ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ …. (21 Μαρτίου 2008)

Μετάβαση στα σχόλια

Σαν τα δέντρα που φεύγουν
στης γαζέλας το τρέξιμο ,
όλα τα γνώρισα κι όλα τα είδα
σ’ ανεπανάληπτες στιγμές ,
στιγμές , στιγμών .
Και τα ελαφριά και τα γρανίτινα
και τα βαριά και τα πεταλουδίσματα.
Τα ακαριαία
και τα αιώνια .
Πρόσωπα όμορφα
πρόσωπα άχαρα ,
πρόσωπα κίτρινα κι άλλα πολύχρωμα .
Μάτια νεκρά
και μάτια ορθάνοιχτα .
Χέρια ελεούντα
και χέρια αρπάζοντα .
Τις αντιθέσεις
και τις βάσεις .
Άλλοτε γέλια κι άλλοτε δάκρυα …
…Χιλιάδες δάκρυα ….
Θάλασσες πράσινες ,
θάλασσες κόκκινες ,.
Βράχους που λειώσανε
κι άλλους που αντέξανε .
Είδα την γέννα ,
είδα τον θάνατο ,
είδα τον πόλεμο και την κατάρα ,
την αγωνία και την φθορά .
Την αγάπη ,
την γλυκάδα ,
την ελπίδα ,
το χρυσάφι ,
τις λέξεις ,
τα όργανα ,
τους ήχους ,
τα χρώματα .
Γνώρισα τους ανέμους και τα σύννεφα
την βροχή
και τους αιώνιους ήλιους …
…Τα χίλια σημεία του ορίζοντα …
Απάντησα τους τυφλούς καβαλάρηδες ,
τις μαραμένες θρησκείες ,
τα ξεχασμένα έμβρυα .
Εκατομμύρια γυμνές μορφές ,
εκατομμύρια γυμνές αλήθειες
εκατομμύρια γυμνές θελήσεις .
Είδα τον γάμο
του Ιδανικού με την Βρωμιά …
…Σμίξιμο ανεπανάληπτο , Θεέ μου …
κι όμως , ξεπέρασε κι αυτό .
Ένα δεν γνώρισα
ποτέ …
Αν ήμουν
εγώ
που έτρεξα μπροστά τους ,
ή όλα αυτά που με προσπέρασαν
σε μια βιασύνη εκπληκτική ,
να κάνουνε
“σοφούς”
κι άλλους πολλούς ανθρώπους .

14 σχόλια

Filed under Ποίηση, λόγος