Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973

Μετάβαση στα σχόλια

Αγαπημένο μου ημερολόγιο :

Σήμερα , ήταν μια … παράξενη μέρα . Άρχισε με μια μεγάλη χασούρα , αλλά τώρα που σχεδόν ξημερώνει μια άλλη μέρα , νοιώθω πως έχω κερδίσει … Έχω κερδίσει ίσως ένα “εισητήριο” για πιο ελεύθερες μέρες κι ας μοιάζει το “παιχνίδι” , να χάθηκε , προς ώρας …

Όμως πιο πολύ αγαπημένο μου ημερολόγιο , σήμερα θέλω να σου μιλήσω για τον φίλο και συμφοιτητή μου , τον Μίμη , … Ξέρεις τον Μίμη τον πούστη , τον ντιγκιντάγκα , που είναι και λεφτάς γιατί η μάνα του είναι κάτι σπουδαίο στην Αγγλία (ή στην Σκωτία … δεν θυμάμαι τώρα καλά) και έχει και αυτοκίνητο ένα Mini-Morris και δικό του ιδιόκτητο διαμέρισμα στην Διαγώνιο , που μας το “δανείζει” εμένα και του Τ. , που είμαστε ήδη τρία χρόνια μαζί , αλλά είμαστε … άστεγοι εραστές γαμώτη μου , λόγω του ότι … φοιτηταριό , αλλά ζούμε Θεσσαλονίκη με … τις οικογένειές μας και … πού να βγάλουμε τα μάτια μας … την ατυχία μου μέσα , όλο με σπόρια , τσιγάρα και φιλοσοφικές συζητήσεις στα παγκάκια της Νέας Παραλίας γύρω απ’ το “Μακεδονία Παλλάς” , περνάμε τις περισσότερες ώρες μας ….

Σήμερα βασικά , ήταν να … ορκιστούμε στον Ιπποκράτη , ότι και καλά θα είμαστε καλοί γιατροί και η μάνα μου ήταν όλες αυτές τις μέρες μέσα στη χαρά , γιατί θα είμαι πια γιατρός και δεν θα χρειάζεται κοντά στα 70 της χρόνια να ξενοδουλεύει … Και ο Τ. , τα ίδια κι αυτός μες στη χαρά , μαζί θα ορκιζόμασταν … Και η μάνα του Τ. επίσης , που τώρα πια ελπίζει σοβαρά σε μια καλή προίκα για τον γιατρό , γιό της …

Όμως καλό μου ημερολόγιο , η ορκωμοσία … δεν έγινε , γιατί κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα φοιτητές και φωνάζουν “ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” , και ζητούν να φύγει η Χούντα του Παπαδόπουλου και όλη η Αθήνα είναι στους δρόμους λένε … τί λέω όλη η Αθήνα … όλη η χώρα ανάστατη είναι … και βγήκαν λέει και τα τανκς για εκφοβισμό , αλλά κανείς λέει δεν φοβήθηκε και γι αυτό ένα τανκ , έσπασε την Πύλη του Πολυτεχνείου και σκότωσε ένα σωρό παιδιά και πέφτουν πυροβολισμοί και ξύλο ακόμα και στην Θεσσαλονίκη στην Πανεπιστημιούπολη και … πού να γίνει ορκωμοσία και η μάνα μου είπε “να μην πας πουθενά σήμερα” , αλλά με πήρε τηλέφωνο ο Τ. στο ψιλικατζίδικο κάτω από το σπίτι και μου είπε “Σε περιμένω στην Καμάρα , να πάμε μέχρι τη Σχολή να δούμε τί γίνεται” … Και πράγματι ανηφορίσαμε μέχρι τη Σχολή , αλλά εκεί , έπεφτε ξύλο και είδαμε τον Ζ. άλλον συμφοιτητή μας , παρέα με κάτι ασφαλίτες , να έχει πάρει στις κλωτσιές κάποιους που πρώτη μου φορά έβλεπα και μας φώναξε από μακριά “Άντε φευγάτε ρε χαμένα , δεν έχει ορκωμοσία σήμερα” και ο Τ. με πήρε απ’ το χέρι και τρέχαμε , μέχρι που φτάσαμε στο “ABC” και είχε παντού στρατό και μπάτσους , αλλά εκεί τουλάχιστον δεν δέρναν … και σταματήσαμε να πάρουμε ανάσα και είπε ο Τ. “Ρε , δεν πάμε στον Μιμάκο , εδώ παραπέρα ;” κι εγώ είπα , πως είναι μαλακία να πάμε να βγάλουμε τα μάτια μας τέτοιες ώρες … χώρια που δεν μουρχεται και καμία όρεξη , αλλά ο Τ. είπε “Μόνο για καφέ μωρέ …. δεν έχω όρεξη να γυρίσω στο σπίτι να βλέπω τα μούτρα του πατέρα μου , να μου πεί και τίποτα … στραβό , να γίνουμε …κώλος” κι εγώ δέχτηκα γιατί όντως οι ώρες ήταν δύσκολες και μπορεί ο Τ. να αρπαζόταν με τον πατέρα του , γιατί ο μπαμπάς του Τ. είναι … μπάτσος … Συνταξιούχος βέβαια , αλλά … μπάτσος .

———————

Συγχώρα με καλό μου ημερολόγιο , που τα λέω έτσι όλα μαζί και μπερδεμένα σαν να παραληρώ , αλλά ξημερώνει πια Κυριακή , και είμαι κουρασμένη και κλαμμένη και τρομαγμένη και … περήφανη για τον φίλο μου τον Μίμη … Τον Μίμη τον ντιγκιντάγκα …

———————

Ο Μίμης , όταν άνοιξε την πόρτα , μου φάνηκε χλωμός . Σαν να μην ήθελε να μας μπάσει μέσα .

- Παιδιά , δεν γίνεται … Θα μείνω σπίτι σήμερα όλη μέρα …

- Βρε ποιός νοιάζεται … Μην τρελλαίνεσαι , για σένα ήρθαμε … για καφέ κι αν φτιάξεις και καμιά μακαρονάδα ακόμη καλύτερα … Βάλε ΥΕΝΕΔ (έχει ΚΑΙ τηλεόραση) να δούμε δείχνει τίποτα ;… Χαλάει ο κόσμος έξω Μίμη … Βασικά στην Αθήνα , στο Πολυτεχνείο , αλλά κι εδώ πέφτει πολύ ξύλο … Είδαμε τον Ζ. έξω απ’ την Γραμματεία της Σχολής να …… Τί είναι ρε ;… δεν μας θέλεις ;…

- Όχι μωρέ … δεν είναι αυτό … Να , … ρε γαμώτο , ντρέπομαι και τη Σίλια …. πως να το πω ;… Έχω μέσα …. αίσθημα … άντρα , πως το λένε;… (έκανε ένα ελαφρό νεύμα προς την κρεβατοκάμαρα) .

- Μεσημεριάτικα ;… μη χειρότερα … Καλά … θα φύγουμε …

……………………….

Δεν απόσωσα τον λόγο μου και …

- Γιατρέ … πως διάολο σε λένε … ο Ηλίας δεν είναι καλά … ξερνάει και θαρρώ πως πνίγεται …

Ορμήξαμε και οι τρείς μέσα στο δωμάτιο . Ο … “Ηλίας” , όντως δεν ήτανε καλά . Με σπασμένη τη μύτη και ένα μεγάλο , ραμμένο τραύμα στο μέτωπο πνιγόταν από τα αίματα στη μύτη και ήταν ελαφρά θολωμένος απ’ την διάσειση … Ξερνούσε κιόλας … Μα ούτε κι αυτός που μας φώναξε μέσα έμοιαζε καλύτερα . Όρθιος μεν , αλλά πρόσεξα το δεξί του χέρι , κρεμασμένο σε πρόχειρο νάρθηκα και τα μούτρα του … παζάρι ….

Τρείς ώρες περίπου αργότερα , σαφώς καλύτερα … όλοι μας , (ακόμη και ο Ηλίας) , μάθαμε τί ακριβώς έγινε .

Ο Μίμης βρισκόταν στο ΑΧΕΠΑ όπου έκανε τα λεγόμενα “τρίμηνα” Χειρουργικής άσκησης (ήταν λίγο πρίν το πτυχίο … είχε καθυστερήσει λίγο , (“Απ’ τα … γκομενιλίκια” όπως συνήθιζε να λέει) , όταν άρχισαν να φέρνουν τραυματίες απ’ τους ξεσηκωμένους φοιτητές απ’ την Πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης . Οι ασκούμενοι προπτυχιακοί φοιτητές δούλευαν ίσοι προς ίσους με τους γιατρούς του Νοσοκομείου . Κάποιοι , μετά τις πρώτες βοήθειες , φυγάδευαν τραυματίες (αλλά και άλλους , που γύρευαν βοήθεια στο Νοσοκομείο) , για να τους γλυτώσουν από τον Στρατό και τους ασφαλίτες …. Ένας από αυτούς , ήταν και ο Μίμης … Ο δικός μας Μίμης … Ο Μίμης , ο … “γυναικωτός”… Ο Μίμης που δεν σου γέμιζε το μάτι … Ο Μίμης , που ορκίστηκε να παραδώσει τους δυο κρυμμένους στο διαμέρισμά του φοιτητές (Αθηναίοι ήσαν) , σώους και ασφαλείς στις οικογένειές τους , όσες μέρες κι αν περνούσαν … Όσο κι αν κινδύνευε … Ο Μίμης ,… ακόμη ένας απ’ τους αφανείς μικρούς ήρωες της φοιτητικής εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη του 1973 …

————————–

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Ξέρω (το πιστεύω ακράδαντα) πως μια μέρα , όταν όλες αυτές οι σκοτεινές μέρες θα έχουνε γίνει παρελθόν , η μέρα αυτή που έζησα σήμερα , η μέρα η “παράξενη” , θα γιορτάζεται απ’ τους Έλληνες , σαν μια μέρα “προοίμιο λευτεριάς” …. Είμαι σίγουρη …

Γι αυτό που δεν είμαι σίγουρη είναι αν θα τιμούμε όλους αυτούς που πρέπει … Αν κάποιοι από μας θα τα μπλέξουμε και δεν θα ξέρουμε πού και σε ποιον ακριβώς να αποδώσουμε την τιμή που του πρέπει …. Φοβάμαι πως κάποιοι θα αναγνωριστούν σαν ήρωες , χωρίς να το αξίζουν … Ενώ κάποιοι άλλοι , θα ξεχαστούν … Κάποιοι δεν θα αναγνωριστούν …. Κάποιοι θα μείνουν πίσω απ’ τις κουίντες … Κάποιοι θα ψιθυρίζουν κατά μόνας το …. “Ήμουν κι εγώ εκεί” ….

Καληνύχτα .

======================================

.

Είχα σκοπό , για την σημερινή μέρα , να ξανανεβάσω το περυσινό μου αφιέρωμα στην 17η Νοέμβρη 1973 …. ‘Ομως σκέφτηκα … θυμήθηκα με το σχόλιο του Πάνου Ζέρβα , στην “Καλύβα” (“Τί ήταν το Πολυτεχνείο και τί σημαίνει σήμερα” ) , τον συμφοιτητή μου τον Μίμη ….

Δικό του ….

55 σχόλια

Filed under ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, Αδυναμίες..., Μνήμες, Τότε και τώρα, αφιερωμένα, διηγήσεις, προσωπικό ημερολόγιο

Ετικέτες: το "Πολυτεχνείο" στην Θεσσαλον, Πολυτεχνείο, αφανείς ήρωες