MAMA ;….

Jump to Comments

Μαμά ;… Μ’ ακούς μαμά ;…

Μ’ ακούς , το ξέρω … Μ’ ακούς , γιατί ποτέ δεν έφυγες , όπως νομίζουν οι άλλοι … Κάπου εδώ γύρω είσαι , απλά κρυμμένη από τα μάτια των ανθρώπων … Γύρω μου όμως . Κοντά μου … Να με κοιτάς , να με καμαρώνεις , να με φροντίζεις , να με προσέχεις … Γιατί , ήμουν το φως της ζωής σου …. Τί λέω ;… Ήμουν όλη σου η ζωή ….

Μαμά ;…. Συγχώρα με που ρωτάω συνέχεια … αλλά ρωτάω για να ξέρω αν είσαι εδώ … να μη μιλάω στον αέρα … Μαμά ;… Όπως εσύ ρωτούσες : “Άννα” ;… τότε όταν στα βαθειά σου γεράματα με την άνοια , δεν ήσουν σίγουρη ότι ήμουν εγώ , που ήμουν κοντά σου …

Μαμά ;… Σήμερα θά’ πρεπε να σου πω “Χρόνια πολλά” , … Όμως θα ήταν τουλάχιστον … ηλίθιο και δεν θα το κάνω … Αντ’ αυτού όμως , θα κάνω κάτι άλλο . Διάλεξα τις πιο όμορφες φωτογραφίες σου και όλη τη μέρα θα τις “περνώ” μπρος απ’ τα μάτια μου , να γεμίσουν τα μάτια μου , η μέρα μου , η ζωή μου με … ομορφιά . Γιατί ήσουν πολύ όμορφη , μαμά … Όμορφη στην όψη , στην θωριά , αλλά και στο … μέσα σου . Kαι όλοι σ’ αγαπούσαν και σε φώναζαν : “Όμορφη Αλεξάνδρα” ….

Μαμά ;…. ήσουν πάντα τόσο γλυκειά … από μωρό ακόμη … τότε στην πανέμορφη Ευπατόρια της Κριμαίας που πρωτοείδες τον κόσμο … Μεγάλωνες μέσα στις ομορφιές και στην αγάπη κι όλα ήταν όμορφα και χαμογελαστά , σαν τα μεγάλα σου μάτια …

Μαμά ;… Κι έπειτα ήρθε ένα μεγάλο “σύννεφο” και έκρυψε τον Ήλιο της ζωής σου … της ζωής σας …. Και ήρθε η προσφυγιά …. και χάθηκε και η όμορφη Κριμαία , και βρέθηκες σε μια καινούρια Πατρίδα , που λέγαν πως είναι όμορφη , μα εσύ όλα άσχημα και σκοτεινά τα έβλεπες μαζί με τα άλλα τρία αδέλφια σου , πίσω απ’ τα τζάμια ενός  Ορφανοτροφείου της Αθήνας του 1914 ….

Όταν ήρθε η ώρα να φύγεις απ’ εκεί ήσουν ήδη μεγάλη κοπέλα 14 χρονών , και βγήκες στη ζωή , παίρνοντας στην ευθύνη σου και τον μικρό σου αδελφό , τον 10χρονο Βλόντια (Βλαδίμηρο) … Όμως , δεν φοβόσουν τη ζωή , γιατί είχες μάθει την τέχνη της Νοσοκόμας και μια χαρά τα πορεύατε … Μόνο που μικροπάντρεψες τον Βλόντια στα 17 του , για να πάρει κλήρο γης και να κάνει κι αυτός σπιτικό γιατί δεν ήταν και πρέπον , ένας … άντρας να ζει από την αδερφή του …

Μαμά ;… Ήσουν λένε , η πιο όμορφη Νοσοκόμα της πόλης που ζούσες … Τί λέω ;…. Ήσουν η πιο όμορφη κοπέλα όλης της πόλης . Και λένε ακόμα , πως εκείνα τα χρόνια , η ροή , … ο τόπος της Κυριακάτικης βόλτας , άλλαξε , και μεταφέρθηκε σε άλλο μέρος της πόλης , και η “βόλτα” γινόταν πια , μπροστά από την Κλινική που δούλευες , μπας και με την ευκαιρία , οι … βολτάροντες , δουν και την Ρωσίδα καλλονή νοσοκόμα , αν … τύχαινε και έβγαινε στο μπαλκόνι .

Μαμά ;…. Και κάποτε , κάποιος ασθενής της Κλινικής , ο Ιωσήφ Γουμπαρένκο σε ρώτησε για το όνομα και την καταγωγή σου και κατάλαβε πως ήσουν κόρη του Βασίλη Γαγιέφσκυ , φίλου από τα χρόνια της γλυκειάς Κριμαίας , που η ζωή τους είχε χωρίσει …. Σου είπε , πως θα σε κάνει κόρη του , νύφη του δηλαδή , γιατί είχε τρεις γιούς , που όλο και κάποιος απ’ αυτούς θα ήταν … άξιος για σένα … Και μαμά …. είδες τον Κότια , τον πρωτότοκο του , και τον ερωτεύθηκες …. και σ’ ερωτεύθηκε και ο Κότια , και έτσι ερωτευμένοι μείνατε μέχρι τα γεράματά σας …..

Μαμά ;…. Τόση αγάπη …. Μόνο μια “σκιά” , σκοτείνιαζε τη ζωή σου …. Δεν μπορούσες να πάρεις αγκαλιά , ζωντανό παιδί …. Εννιά παιδιά γέννησες … και κανένα δεν ζέστανε την αγκαλιά σου … Νεκρά ….

Και κάποτε …. στα 45 σου …. (για εκείνη την εποχή , σίγουρα ήσουν για βιβλίο Γκίννες) , έγινε το …. θαύμα της ζωής σου :

Μαμά ;…. Από τότε και μετά , οι φωτογραφίες σου … λιγοστεύουν …. Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη και τσακισμένη απ’ τη δουλειά …. γιατί έπρεπε να με μεγαλώσεις με τα … καλύτερα . Εντάξει … κι ο μπαμπάς … δεν λέω … μια χαρά ήταν και μας αγαπούσε και μας νοιαζόταν , αλλά … “ήσσονος προσπαθείας”  …. “χαμένος στη μετάφραση” μιας πραγματικότητας την οποία ποτέ δεν κατάλαβε και με την οποία ποτέ δεν προσαρμόστηκε …. “Επί των … καλλιτεχνικών” της οικογένειας ήταν μόνο ο μπαμπάς …. Για τον “επιούσιο” ;;; , ΕΣΥ …. Εσύ μαμά …. Εσύ έπρεπε να δουλεύεις σκληρά , για να μπορώ εγώ να … βγαίνω φωτογραφίες … Στην σχολική παράσταση … στη σχολική εκδρομή της αποφοίτησης , στα εργαστήρια της Ιατρικής με την άσπρη μου ποδιά , στην ορκωμοσία στον Ιπποκράτη , στην … στα … στο … Κι ακόμη κι όταν … δεν χρειαζόμουν πια τα λεφτά σου …. πάλι δεν είχες χρόνο για πολλές φωτογραφίες , γιατί μου πρόσεχες το σπίτι , μου μαγείρευες πάντα ζεστό φαγάκι , που ξενυχτούσα και κουραζόμουν , και μου μεγάλωνες τα παιδιά μου …. Και ξέρεις μαμά ;… Θαρρώ , πως οι αρετές των γιών μου , δεν οφείλονται τόσο στα γονίδια που πήραν από μένα και τον πατέρα τους , αλλά στον ήρεμο , έξυπνο και γεμάτο αγάπη τρόπο , που τους μεγάλωσες ….

Μαμά ;…. Ύστερα , “κάθησε” ένα απέραντο κενό μπροστά στα όμορφα μάτια σου …. κι απόμεινες να το κοιτάζεις …. Και δεν μπορούσες να δεις τίποτα πέρα απ’ αυτό το κενό … Μόνο εμένα , κάπου κάπου , κι εκείνο πολύ θολά και δεν ήσουν σίγουρη για το τί ακριβώς βλέπεις (Alzheimer , το είπαν) … Και τότε , ρωτούσες :

- Άννα ;;;…

Κι εγώ τότε , που δεν μπορούσα να το “χωνέψω” πως δεν μπορούσες να με “δεις” , έκλαιγα … έκλαιγα συνέχεια , αλλά εσύ δεν στεναχωριόσουν πια , γιατί είχες το μεγάλο κενό μπροστά σου να … κοιτάζεις … κι έτσι , κοιτάζοντας αυτό το απέραντο κενό , μια μέρα , “μπήκες” μέσα του και έφυγες ….

Μαμά ;;;…. είσαι ακόμα εδώ ; … Έχω ακόμη κάτι να σου πω ….

Σήμερα … γιορτάζεις …..

===========================================

Σήμερα , 11 Μαΐου του 2008 , δεύτερη Κυριακή του Μάη , είναι η γιορτή της μητέρας …

Αυτό μου το ποστ, ΔΕΝ το αφιερώνω στην μητέρα μου … Θα ήταν ανούσιο , ίσως κι ανόητο … Η μητέρα μου , δεν ζει πια για να εκτιμήσει κάτι τέτοιο …

Το αφιερώνω σε όλες εκείνες τις γυναίκες , που προσπαθούν με όλη τους την ψυχή , να κάνουν ένα παιδί , κι ακόμη …. ΔΕΝ τό ‘χουν καταφέρει …

Κι ακόμα , εκτός από την αφιέρωση , τους δίνω και μια συμβουλή :

- Προσευχηθείτε στην μαμά μου γι αυτό που τόσο επιθυμείτε …. Ήταν πολύ όμορφος άνθρωπος … Είμαι σίγουρη , πως θα είναι και πολύ όμορφος Άγγελος …. Και επειδή ο … “Μεγάλος” , εκτιμά ιδιαίτερα την ομορφιά των ανθρώπων αλλά και των Αγγέλων , θα την έχει σίγουρα κοντά Του …. Το … δεξί Του Χέρι ….

Και σίγουρα , θα …. την ακούσει με προσοχή .

.

46 Σχόλια

Filed under ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, Αδυναμίες..., Μια ζωή ...., Μνήμες, Χρόνια Πολλά, αφιερωμένα, διηγήσεις, εξομολογήσεις