Ειναι ολα ομορφα , ασχετα αν καποτε , κάποια , μου φάνταζαν , ασχημα ή λυπητερά .

Μου ελεγε (ο πατερας μου) , πως στην πατριδα του τη Ρωσσια επειδη οι αποστασεις αναμεσα στα χωριά ειναι τεραστιες , οι ταξιδευοντες (με τα ποδια εννοειται) απο το ενα στο αλλο , φτιαξαν τραγουδια μακρόσυρτα για να μη χρειαζεται να τραγουδουν παραπανω απο πεντε-εξι στο δρομο ,ωσπου να φτασουν .Μου ελεγε ακομα , οτι το πιο μακροσυρτο ρώσσικο τραγουδι ειναι το Kalinka ,που εχει μονο δυο λεξεις , που ομως τραγουδωντας το τις επαναλαμβανεις οσο θες εσυ . Με επαιρνε στην αγκαλια του και μου τραγουδαγε παθιαρικα: “Καλίνκα-Καλίνκα-Καλίνκα μαγιά (Καλίνκα μου)” . “Μα , δεν με λενε Καλίνκα γιατι δεν λες Άννιτσκα μαγιά ;” , διαμαρτυρόμουν ….Δεν μου απαντουσε και ζηλευα . Ζηλευα παράφορα ….Παθιασμένα …… Το τραγουδι , το εχω σε δυο εκτελεσεις σε 33αρια βινύλια . Μια με την στρατιωτικη ορχηστρα του Σοβιετικου Στρατου του Λενινγκραντ και μια με την ορχηστρα του Paul Mauriat .

Θεσσαλονικη , Οκτωβρης του 1970 ….φοιτηταριό…..Με αρπαξαν στα καλα καθουμενα εξω απο την πορτα της πολυκατοικιας μας , και με …συραν ως το Μεταγωγών , ενα τετραγωνο πιο πανω . Μεσα σε ενα γραφειο (!) δερναν εναν νεαρο…Πρωτη μου φορα τον εβλεπα . “Τον ξέρεις ;” Μονο το κεφαλι μου κουνησα αρνητικα …και αρπαξα την πρωτη μου μπάτσα . Μετα απο ενα τεταρτο και καμμια 10ρια μπάτσες , πηραν τον νεαρο αλλου και βαλανε μπρος τις δυο μοτοσυκλεττες εξω απο το Τμημα…..Ακουσα τον νεαρο να ουρλιαζει καπου στο βαθος .Ουρλιαξα κι εγω , οχι απο συμπαρασταση , αλλα γιατι ενας φανταρος μου εσπασε με μια αποτομη κινηση τον αντιχειρα του δεξιου μου χεριου . Δεν μας ….ακουσε κανεις….(ο θόρυβος απο τις μοτοσυκλεττες βλέπεις) ……..Μετα απο την μεταπολιτευση , ακουσα για πρωτη φορα το τραγουδι “Χτυπάν απόψε στην ταράτσα τον Αντρέα”. Δεν γυρεψα ποτε ,να αποχτησω αυτο το τραγουδι….Καθε που βρεχει και λογω ηλικιας πονουν τα κοκκαλά μου , ακουμπω το σπασμενο μου χερι στο δεξι μου αυτί και ακουω να μου το τραγουδάει καποιος …Μαλλον ο νεαρος του Μεταγωγών θα ειναι……Μαλλον , Αντρέα θα τον ελεγαν ……

Πίνδος …..ι974 . Υπηρεσία υπαιθρου ….Καπου θαρρω οτι το εχω ξαναπει , πως ο δασκαλος του χωριου , ερωτευμενος μονοπλευρα μαζι μου , μου δυσκόλευε και μου ομορφαινε συγχρόνως τις μερες μου εκει πανω …..Ενα δίμετρο παλληκαρι απο την Κατερινη . Νοικιαζαμε απο ενα δωματιο στο ιδιο σπιτι ,και ειχαμε την ιδια νοικοκυρα .Τα πρωινα περνουσαν μαλλον ησυχα . Απο το μεσημερι και μετα , αρχιζε το ιδιο τροπαρι . Ερωτικη εξομολογηση με χιλιους δυο τροπους , παρακαλετά , αυστηρα , απειλητικά, κλαψιάρικα …ολες τελος παντων , οι εκδοχες . Το βραδυ με εβρισκε παντα , με μια …αιτηση γάμου , που την απερριπτα ευγενικα και πηγαιναμε για υπνο….Και φτου παλι απο την αρχη την αλλη μερα …….Καποτε μετα ενα χρονο , ο καθενας τραβηξε για τον τοπο του και για την δικη του ζωη . Δεν ξαναειδωθηκαμε .Τον Αυγουστο του 1998 πηρα ενα τηλεγραφημα απο την γυναικα του (;). Μου ελεγε πως ο….δασκαλος (δεν λεω τ’ονομα του γιατι πονάω) , ειχε πεθανει ξαφνικα , πριν λιγες μερες στις 8 Αυγουστου……αφηνοντάς την μονη και τρια ορφανα . Ξεκινησα να παω στην Κατερίνη με το τραινο…Ηθελα να ακουμπησω το ….χωμα του . Στο INTERCITY τοτε βαζαν και μουσικη…..Σε καποια φαση ακουστηκε το “Νοεμβρης μηνας δεν θα μεινει , να μη θυμασαι στις οκτω (δις) το τραινο για την Κατερινη ….Νοεμβρης μηνας δεν θα μεινει…” . Δεν ητανε Νοεμβρης , τελη Αυγουστου ητανε , μα , εγω νομιζα , πως η Μαρια Δημητριαδη , το τραγουδουσε για μενα ……..Το χωμα που τον σκεπαζει, ποτε δεν θα ειναι ελαφρυ . Θα το βαραινουν τα δακρυα μου, καθε που ακουω αυτο το τραγουδι .

Οταν πηγαινα στο Λυκειο , ημουν ερωτευμενη με τον συμμαθητη μου τον Γ. Φτωχοπαιδο , απο χωριο του καμπου , 6 χρονια μεγαλυτερος μου , που στα 24 του αποφασισε να τελειωσει το Λυκειο (δυο ταξεις του ειχαν μεινει) μπας και μπορεσει να σπουδασει για να γλυτωσει απο το “χωραφι” και την μιζερια …..Ποτε μου δεν του το ομολογησα ….Του τό’δειχνα ομως οπως μπορουσα ….Με ματιες , με δειλα αγγιγματα , με υπονοούμενα , με το οτι φροντιζα να ειμαστε συχνα μαζι…..Αυτος , εμοιαζε φευγατος…..Σαν να μη καταλάβαινε τίποτα . Σκυμμενος στα μαθηματά του ,στην οικογενεια του την πατρικη , στα κατα καιρους ….”κοριτσια” του (γιατι ηταν και νοστιμο παλληκαρι….με τις επιτυχιες του) , με συντροφευε (ημασταν τα καλυτερα φιλαράκια) , με βοηθουσε στα μαθηματα , με συνοδευε στα parties της …εποχης ….αλλα ,μεχρι εκει . Η συντροφια μας συνεχιστηκε και στα φοιτητικα μας χρονια στη Θεσσαλονικη και καποτε…ψιλοχαθηκαμε ……..Πριν μερικα χρονια μαζευτηκαμε οι παλιοι συμμαθητες , στη πολη των μαθητικων μας χρονων , να γιορτασουμε τα 30 χρονια απο την αποφοιτηση μας……Συγκινηση , φιλια , αγκαλιες , δακρυα , ρυτιδες , φαλάκρες , κοιλιτσες , φτιασιδώματα , βαμμενα μαλλια ,αφθονες αναμνησεις και αφθονο οινοπνευμα . Προς τα ξημερωματα , ο Γ. πηρε μια κιθάρα , τραβηξε μια καρεκλα απεναντί μου και ….κοιταζοντας με στα ματια , τραγουδησε ακκομπανιάροντας , το “Είδα την Άννα κάποτε” , καλυτερα (ή ετσι μου φάνηκε) κι απο τον ίδιο τον Νιόνιο …….“…..την βλεπω κατεβαινει , στεκεται στο σκαλί και χάνεται για παντα , στου κοσμου τη βουή…..” . Στο τελος , χωρις να σταματησει το ….”χάϊδεμα” των χορδων , μας ….”εστειλε” ολους , με εκεινο το περιφημο να πω ; αμιμητο να πω ;….”ημουν για χρόνια, ερωτευμενος μαζι σου…..αλλα εσυ , με εγραφες….Δεν μου’δωσες ποτε σημασια”…Σε λιγο , λεμε να γιορτασουμε τα 40 χρονια απο την αποφοιτηση μας……Λεω αυτη τη φορα , να το τραγουδησουμε μαζι , “ντουέτο” δηλαδη , οπως λενε …….Για οποιον δεν …καταλαβε ….ο φιλος μου ο Γ. , ειναι Πόντιος . Πόντιος , που παιζει πολυ ομορφη κιθαρα……

Πρωτοχρονια του 2002……….Η αναγκη το εφερε να εφημερεύω και αποφασισαμε να κανουμε το πρωτοχρονιατικο παρτυ στο Νοσοκομειο …….Μαζευτηκαμε λοιπον , ολοι (οχι ακριβως ολοι…καποιοι εμειναν στα Τμηματα) οι μεγάλοι και μικροι (στην ηλικια εννοω) εφημερευοντες , όλες οι βαρδιες νοσηλευτων, τεχνικων, βοηθητικων και διοικητικων υπαλληλων , στην τραπεζαρια του νοσοκομειου , φεραμε κρασια , φαγητα κασσετοφωνα και ……τραπουλες (μη το πει κανενας στον Αβραμό , καηκα….) κι αρχισαμε το …”γλεντι” .Ηρθαν και καποιοι περιπατητικοί αρρωστοι , με τους ορούς και με τους …καθετηρες ανα χειρας , ηρθαν και οι δυο μου γιοι , που ζουν τα τελευταια χρονια μακρυα μου …….Σε καποια φαση ακουστηκε το “ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας” , ενα απο τα πιο “λεβέντικα” 9/8 που εχω ακουσει και η καρδια μου σκιρτησε απο λαχτάρα …..Ο “μεγάλος” μου σαν να εννοιωσε το σκίρτημα αυτο , χαϊδεύοντας μου τους ώμους , εγειρε στο αυτί μου : “Σήκω ρε μανα , χορεψέ το ……σου παει…ειναι τοσο λεβέντικο…..Θα σου χτυπω τα παλαμάκια…” . Αρνηθηκα με …μιση καρδια : “Ειναι …αρσενικος χορός αστέρι μου , δεν κανει για γυναικα ” . “Εχει , ενα…..αντριλίκι μεσα της η μανα μας …..ετσι δεν ειναι Κότια ;” γυρισε προς τον μικρο , που μας αρεσει να τον φωναζουμε με το ρώσσικο ονομα του παππου του . Ο μικρος , ειναι αυστηρος , σωβινιστης με το φύλο του , ροκάς , ανάρχας , λιγομίλητος……..Με κοιταξε απο πανω μεχρι κατω , χαμογέλασε ισα για να το καταλαβω μονο εγω και….εγνεψε καταφατικά ……….Χόρεψα το πιο ……λεβεντικο ζεϊμπεκικο του κοσμου , ακουμπωντας το ενα χερι στην καρδια και το αλλο απλωμενο ,σαν να εψαχνα να αγγιξω το Θεο , με δυο καταξανθους αγγέλους γονατισμενους μπροστα μου , να μου κρατουν το ….”ίσο” με τα παλαμάκια τους……..Απο τοτε , το χορευω παντα , οταν το ακουσω….

Ειναι πολλες οι εικονες …πολλα τα τραγουδια….πολλα τα σημαδια …..Αν θάπρεπε να τα γραψω ολα , το Διαδίκτυο θα ηταν μικρο , για να τα χωρεσει….Αλλωστε και η ζωη μου ειναι μεγαλη….(χρονικά) .

Για να …συντηρήσω την “πυραμίδα” , προτεινω – παρακαλω τους : Allu Fun Marx , imikrimarika , θειο Ισίδωρο , χαρτοπόντικα , Γ ρ η γ ό ρ η , να κανουν το ιδιο και ….τους ευχαριστω εκ των προτέρων .

 
23 σχόλια

Αναρτήθηκε από τον/την στο Μαΐου 3 , 2007 in Uncategorized

 

23 responses to “ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠ’ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

  1. Γιώργος Μαργαρίτης

    Μαΐου 4 , 2007 at 00:37

    Καταπληκτικό κείμενο.

    Δε μου βγαίνει κάτι να πω.

    Χάρηκα πολύ που διάβασα αυτό το άρθρο.

     
  2. Γρηγόρης

    Μαΐου 4 , 2007 at 02:16

    Αγαπητή Anna-Silia ,
    για λόγους (που ίσους δεν έχουν σημασία) δεν συμμετεχώ σε “πυραμίδες”. Δέχτηκα και άλλες φορές πρόσκληση και αρνήθηκα.

    Θα κάνω όμως μια εξαίρεση διότι… βρήκα την πρόσκληση και την όλη ιδέα ενδιαφέρουσα… διότι βρήκα το κείμενό σου τόσο δυνατό…. διότι είσαι η Anna-Silia …. διότι όλοι οι κανόνες έχουν την εξαίρεσή τους( ας συμμετέχω και εγώ μια φορά σε “πυραμίδα”)

    Βέβαια οι μνήμες μου είναι πιο περιοριμένες καθότι νεότερος…. δεν έζησα σε “ηρωικές εποχές”.

    Σύντομα θα σου απαντήσω με σχετικό post.

    Προς το παρόν ξημερώνει Παρασκεύη και σε λίγο το πιο βαθύ σκοτάδι θα δώσει τη θέση του στο φως…
    Αυτό λοιπόν σου χαρίζω προς το παρόν το πρώτο φως της μέρας…

    Καλημέρα

     
  3. Allu Fun Marx

    Μαΐου 4 , 2007 at 07:32

    Όλες οι στιγμές που πλαισιώνουν τα τραγούδια σου είναι συγκλονιστικές.
    Ευχαριστώ για την πρόσκληση Σίλια…
    Θα γράψω σύντομα

     
  4. imikrimarika

    Μαΐου 4 , 2007 at 16:58

    ….Έχει ένα αντρίλικι …μέσα της η μάνα μας….
    και μια γλύκα…..λέει η μικρή μαρίκα…..

     
  5. silia

    Μαΐου 5 , 2007 at 18:13

    Λοιπον ….
    Αυριο παιρνω μαζι μου την “χαρα” του Γ.Μαργαριτη , το “πρωτο φως της μέρας”και το τελευταιο ποστ του Γ ρ η γ ο ρ η , την “υποσχεση για γραψιμο” του Allu Fun Marx , και την ομορφη ρίμα (σαν ρίμα μου φάνηκε το “γλύκα-μαρικα”) της imikrimarika και φευγω για τα Χανια της Ομορφης Κρήτης …..
    Δεν θα ειμαι μόνη ….Εκτος απ’ολα αυτα τα …παραπανω θα εχω και την χαρα , που μου δεινουν ολοι αυτοι , που δειχνουν να τους αρεσει η ….γραφή μου …..
    Καλή αντάμωση .

     
  6. Ανέστης

    Μαΐου 7 , 2007 at 18:45

    Πως βγήκα τώρα εγώ εδώ; Με ξέβρασε η πλημυρίδα της πυραμίδας. Πήρα ένα σχοινί που έφτασε σε μένα, το ακολούθησα και βγήκα σ’ ευτό το καταπληκτικο κείμενο. Δεν είχα πρόθεση να γράψω αλλά τώρα σκέφτομαι πως είναι μια ιδιοτυπη συνομωσία να βρεθούμε μεταξύ μας. Αν χρησιμεύσει γι’ αυτό, χαλάλι!

     
  7. Γρηγόρης

    Μαΐου 9 , 2007 at 20:02

     
  8. ascites

    Μαΐου 10 , 2007 at 22:58

    ………..
    δυο κλεφτά δάκρυα….
    για τα παιδια……..
    και τη μαμα τους που χορεψε……
    νυχτα ….
    στο νοσοκομειο…
    να εισαι καλα!!!…

     
  9. inlovewithlife

    Μαΐου 11 , 2007 at 11:10

    Είμαι δουλειά και γουστάρω που ξεκλέβω χρόνο να διαβάζω τέτοια πράγματα.

    Έχεις μεγάλη ψυχή. Γράφε εσύ και εμείς θα γινόμαστε καλύτεροι, πιο ευαίσθητοι, πιο αληθινοί.

     
  10. Λυκάων

    Μαΐου 12 , 2007 at 13:58

    Δεν μ’ “έστειλες” με το κείμενο σου.

    Δεν μ’ άγγιξες.

    Δεν σ’ άφησα να με παρασύρης.

    Αυτό δα μας έλειπε τώρα…

    ————–
    Μα γιατί θόλωσ’ η ματιά μου, γμωτη μου;
    Γιατί βούρκωσα;
    Μάλλον κουράστηκαν τα μάτια από την οθόνη. Μετά από τόσες ώρες δουλειά, ε, φυσικό είναι….

     
  11. silia

    Μαΐου 13 , 2007 at 21:55

    @AlluFunMarx
    Σ’ευχαριστω που ανταποκριθηκες . Τα σχολια μου , βρισκονται στο μπλογκ σου .

    @Ανεστης
    Πολυ σωστα το σκεφτηκες ….
    Εσυ ηρθες εδω , με ….ενα σχοινι (κατι σαν τον Ταρζαν ,να πουμε?)….Εγω (που σε διαβαζω αρκετο καιρο) , εφτασα κοντα σου , “ερεθισμενη”(με την καλη ….εννοια)απο την φωτο στο avatar σου….Εξυπνο κολπο…..Νοιωθω οτι δεν εχασα…..
    Και κατι αλλο : Η ιδεα της συνωμοσιας ….ειναι παντα ελκυστικη.

    @Γρηγορης
    Θαρρω , πως σ’εχω ξαναρωτήσει……Πώς κατορθωνεις να ….διαβαζεις μεσα μου ; Απο πού , μπορεις να με γνωριζεις ; ……
    Μολις πριν λιγο γυρισα απο ταξιδι στο Αιγαιο….Κι εμειναν(αφησα δηλαδη), καποια κομματια μου ,σε μια βεραντα πανω απο ενα “παρακμειακο”λιμανι , που το οργωναν πλοια και αεροπλανα , ….μεσα στο ….νυκτόχρωμα Λογω τιμης στο λεω…Στ’ορκιζομαι πως ειναι ετσι ….ακριβως
    Δεν καταλαβαινω τι ακριβως θελεις να πεις…ομως να περπατας ελαφρα….γιατι πατας πανω σε καποια κομματια της ψυχης μου. Θα το διαβασω καλυτερα αυριο…Τωρα ειμαι τοσο κουρασμενη….

    @ascites
    Λυπασαι ; συγκινηθηκες ; ή απο χαρα ειναι τα δακρυα αυτα ;
    Μίλα μου…….Συνεχισε να μου μιλας….

    @inlovewithlife
    Θα γραφω …στο υποσχομαι…..Μεινε εκει….και οπως….εισαι και περιμενε….εχεις το λογο μου .

    @Λυκαων
    Σε ….αγγιξα….και τό’νοιωσες……Σταματα τα “παιδιαρισματα”
    Και κατι αλλο : Τα “βρεμμενα” ματια , ειναι το …διαβατηριο μας για τους Παραδεισους….(ειναι πολλοι , πιστεψέ με).
    ——–

    Ελειπα ταξιδι…..Τωρα σας ειδα ολους .

     
  12. ela nte

    Ιουνίου 4 , 2007 at 01:13

    Ούτε πάλι να παραείσαστε κρύοι, παρά αφήστε να σας κυβερνάει η κρίση σας η ίδια, να συμφωνάει εκείνο που κάνετε μ΄ εκείνο που λέτε, εκείνο που λέτε μ΄ εκείνο που κάνετε. Να μη ξεπερνάτε το μέτρο της φύσης …..

    (…………)

     
  13. roula karamitrou

    Απριλίου 18 , 2008 at 10:45

    Πολύ μετά…με συγκίνησες sillia
    Να σαι καλά και συ κι οι άντρες σου, όπου κι αν βρίσκονται…να τραγουδάτε και να χορεύετε

     
  14. silia

    Απριλίου 18 , 2008 at 14:27

    @ roula karamitrou
    Δεν πειράζει που … συγκινήθηκες , πολύ μετά . Φτάνει που συγκινήθηκες …
    Ξέρεις Ρούλα …. η συγκίνηση (η υγιής) , είναι η …. αεροβική άσκηση της ψυχής … Την κάνει (την ψυχή) , πιο γερή , πιο ανθεκτική και πιο όμορφη .
    Καλώς ήρθες .

     
  15. Ramos

    Σεπτεμβρίου 10 , 2008 at 21:50

    Ολα πολυ καλα…και οι στιγμες ανεπαναληπτες και συνκλονιστικες…
    Ομως απ ολα δυο με αγγιξαν βαθυα
    το τραγουδι του Αντρεα με ανατριχισε…και μου φερε ριγος….
    το Ζεμπεκικο δε συγκινηση και δακρυα στα ματια….

    Τα σεβη μου κυρια μου!!

     
  16. silia

    Σεπτεμβρίου 11 , 2008 at 11:33

    @ Ramos
    Σ’ ευχαριστώ πολύ …
    Σπουδαία η αίσθηση του να εισπράτεις Σεβασμό .
    Ευχαριστώ .

     
  17. Dorothea

    Δεκεμβρίου 6 , 2009 at 19:45

    Το διάβασα ετεροχρονισμένα το κείμενο σου Σίλια μου αλλά με έκανε να δακρύσω. Έχεις ένα τρόπο να αγγίζεις τον άλλον βαθιά με τις λέξεις, με τις σιωπές, τις μουσικές που διαλέγεις. Να’σαι καλά!

     
    • silia

      Δεκεμβρίου 10 , 2009 at 22:50

      @ Dorothea
      Πολύ όμορφα λόγια . Σ’ ευχαριστώ .
      Και μια και μιλάμε για “αγγίγματα” , διάβασε αν έχεις διάθεση και χρόνο το “ΤΟ ΧΑΔΙ” http://silia.wordpress.com/2007/09/18

       
  18. Mr e.

    Δεκεμβρίου 8 , 2009 at 22:45

    Καταπληκτικές εικόνες. Θεά στα μάτια των “αγγέλων” σας να χορευετε στον πιο λεβεντικο ρυθμο…. και ο χορός σας…χορός όλων εκείνων που εχουν ψυχή , που αγαπάνε και που τους αγαπούν πραγματικά…
    Ευτυχής συγκυρία που επεσα πανω σ΄αυτο το κείμενο (δικαίως το βάλατε σε link). Λίγοι μπορούν να γράψουν έτσι γιατί λίγοι ίσως μπορούν, εχουν το προνόμιο, να αισθάνονται όπως εσείς… Πιστεψτε με συγκινήθηκα. Ναι αλήθεια σας λέω ! Συγκινήθηκα στην εικόνα σας. Να χορεύετε κρυφοκαμαρώνοντας τους λεβέντες (τους αγγέλους σας) που σας χτυπουσαν παλλαμάκια… Να είστε καλα.

     
    • silia

      Δεκεμβρίου 10 , 2009 at 22:53

      @ Mr e.
      Με … κολακεύετε , νεόκοπε φίλε μου , και … μου αρέσει …
      Μου αρέσει , σχεδόν , όσο και το να χορεύω έναν λεβέντικο ζεϊμπέκικο χορό .
      Σας ευχαριστώ από καρδιάς , για τα καλά σας λόγια .

       

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 116 other followers

%d bloggers like this: