
Φεβρουαρίου 9 , 2009...02:24
Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΝΤΙΒΑΡΙΟΥΣ
Μετάβαση στα σχόλια
30 σχόλια
Φεβρουαρίου 9 , 2009 σε 09:23
Που λες, πριν αρκετά χρόνια, πήγαμε εκδρομή στη Βουλγαρία. Στο ξενοδοχείο που μας πήγαν, για μεσημεριανό, έπαιζε μια ορχήστρα που αποτελούνταν από καμιά τριανταριά βιολιτζήδες !
Ήταν κάτι εκπληκτικό, θα μου μείνει αξέχαστο …
(να σημειωθεί ότι έχω ιδιαίτρη αδυναμία στο βιολί)
Πολύ καλό άρθρο, να είσαι καλά !
Την Καλημέρα μου και Καλή Βδομάδα !
Φεβρουαρίου 9 , 2009 σε 12:55
Καλημέρα Σίλια.
Όπως πάντα, μας γοητεύεις με τα θέματά σου. Και όπως πάντα και τούτο εδώ άρτιο και εξαιρετικό.
Στο link που σου στέλνω, θα ανακαλύψεις πόσοι…μαγεύτηκαν από ένα Stradivarius!…
…Στα χέρια μάλιστα του Joshua Bell.
http://www.youtube.com/watch?v=WC9IvjrgZ7I
Τα φιλιά μου.
Ζ.
Φεβρουαρίου 10 , 2009 σε 02:32
δεν καλωσήρθα τώρα, παλιά θαμώνας είμαι με αλλαγμένο νικ και στο λέω αυτό γιατί ώρες ώρες ανεβάζεις κάτι ποστ απροσδόκητα που λέω “ασε δε το διαβάζω”. Ωστόσο μόλις τα τελειώνω διαπιστώνω ότι ειναι το ίδιο γοητευτικά με εκείνα που με τραβούν απ’ την πρώτη στιγμή.
αχ ωραίος ήχος ε?
Φεβρουαρίου 10 , 2009 σε 03:57
Καλημέρα
Μάλλον έχω κρατήσει στα χέρια μου ένα τέτοιο βιολί,
Στα χρόνια των μεγάλων ανατροπών σε μια χώρα της Βαλκανικής μου ζήτησαν βοήθεια για να τους φέρω σε επαφή με εκτιμητές για να πάρουν πιστοποίηση.
Δεν ήταν κανονικό μέγεθος , μικρότερο αλλά όχι πολύ μικρό.
Δεν μπορώ να πω ότι ακούγοντας ένα βιολί θα καταλάβω αν είναι κάποιου μεγάλου και φημισμένου κατασκευαστή.
Το βιολί που με μάγεψε το άκουσα από έναν πλανόδιο μουσικό στο Μοναστηράκι.
Το 1975 ήταν, έμεινα δίπλα του μέχρι που τα μάζεψε και έφυγε, ήταν 3 ώρες με μελωδίες που ακόμα θυμάμαι με ευχαρίστηση.
Φεβρουαρίου 11 , 2009 σε 00:24
Κάποτε είχα γνωρίσει έναν καθηγητή της ΑΣΟΕ, (δεν ζει τώρα) πολύ μορφωμένος άνθρωπος. Στο σπίτι του στη γιορτή του μας έπαιζε βιολί και έλεγε ότι το βιολί του ήταν ένα Στραντιβάριους!
Αυτός μας είχε πει ότι ο μύθος έλεγε ότι αυτά τα βιολιά είχαν αποκτήσει μαγεία και μυστήριο γιατί ο κατασκευαστής τους τα τοποθετούσε στην κρεββατοκάμαρά του επί χρόνια και έτσι μεταγγίζονταν σ’ αυτά η ενέργεια από τις δικές του δραστηριότητες, συναισθήματα, σκέψεις, και γενικά όλη η ακτινοβολία της ψυχής του.
Ποιός να ξέρει!
Φεβρουαρίου 11 , 2009 σε 09:30
Την Καλημέρα μου … και αν μπορούσα μια καλή … δοξαριά … !
Φεβρουαρίου 11 , 2009 σε 09:35
Μερικές φόρες είναι καλό κάποια ερωτήματα να μένουν αναπάντητα.
Φεβρουαρίου 12 , 2009 σε 13:54
Καλημέραααααααααααα !
Φεβρουαρίου 12 , 2009 σε 15:55
Ας αρκεστούμε λοιπόν στην μαγεια που μας χαρίζει ενα Στραντιβάριους και ας αφήσουμε το μυστικό του καλά κρυμμένο …
Αρης
Φεβρουαρίου 12 , 2009 σε 21:40
Σε πολλά πράγματα, ή μάλλον σε λίγα αλλά πολύτιμα, ψάχνουμε να βρούμε τη συνταγή. Πολύ φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα τα καταφέρουμε γιατί ενώ εμείς αναζητάμε την σωστή αναλογία των υλικών, μας ξεφεύγει το άρρηκτο δέσιμο του σημιουργού με το αντικείμενο, το οποίο εκτός από υλικά εμπεριέχει ψυχή και ενέργεια.
Ο Στραντιβάρι δεν ήταν τεχντίτης, ήταν καλλιτέχνης. Ένα καλλιτέχνημα μπορούμε να το αντιγράψουμε;
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 08:39
Πολύ πολύ Καλημέρα !
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 09:01
Πέρα από το ότι ο Στραντιβάρι ήξερε να φτάχνει καλά βιολιά, πιστεύω ότι κυρίως είναι ψυχολογικοί οι λόγοι που αναδεικνύεται περισσότερο η μουσική μέσα από τα δάχτυλα του βιολονίστα… Η σπανιότητα αυτών των βιολιών δημιουργεί μια αίσθηση μια ανάγκη για μεγαλύτερη απόδοση.. Καλημέρα!
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 18:50
@faros
Οι ανατολικοευρωπαϊκοί λαοί , είχαν πάντα μια ιδιαίτερη αναπτυγμένη κουλτούρα και έφεση προς την κλασσική και ποιοτική μουσική .
Κρίμα που εμείς οι Έλληνες , αν και βαλκάνιος λαός πολύ λίγα πήραμε από αυτούς όσον αφορά την κλασσική μουσική .
Τώρα που το σκέφτομαι όμως , θα ήταν παράλειψη , να μην αναφέρω την παραδοσιακή δημοτική μας μουσική , που βρίθει από τους ήχους του βιολιού .. Μπορεί όχι “μαγικών” Στραντιβάριους , αλλά η … μαγεία είναι στα χέρια και στην αγάπη και στο μεράκι του μουσικού, εν πολλοίς … Έτσι νομίζω εγώ .
Πολλές πολλές “καλημέρες” κι από εμένα … Αργώ να απαντήσω , γιατί λείπω από την βάση μου … Η ζωή μου γέμισε από προβλήματα τελευταία .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 18:53
@ Zambia
Σ’ ευχαριστώ για όλα . Και για τα όμορφα σου λόγια για τα γραπτά μου , και για το λινκ . Υπέροχο .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 18:56
@ tsoumepa
Χαίρομαι να ακούω πως οι φίλοι αναγνώστες μου , επιμένουν να με “διαβάζουν” από παλιά .
Πολύ όμορφος ήχος πράγματι .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 19:23
@ olvios
Τυχεροί οι άνθρωποι , που κάποτε ήρθαν σε επαφή , (είτε το συνειδητοποίησαν , είτε οχι) , με μαγικές στιγμές , καταστάσεις , αντικείμενα , ιδέες … ανθρώπους …. Γιατί υπάρχουν και “μαγικοί” άνθρωποι .. το πιστεύω ακράδαντα αυτό (αν θέλεις , και μπορείς , διάβασε το http://www.silia.wordpress.com/2007/03/28 (ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ) .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 19:29
@ marianaonice
Κανείς δεν ξέρει …
Όμως οι μύθοι είναι … γλυκείς … και είναι κι από μόνοι τους κατά κάποιο τρόπο “μαγεία” .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 19:33
@faros 2
” και αν μπορούσα μια καλή … δοξαριά …”
——————————————
“… Κι η Άννα-Σίλια με το ντέφι , θα γελάει και θα σου γνέφει …”
(Τραγούδι είναι … διασκευασμένο από μένα … )
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 19:52
@ Λάκης Φουρουκλάς
Έχεις δίκιο … Καλύτερα είναι … Να μην χάνεται και η μαγεία , που “ντύνει” κάποια πράγματα .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 20:00
@ Άρης
Ας αρκεστούμε λοιπόν …
Ξέρεις τώρα που το σκέφτομαι , δεν αξιώθηκα ποτέ να ακούσω δια ζώσης , ένα Στραντιβάριους . Κάποτε , πριν πολλά χρόνια σε ένα πανηγύρι στα βλαχοχώρια της Πίνδου , ακούγοντας μια λαϊκή τσιγγάνικη ορχήστρα , ενώ όλοι θαύμαζαν τον οργανοπαίχτη που έπαιζε το κλαρίνο , εγώ , μαγεύτηκα από τον βιολιτζή …. Λες ;….
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 20:16
@ Νεφελόεσσα
Ακόμη και την ανάλογη ποσότητα ψυχής και ενέργειας να δοκιμάσουμε να “βάλουμε” , πάλι το ίδιο “καλλιτέχνημα” , δεν θα μπορέσουμε να φτιάξουμε … Ακόμη κι αν είμαστε κι εμείς καλλιτέχνες … πάλι ολόϊδιο , δεν θα είναι . Θα είναι κάτι άλλο … Όμορφο … ίσως και ομορφότερο , αλλά , “κάτι άλλο” … Γιατί θα είναι η δική μας ψυχή και η δική μας ενέργεια , πράγματα που είναι σαν τα … δακτυλικά αποτυπώματα … Μοναδικά .
Χαίρομαι να σε ακούω .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 20:26
@ Vasilis
Tα σπουδαία πράγματα και έργα , δημιουργούν και μεγάλες αξιώσεις και υποχρεώσεις .
Την αγάπη μου .
Φεβρουαρίου 13 , 2009 σε 23:20
Θέλω να πιστεύω ότι τα ξεπέρασες ή έστω μειώθηκαν …
Αρκεί να μην είναι θέματα υγείας ..
Όλα τα άλλα λύνονται, τα λύνουμε εμείς, είμαστε δυνατοί γι αυτό … σαν να παίζει ένα στραντιβάριους και εμείς προχωράμε μπροστά !
Την θερμή μου καλησπέρα !
Φεβρουαρίου 14 , 2009 σε 01:22
αμετανόητη/οι παιδί μου!
υγ εύχομαι αίσιο τέλος στα προβλήματα.
Φεβρουαρίου 14 , 2009 σε 09:37
… και την Καλημέρα μου και καλό σαββατοκύριακο !
Φεβρουαρίου 15 , 2009 σε 09:23
Την Καλημέρα μου
Φεβρουαρίου 15 , 2009 σε 21:21
Τώρα εμένα που θυμήθηκα την ατάκα “ο καθένας το βιολί του και αυτός το τι και τι του”, θα με πεις απλά φαιδρό;
Ιουλίου 31 , 2009 σε 16:55
@ Pigkouinos
Καθόλου δεν θα σε πω “φαιδρό” … Πως σου ήρθε ;
Καλως όρισες .
Φεβρουαρίου 15 , 2009 σε 23:00
Το κλαρινο του Πετρολουκα ποιος να το κατασκευασε αραγε και ηχει διαφορετικα;
Υ.Γ. Ε!!!Τι να κανεις Αννα.Καταβολες ειναι αυτες.
Ιουλίου 31 , 2009 σε 16:58
@ vinumbonum
Λεβέντικες , όμως … (στις … καταβολές , αναφέρομαι) .
Όσο για το … κλαρίνο του Πετρολουκά … τί να πω … Συγγνώμη βρε vinum , … αλλά με έπιασαν τα γέλια ….
Ακούς το “κλαρίνο του Πετρολουκά” ….