ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ (1ος)

Μετάβαση στα σχόλια

.

ΑΛΚΥΟΝΗ (απόσπασμα)

———————

Σκύβω , κοιτάζω το νερό, το παίρνω στη φούχτα μου .

Θάλασσα της αυγής , θάλασσα της νύχτας ,

ανθίζει κρόκο και γιασεμί .

Ο κρόκος είναι η “Παριζιάνα” της Κρήτης .

Το γιασεμί , είναι ο Εύριπος .

Η Αριάδνη ενεδρεύει με την ασημένια κλωστή .

Με την τραχηλιά ανοιχτή .

Εκεί υποφέρουν τα δάχτυλά μου .

Θέλω να πάρω το διπλό πελέκι να κομματιάσω τα δάχτυλά μου.

Μόνο που φοβάμαι, πως πάντα θα υπάρχουν τα δάχτυλά μου,

χωρίς τη Δίκτυνα και τη Βριτόμαρτη ,

σκαλισμένες σε ρόδινη πέτρα .

.

Καράβι της Αθήνας με το μαύρο σινιάλο στο μεγάλο κατάρτι,

οι αρχαίες γυναίκες του Αιγαίου κατεβαίνουν στο περιγιάλι,

γυμνές , το αθάνατο σώμα σφαιρικό , γεμάτο αστερισμούς .

Η ώρα είναι μυστική , παρασκευάζει την καταβύθιση .

.

Σκύβω να σου μιλήσω στο αυτί ,

να νιώσω τους κυματιστούς σου βοστρύχους σιμά μου ,

ν’ανασάνω με βαθιά ανάσα τη νύχτα σου ,

πλασμένη από αρώματα της Φοινίκης .

.

.                                   Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος

.

4 σχόλια

Filed under Βιβλια, ΕΙΠΑΝ ...., Παράδοση, Ποίηση, εικόνες, λόγος

Ετικέτες: θάλασσα, Αιγαίο