Η Ειρήνη , που πριν 4 μήνες γέννησε ένα πρώιμο αγοράκι 900ων γραμμαρίων . Το μωρό της , έζησε καλωδιωμένο και υποστηριζόμενο τεχνητά για 4 ολόκληρους μήνες και παραδόθηκε πριν λίγες ημέρες στους γονείς του σε αρκετά καλή κατάσταση . Η Ειρήνη , “έχασε” το μωρό της τρεις ημέρες μετά , την ώρα , που το θήλαζε … Είχε κρατήσει το γάλα της όλους αυτούς τους μήνες , ελπίζοντας ότι το μωρό της θα ζήσει .
* 
*
Η Χανιφέ , που γέννησε την προηγούμενη εβδομάδα , ένα νεκρό τελειόμηνο αγοράκι , που από βραδύς ζούσε … Η Χανιφέ , ήρθε το πρωί της προηγούμενης στο Νοσοκομείο , και προγραμματίστηκε για την επομένη για τοκετό . Το πρωί όμως της ημέρας του τοκετού ήρθε με νεκρό πια το έμβρυο της , λόγω αποκόλλησης του πλακούντα , που συνέβη από βραδύς , λόγω βίαιης σεξουαλικής επαφής (Το “βίαιης” υποτίθεται από τα σημάδια που έφερε σε όλο της το σώμα) . Η Χανιφέ δήλωσε ότι δεν μπορεί μια γυναίκα να αρνηθεί την σεξουαλική επαφή στον σύζυγό της και ζήτησε να της αφήσουν να κρατάει στην αγκαλιά της , το νεκρό μωρό μέχρι το βράδυ , πράγμα που της αρνήθηκαν γιατί η Γυναικολογική Κλινική , δεν διαθέτει μονόκλινα δωμάτια . Τελικά η Χανιφέ κατάφερε να κρατήσει για μια μέρα αγκαλιά το νεκρό μωρό της , γιατί οι Ειδικευόμενου γιατροί , της παραχώρησαν για μια μέρα το Εφημερείο τους . *
Η Λένα , που μετά από 14 χρόνια γάμου χωρίς παιδί και 7 εξωσωματικές , αποφάσισε να υιοθετήσει το παιδάκι που θα γεννούσε η Αϊσέ που είχε ήδη 7 (επτά ! ) δικά της παιδιά και μια αξιοπρεπή φτώχεια , και που δεν ζητούσε να κάνει αγοραπωλησία του μωρού της , αλλά απλά δεν μπορούσε να το αναθρέψει και ήθελε να ζήσει αυτό καλύτερα . Η Αϊσέ , πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο για να γεννήσει το υγιέστατο τελειόμηνο μωρό της , έπεσε θύμα τροχαίου και σκοτώθηκε μαζί με τον σύζυγό της και το μωρό της λίγη ώρα , πριν αυτό γεννηθεί . Η Λένα , μαυροφόρεσε , ανέλαβε τα έξοδα των κηδειών και ζήτησε να υιοθετήσει το μικρότερο παιδάκι της Αϊσέ , τον τρίχρονο Ιρφάν , αλλά οι παπούδες του παιδιού αρνήθηκαν . Η Λένα παραιτήθηκε από κάθε προσπάθεια απόκτησης παιδιού .
*
Η Εύα , Νοσοκομειακή γιατρός ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου , χωρίς παιδιά (σε μια εποχή , προ των εξωσωματικών) ειδοποιείται ένα βράδυ (περασμένα μεσάνυχτα) από συναδέρφους της , ότι στο Νοσοκομείο όπου εργαζόταν , μόλις γέννησε δίδυμα κοριτσάκια , μια γυναίκα Ρομά με 8 (οκτώ ! ) άλλα δικά της παιδιά και εκλιπαρεί για να βρει άνθρωπο να δώσει για υιοθεσία , αν όχι και τα δυο , έστω το ένα … Η Εύα φτάνει αναστατωμένη μαζί με τον άντρα της στο Νοσοκομείο , συμφωνούν στα γρήγορα με την λεχώνα (πατέρας δεν υπάρχει) να υιοθετήσουν και τα δύο και η Εύα ευτυχισμένη γύρω στα ξημερώματα ζητά να τα … αγγίξει … να τα πάρει στην αγκαλιά της . Καθώς κρατά στα χέρια της το ένα , μουρμουρίζει χαμογελώντας : “Πω , πω … τί μαυρούλι , που είναι …” και η φυσική του μητέρα , της το παίρνει από τα χέρια και … αρνείται να της δώσει τα παιδιά , λέγοντας : “Δεν θα αγαπήσεις ποτέ τα παιδιά μου … Δεν τα βρίσκεις … όμορφα . Πάντα για σένα θα είναι δυο … “μαύρα τσιγγανάκια” που δεν ταιριάζουν με σένα … Καλύτερα να ζήσουν με μένα φτωχά , αλλά με μια μάνα , που θα τα αγαπάει και δεν θα είναι προκατειλημμένη με τους Τσιγγάνους” … Παρ’ όλες τις προσπάθειες , δικαιολογίες , προσφορές , και παρακάλια , η Ρομά , δεν δέχτηκε να δώσει τα παιδιά της . Μια εβδομάδα μετά έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση (ήσαν σκηνίτες) . Η Εύα και ο άντρας της , δεν απέκτησαν ποτέ παιδί .
*
Η Μελίνα γιατρός επίσης , από την Ρουμανία , ήταν ήδη στον 3ο μήνα της κύησης , όταν μπήκε η διάγνωση “αδενοκαρκίνωμα μαστού” και της συνεστήθη χειρουργική επέμβαση , χημειοθεραπεία , ακτινοβολίες και προπαντός άμεση διακοπή της κύησης γιατί οι ορμόνες της κύησης επιρρεάζουν δυσμενώς τον καρκίνο του μαστού . Η Μελίνα , αρνήθηκε να διακόψει την κύηση , χειρουργήθηκε με απλή τοπική αφαίρεση του όγκου (χωρίς ολική μαστεκτομή) κι εκείνο , καθυστερημένα κατά τον 7ο μήνα της κύησης , για να μην βλάψει το κύημα με τα φάρμακα της γενικής
αναισθησίας , δεν έκανε καμία χημειοθεραπεία και φυσικά , καθόλου ακτινοβολίες τις οποίες άφησε για μετά τον τοκετό . Γέννησε με καισαρική , ένα υγιέστατο κοριτσάκι (είχε ήδη ένα ακόμη 4χρονο κοριτσάκι) , το θήλασε για ένα μήνα και μετά άρχισε τις ακτινοβολίες … οι οποίες βέβαια δεν της πρόσφεραν τίποτε , γιατί είχε ήδη απομεμακρυσμένες μεταστάσεις και στα οστά … Πέθανε πριν το μωρό της γίνει τριών μηνών . Η ιστορία συνέβη πριν από 16 χρόνια .
*
Χιλιάδες γυναίκες , προσπαθούν να αποκτήσουν ένα παιδί … Με οποιονδήποτε τρόπο …. Με ιατρική , ή κοινωνική αρωγή . Κάποιες από αυτές θα … αποτύχουν … Δεν θα γίνουν ποτέ μητέρες . Αυτό δεν σημαίνει όμως , πως … δεν γιορτάζουν σήμερα .
Γιορτάζουν κι αυτές …
=============================
Σήμερα , γιορτάζουν οι μάνες … Εσύ , εγώ , οι μάνες μας και οι γιαγιάδες μας … Αλλά γιορτάζουν κι αυτές , που ένα παιδί , το λαχτάρησαν , το πόθησαν , το προσπάθησαν , δεν το πρόλαβαν , το έχασαν , ή ακόμα τους … δάνεισαν (αγύριστα) την ζωή τους ….
Χρόνια τους πολλά .
Μην … ξεχνάτε την μαμά σας …
*
*
*
Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι οι ευχετήριες κάρτες , που φιλοτέχνησαν οι γιοί μου και μου χάρισαν στην γιορτή της μητέρας , όταν πήγαιναν στο Νηπιαγωγείο .
*
Η Χανιφέ , που γέννησε την προηγούμενη εβδομάδα , ένα νεκρό τελειόμηνο αγοράκι , που από βραδύς ζούσε … Η Χανιφέ , ήρθε το πρωί της προηγούμενης στο Νοσοκομείο , και προγραμματίστηκε για την επομένη για τοκετό . Το πρωί όμως της ημέρας του τοκετού ήρθε με νεκρό πια το έμβρυο της , λόγω αποκόλλησης του πλακούντα , που συνέβη από βραδύς , λόγω βίαιης σεξουαλικής επαφής (Το “βίαιης” υποτίθεται από τα σημάδια που έφερε σε όλο της το σώμα) . Η Χανιφέ δήλωσε ότι δεν μπορεί μια γυναίκα να αρνηθεί την σεξουαλική επαφή στον σύζυγό της και ζήτησε να της αφήσουν να κρατάει στην αγκαλιά της , το νεκρό μωρό μέχρι το βράδυ , πράγμα που της αρνήθηκαν γιατί η Γυναικολογική Κλινική , δεν διαθέτει μονόκλινα δωμάτια . Τελικά η Χανιφέ κατάφερε να κρατήσει για μια μέρα αγκαλιά το νεκρό μωρό της , γιατί οι Ειδικευόμενου γιατροί , της παραχώρησαν για μια μέρα το Εφημερείο τους . *
Η Λένα , που μετά από 14 χρόνια γάμου χωρίς παιδί και 7 εξωσωματικές , αποφάσισε να υιοθετήσει το παιδάκι που θα γεννούσε η Αϊσέ που είχε ήδη 7 (επτά ! ) δικά της παιδιά και μια αξιοπρεπή φτώχεια , και που δεν ζητούσε να κάνει αγοραπωλησία του μωρού της , αλλά απλά δεν μπορούσε να το αναθρέψει και ήθελε να ζήσει αυτό καλύτερα . Η Αϊσέ , πηγαίνοντας στο Νοσοκομείο για να γεννήσει το υγιέστατο τελειόμηνο μωρό της , έπεσε θύμα τροχαίου και σκοτώθηκε μαζί με τον σύζυγό της και το μωρό της λίγη ώρα , πριν αυτό γεννηθεί . Η Λένα , μαυροφόρεσε , ανέλαβε τα έξοδα των κηδειών και ζήτησε να υιοθετήσει το μικρότερο παιδάκι της Αϊσέ , τον τρίχρονο Ιρφάν , αλλά οι παπούδες του παιδιού αρνήθηκαν . Η Λένα παραιτήθηκε από κάθε προσπάθεια απόκτησης παιδιού .
*
Η Εύα , Νοσοκομειακή γιατρός ένας από τους πιο γλυκούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου , χωρίς παιδιά (σε μια εποχή , προ των εξωσωματικών) ειδοποιείται ένα βράδυ (περασμένα μεσάνυχτα) από συναδέρφους της , ότι στο Νοσοκομείο όπου εργαζόταν , μόλις γέννησε δίδυμα κοριτσάκια , μια γυναίκα Ρομά με 8 (οκτώ ! ) άλλα δικά της παιδιά και εκλιπαρεί για να βρει άνθρωπο να δώσει για υιοθεσία , αν όχι και τα δυο , έστω το ένα … Η Εύα φτάνει αναστατωμένη μαζί με τον άντρα της στο Νοσοκομείο , συμφωνούν στα γρήγορα με την λεχώνα (πατέρας δεν υπάρχει) να υιοθετήσουν και τα δύο και η Εύα ευτυχισμένη γύρω στα ξημερώματα ζητά να τα … αγγίξει … να τα πάρει στην αγκαλιά της . Καθώς κρατά στα χέρια της το ένα , μουρμουρίζει χαμογελώντας : “Πω , πω … τί μαυρούλι , που είναι …” και η φυσική του μητέρα , της το παίρνει από τα χέρια και … αρνείται να της δώσει τα παιδιά , λέγοντας : “Δεν θα αγαπήσεις ποτέ τα παιδιά μου … Δεν τα βρίσκεις … όμορφα . Πάντα για σένα θα είναι δυο … “μαύρα τσιγγανάκια” που δεν ταιριάζουν με σένα … Καλύτερα να ζήσουν με μένα φτωχά , αλλά με μια μάνα , που θα τα αγαπάει και δεν θα είναι προκατειλημμένη με τους Τσιγγάνους” … Παρ’ όλες τις προσπάθειες , δικαιολογίες , προσφορές , και παρακάλια , η Ρομά , δεν δέχτηκε να δώσει τα παιδιά της . Μια εβδομάδα μετά έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση (ήσαν σκηνίτες) . Η Εύα και ο άντρας της , δεν απέκτησαν ποτέ παιδί .
*
Η Μελίνα γιατρός επίσης , από την Ρουμανία , ήταν ήδη στον 3ο μήνα της κύησης , όταν μπήκε η διάγνωση “αδενοκαρκίνωμα μαστού” και της συνεστήθη χειρουργική επέμβαση , χημειοθεραπεία , ακτινοβολίες και προπαντός άμεση διακοπή της κύησης γιατί οι ορμόνες της κύησης επιρρεάζουν δυσμενώς τον καρκίνο του μαστού . Η Μελίνα , αρνήθηκε να διακόψει την κύηση , χειρουργήθηκε με απλή τοπική αφαίρεση του όγκου (χωρίς ολική μαστεκτομή) κι εκείνο , καθυστερημένα κατά τον 7ο μήνα της κύησης , για να μην βλάψει το κύημα με τα φάρμακα της γενικής
αναισθησίας , δεν έκανε καμία χημειοθεραπεία και φυσικά , καθόλου ακτινοβολίες τις οποίες άφησε για μετά τον τοκετό . Γέννησε με καισαρική , ένα υγιέστατο κοριτσάκι (είχε ήδη ένα ακόμη 4χρονο κοριτσάκι) , το θήλασε για ένα μήνα και μετά άρχισε τις ακτινοβολίες … οι οποίες βέβαια δεν της πρόσφεραν τίποτε , γιατί είχε ήδη απομεμακρυσμένες μεταστάσεις και στα οστά … Πέθανε πριν το μωρό της γίνει τριών μηνών . Η ιστορία συνέβη πριν από 16 χρόνια .
*
Χιλιάδες γυναίκες , προσπαθούν να αποκτήσουν ένα παιδί … Με οποιονδήποτε τρόπο …. Με ιατρική , ή κοινωνική αρωγή . Κάποιες από αυτές θα … αποτύχουν … Δεν θα γίνουν ποτέ μητέρες . Αυτό δεν σημαίνει όμως , πως … δεν γιορτάζουν σήμερα .
Γιορτάζουν κι αυτές …
=============================
Σήμερα , γιορτάζουν οι μάνες … Εσύ , εγώ , οι μάνες μας και οι γιαγιάδες μας … Αλλά γιορτάζουν κι αυτές , που ένα παιδί , το λαχτάρησαν , το πόθησαν , το προσπάθησαν , δεν το πρόλαβαν , το έχασαν , ή ακόμα τους … δάνεισαν (αγύριστα) την ζωή τους ….
Χρόνια τους πολλά .
Μην … ξεχνάτε την μαμά σας …
*
*
*
Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι οι ευχετήριες κάρτες , που φιλοτέχνησαν οι γιοί μου και μου χάρισαν στην γιορτή της μητέρας , όταν πήγαιναν στο Νηπιαγωγείο .
56 σχόλια
Μαΐου 9 , 2009 σε 17:09
Χρόνια σου πολλά…μαμά!!!
Νίκος.
Μαΐου 10 , 2009 σε 12:08
@ Nikos V.
Σ’ ευχαριστώ Νικόλα .
Έτσι όπως το είπες , ένοιωσα , να έχω …κι άλλους γιούς .
Μαΐου 9 , 2009 σε 20:48
Αχ, βρε, Σίλια…
Γιατί να ΄ρθω?
Μαΐου 10 , 2009 σε 12:14
@ renata
Γιατί … έπρεπε …
Ίσως πάλι , ήταν δουλειά του Πεπρωμένου , επιταγή και «δάκτυλος» μιας έξωθεν των τετριμμένων της ζωής ειμαρμένης , βούληση ίσως , κάποιων αρχαίων κοριτσιών , Λάχεσις και Κλωθώ και Άτροπος τα ονόματά τους .
Όπως και να έχει , έμένα η “επίσκεψή” σου , με γέμισε ικανοποίηση , όπως κάθε φορά που με “επισκέπτεσαι” .
Χρόνια πολλά .
Μαΐου 9 , 2009 σε 23:05
Συμφωνώ, γιορτάζουν κι αυτές.
Μαΐου 10 , 2009 σε 12:16
@ mamma
Ναι , … κι αυτές , κι εγώ , κι εσύ .
Χρόνια πολλά .
Μαΐου 9 , 2009 σε 23:50
Χρόνια σου πολλά
Μαΐου 10 , 2009 σε 20:37
@ Καναλιώτης
Eυχαριστώ Καναλιώτημου .
Πες το Καναλιωτάκι σου , να μην ξεχάσει την μαμά του .
Μαΐου 11 , 2009 σε 03:14
Τα Καναλιωτάκια μου…
και εγώ την δική μου
Μαΐου 10 , 2009 σε 00:43
!
υ.γ.
(δυστυχως δεν εχει η wordpress σμαιλις με χειροκροτηματα)
Μαΐου 10 , 2009 σε 23:04
@ μούργος
Δεν βαριέσαι Μούργο μου … Εμένα μου φτάνει που μου χάρισες ένα real χειροκρότημα …
Τί θα πει , πού το ξέρω ;… Το … άκουσα .
Φιλιά .
Μαΐου 10 , 2009 σε 01:46
Συγκλονιστικές οι ιστορίες σου, όπως πάντα, Σίλια.
Αληθινές.
Μαΐου 10 , 2009 σε 23:05
@ aaduck
Όλη η ζωή , συγκλονιστική είναι …
Μπορεί κάποιος να το δει , αν πάψει να την αντιμετωπίζει (τη ζωή) , με αδιαφορία .
Σ’ ευχαριστώ .
Μαΐου 10 , 2009 σε 01:46
Με καθήλωσες με την ανάρτηση αυτή!!!
Δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ καλύτερη αφιέρωση στη γιορτή της μάνας!!!
Σε θαυμάζω Σίλια!
))
Και δεν είναι κολακεία ή υπερβολή!
Μαΐου 10 , 2009 σε 23:39
@ marianaonice
Πω πω … τί όμορφα λόγια από έναν τόσο σπουδαίο και καλό άνθρωπο σαν κι εσένα …
Πού το ξέρω ότι είσαι σπουδαίος και καλός άνθρωπος ;… ‘Ενστικτο Μαριάννα μου … Ένστικτο .
Εύχομαι να πηγαίνουν όλα καλά στη ζωή σου .
Μαΐου 10 , 2009 σε 01:58
Μην … ξεχνάτε την μαμά σας …
ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΩ ΕΙΔΙΚΑ ΕΓΩ ΠΥ ΜΟΥ ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΟΥ ΤΗΝ ΘΥΜΙΣΕΣ
Μαΐου 11 , 2009 σε 00:13
@ alkis panoy
Η μητέρα μου με “έφτιαξε” σε μεγάλη ηλικία και πάντα την θυμάμαι μεγάλη . Από παιδάκι , έπιανα συχνά τον εαυτό μου , να φοβάται πως η μαμά μου , θα .. πεθάνει νωρίς και θα την χάσω … Ωστόσο αξιώθηκε μιας αρκετά μεγάλης μακροημέρευσης (πέθανε σε ηλικία 84 ετών) και έτσι την είχα πολλά – πολλά χρόνια κοντά μου … Πάντα κοντά μου ζούσε … μαζί μου … Δεν χωρίσαμε ποτέ , ως την ώρα που “έφυγε” .
Στο εύχομαι από καρδιάς , να μην την ξεχάσεις , ούτε για μια στιγμή .
———————————
Σ’ ευχαριστώ για την ανάρτηση αυτού του ποστ μου , στο ιστολόγιο σου .
Μαΐου 10 , 2009 σε 07:47
Εξαιρετικό, αισθαντικό κείμενο για γυναίκες που θέλουν να γίνουν και μάνες. Σαν τη περίπτωση της “Λένας” μοιάζει και η δική μου (5 εξωσωματικές+3 περιπτώσεις αποτυχημένης υιοθεσίας).
Να τη χαίρεσαι τη μαμά σου και ν’αγαπάς όλες τις μάνες του κόσμου και εκείνες που έγιναν και εκείνες που προσπάθησαν και εκείνες που απέτυχαν. Στη ψυχή τους είναι μάνες.
Μαΐου 11 , 2009 σε 00:25
@ Marina
Δεν ξέρω αν έχεις παραιτηθεί ή όχι από την προσπάθειά σου να αποκτήσεις ένα παιδί , αλλά αν όχι , σου το εύχομαι με όλη μου την καρδιά .
Αν , έχεις παραιτηθεί , σου εύχομαι να είσαι ήσυχη και συμφιλιωμένη με τον εαυτό σου και προπαντός … υγιής (γιατί κάποιες φορές , αυτές οι “προσπάθειες” , βλάπτουν κομμάτια από την υγεία μας , σωματική και ψυχική) .
Ευχαριστώ για τα πολύ καλά σου λόγια .
Μαΐου 10 , 2009 σε 09:42
Καλημερα..και χρονια πολλα!!συναδελφισσα!!!Με παρεπεμψε στην σελιδα σου καποια καινουρια φιλη απο το σπεις για να διαβασω την καταχωρηση σου!!Τα συγχαρητηρια μου!!!Επειδη και το δικο μου αντικειμενο εχει σχεση με μητροτητα,γεννησεις…καταλαβαινεις ποσες και οι εμπειριες μου…
Την καλημερα μου…και χρονια πολλα σε ολες τις μανουλες του κοσμου!!
Μαΐου 11 , 2009 σε 17:45
@ Γιαννης
Χαίρομαι που συναντώ , έναν συνάδελφο εδώ . Αγαπώ πολύ τον χώρο των μπλογκ(ς) και συμπαθώ ιδιαίτερα αυτούς που ασχολούνται μαζί του
Καλώς όρισες και σ’ ευχαριστώ .
Μαΐου 10 , 2009 σε 13:52
Πολύ όμορφες και συγκινητικές οι μαμάδες που περιγράφεις.
Χρόνια πολλά σ όλες τις μανούλες….
Μαΐου 11 , 2009 σε 17:57
@ ΣΤΑΥΡΟΣ
Καλώς ήρθες και σ’ ευχαριστώ πολύ .
Βρήκα πολύ ευχάριστο το μπλογκ σου .
Μαΐου 10 , 2009 σε 13:58
Σίλια, αυτή η μέρα είναι πόνος για τόσες γυναίκες (κι εμένα) και πληγή ανοιχτή. Γι αυτό το αχ…
Μαΐου 11 , 2009 σε 18:06
@ renata
Επέτρεψέ μου να σου πω κάτι σαν συμβουλή (αν και νομίζω πως το έχεις κάνει ήδη) :
Ζήσε με τις πληγές σου , αγαπώντας τες και ζήσε περήφανη γι αυτές (Υπάρχουν άνθρωποι , που δεν τις άντεξαν) .
Θα μου πεις ότι … εκ του ασφαλούς , μπορώ εύκολα να λέω τέτοια πράγματα …
Όμως ,… ποιός είναι αυτός που δεν έχει αποκομίσει πληγές απ’ την ζωή του ;
Μαΐου 10 , 2009 σε 14:23
Ο ΄@Ανεμος αναδημοσίευσε το ποστάκι σου αυτό που είναι μοναδικό!!
))
Μαΐου 11 , 2009 σε 18:07
@ marianaonice
Το είδα , και πολύ το χάρηκα και θαρρώ πως αυτή η πράξη του μου χάρισε καινούριους φίλους .
Για άλλη μια φορά , τον ευχαριστώ .
Μαΐου 10 , 2009 σε 14:38
Χρόνια Πολλά σε ΟΛΕΣ τις μαμάδες (και στις … εν δυνάμει).
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΣΕΝΑ !
υ.γ. πόσο φτωχή είναι μερικές φορές η γλώσσα μας … πως να εκφράσεις αυτό που νιώθεις …
να ΄ταν δυνατό να γεμίσει ο κόσμος σήμερα (μόνο ; ) μπουκέτα από κόκκινα τριαντάφυλλα …
Μαΐου 11 , 2009 σε 19:29
@ faros
Φάρε μου , σ’ ευχαριστώ από καρδιάς .
Ο κόσμος μας σήμερα , αλλά και κάθε μέρα , ΕΙΝΑΙ γεμάτος από κόκκινα τριαντάφυλλα … Σαν ευωδιαστά , πανέμορφα τριαντάφυλλα είναι οι μανούλες αυτού του κόσμου .
Φιλιά .
Μαΐου 10 , 2009 σε 15:40
Ναι καλή μου, Αυτές οι μανούλες γιορτάζουν πρώτα, και συγχρόνως οι μαμάδες μας (τι μεγάλο κενο άφησε η δική μου, είχα διαβάσει και για τη δική σου μαμά). Η γενιά των 80+, η γενιά της θυσίας και της προσφοράς που με ελάχιστα μέσα μας μεγάλωσε σε πολύ δύσκολους καιρούς. Εύχομαι σε όλες Χρόνια Πολλά και όλο χαρές να παίρνουν απ’ τα παιδιά τους.
Μαΐου 11 , 2009 σε 20:07
@ AMANTA
Πόσο όμορφη ευχή !!! το “όλο χαρές να παίρνουν απ’ τα παιδιά τους” ….
Είναι το όνειρο κάθε μάνας για τον εαυτό της .
Μαΐου 10 , 2009 σε 15:47
Χρόνια Πολλά σε εσένα και τις απανταχού μητέρες όλου του κόσμου! Να χαίρεσαι τα βλαστάρια σου και ακόμα να ζήσεις πολλά χρόνια να θυμάσαι και τη δική σου μητέρα!
Μόνο που θα πρέπει να αποσυνδέσουμε τη μητρική αγάπη από τις υπόλοιπες. Θα ήταν άδικο για εκείνες γιατί σε κάθε περίπτωση θα υπολείπονταν. Ας προσπαθήσουμε, οι άλλες οι αγάπες να χτίσουν κάτι από μόνες τους, δίχως συγκρίσεις και αναφορές πλησιάσματος σε ιδανικές σχέσεις σαν τη μητρική.
(αναφέρομαι κυρίως στα νέα ζευγάρια που .. συγκρίνουν και .. κατακρίνουν, τον άλλον και τη σχέση τους).
Μαΐου 11 , 2009 σε 20:11
@ museum
Έχεις δίκιο φίλε museum . Η μητρική αγάπη , είναι κάτι άλλο . Κάτι πάνω απ’ όλες τις αγάπες του κόσμου .
Φιλιά και συγχαρητήρια στη μητέρα σου , που έφτιαξε έναν τόσο καλό άνθρωπο … (εσένα λέω , βρε… )
Μαΐου 10 , 2009 σε 15:52
Χρόνια σου Πολλά και σένα.
Και ναι, πιστεύω αυτές γιορτάζουν διπλά γιατί προσπαθούν με νύχια και με δόντια να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο και να νιώσουν τη μητρότητα και υποκλίνομαι στις γυναίκες εκείνες που “παίρνουν” ένα δυστυχισμένο και του δίνουν την αγάπη τους.
Μακάρι να’χαν πολλές την ευαισθησία τους τα πονά η ψυχή μου στα ιδρύματα τόσα εγκατελειμένα.
Μαΐου 11 , 2009 σε 20:20
@ zoyzoy
Γι αυτές τις … δεύτερες (“εκείνες που “παίρνουν” ένα δυστυχισμένο και του δίνουν την αγάπη τους” ) , δεν έχω λόγια … Είναι οι … πιο σπουδαίες μάνες (αν μπορεί να λεχθεί αυτό) .
Διάβασε αν μπορείς το http://silia.wordpress.com/2008/06/12 (ΓΟΝΙΟΣ)
Καλώς ήρθες .
Μαΐου 10 , 2009 σε 22:25
Όχι, οι μανάδες αυτές δε γιορτάζουν. Θρηνούν και οιμώζουν για τους φθονερούς θεούς, την βαρειά ειμαρμένη, την κακιά συγκυρία. Και σκύβουν τελικά το κεφάλι νικημένες από όλα τούτα και αδύναμες τόσο που μόνο ήρεμα να το αποδεχτούν μπορούν. Κάπως έτσι λένε στον εαυτό τους. Πίστεψέ με.
Σε λυπάμαι, γιατί ο Θεός σου κάνει ό,τι θέλει. Σου δίνει την ευκαιρία να πλάσεις με τα χέρια σου ένα νέο σβολαράκι χώμα, μικρό μικρούτσικο αγαπημένο, λατρευτό, σπλάχνο των σπλάχνων σου, σαρξ εκ της σαρκός σου, ψυχή εκ της ψυχής σου, πνοή εκ της πνοής σου. Και πάνω που νιώθεις εσύ ένας μικρός θεός δημιουργός -νάτο δα το νέο σβολαράκι που έπλασες μόνος σου, να είδες μπορείς και να δημιουργείς, όχι μόνο να καταστρέφεις-, πάνω που μαλακώνεις από την ελάχιστη δύναμη της αγάπης που νόμιζες πως είχες, σου το αρπάζει ο Θεός σου το σβολαράκι σου, σε τιμωρεί για την αλαζονεία σου, σου κάνει σκόνη μπρος στα μάτια σου το πήλινο ανθρωπάκι που έπλασες με το χώμα και το αίμα σου. Και απομένεις με το νιαούρισμα της γάτας που της έπνιξε η ξαφνική μπόρα του καλοκαιριού τα γατιά, μα εκείνη δε θέλει να το πιστέψει και στα φέρνει νεκρά στο παραθύρι να τα ζωντανέψεις. Και εσύ τη λυπόσουν γιατί ακόμα δεν ήξερες ότι σε τίποτα δε διαφέρεις από τη γάτα. Ότι και εσύ θα κάνεις το ίδιο. Ότι όφειλες να λυπηθείς μαζί και τον εαυτό σου. Γιατί είσαι εσύ η γάτα εκείνη.
Μαΐου 11 , 2009 σε 18:58
@ Κλεοπάτρα και Μινγκ
“Γιορτάζω” , δεν σημαίνει χαίρομαι , τραγουδώ , χορεύω και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής την μέρα εκείνη …
“Γιορτάζω” , σημαίνει ότι είμαι το … τιμώμενο πρόσωπο στα πλαίσια της συγκεκριμένης γιορτής . Σημαίνει ότι δέχομαι την αγάπη , τον σεβασμό , την τιμή ,την μνήμη των ανθρώπων που είναι γύρω μου . Σημαίνει ότι γίνομαι παράδειγμα για τις αρετές μου , συγχωρούμαι για τα λάθη μου (ή κρίνομαι επιεικώς γι αυτά) . Και προπαντός , δεν σημαίνει πως αυτό πρέπει να μου συμβαίνει μια μέρα το χρόνο , αλλά η μέρα της γιορτής , δρα συγκεντρωτικά όλων των καλών που οφείλουμε στον εορτάζοντα .
—————————————
Δεν γνωρίζω την ηλικία σου , επειδή όμως η δική μου είναι τόσο μεγάλη , που μου επιτρέπει το να αποτολμώ να δίνω συμβουλές (με όλη την καλή μου προαίρεση) , άκου τί έχω να σου πω :
Ποτέ μην αφήνεις την πικρία να σκεπάζει σαν σύννεφο την ζωή σου , όποια κι αν είναι η “πληγή” , η “συμφορά” το “άδικο” … Μάθε να επικεντρώνεις στα καλά της ζωής (που δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχουν) και να … προχωράς . (Ακούγεται δύσκολο και ίσως – γι αυτόν που πονάει ανόητο – , αλλά είναι εφικτό) … Κι αν νομίσεις , πως τίποτα καλό δεν έχεις στη ζωή σου , αν βαφτίσεις τον πόνο σου “Υπέρτατο” , σκέψου πως … έχεις την Ζωή σου … το μόνο ίσως αγαθό , που αξίζει τον τίτλο “Υπέρτατο” . Και όλα αυτά , κάνε τα (προσαρμόσου) όσο πιο γρήγορα μπορείς , γιατί … μια ανάσα είναι η ζωή μας … Μια ανάσα δρόμος … Και “άλλη” , δεν έχει .
Και κάτι ακόμη :
Λες : “Σε λυπάμαι, γιατί ο Θεός σου κάνει ό,τι θέλει” .
Λέω : Η μόνη δύναμη , που αξίζει να φέρει τον τίτλο του “Θεού” , δεν θυμώνει , δεν τιμωρεί , δεν φθονεί , δεν αναμασά πικρίες , δεν σε ξεχνάει , δεν σε απορρίπτει , δεν σου κρατάει κακία , δεν σε εμπαίζει , δεν σε παγιδεύει , δεν σε εκδικείται , δεν “παίζει” ρώσικη ρουλέτα μαζί σου … Η μόνη δύναμη , που αξίζει να φέρει τον τίτλο του “Θεού” , λέγεται “ΚΑΛΟ” και είναι κάτι σαν … πως να σου το πω … κάτι σαν την Μάνα .
——————————–
Καλώς ήρθες στα μέρη μου .
Μαΐου 11 , 2009 σε 21:42
Ο άνθρωπος, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να επικεντρώνει στα καλά και να προχωρά. Και τέτοια δε λείπουν για όποιον αγαπά τη ζωή. Ακριβώς όμως αυτή η αγάπη για τη ζωή προκαλεί πόνο και οργή για την απώλεια της αρχικά και σκεπτικισμό στην πορεία. Συνεχίζει λοιπόν κανείς και ζει στα γεμάτα και δημιουργικά στο μέτρο των δυνάμεών του χωρίς όμως να ξεχνά. Γιατί αυτή ακριβώς η πολύτιμη μνήμη του δίνει τη δύναμη. Είναι η ανάγκη να τιμήσεις τη ζωή ακόμα παραπάνω γιατί ξέρεις πια καλά τι αξίζει.
Μαΐου 11 , 2009 σε 09:07
Την Καλημέρα μου και ευχές για Καλή Βδομάδα !
Μαΐου 11 , 2009 σε 19:01
@ faros
Καλή εβδομάδα και σε σένα Φάρε μου .
Επέστρεψες στη βάση σου ή στο μαγευτικό βορειοελλαδίτικο island , είσαι ακόμη ;
Μαΐου 11 , 2009 σε 11:40
Σίλια ,Καλημέρα , το κείμενο σου ήταν πολύ δυνατό και με άγγιξε βαθιά. Βλέπεις πολύ περισσοτερα από οτι άλλοι.Τι ιστορίες…και τι παιχνίδια σου παιζει η ζωή…Με έκανες και δάκρυσα. Να είσαι καλά.Υ.Γ. θέλω να σε ρωτήσω και κάτι αλλά η ηλεκτρονική σου διευθυνση(arvoopalis@yahoo.gr) δεν ισχύει,εκτός αν κάνω κάποιο λάθος,αν μπορείς στείλε μου το σωστό.Σ’ ευχαριστώ , καλή εβδομάδα.
————————————–
Ξέχασα να σου γράψω το e-mail μου,elvoz@freemail.gr.και πάλι ευχαριστώ.
Μαΐου 12 , 2009 σε 23:22
@ ελευθερία
Χαίρομαι τόσο πολύ που το βρήκες τόσο ενδιαφέρον . Κι εγώ συγκινούμαι όταν ακούω τόσο καλά λόγια για τα …λόγια μου .
Όλοι μας μπορούμε να “δούμε” πολλά , αρκεί να κρατάμε ανοιχτά τα μάτια μας … “Πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου” είπε ο ποιητής μας (αχ .. τί μου θύμισες τώρα … ) . Η αλήθεια βέβαια είναι , πως λόγω της δουλειάς μου , μπορώ να δω ευκολότερα τέτοιες ιστορίες , αλλά είπαμε … “Πάντα ανοιχτά …κλπ…κλπ”
—————————————-
Δεν μπορώ να καταλάβω , γιατί λες πως δεν “δουλεύει” το mail μου … Είναι αυτό ακριβώς που γράφεις και που γράφω στο about μου … άλλο … δεν έχω … Μήπως πρέπει να ξαναπροσπαθήσεις ;
Μαΐου 11 , 2009 σε 20:05
Απίστευτο post, πραγματικά…Δεν έχω λόγια!
Μαΐου 12 , 2009 σε 23:37
@ The_Stranger
Απίστευτο το … να μην έχεις λόγια …
Εσύ ήσουν πάντα ένας “χείμαρος” λόγου (εκτός που ήσουν και ένας από τους πρώτους μου “δασκάλους” .
Τα φιλιά μου .
Μαΐου 11 , 2009 σε 23:50
Άφωνος!!!
Μαΐου 12 , 2009 σε 23:38
@ αλέξανδρος ανδρουλάκης
Πω , πω … με κολακεύεις …πολυκαλλιτέχνη μου . (Το “πολυ” πάει με το “καλλιτέχνη” και όχι με το “με κολακεύεις” )
Σ’ ευχαριστώ .
Μαΐου 12 , 2009 σε 12:42
Υπέροχο ποστ, Σίλια. Βαθιά ανθρώπινο και ανατρεπτικό για όσους τα θεωρούν όλα δεδομένα. Πανέμορφο πραγματικά!
Μαΐου 12 , 2009 σε 23:43
@ stelios
Α ! … τί λάθος μεγάλο αυτό το “… τα θεωρούν όλα δεδομένα” για κάποιους ανθρώπους … σκέτη απογοήτευση και συχνά και … καταστροφή .
—————————-
Πόσο χαίρομαι “όμορφε” φίλε μου να μαθαίνω όμορφα πράγματα για σένα …
Την αγάπη μου και τις από καρδιάς ευχές μου να σου πηγαίνουν όλα στη ζωή σου καλά .
Μαΐου 13 , 2009 σε 11:24
Δεν έχω παράπονο… Μακάρι να συνέβαινε το ίδιο και για όλο τον κόσμο που υποφέρει άδικα.
Μαΐου 12 , 2009 σε 13:01
… επέστρεψα, θα ξαναφύγω …. έτσι θα πηγαίνει …
Για ένα προηγούμενο σχόλιό σου … σκέψου λέει – μπρρρ – μανούλα την … ολμπράϊτ ή την ραϊς – ξανά μπρρρρ – … μου επιτρέπεις να το …”ελαφρύνω” λίγο, έ;;;
Μια πολύ θερμή Καλημέρα !
Μαΐου 13 , 2009 σε 18:03
@ faros
Ξέρεις τί έλεγε η μάνα μου ;
“Και το … φίδι , μια χαρά μάνα είναι για τα φιδάκια του” .
Και τις δικές μου τις καλημέρες .
Μαΐου 13 , 2009 σε 11:46
Και πάλι μια θερμή Καλημέρα !
Μαΐου 13 , 2009 σε 12:54
εισαι απιστευτη αννα..
εκπληκτικος ανθρωπος.. !!!
Μαΐου 13 , 2009 σε 18:26
@ αγκαλιες του φεγγαριου
Είστε κάποιοι εδώ μέσα , που με μια δυο σας λέξεις , με κάνετε να … μην ξέρω τί να πω …
Ευχαριστώ .
Μαΐου 13 , 2009 σε 20:27
Λες, silia μας, προχθές να γιόρταζαν και οι μάνες-φίδια ;;;
υ.γ. κατάλαβα το πνεύμα της μαμάς σου (πες μας τέτοια να καταλάβουμε από πήρες εσύ … ) και συμφωνώ απολύτως – σε κάθε περίπτωση !
… και μην κοκκινίζεις … και λίγα σου λένε …
Την καλησπέρα μου !
Μαΐου 14 , 2009 σε 11:14
@ faros
Ξέρεις … βασικά , έμοιασα του πατέρα μου , που ήταν μεγάλος παραμυθάς (δεν εννοώ ψεύτης , αλλά διηγιόταν απίθανες ιστορίες – να διαβάσεις το : http://silia.wordpress.com/2007/07/19 (ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΖΩΗΣ Νο 2 Βλαδιβοστόκ)
Από την μάνα μου που ήταν ένας ακούραστα εργατικός άνθρωπος , πήρα μόνο την … ομορφιά της … Α χα χα χα !!!…
Όσο για το κοκκίνισμα , επίτηδες το κάνω . Όταν κοκκινίζω , γίνομαι ακόμα πιο όμορφη …
Καλημέρα από την πόλη μου , που σήμερα έχει αργία .