Ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο , από την Ευπατόρια της Κριμαίας , πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα , το Φθινόπωρο του 1938 . Η οικογένεια του (ο πατέρας η μάνα του και τα δυό μικρότερά του αδέρφια) , ζούσαν ήδη από δυο χρόνια στην νέα αυτή πατρίδα . Ο ίδιος , άργησε γιατί εξέτιε την … ποινή του , εξόριστος στο γκουλάγκ του Βλαδιβοστόκ , επειδή αρνήθηκε να υπογράψει χωρίς να διαβάσει κάποιο έγγραφο της τοπικής Αστυνομίας , διαπληκτίστηκε με τον Αστυνόμο και …του πέταξε ένα (γεμάτο) μελανοδοχείο στο κεφάλι … Στην πραγματικότητα , την εξορία την “έφαγε” γιατί παρουσίαζε … “αντικαθεστωτική συμπεριφορά” … ό, τι κι αν σημαίνει … ή μάλλον σήμαινε αυτό , την εποχή εκείνη . Στα τρία χρόνια που έζησε στο Βλαδιβοστόκ , η οικογένειά του κατάφερε και μετοίκησε στην Ελλάδα σαν … “εκουσίως αυτοεξοριθέντες”-(εμιγκρέ) . Έτσι με την λήξη της ποινής του ήρθε κι αυτός στην καινούρια τους πατρίδα .
Με το που πάτησε το πόδι του στην νέα Πατρίδα , ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο επιχείρησε να γίνει ένας τέλειος , και … αποδεκτός Έλληνας … Πήρε την Ελληνική υπηκοότητα , Ελληνικό επίθετο , παντρεύτηκε , άρχισε να μαθαίνει ελληνικά , και συνήθισε να πίνει ούζο αντί για βότκα … Τρία πράγματα “Ελληνικά”, δεν μπόρεσε να “κολλήσει” επάνω του , αλλά κι αυτά τα “καμουφλάρησε” όσο μπορούσε … τόσο που δεν τα πρόσεχε κανείς : Δεν τραγούδησε ποτέ του Ελληνικά τραγούδια , δεν έμαθε ποτέ του τάβλι και δεν κράτησε ποτέ του … κομπολόι … Τότε ήταν , που η νέα του Πατρίδα , κάτι ψυλλιάστηκε , πως ένα νέο τέκνο της , έστω και … παραπαίδι , κυκλοφορούσε στα Άγια χώματα της , και τον …. κάλεσε να στρατευθεί …
Μπερδεύτηκε ο αξιωματικός υποδοχής στο Κέντρο Στράτευσης με τον Κονσταντίν Γουμπαρένκο (και νυν Κωνσταντίνο Τ.) , γιατί του φάνηκαν τα χαρτιά του … κάπως …
- Τί είσαι εσύ ωρέ ; (ρώτησε μη πιστεύοντας στα μάτια του , πως τού έστειλαν έναν … Ρώσο , έστω και “μπερδεμένο” , για φαντάρο) .
- Στρατιώτης (απάντησε ο Κότια , γιατί αυτό το κατάλαβε … Δεν μιλούσε ακόμα σχεδόν καθόλου τα Ελληνικά) .
- Ακόμα δεν είσαι στρατιώτης βρε … Στρατιώτης θα γίνεις , άμα κι όταν το αποφασίσω εγώ … Τί είσαι σε ρωτάω ; … Ρώσος ; … Έλληνας ; … Βούλγαρος ;… τί ;… Πως θα γίνεις στρατιώτης της Ελλάδας με Ρώσικα χαρτιά και χωρίς να καταλαβαίνεις τί σου λένε ;… Τί είσαι ρε ;… πες … Πές μου … Ποιά είναι η Πατρίδα σου ;
- ……….. (Ο Κότια έμοιαζε τελείως μπερδεμένος)
- Άντε να τελειώνουμε … Πές μου … τί ψωμί τρως ;
- Ελληνικό !!! (ανέκραξε ο Κότια … αυτό το κατάλαβε)
- Α γειά σου ! … Άρα ποιά είναι η Πατρίδα σου ;- Η Ελλάδα … ………… Υπογραφή και σφραγίδα η τελευταία απάντηση του Κότια , για την κατάταξη του στον Ελληνικό Στρατό … Και όχι μόνο … Λίγους μήνες μετά , βρέθηκε και στο … Αλβανικό μέτωπο … ……………………………………………………. Όταν μια σφαίρα , του έσπασε όλα τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού , δεν … αποστρατεύτηκε . Τοποθετήθηκε να υπηρετεί και λίγο αργότερα να πολεμάει πάλι (κατά των Γερμανών τώρα) , στα φυλάκια της Γραμμής Μεταξά … …………………………………………………… - Όταν τον Απρίλιο του 1941 , στο Ρούπελ , κάναμε στίβες τα όπλα μας , και τα παραδώσαμε στους Γερμανούς , έκλαψα πικρά , γλυκειά μου Άννιτσκα … Έκλαψα πικρά , γιατί είναι πολύ πικρό να παραδίδεις τα όπλα της … Πατρίδας σου σε έναν ξένο … Ακούς Анна девушка (Άννα κορούλα μου) ;…
===================================== Μπορεί να … μην ταιριάζει και τόσο , αλλά είναι το μόνο που σκέφτηκα να γράψω , σαν … αφιέρωμα στην 28η Οκτωβρίου … ——————————————————–
Έλληνας , μπορεί να είναι αυτός , που γεννήθηκε στην Ελλάδα . Αυτός που έχει Ελληνικά χαρτιά .
Αυτός , που μιλάει και γράφει Ελληνικά . Αυτός που οι γονείς του είναι Έλληνες . Αυτός που ζεί και δουλεύει (τρώει το ψωμί της) πολλά χρόνια στην Ελλάδα . Αυτός , που έλαβε … Ελληνική Παιδεία …. Αλλά … Αλλά , είναι κι αυτός , που την αγαπάει και που δακρύζει όταν παραδίδει τα όπλα της σε κάποιον ξένο .
55 σχόλια
Οκτωβρίου 27 , 2009 σε 23:30
H Iστορία (με το κεφαλαίο “Ι”) είναι φτιαγμένη από πολλές τέτοιες ιστορίες ( με το μικρό “ι”) απλών ανθρώπων.
Και ταιριάζει ταμάμ με το αληθινό πνεύμα της ημέρας…
Σ’ ευχαριστώ που την μοιράστηκες μαζί μας
Οκτωβρίου 29 , 2009 σε 00:02
@ Allu Fun Marx
H Ιστορία , ακόμη κι όταν της βάζουμε το “ι” της , κεφαλαίο , γράφεται από τους … νικητές … ή ακόμη κι από αυτούς που πιστεύουν ότι είναι νικητές …
Ο πατέρας μου Allu , δεν ένοιωσε ποτέ του νικητής … “Χάσαμε στον πόλεμο” έλεγε πάντα … Σαν να ήταν προσωπική του υπόθεση .
Κι όμως , πάντα ήταν ο … “Ρώσος” … ο “ξένος” … Μόνο τα τελευταία χρόνια , χαμένοι σε μια μεγαλούπολη και επειδή κανείς εκεί πια δεν ασχολιότανε μαζί του , ησύχασε από την ρετσινιά του “Ρώσου” .
Σ’ ευχαριστώ , που με διαβάζεις .
Οκτωβρίου 27 , 2009 σε 23:52
Ακριβώς. Η πραγματική Ιστορία είναι στις χιλιάδες μικρές ιστορίες των απλών ανθρώπων.
Νόμιζα ότι πρόκειται για απόσπασμα από κάποιο διήγημα. Όμορφο
Οκτωβρίου 29 , 2009 σε 00:06
@ Μάνος
Ακριβώς . Η πραγματική Ιστορία , όχι αυτή των νικητών ή των Λογίων , αλλά η Ιστορία , των ανώνυμων άγνωστων , μικρών αγωνιστών και εραστών της Πατρίδας … έτσι γράφεται .
Με λίγο “χτένισμα” , γίνεται διήγημα , ίσως … Θα το σκεφτώ .
Σ’ ευχαριστώ .
Οκτωβρίου 28 , 2009 σε 12:04
δεν έχει άλλο;;αληθινά όμορφο κι εγώ σας ευχαριστώ που τα μοιράζεστε μαζί μας!!!
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:17
@ Γιωργος
Πω πω ! Γιώργο !! … Αυτό το “δεν έχει άλλο;;” , μου ακούστηκε σαν ένα από τα πιο ωραία κοπλιμέντα-κριτικές , που άκουσα τον τελευταίο καιρό … Κι αυτό , γιατί μοιάζει με το να θέλεις να … μην τελειώσει .
Σ’ ευχαριστώ .
Οκτωβρίου 28 , 2009 σε 13:20
Έλληνας είναι αυτός (αυτή) που Αισθάνεται Έλληνας και είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να χύσει το αίμα του γι Αυτήν !
Αν ανακαλέσουμε τη μνήμη μας, θα δούμε πολλούς απ΄αυτούς που και σήμερα μας κυβερνάνε, να την έχουν … κάνει με … μικρά πηδηματάκια στο εξωτερικό, όταν Έλληνες (προφανώς σαν τον Κάτια σου) πολεμούσαν στα βουνά τους καταχτητές !
Χρόνια Πολλά σε Σένα και μέσα από σένα σε όλους τους Έλληνες που Είναι και Αισθάνονται Έλληνες !
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:13
@ faros
Ναι … εκεί βρίσκεται η Πατρίδα . Εκεί που “χτυπάει” η καρδιά . Αλλά πές το αυτό στους … Ελληναράδες … Και είναι και πολλοί , πανάθεμά τους …
Σ’ ευχαριστώ καλέ μου .
Οκτωβρίου 28 , 2009 σε 20:35
Τι μεγαλείο ψυχής είχε ο πατέρας σου!
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:08
@ mamma
Ήταν ένας “μικρός” σχεδόν ασήμαντος για τους πολλούς , άνθρωπος , με μια μεγάλη καρδιά όμως και μια αγκαλιά , που πιστεύω , πως μπορούσε να χωρέσει τον κόσμο όλο .
Φιλιά mamma .
Νοεμβρίου 5 , 2009 σε 04:53
Τι λες βρε Άννα…
Έχω διαβάσει (μάλλον) όλα τα κείμενά σου για τον μπαμπά σου.
Άλλη εικόνα έχω απο αυτά που έχω διαβάσει· και αν για σένα ήταν ήρωας (που ξέρεις και καλύτερα), ήρωας για όλους ήταν.
Οκτωβρίου 29 , 2009 σε 02:06
Home is where the heart is .
Kαι όπου είναι η καρδιά είναι και η πατρίδα.
Εδώ λοιπόν ήταν και πατρίδα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ!
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:04
@ atheofobos
………. Παλιές αγαπημένες νότες , μου θύμισες .
——————————————-
Ο πατέρας μου αγαπούσε όλο τον κόσμο , μα πιο πολύ … σχεδόν λάτρευε αυτούς που τον αποκαλούσαν “ΕΛΛΗΝΑ” .
Οκτωβρίου 29 , 2009 σε 09:06
Μια Θερμή Καλημέρα !
Οκτωβρίου 30 , 2009 σε 08:51
Καλημέρα !
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:05
@ faros
Καλημέρα και σε σένα φίλε μου .
Οκτωβρίου 30 , 2009 σε 11:25
Σίλια μου τι φοβερός άνθρωπος ήταν ο πατέρας σου; Όποτε διαβάζω ιστορίες που γράφεις γι’αυτόν δακρύζω. Ίσως είναι η αγάπη κι η αφοσίωση σου που βγαίνει πηγαία όταν τα γράφεις που με συγκινεί αλλά κάθε φορά συγκινούμαι πραγματικά. Να΄ναι καλά εκέι που είναι. Πιστεύω ότι είσαι πολύ τυχερή που είχες ένα τέτοιο αξιόλογο άνθρωπο πατέρα.
Καλημέρα να΄χεις!
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 17:52
@ amelinia
Ήμουν όντως τυχερή . Φοβερός τύπος …
Και πού να γνώριζες και την μάνα μου . ΤΟ απόλυτο στήριγμά μου …
Απλά γράφω περισσότερο για τον πατέρα μου , γιατί ήταν φοβερά συναισθηματικός άνθρωπος και “κολλούσε” η Χημεία μας , παραπάνω
Δεν θυμάμαι , αν το διάβασες , αλλά αν όχι , ρίξε μια ματιά εδώ :
http://silia.wordpress.com/2008/05/10 (ΜΑΜΑ ;… )
Οκτωβρίου 31 , 2009 σε 07:12
Μακάρι να είχαμε όλοι, τέτοιον λεβέντη πατέρα…
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 22:36
@ vripol
Χα χα … Ξέρεις τί μου θύμισες ;
Σαν ήμουνα μικρή , μου έλεγε : “Οι Έλληνες Άννιτσκα έχουν σε μεγάλο βαθμό , κάτι που δεν πολυέχουν οι Ρώσοι … Λεβεντιά … Φτωχοί ;… φτωχοί . Αμόρφωτοι ;… αμόρφωτοι . Αλλά … λεβέντες … Πόσο θέλω να … τους μοιάσω … Να γίνω σαν αυτούς …
Οκτωβρίου 31 , 2009 σε 16:02
Εξαιρετική η ιστορία του μπαμπά σου. Ηρωας πραγματικός χωρίς να του απονείμουν ‘σαρδέλλες”, άνθρωπος που αγαπάει το τόπο που του δίνει ψωμί.
Είναι βέβαια κωμικό που τον κάλεσαν να στρατευθεί!! αλλά σε ένα πόλεμο όποιος μπορεί να σηκώσει όπλο..είναι επόμενο.
Μ’ αρέσει το γράψιμό σου
Νοεμβρίου 4 , 2009 σε 00:33
@ Θεία Λένα
Πράγματι … ποτέ δεν του απένειμαν ¨σαρδέλλες” .
Ξέρεις , ποτέ δεν αναγνωρίσθηκε σαν “παθών” , σαν τραυματίας πολέμου … Ούτε το επιδίωξε ποτέ . Ήταν απλά χαρούμενος , που πολέμησε , και λυπημένος , που διατάχτηκε να παραδώσει τα όπλα .
Και κάτι άλλο , ίσως άσχετο : Παρ’ όλο που είχε σπάσει όλα τα δάχτυλα του χεριού του , έγινε ράφτης …
Και κάτι άλλο (συγνώμη … ένα – ένα τα θυμάμαι) : Παρ’όλο που γνώριζε άριστα την Ρωσική και την Βουλγάρικη γλώσσα (γραφή-ανάγνωση) και παρ’όλο που ήταν φιλοδεξιός , ΔΕΝ δέχτηκε ποτέ του να δουλέψει σαν μεταφραστής στην ΚΥΠ παρ’ όλες τις προτάσεις που επί χρόνια του γινόντουσαν από όλα τα καθεστώτα (από το 1950 μέχρι και την εποχή της Χούντας … Η μεταπολίτευση τον βρήκε πια με Alzheimer) μόνο και μόνο γιατί όπως μου έλεγε “Μ’ αυτή την δουλειά Άννιτσκα , θα κάνω σίγουρα κακό σε κάποιον … Κάποιον που θα αντιφρονεί … Και το να αντιφρονείς , δεν είναι έγκλημα . Είναι δικαίωμα του λογικού ανθρώπου” …
—————————
Αχ , θεία Λένα … Πάλι δάκρυσα … Πάντα δακρύζω , σα τον θυμάμαι .
Νοεμβρίου 5 , 2009 σε 14:16
και γω … άννα μας … και γω …
Νοεμβρίου 6 , 2009 σε 21:31
@ faros
Να είσαι καλά πάντα … να συγκινιόμαστε , αντάμα .
Οκτωβρίου 31 , 2009 σε 17:22
Ελάχιστοι δυστυχως απο τους σημερινούς “Γέννημα-θρέμα Ελληναράδες” θα ενιωθαν και θ αντιδρούσαν με τον τρόπο που αντέδρασε ο πατέρας σου.
Ας μας γίνουν μαθήματα αυτες οι συμπεριφορές.
Καλό Σ/Κ
Αρης
Νοεμβρίου 7 , 2009 σε 01:02
@ Αρης
Άλλο “Έλληνας” και άλλο “Ελληνάρας” … Αυτό το νοιώθουμε (το καταλαβαίνουμε) όλοι , πολύ καλά …
Αλήθεια , μια που έγινε λόγος , υπάρχει παρόμοιος ορισμός-διαχωρισμός , για τους πολίτες , άλλων χωρών ;… πχ Γερμανός – Γερμανάρας … Αν ξέρει κανείς , ας το πεί
———————————
Ώσπου να σου απαντήσω , ήρθε το … επόμενο Σαββατοκύριακο … Παρασκευή αργά το βράδυ πια … Ή μάλλον ξημέρωμα Σαββάτου …
Δουλεύω και έχω μια ελαφριά θλίψη .
Καλό σου Σαββατοκύριακο , Άρη .
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 16:20
Σωστά! Πίσω από μια σοφή και γεναία γυναίκα κρύβεται πάντα ένας σοφός και γεναίος πατέρας κι ένας σοφός και γεναίος άντρας (γιατί ο πατέρας τής έχει δημιουργήσει υψηλά στάνταρ). Πού τα ξέρω όλα αυτά; Ε τόσο καιρό που σε διαβάζω κάτι κατάλαβα…
Μού θύμισες μια ιστορία που μού διηγήθηκε ο δικός μου ο πατέρας, όταν κάποτε περπατούσε στα ψηλά βουνά, μια νύχτα με ομίχλη και βρέθηκε ξαφνικά απέναντι σε μια ένοπλη σκιά:
“Αλτ, τις ει;” ρώτησε η σκιά αγριεμένη
“Ελληνας” απάντησε ο πατέρας μου.
“Τι Έλληνας;”
“Πατριώτης”
“Τι πατριώτης;”
“Καλός πατριώτης”.
Συμπέρασμα δεν βγήκε, αλλά επειδή ήταν ένας μ’ έναν σε ακτίνα βολής, προτίμησαν κι οι δυο να στρίψουν και να τραβήξουν το δρόμο τους. Αν ήταν σύντροφοι ή εχθροί παραμένει άγνωστο.
Τα πολλά φιλιά μου.
Νοεμβρίου 7 , 2009 σε 01:25
@ anomia
Ξέρεις anomia φίλη μου (βασικά δεν μου αρέσει το νέο σου nickname … προτιμούσα το παλιό … Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου … Τί έλεγα ;… Α , ναι … )
Ξέρεις , λοιπόν , anomia φίλη μου : Μ’ αυτό το σχόλιο σου επαγωγικά σκέφτηκα πως σ’ αυτό το μπλογκ , ενώ μίλησα πολύ για τον πατέρα μου , ελάχιστες , αναφορές έκανα για τον σύζυγό μου … Κι αυτό , όχι γιατί δεν του αξίζει , ούτε γιατί τον έχω σε δεύτερη μοίρα σαν αξιοαναφερόμενο άτομο … Δεν ξέρω το γιατί … Δεν ξέρω γιατί μέχρι τώρα , εδώ μέσα τουλάχιστον , κράτησα στην … “σκιά” , έναν πραγματικά σοφό και γενναίο άντρα .
Θα το σκεφτώ με προσοχή στο άμεσο μέλλον και θα προσπαθήσω να κατανοήσω κάποιες υποσυνείδητες πράξεις και τακτικές μου … Ως τότε όμως , ας θυμηθούμε , αυτό : http://silia.wordpress.com/2007/10/29
————————————
Όσο για την σύντομη μικρή σου ιστορία , τόσο όμορφη … και τόσο όμορφα δοσμένη (διατυπωμένη) , που μοιάζει σαν σκηνή από ταινία μικρού μήκους … κάτι τέτοιο μου θύμισε εμένα .
Να είσαι καλά πάντα .
Νοεμβρίου 1 , 2009 σε 18:28
Τί καλά, που εκεί που βρίσκεται ο γλυκός αυτός άνθρωπος, κανένας δεν θα τον ρωτάει πιά “Ποιά είν’ η πατρίδα σου;”
Και που δεν θα νοιάζεται άν πρέπει ν’ απαντήσει στα ρώσικα, ή στα ελληνικά!
Κι’ ακόμα, που δεν θα ντρέπεται να σκέφτεται μ’ αγάπη και τις δυό του τις πατρίδες!
Τί καλά!
Νοεμβρίου 7 , 2009 σε 01:44
@ Βιολιστής στη στέγη
Ξέρεις τι μου θύμισες μ’ αυτό που είπες για “τις δυο του τις πατρίδες” ;…
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του , τα πέρασε χαμένος στους κόσμους της νόσου του Alzheimer … με μικράδιαλείμματα από φως της πραγματικότητας . Λοιπόν , όσο βρισκόταν βαθειά μέσα στην άνοια , ήταν πάντα ο Ρώσος , ενώ στα διαλείμματά του γινόταν πάντα αυτό που λάτρεψε … Ο Κώστας , ο Έλληνας …
Αν δεν έτυχε να το διαβάσεις , κάνε το αν μπορείς τώρα . Διάβασε το : http://silia.wordpress.com/2007/06/18 (Η ΒΑΛΙΤΣΑ) .
Την μεγάλη μου συμπάθεια , στο πρόσωπό σου .
Νοεμβρίου 2 , 2009 σε 09:55
Καλημέρα, Καλό Μήνα, Καλή Βδομάδα !
Νοεμβρίου 7 , 2009 σε 01:45
@ faros
Όλα καλά και για σένα φίλε μου .
Νοεμβρίου 2 , 2009 σε 15:46
Ότι και να πρωτογράψω θα είναι λίγο και όσα κι αν αφήσω εδώ μάλλον έχουν καλυφτεί από εσένα και τους προλαλήσαντες. Το βέβαιο είναι πως ο πατέρας σου ήταν ξεχωριστός άνθρωπος, όπως ξετυλίγεται μέσα από τη μεταφορά των διηγήσεων σου στο blog. Είναι ωραίο να θυμόμαστε τις ρίζες μας και να συγκινούμαστε είτε αυτό λέγεται γονιός είτε πατρίδα.
Για την πατρίδα, πολλοί έχουν κατηγορήσει το κράτος πως εξωραΐζει την ιστορία, ίσως αποσιωπώντας πράγματα και καταστάσεις. Δεν βρίσκω κάτι το κακό σε αυτή την εξιδανίκευση που χτίζει φρόνημα, ιδανικά, ήθος και, δυνητικά, καλύτερους ανθρώπους.
Να είσαι καλά!
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 00:59
@ museum
Λατρεύω τις … “ρίζες” … Να ψάχνω , να μαθαίνω , να μπαίνω όλο και πιο βαθιά … πιο πίσω … σ’ αυτούς … τους ανιόντες μου .
Ξέρεις museum , απ’ όλο μου το σόϊ , είμαι η μόνη , που ασχολήθηκε με το … σπόρ , και έχω μαζέψει πολλά στοιχεία . Εκείνο , που με θλίβει , είναι πως τα χρόνια πέρασαν πια , και δεν υπάρχουν εν ζωή πια , άνθρωποι για να με πάρουν από το χέρι και να με οδηγήσουν … βαθύτερα στον κόσμο των ριζών μου … Ό, τι έμαθα … έμαθα ..
Ο μεγάλος μου ο γιός νοιάζεται για τις ρίζες και του αρέσει να μαθαίνει για τους γεννήτορες και τους προπάππους … Ελπίζω , … σ’ αυτόν .
Όσο για την τελευταία σου παράγραφο , ήθελα να σε ρωτήσω κάποιες λεπτομέρειες , αλλά τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε από το τηλέφωνο … (πιό ζωντανά) .
Τα φιλιά μου .
Νοεμβρίου 3 , 2009 σε 09:18
Πολύ πολύ Καλημέρα !
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 00:59
@ faros
πολύ πολύ ευχαριστώ , για … όλες τις ευχές σου .
Νοεμβρίου 4 , 2009 σε 08:58
Αγαπημένη μου Άννα, χάρηκα τόσο πολύ με το σχόλιο που μου άφησες και που μου έδωσε την ευκαιρία να μάθω τόσα πράγματα για σένα… Τώρα, σα να σε ξέρω λίγο καλύτερα, σ’εκτιμώ περισσότερο και σε νιώθω πιο κοντά….πιο κοντά στα δικά μου αισθήματα, στον δικό μου τρόπο σκέψης, πιο κοντά στην ψυχή μου. Μη σου πω και πιο κοντά στο ύψος μου, αφού κι εγώ είμαι πανύψηλη, χα,χα! (να γελάσουμε και λίγο γιατί μ’έπνιξε η συγκίνηση με όλα αυτά…)
Σε συγχαίρω γι αυτό που είσαι και χαίρομαι ειλικρινά που σ’έχω γνωρίσει. Να χαιρόμαστε τα παιδάκια μας! Φιλιά!
Νοεμβρίου 9 , 2009 σε 18:15
@ Maria Tzirita
Εγώ σ’ ευχαριστώ καλή μου φίλη , για τα τόσο καλά σου λόγια . Κι εγώ να ξέρεις , μέσα στην καρδιά μου σε έχω .
Να τα χαιρόμαστε τα παιδάκια μας .
Να είσαι πάντα καλά .
Νοεμβρίου 5 , 2009 σε 03:16
Στο μπλογκ τσαλακώνω την εικόνα μου
http://kanali.wordpress.com/2009/11/05/bloggers_news_nea/
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 14:53
@ Kanali
Καναλιώτη !!!… Αυτό μάτια μου , λέγεται διαφήμιση !!!…
Και να το ξέρεις … Δεν πρόκειται να την πληρώσω αυτή την διαφήμιση γιατί … δεν έχω μία … Είμαι απλήρωτη (για τις εφημερίες μου) από πέρυσι τον Νοέμβριο (τελευταίες εφημερίες που πληρώθηκα , ήταν τον Οκτώβρη του 2008 … Ακόμη στο “θα” μας έχουν) …
Γενικά θαρρώ πως δεν θα πάρεις φράγκο για την διαφήμιση από πουθενά , γιατί η μεν Nina C , ήδη … λιμοκτονεί σαν απεργός που είναι εδώ και καιρό , η δε Κροτ , τα έχει πάρει στην κράνα με το δημοσίευμα γενικά . Όσον αφορά την “Αλεπού” , τί να πω … δεν την γνωρίζω και καλά την κοπέλα , αλλά κολλητή της Κροτ και της Νίνας είναι … μην περιμένεις και πολλά ….
Ωστόσο , ένα θερμό “ευχαριστώ” και ένα γλυκό φιλί … (στο μάγουλο … μην τρελλαίνεσαι) για την διαφήμιση , που μου έκανες , θα το έχεις .
Σμμμμάτς !
Νοεμβρίου 9 , 2009 σε 05:33
Άλλα μας είχες πει.
Αεροπλάνα σε πήγαιναν στην πόλη σου, κόκκινα χαλιά απλώνανε στο αεροδρόμιο για να περάσεις κλπ κλπ.
Γιατί τα έχει πάρει η Κροτ;
Για τα “blogs και γόβα στιλέτο” ή ”το ωραίο φύλο κατακτά την μπλογκόσφαιρα”;
Ελπίζω να μην την πείραξε η αναδημοσίευση…
Νοεμβρίου 9 , 2009 σε 18:29
@ Kanali
Άλλο να … σου αποδίδουν τιμές και άλλο να … σε πληρώνουν . Οι “τιμές” είναι σχετικά … ανέξοδες …
Και άλλωστε από τότε , πέρασε πολύς καιρός … Τότε , ακόμη μου τις πλήρωναν τις εφημερίες …
Και … ακόμη ένα) άλλωστε , ξέρεις πολύ καλά , ότι αυτά για τα χαλιά και τα αεροπλάνα , τα έγραφα για να … τσιγκλίσω τον φίλο μου τον Φάρο , που το τραβάει το τσίγκλισμα , ο … οργανισμός του .
—————————————–
Ε , μα είναι να μην τα πάρει η Κροτ στο κρανίο , με εκείνα τα “γόβα-στιλέτο” , τζάμπα ψυχοθεραπείες , κλπ ;… Είναι και κομμάτι “σέρτικη” (όπως λέμε εδώ στα μέρη μας) η κοπέλα … Όλες τα ψιλοπήραμε …
Όσο για την αναδημοσίευση , δεν ξέρω αν την πείραξε … Ο καιρός θα δείξει .
Νοεμβρίου 5 , 2009 σε 04:44
γράφεις…
Ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο, από την Ευπατόρια της Κριμαίας, πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα, το Φθινόπωρο του 1938.
Ότι αφορά τον Κονσταντίν Γουμπαρένκο
Μέσα στις εκκαθαρίσεις 1936-1938, από την Κριμαία ήρθαν στην Ελλάδα περίπου 25.000 Έλληνες για να τις αποφύγουν. Απ’ ότι λες, φαίνεται ότι η οικογένειά του Κονσταντίν Γουμπαρένκο έρχεται στην αρχή των διώξεων και αυτός στο τέλος αφού καθαρίζει με μπλεξίματα και την εξορία (απ’ ότι γράφεις).
Έχω να σε ρωτήσω, αν ξέρεις βέβαια να μου πεις.
1. Είχε ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο ή η οικογένειά του, σχέση με Έλληνες της Κριμαίας;
2. Με Ελληνικά χαρτιά ήρθαν (πλαστά ίσως);
3. Εκμεταλλεύτηκαν το κύμα Ελλήνων πολιτικών μεταναστών προς Ελλάδα;
4. Σου είπε ποτέ τι σήμαινε τότε “αντικαθεστωτική συμπεριφορά” που μπορούσε να σε στείλει εξορία στην άλλη άκρη του κόσμου, στο Βλαδιβοστόκ;
Αυτά στα ρωτάω γιατί δεν ήταν εύκολο να βγεις τότε από Σοβιετική Ένωση αν δεν ήσουν από κάποιες από τις μειονότητες. Ο Κονσταντίν Γουμπαρένκο (και η οικογένειά του) αν δεν ήταν Έλληνας ή δεν είχε Ελληνικά χαρτιά δύσκολο μου μοιάζει να μπορούσε να φύγει.
Γράψε μου, αν κάτι γνωρίζεις.
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 01:13
@ kanali
Θα σου απαντήσω σε όλα , ή σχεδόν σε όλα (γιατί είναι κάποια πράγματα που δεν τα γνωρίζω) , αλλά επέτρεψέ μου , όχι έδω . Θα σου απαντήσω με mail (σ’ αυτό τουλάχιστον , που χρησιμοποιείς στο μπλόγκ) … Μόνο κάνε λίγη υπομονή , γιατί “πνίγομαι” αυτές τις μέρες .
Ξέρεις , φίλε Καναλιώτη , αργώ αλλά σπάνια λησμονώ .
Νοεμβρίου 10 , 2009 σε 02:35
Περιμένω
γιατί, κάποιος ενδιαφέρεται για τον μπαμπά σου
Νοεμβρίου 5 , 2009 σε 14:18
Μια απλή Καλημέρα, σήμερα !
Νοεμβρίου 6 , 2009 σε 19:04
Ασχετο και εκτός θέματος. Οταν διάβασα τις δηλώσεις σας στα Νεα της Τετάρτης, όπως έγραψα και στη ninac, καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι γιατί σας παρακολουθώ αρκετό καιρό.
Αίτημα. Θέλω post για τα θέματα που θίγει το δημοσίευμα. Συγνώμη για το άσχετο του σχολίου..
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 14:38
@ πρεσβύωψ
Θα το έχετε το ποστ με τα θέματα που θίγει το δημοσίευμα , τουλάχιστον σε ό, τι με αφορά (εννοώ για το ό, τι ρωτήθηκα και απάντησα στην συνέντευξη … καλέ , πως μου αρέσει αυτή η λέξη : ¨συνέντευξη” … Άρχισα να νοιώθω … σπουδαία) .
Θα το έχετε καλέ μου φίλε , αλλά να κάνετε κι εσείς υπομονή , γιατί έχω γίνει πολύ αργοκίνητη , τελευταία … Η ζωή μου , η καθημερινότητα μου , έχει γίνει απαιτητική και δύσκολα , και με αργούς ρυθμούς ανταποκρίνομαι (Όποιος τολμήσει και πεί πως … γέρασα , δεν θα του ξαναμιλήσω … Απλά , … μεγάλωσα λίγο)
Και όχι μόνο θα το έχετε το ποστ σας , αλλά θα το γράψω και με μεγάλα … γραμματάκια , για να το διαβάζουν άνετα τα … πρεσβυωπικά ματάκια σας .
Τα φιλιά μου .
———————————–
ΥΓ. Μη θαρρείς πως εγώ δεν καμαρώνω που με διαβάζεις …. Απλά το “παίζω” … cool .
Νοεμβρίου 7 , 2009 σε 10:26
Καλημερούδια, καλό σαββατοκύριακο !
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 11:53
Καλημέρα και πάλι !
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 15:10
@ faros
Πολλές πολλές “καλημέρες” (τουλάχιστον τόσες , όσες και οι δικές σου και πολλά πολλά φιλιά (στο μάγουλο πάντα … μη φάμε και καμιά … Εβρίτικη σφαλιάρα) … Όχι τίποτα άλλο δηλαδή , αλλά φιλιά δίνω , όχι μόνο στις … συνιστώσες , αλλά και στο original ΚΚΕ , άμα λάχει να πούμε …
Σμμμμμμάτς !!!
Νοεμβρίου 8 , 2009 σε 17:59
Μια καλησπέρα απο μένα και την αγάπη μου. Φυσικά και τον σεβασμό μου σε ο,τι γράφεις. Ριτς
Νοεμβρίου 9 , 2009 σε 18:31
@ ritsmas
Και την δική μου αγάπη Ρίτσα . Και τον θαυμασμό μου και στο πρόσωπο και στην γραφή σου .
Ξέρεις πόσο πολύ σε εκτιμώ .
Νοεμβρίου 9 , 2009 σε 14:31
Να είσαι καλά !
Ξέρεις να … “σκλαβώνεις” τον άλλον …
Αρχίζω πλέον να αναρρωτιέμαι: Εσύ έμοισες του πατέρα σου ή εκείνος σε … σένα ;;;
υ.γ. πάντως φιλικά σε συμβουλεύω μην “δίνεις” τα φιλιά σου στο … original, παρουσία … συνιστωσών … τόσο θέλουν …
Θερμούς χαιρετισμούς !
Νοεμβρίου 24 , 2009 σε 18:57
@ faros
Είμαι … καρμπόν ο πατέρας μου … στην φάτσα και στο σουλούπι και στην … μυθοπλασία .
Από την μάνα μου κληρονόμησα την … υπέρταση .
————————–
Άσχετο : Είναι κουτσομπόλες οι … Συνιστώσες ;