ΘΥΜΑΜΑΙ …

Μετάβαση στα σχόλια

Θυμάμαι , εκείνο το πρωινό σαν νά’ταν χθές … 20 Ιουλίου του 1974 …. πάνω στα βουνά των Γρεβενών , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου .

Θυμάμαι πως είχαμε μαζευτεί από νωρίς στο καφενείο του χωριού και τεμπελιάζαμε κάτω απ’ το μεγάλο πλατάνι …. Οι αγροτικές εργασίες στα αμπέλια (που ήταν και η ζωή τους εκεί πάνω) , “πεσμένες” , λόγω εποχής και η ζέστη αφόρητη – θυμάμαι … – ακόμη και για εκείνο το μεγάλο υψόμετρο …. Περιμέναμε τον …. Ταχυδρόμο .

Ο Ταχυδρόμος ήταν κάτι πολύ σπουδαίο για τα μέρη εκείνα , και για εκείνη την εποχή …. την εποχή χωρίς τηλέφωνα (ένα τηλέφωνο με χειροκίνητη μανιβέλα υπήρχε μόνο στο καφενείο του χωριού , όπου για να συνδεθείς με τον ΟΤΕ του κέντρου , “άνοιγαν” όλα τα παρόμοια τηλέφωνα στα διάφορα άλλα χωριά του στυλ “Κλείσε μπάμπω-Λεμονιά , Θεσσαλονίκη ψάχνω και με καθυστερείς … Τί ψάχνω στη Θεσσαλονίκη ;;;… Η γιατρίντσα , ψάχνει την μάνα της …. όχι , όχι … τον αρραβωνιαστικό της ψάχνει … κλείσε τώρα , θα σε πάρω μετά , να στα πω …” ) , την εποχή , χωρίς … εφημερίδες (Χούντα , ακόμη … τί να διαβάσεις ;… ) και προπαντός , χωρίς τηλεόραση (Μία μόνο στο καφενείο του χωριού , που ο μαγαζάτορας την … χρέωνε με τον καφέ για να την δούνε , αλλά ποιός να πλήρωνε λεφτά για να δεί την τηλεόραση της Χούντας ;… όλοι σχεδόν ήταν αριστεροί … κι έτσι κι αυτή , έμενε σβυστή) .

Έτσι , έμενε μόνο ο Ταχυδρόμος , να μας … συνδέει με τον υπόλοιπο κόσμο (ερχόταν μια φορά την εβδομάδα και η μέρα εκείνη , ήταν κάτι , σαν γιορτή) … Ο Ταχυδρόμος και το ραδιόφωνο , που όμως δεν τους πολυάρεσε γιατί μετέδιδε ειδήσεις της Χούντας (οι περισσότεροι άκουγαν τα βράδια κρυφά στα σπίτια τους την Ντόϋτσεβέλλε) , και έβαζε και κάτι ψιλοσαχλά τραγούδια που και που , αλλά όλοι (μα … όλοι) προτιμούσαν τα δημοτικά τραγούδια και έτσι και το ράδιο , ήταν σε ψιλοαχρηστία .

Θυμάμαι …. Θυμάμαι όμως , πως την μέρα εκείνη απ’ το πρωί που την αράξαμε στο καφενείο , το ραδιόφωνο είχε “βγάλει άντερα” (που λέγαν) στα δημοτικά τραγούδια και όλοι , ήσαν ευχαριστημένοι και μέχρι και … κονσέρβα , άνοιξαν με το τρίτο “μεταβγαλμένο” τσίπουρο , γιατί στον τόπο εκείνον , όταν λέγανε …. “καφέ” , τσίπουρο εννοούσαν , γιατί το αμπέλι και τα τσίπουρα , ήταν η ζωή τους … θυμάμαι …

Τότε ήταν , που είδαμε και τον Ταχυδρόμο , να ανηφορίζει …

A , … o Tαχυδρόμος … Ένας … Ιππότης των ορέων …. με την στολή του , τον πέτσινο σάκκο του , τα μαύρα γυαλισμένα του άρβυλα , την κυκλική τρομπέτα του κρεμασμένη στον λαιμό και … το λευκό του άλογο (εντάξει λίγο γέρικο κι αυτό , σαν και την αφεντιά του … αλλά άλογο … άτι … πως να το πω… ) .

Έφθασε στο ύψος του ανοίγματος (της πλατείας του χωριού) , ξεπέζεψε , έδεσε το άλογο στον πλάτανο και στάθηκε μπρος στην ομήγυρη με τα χέρια στη μέση :

- Άϊντε βρε … χαμένα βόλια … Τι φτιάντε μωρέ εδωπέρα ;… Που συγυρνάτε τα μυαλά σας ορέ σκουντηγμένα ; … Τί τηράτε και τί αφουγκράζονται τ’ αυτιά σας και χαζοτραγουδάτε σαν νεραϊδοπαρμένες κόρες ;…. Ξυπνάτε ορέ !…Ξυπνάτε !… σας φέρνω χαμπέρι από την πόλη , πως γίνεται …. πόλεμος …. Μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο και την βαράνε … Πόλεμος ορέ ζαγάρια …. Αφήστε τα τσάμικα ,τους συγκαθιστούς και τα κλαρίνα και τηράτε τί θα γένει από δω και πέρα ….

Είχα την εντύπωση για μια στιγμή , πως μέχρι και τα τζιτζίκια … σώπασαν . Μέχρι να συνειδητοποιήσουν , τί άκουσαν , πέρασαν κάποιες στιγμές , που φάνηκαν σαν να “κολλούσε” ο χρόνος …. Άνθρωποι “καμμένοι” από τον πόλεμο , με σχετικά πρόσφατες τις μνήμες του Εμφύλιου (Πίνδος , βλέπεις) , νοιώσαν τον πανικό να τους κυκλώνει …. Οι γυναίκες να μοιρολογάν , οι άντρες να δακρύζουν και να σφίγγουν τα χείλια , τα παιδιά να κρύβονται στις ποδιές των μανάδων τους , και οι γριές να … μοιρολογάνε και να τραβάνε η κάθε μια για το σπιτικό της , να … ετοιμαστούν …. να ετοιμάσουν τους άντρες για τον … Πόλεμο … Και μέσα στην όλη ταραχή , να και η …. χαζο-Δέσπω , που την είχε “βαρέσει η τρέλλα” απ’ τα μικράτα της να γυρεύει να αγοράσει μια μεγάλη ….(”την πιο μεγάλη , μάστορα” ) κλειδαρια για το σπίτι της …

- Αϊ χάσου ρε Δέσπω με την κλειδωνιά σου , κι εσύ … Τι τάχα την χρειάζεσαι την κλειδωνιά , μέσα σ’ αυτή την συμφορά ;

- Να … μανταλώσω καλά το σπίτι μου …. Ξέρεις τι άτιμα είναι ετούτα τα … Τουρκόπουλα ;… Μπορεί σε λίγο , να φτάσουνε και μέχρι εδώ και να με κυνηγάν για να με … μαγαρίσουν ….

Γύρισα κι εγώ στο σπίτι μου …. θυμάμαι… και άνοιξα το ραδιόφωνο ….

Μέχρι το πρωί της άλλης μέρας , είχαμε ενημερωθεί σχεδόν για όλα ….

Μετά τρεις μέρες , κατάφερα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά , με την μάνα μου στην Θεσσαλονίκη …. Μου είπε πως ο άνθρωπός μου (και νυν σύζυγος μου) , που τότε υπηρετούσε κληρωτός , την θητεία του , της είχε τηλεφωνήσει πως … έφευγαν από την Φλώρινα όπου βρισκότανε το Τάγμα του , με προορισμό την Κύπρο …

Θυμάμαι , ….πως μη ξέροντας τί ακριβώς έπρεπε να κάνω , (αλλά νοιώθοντας , πως κάτι έπρεπε να κάνω κι εγώ γι αυτόν τον πόλεμο) , κατέβηκα με την συγκοινωνία μέχρι την Κοζάνη , όπου υπήρχε Νοσοκομείο με οργανωμένο Τμήμα Αιμοδοσίας , και … έδωσα ένα μπουκάλι αίμα …. μπας και το χρειαζόταν κάποιος ….

————————————————–

Θυμάμαι …

Τα θυμάμαι όλα αυτά , κάθε τέτοια μέρα (και όχι μόνο) …. Τα θυμάμαι και όταν βλέπω κάποιες αφίσες με την ματοβαμμένη Κύπρο και την λεζάντα : “ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ” …. ή : ‘ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ” ….

————————————-

Θυμάμαι …

17 σχόλια

Filed under ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, Μνήμες, αφιερωμένα, διηγήσεις, επετειακά, προσωπικό ημερολόγιο

Ετικέτες: Πίνδος, Ταχυδρόμος, εισβολη στην Κύπρο, μνήμες πολέμου