RSS

ΡΙΡΗ , ΡΙΡΗ , ΡΙΡΙΚΑ …

04 Οκτ

Η Ριρή , ήταν μια … κούκλα . Μελαχροινή , με μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια , με ολόλευκη τραχηλιά , λεπτόσωμη και … μακρύσωμη («ψηλή» ήθελα να γράψω , αλλά στις γάτες , το λέμε «μακρύσωμη» ) . Λίγο ακατάδεχτη , αλλά … κούκλα .
Γεννήθηκε την ίδια ακριβώς ημέρα  με μένα , στο σπίτι της  χήρας Πελαγίας (βλέπε : ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΟΥ) , ακριβώς απέναντι από το δικό μας σπίτι …
Όταν η μάνα μου σαράντησε , η χήρα Πελαγία , έδεσε μια κόκκινη κορδέλλα στο λαιμό της Ριρής , την έβαλε σε ένα καλαθάκι , και την έφερε σαν δώρο στην μάνα μου λέγοντάς της :
- Τώρα Αλεξάνδρα , που έγινες και μάνα , πρέπει να κάνεις ό, τι κάνει μια καλή νοικοκυρά … Να έχεις και μία γάτα . Γιατί νοικοκυρόσπιτο , χωρίς γάτα … δε λέει … Θα «χορεύουν» τα ποντίκια … Ε , έχεις και μωρό … δεν κάνει …
Έτσι η Ριρή , μετακόμισε από το σπίτι με το ρόπτρο , στο σπίτι μας , και έγινε η … δική μας γάτα .
Θυμάμαι (τρόπος του λέγειν δηλ … «θυμάμαι» … . Βασικά θυμάμαι ό, τι μου διηγήθηκε η μάνα μου γι αυτό) , πως όταν η μάνα μου ρώτησε «Πως το λένε το γατί ;» η χήρα Πελαγία απάντησε :
-Δεν έχει όνομα . Πες το όπως εσύ θέλεις … και μια και γεννήθηκε την ίδια μέρα με την κόρη σου , ονόμασέ το «Θεοχαλεμένη» (=αυτή , που την ζήτησες απ” τον Θεό) …
Η μάνα μου ήταν … άθεη , αλλά η χήρα Πελαγία ήταν θρησκευόμενη και πιστή , που όμως … είχε αλλαξοπιστήσει και πίστευε πια στο … Μεγάλο Τίποτα … Κι αυτό γιατί ήταν μοναχοκόρη πλούσιας οικογένειας , που ερωτεύτηκε τον θεόφτωχο Κωστή , οδηγό φορτηγού στο επάγγελμα (παρακατιανό δηλαδή) και κλέφτηκε μαζί του γιατί ο πατέρας της ούτε που να ακούσει γι αυτόν . Έτσι η Πελαγία , πέρασε εν μία νυκτί από τα πλούτη στην φτώχεια και ο πατέρας της την αποκλήρωσε και ούτε της μίλησε , ούτε ασχολήθηκε  ποτέ κανείς από την οικογένεια της , αλλά αγαπούσε τον Κωστή και έκανε μέσα σε τρία χρόνια δυό κόρες μαζί του και ήταν πια έγκυος στην τρίτη κόρη της , όταν της φέρανε μια μέρα τα … κομμάτια του Κωστή , και του φορτηγού που είχε πατήσει μια νάρκη απομεινάρι του πολέμου … Κομμάτια μόνο … Χωρίς σύνταξη για τα κομμάτια του άντρα , ή ασφάλεια-αποζημίωση για τα κομμάτια του φορτηγού … Τότε ήταν που η χήρα (πια) Πελαγία , έκανε δυό πράγματα : 1ον ,  ζεύτηκε στην δουλειά στο καπνομάγαζο και τα βράδια λάντζα στις ταβέρνες που σύχναζαν οι καπνέμποροι , για να ζήσει τις τρεις της κόρες (γιατί με το «αχ!» του μαντάτου , οι κόρες έγιναν τρεις) και 2ον , Αλλαξοπίστησε και άρχισε να πιστεύει μανιωδώς το … Μεγάλο Τίποτα …
Παρ” όλο όμως που η μάνα μου ήταν άθεη , δεν το θεώρησε σωστό να ονοματίσει το γατί με ένα όνομα που … αναφερόταν στον Θεό και έτσι … αναστέναξε :
-Θα το λέμε … Ριρή …
-Γιατί , Ριρή ;
-Γιατί μου αρέσει η … οπερέττα
—————————————–

—————————————–

Η Ριρή , μεγάλωνε μαζί μου , με τους ρυθμούς μιας … γάτας βέβαια , πράγμα που σημαίνει , ότι έγινε μαμά , πολύ πριν πάω εγώ ακόμα και στο Νηπιαγωγείο . Την αγαπούσα και με αγαπούσε , αλλά δεν μου έδινε και μεγάλη σημασία , γιατί βασικά … της ήμουν άχρηστη , ενώ την μάνα μου την λάτρευε , γιατί όλο και την αντάμοιβε με λιχουδιές έτσι και της κουβαλούσε περήφανη κάποιον ποντικό που είχε συλλάβει να σουλατσάρει στο παμπάλαιο σπίτι μας . Γιατί η Ριρή , ήταν σπουδαία ποντικοκυνηγός . Ήταν ικανή να μένει για μέρες να παραφυλάει τον μισητό εισβολέα χωρίς φαΐ , χωρίς νερό , ακίνητη και να … χουγιάζει και να διώχνει και την μάνα μου ακόμα , που την πλησίαζε για να της δώσει φαΐ ή νερό , μην και τρομάξει τον ποντικό και της ξεφύγει … Από τον πάνω όροφο του σπιτιού μας , μας  χώριζε η ξύλινη οροφή , που με το πάτωμα «των από πάνω» σχημάτιζε έναν κενό χώρο … που ήταν ο Παράδεισος των ποντικιών . Ποτέ μα ποτέ , η Ριρή , δεν έμπαινε εκεί μέσα να κυνηγήσει τους ορκισμένους εχθρούς της … Τον αναγνώριζε μάλλον σαν την κατοικία τους και την σεβόταν . Αντίθετα αν κάποιο ποντίκι , αποφάσιζε να κατέβει (από έναν από τους … εκατοντάδες κενούς ρόζους) στην κατοικία της Ριρής … τον έτρωγε το μαύρο φίδι … συγγνώμη … η μαύρη γάτα … και κατέληγε στα … πόδια της μαμάς μου , γιατί η Ριρή , χορτασμένη πάντα απ” τα «καλούδια» που τις πρόσφερε η μαμά μου δεν έτρωγε ποτέ το θήραμα αλλά το απίθωνε με περηφάνεια στα πόδια της , για να πάρει το καθιερωμένο μπάβο μαζί με το χάδι της .
Η Ριρή υπήρξε εκτός από καλός ποντικοκυνηγός και άριστη μητέρα . Δυο φορές το χρόνο , παρά το ότι ο μπαμπάς μου κυνηγούσε μετά μανίας τους φασαριατζήδες επίδοξους γαμπρούς και πατέρες των παιδιών της , γεννούσε 3 με 4 γατάκια . Η μάνα μου την ημέρα που καταλάβαινε πως η Ριρή θα γεννήσει , δεν πήγαινε στη δουλειά . Καθόταν στο σπίτι και την βοηθούσε με χάδια και καθησυχαστικά λόγια να γεννήσει . Μόλις γεννούσε και το τελευταίο γατί , της άφηνε ένα και τα υπόλοιπα τα τύλιγε σε ένα πανί «ποτισμένο» με … αιθέρα (γιατί ήταν νοσοκόμα και ήξερε από τέτοια) , ώσπου τα νεογέννητα γατιά κοιμόντουσαν βαθιά … τόσο βαθιά , που περνούσαν και στον … Μεγάλο Ύπνο , χωρίς να το καταλάβουν … Όταν γυρνούσα από το σχολείο , για χρόνια διαμοιβόταν ο ίδιος διάλογος :
-Γέννησε η Ριρή ;;;
-Γέννησε …
-Πόσα ;;;
-’Ενα μόνο …
… μέχρι που πίστεψα πως η δικιά μας γάτα , γεννούσε μόνο ένα γατί τη φορά … Αυτό βέβαια , μέχρι που μετά από χρόνια , μια γειτόνισσα , γεροντοκόρη δασκάλα , μου το μαρτύρησε (μάλλον δεν χώνευε την μαμά μου) και έγινε ο καυγάς της αρκούδας και … ενοιωσα να μισώ την πολυαγαπημένη μου μαμά , αλλά το «έφαγα» και έσκασα , γιατί η δικαιολογία της μαμάς μου ήταν ότι δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να ταΐζουμε δεκάδες γατιά … Το γατί κάθε γέννας , το καλομεγαλώναμε και το χαρίζαμε κάπου … σε καλό σπίτι (που να το αγαπάνε δηλαδή) … Εκείνα τα χρόνια , όλοι οι καλονοικοκυραίοι , σε σπίτια ή μαγαζιά , χρειάζονταν μια γάτα .
Και η Ριρή , μεγάλωνε και μεγάλωνα κι εγώ μαζί της , αλλά η Ριρή , σαν γάτα που ήταν «μεγάλωνε» πιο γρήγορα από μένα και έτσι πάνω στην εφηβεία μου η Ριρή έφτασε να είναι πια μια … γριούλα . Μια γριούλα , που δεν μπορούσε πια να μασήσει γιατί έχασε όλα της τα δόντια ,  δεν γεννούσε πια γατάκια , γιατί (υπέθετα) ότι οι επίδοξοι γαμπροί της γειτονιάς και περιχώρων , … δεν την έκαναν πια κέφι και απέκτησε ένα σωρό παραξενιές που παλιότερα δεν της είχε (να … σαν κι εμένα όπως είμαι τώρα , ένα πράμμα) … ώσπου …
…’Ωσπου το καλοκαίρι του ’67 , στα 18 της (μας) χρόνια , έπεσε θύμα τροχαίου … Την «χτύπησε» ένα μηχανάκι (γιατί ούτε έβλεπε , ούτε άκουγε πια καλά) … Έζησε ψυχομαχώντας δυό μέρες και δυο νύχτες , μέσα στην αποθήκη με τα ξύλα , που στοιβιάζαμε για τον χειμώνα … Η μάνα μου δεν κούνησε ρούπι από κοντά της . Έμεινε μαζί της χαϊδεύοντάς την , μέχρι που κάποια στιγμή μετά από 2 μερόνυχτα , βγήκε και μου ανακοίνωσε :
Η Ριρή μας … πέταξε … Έβγαλε φτερά και πέταξε … Άλλωστε ήταν και τόσο … γριούλα …
Έκλαψα , αλλά ήμουν τόσο … νέα που θα παρηγοριόμουν γρήγορα … Άλλωστε ήδη εκείνη την εποχή , βίωνα την πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση και δυό μεγάλοι πόνοι , δεν συμβιώνουν για πολύ καιρό μέσα σε μια 18χρονη κοριτσίστικη καρδιά …
====================================
Το ποστ αυτό , είναι κάτι σαν αφιέρωμα στην σημερινή ημέρα , 4η Οκτωβρίου , την Παγκόσμια Ημέρα των ζώων .

 

Ετικέτες: , , ,

27 responses to “ΡΙΡΗ , ΡΙΡΗ , ΡΙΡΙΚΑ …

  1. faros

    Οκτωβρίου 4 , 2010 at 08:59

    Έτσι, έ !
    Δυο μεγάλοι πόνοι στα 18 !
    Γι΄αυτό, λοιπόν !
    Γι΄αυτό, εκείνη η ευαίσθητη, κοριτσίστικη καρδούλα, εξακολουθεί το ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ να χτυπάει ως τα τώρα !
    Για να μπορείς μέχρι και σήμερα να μας χαρίζεις τέτοιες όμορφες ιστορίες !

    Θερμή Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

    υ.γ. έχεις αφήσει αναπάντητα … σημεία … στο … προηγούμενο !!! :D

     
    • silia

      Οκτωβρίου 6 , 2010 at 22:08

      @ faros
      Πω πω !… πολύ ωραίο σχόλιο …
      Το έχω πει και παλιότερα :
      Πολύ μου αρέσει να μιλούν με καλά λόγια για μένα .
      Χαίρομαι που αγαπάς τις ιστορίες μου . Και το να το λες , μου δίνει κουράγιο να συνεχίσω να «μιλώ» γι αυτές .
      ——————————
      ΥΓ. Έχω αφήσει αναπάντητα σημεία , για να κρατώ το ενδιαφέρον σου … στην τσίτα .

       
  2. DaisyCrazy

    Οκτωβρίου 4 , 2010 at 14:54

    Αχ Σίλια μου τι όμορφη ιστορία. Πέταξε η Ριρίκα η όμορφη γατούλα σου όταν κόντεψε ο καιρός της.

    Κι εγώ με γατούλες μεγάλωσα. Η πρώτη ήταν μια γρια η Μάξι. Η επόμενη έμεινε για πολλά χρόνια μαζί μας και είχε φορά που γέννησε 6 γατάκια σε μια γέννα! Ευτυχώς η μάνα μου δεν ήξερε τις τεχνικές της δικής σου, αλλά έβαλε τον μπαμπά μου να την πάει στο χωριό για να σταματήσει να μας προμηθεύει με γατάκια. 3 φορές την πήρε και τις 3 γύρισε. Και μιλάμε για απόσταση 40χλμ να πας και 40χλμ να γυρίσεις! Πάντα έβρισκε το δρόμο και επέστρεφε κι ας της έπερνε από 1 ως 2 βδομάδες. Στο τέλος ο μπαμπάς μου την έδωσε σε μια χωριανή και την πρόσεχε και δεν ξαναγύρισε.

    Λένε πάντως ότι οι γάτες είναι πιο συνδεδεμένες με το σπίτι που γεννιούνται και μεγαλώνουν παρά με τους ανθρώπους, αλλά δεν ξέρω αν είναι αλήθεια.

    Τώρα έχεις γατούλα; Εμείς έχουμε ένα μαυροασπρο γατούλη στην αυλή που πέρασε πολλά από μικρό γατάκι αλλά είναι δυνατός κι αντέχει :)

    Φιλιά

     
    • silia

      Οκτωβρίου 6 , 2010 at 22:23

      @ DaisyCrazy
      Αν έχω γάτα λέει ;…
      Στην μέχρι τώρα ζωή μου , το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που πέρασα χωρίς να έχω γάτα , δεν ξεπερνούσε τις … μμμμμ… τις 40 ημέρες .
      Τώρα τα τελευταία 8 χρόνια , ζω με τον Χιόνη μου έναν λατρεμμένο υπέροχο κεραμιδόγατο .

      ——————————
      Μου αρέσουν πολύ οι ασπρόμαυρες , τύπου Συλβέστρος , γάτες .

       
  3. agriada52

    Οκτωβρίου 4 , 2010 at 21:48

    Τα μικρά ζωάκια της ζωής μας. Τόσο αγαπημένα και τόσο αφοσιωμένα!

     
    • silia

      Οκτωβρίου 6 , 2010 at 22:31

      @ agriada52
      Μη θαρρείς … Κι αυτά μας θεωρούν τους υπέροχους ανθρώπους της ζωής τους …. Είμαι σίγουρη , ότι μπορούν μια χαρά να καταλάβουν , πόσο τα αγαπάμε και πόσο αφοσίωση νοιώθουμε γι αυτά .
      Ο πατέρας μου , σαν ήμουνα μικρή , θέλοντας να μου δείξει , ότι οι γάτες έχουν τον δικό τους μικρόκοσμο , μου έλεγε , πως όταν οι γάτες συζητούν μεταξύ τους , ένα από τα αγαπημένα τους θέματα είναι το :
      - Α , εγώ έχω στο σπίτι μου … τρεις πολύ καλούς και εξυπηρετικούς ανθρώπους …
      Φιλιά κι από εδώ (ξεκαθάρισες τα μικροπροβλήματα από την … «μετακόμιση» σου στην WordPress ?)

       
      • agriada52

        Οκτωβρίου 7 , 2010 at 08:08

        Έχω προβλήματα, θέλω χρόνο να το μάθω. Με δυσκολεύει γιατί τα περισσότερα τα έχει στα αγγλικά. Με όλο το θάρρος θα συγκεντρώσω τις απορίες μου, και θα σε ρωτήσω.
        Ευχαριστώ, και καλή σου μέρα!

         
      • silia

        Οκτωβρίου 8 , 2010 at 01:30

        @ agriada52
        Μη νομίζεις … Κι εγώ αυτοδίδακτη ερασιτέχνης είμαι … Ξόδεψα δεκάδες … τί λέω ;… εκατοντάδεςώρες , για να μπορώ να κάνω κάτι ανεκτά … Και πάλι ξέρω … ελάχιστα .
        Για ό, τι θέλεις και μπορώ , στην διάθεση σου .
        ————————————
        Αχ αυτά τα Αγγλικά . Κι εμένα με ζορίζουν … Εσύ πού είχες το μυαλό σου όταν έπρεπε να μάθεις Αγγλικά ;… Γιατί εγώ το είχα (το μυαλό μου) … εδώ .

         
  4. Konstantinos Floridis

    Οκτωβρίου 4 , 2010 at 23:23

    Πάλι μας συγκίνησες Σίλια.
    Σήμερα τίμησα τη γιορτή τους με το παραπάνω. Τα αδέσποτα του Νοσοκομείου (σκυλιά,γατιά,αλλά και οι γλάροι,τα σπουργίτια και τα κοράκια,έκαναν πάρτι. Τέλειωσαν όλες οι κονσέρβες αλλά ευτυχώς λόγω Γενικής Εφημερίας τα μαγειρεία είχαν αρκετά αποφάγια και τα ανακυκλώσαμε με τον πιο θεάρεστο τρόπο.
    Κέρασα και τα αδέσποτα της γειτονιάς με ότι κονσέρβα έμεινε στο αμάξι.
    Σπίτι,παραβίασα τους κανόνες και έδωσα στο Σίμπα να φάει λίγο ψαράκι από το πιάτο μου. Όσο ευαίσθητος κι αν είναι ,ΔΕΝ μπορούσα να τον αφήσω τέτοια μέρα με την υγιεινή τροφή!
    Έκανα και μιαν ανάρτηση για τη μέρα των ζώων στο facebook και νιώθω σαν προσκοπάκι.
    Καμιά γιαγιά δεν συνάντησα να την περάσω στο απέναντι πεζοδρόμιο κι όμως το αισθάνομαι θα κοιμηθώ ήσυχος καθώς έκανα χίλιες καλές πράξεις που μπορεί να κάνει ο καθένας!

     
    • silia

      Οκτωβρίου 6 , 2010 at 22:52

      @ Konstantinos Floridis
      Τί γλυκές περιγραφές …
      Θυμήθηκα τις μέρες μου στο Νοσοκομείο .
      Καλέ μου Πρόσκοπε , περιδιαβάζοντας στις ιστοσελίδες σου , «γνώρισα» τον … Σίμπα σου και έχω να σου δηλώσω κάτι πολύ σοβαρό (και θέλω να επιδείξεις κι εσύ την δέουσα σοβαρότητα στην δήλωση μου) :
      - Τον … ερωτεύτηκα …

       
      • Konstantinos Floridis

        Οκτωβρίου 8 , 2010 at 18:21

        O Σίμπα είναι μαθημένος σε αυτά. Όλοι στο σπίτι είναι ερωτευμένοι μαζί του!
        Μοιάζει και με τον Χιόνη σου, άρα σε καταλαβαίνω.
        Όμως δεν είμαστε ρατσιστές,ούτε προληπτικοί και τρελαινόμαστε με τους Σιλβέστρους.
        Κάθε πρωί εκεί που ξεπαρκάρω,με περιμένει ένας μοναχούλης,πεινασμένος και ντροπαλός Σιλβέστρος, που εξωστράκισαν οι άλλες γάτες και παίρνει το δωράκι του.
        Σίλια ,πάρε τώρα κι εσύ ένα!

         
      • Konstantinos Floridis

        Οκτωβρίου 8 , 2010 at 18:22

         
  5. gbaloglou

    Οκτωβρίου 5 , 2010 at 01:18

    «Νοικοκυρόσπιτο (με μωρό) χωρίς γάτα δεν γίνεται» — τεράστια η αντίθεση με τις σημερινές μαμάδες που φοβούνται ότι η γάτα θα μπει στο καλάθι του μωρού και άθελα της θα το πνίξει (κοιμώμενη πάνω στο πρόσωπο του)! [Εμένα με είχε 'επισκεφθεί' έτσι μια αδέσποτη που ...επιτέθηκε στην μητέρα μου όταν ... προσπάθησε να μας χωρίσει!]

     
    • silia

      Οκτωβρίου 7 , 2010 at 21:12

      @ gbaloglou
      Καλώς ήρθατε καλέ μου φίλε στο «σπιτικό» μου . Είναι για μένα χαρά και τιμή , οξυδερκείς άνθρωποι να επισκέπτονται και να σχολιάζουν στο Ιστολόγιο μου .
      ——————-
      Οι σημερινές μαμάδες , εμφανίζουν μια ψιλοϋστερική συμπεριφορά όσον αφορά την … γάτα μέσα στο σπίτι … Η γάτα μπορεί να .. πνίξει ένα μωρό , να προκαλέσει όλων των ειδών τις αλλεργίες , να σου κολλήσει … σατανικές αρρώστιες , να κάνει τις έγκυες να αποβάλλουν , να … τραβάει τους κεραυνούς μέσα στο σπίτι , να επιτίθεται στα παιδιά γιατί τα ζηλεύει , να σε … υπνωτίσει και να γίνεις υποχείριο της , να σου κάνει ακόμα και … μάγια (καθόλου δεν υπερβάλλω … Όλα αυτά τα άκουσα) .
      δεν ξέρω από που τα έχει μάθει όλα αυτά η νεοελληνίδα μάνα …. Μάλλον από την TV … Τί να πω …
      ——————————
      Αν δεν κάνω λάθος (αν κάνω διορθώστε με) ασχολείστε με τα Μαθηματικά .
      Αν αυτό είναι αλήθεια , έχω να σας τρατάρω ένα … «γλυκάκι» :
      ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ Νο 1 , Νο 2 , και Νο 3

      http://silia.wordpress.com/2007/09/06

      http://silia.wordpress.com/2007/09/07

      http://silia.wordpress.com/2007/09/09

       
  6. bernardina

    Οκτωβρίου 5 , 2010 at 08:17

    Τώρα εγώ που προτίμησα να μείνω σπίτι και να βοηθήσω τη γάτα μου στην τελευταία της γέννα (και ευτυχώς που το έκανα γιατί στο τέλος οι δυνάμεις της άρχισαν να την εγκαταλείπουν και χρειάστηκε να φωνάξουμε τον κτηνίατρο) αντί να την αφήσω στην τύχη της -να κάνει η φύση τη δουλειά της, όπως λένε οι άσχετοι- και να πάω στο γάμο της αδελφής της κουμπάρας μου*, είμαι πολύ αντικοινωνική;

    *Γι” αυτό το «φάουλ» μου κόψανε έκτοτε και την καλημέρα…

     
  7. bernardina

    Οκτωβρίου 5 , 2010 at 12:43

    Eννοούσα «παρά να πάω» στον γάμο. Έτσι όπως το έχω γραμμένο δεν βγαίνει νόημα :lol:

     
    • silia

      Οκτωβρίου 7 , 2010 at 21:24

      @ bernardina
      Μια χαρά βγαίνει νόημα και μια χαρά έκανες που προτίμησες να γίνεις … γατομαμή .
      Πιστεύω , πως δεν κάνουμε καλό μόνο στα ζωντανά μας , όταν ασχολούμαστε μαζί τους , αλλά και στον εαυτό μας κάνουμε καλό . Γαληνεύει η ψυχή μας , νοιώθουμε ευφορία (δες το σχόλιο του Konstantinos Floridis , παραπάνω) , νοιώθουμε χρήσιμοι (πράγμα πολύ – πολύ σπουδαίο για την αυτοεκτίμηση μας) .
      Πες μου … ποιά θα ήταν η … χρησιμότητα σου στον γάμο της αδελφής της κουμπάρας σου ;.. Θα μοίραζες τα κουφέτα ;… Ε , ας έβαζαν άλλη όμορφη κοπέλα να το κάνει … Η μόνη όμορφη ήσουν ;… μην τρελλαθούμε κιόλας .
      Σε φιλώ γλυκά στην όμορφη σου μούρη .

       
      • bernardina

        Οκτωβρίου 8 , 2010 at 10:03

        Πράγματι, το σχόλιο του Κωνσταντίνου με συγκίνησε αφάνταστα και μου θυμίζει έντονα την περίπτωση της φίλης μου της Δέσποινας (που είμαστε κολλητές από έξι χρονών!)
        Αυτοί οι μικροί Φραγκίσκοι της Ασσίζης κάνουν όλη τη διαφορά…

        Να “σαι καλά, Κωνσταντίνε.
        (Δυστυχώς σε νοσοκομείο που βρέθηκα πρόσφατα είδα σε περίοπτες θέσεις στο προαύλιο χειρόγραφες ταμπέλες που απαγόρευαν το τάισμα των γατιών και των περιστεριών για λόγους υγιεινής…)

         
  8. amelinia

    Οκτωβρίου 6 , 2010 at 13:11

    Σίλια μου νομίζω φαίνεται καθαρά απ’το μπλογκ μου πόσο αγαπώ τα γατάκια και γενικά τα ζώα.
    Πολύ όμορφη ιδέα να γράψεις ανάρτηση για την μέρα των ζώων :)

    Η Ριρήκα είχε ωραίο όνομα και καλή παρεΐτσα αφού ήσασταν φίλες. Τα γατάκια μεγαλώνουν τα μικρά κοριτσάκια και μας μαθαίνουν για τη ζωή.

    Θυμάμαι τη δική μου τη γατούλα που την παρακολούθησα να μεγαλώνει, να γίνεται μάνα, να εξαφανίζεται… γιατί οι γονείς μου ποτέ δε μας έλεγαν ότι πέθανε μια γατούλα. Μας έλεγαν πάντα χάθηκε. Κι έμενα εγώ πάντα στην αναμονή για να γυρίσει! Η αλήθεια είναι φυσικά ότι κάποιες φορές γυρνούσε αλλά όχι κάθε φορά.

     
    • silia

      Οκτωβρίου 7 , 2010 at 21:32

      @ amelinia
      Όαση το μπλογκ σου με τις γατόφατσες .
      Όχι μόνο τα παιδιά μαθαίνουν πολλά από τα γατιά (από τα κατοικίδια όλα δηλαδή) , αλλά εξοικειώνονται και με την έννοια … της απώλειας , του χαμού κάποιου αγαπημένου … του θανάτου … Και θαρρώ ότι αυτό είναι κάτι πολύ-πολύ σπουδαίο για τα μικρά παιδιά , αρκεί από δίπλα , να είναι ένας καλός , ψύχραιμος και συναισθηματικός γονιός για να του δείξει τον δρόμο .
      Φιλιά … γατομπλογκερού μου .

       
  9. velvet2

    Οκτωβρίου 6 , 2010 at 19:58

    Μας πως είναι δυνατον η ζωη μιας γατας
    Να προκαλεί τοσα βαθια συναισθήματα συγκίνησης
    Ακόμη και σε οποιον διαβαζει αυτή την ιστορια
    Κι ας την λεγανε και Ριρη

    Τι ομορφη που εινα η γραφη σου Σιλια
    Καλο βραδυ

     
    • silia

      Οκτωβρίου 7 , 2010 at 22:43

      @ velvet2
      Τί όμορφα που είναι τα σχόλια σου velvet2 …
      Σαν μικρά ποιήματα …
      Σαν … χαϊκού … Θαρρώ πως μου έρχεται μοσχοβολιά από λεμονανθούς και ψιθυρίσματα από γκέϊσσες … όταν τα διαβάζω .

       
  10. Lilith

    Οκτωβρίου 6 , 2010 at 22:17

    Ήταν σκληρό αυτό που έκανε η μητέρα σου με τα νεογέννητα γατάκια.
    Πιο σκληρό όμως ήταν το ότι αναγκαζόταν να το κάνει, ενώ αγαπούσε πολύ τη Ριρή και (κατά συνέπειαν) και τα παιδιά της.
    Οι άνθρωποι αναγκάζονταν να είναι σκληροί τότε, αλλά στον πυρήνα τους ήταν πολύ πιο φιλέσπλαχνοι από τους σημερινούς ψευτοευαίσθητους «καλόκαρδους» που υπάρχουν παντού γύρω μας.
    Της Πελαγίας της βγήκε ξινός ο έρωτας.
    Ε, δεν είναι ότι άνοιξε και με τις καλύτερες ευχές το σπιτικό της. Αντί για ρύζι και λουλούδια, της έριχναν… ανοιχτές παλάμες στον γάμο της.
    Ας είναι… το Μεγάλο Τίποτα έχει για όλους ένα σχέδιο.
    Γράφεις πολύ ωραία.
    Στο έχω ξαναπεί.

    Φιλιά πολλά!

     
    • silia

      Οκτωβρίου 8 , 2010 at 01:18

      @ Lilith
      Ήταν το … δέον … Αυτό που έπρεπε να γίνει , και το έκανε με τον πιο ανώδυνο τρόπο (για τα γατιά , ανώδυνο… γιατί για μας ήταν εξαιρετικά επώδυνο … Έτσι σιγά – σιγά , εμπέδωσα και το λίαν χρήσιμο μάθημα ζωής που λέγεται «υπακοή στο Δέον … και πως μπορείς να το κάνεις πιο … ανεκτό» .

      Αχ , η Πελαγία … Μεγάλωσα στα χέρια της (τότε όλα τα παιδιά μεγαλώναμε με όποια γειτόνισσα ταίριαζε… Είμασταν σαν κοινοκτημοσύνη , ένα πράμμα) . Τόσο περήφανη . Ένα καλομαθημένο πλουσιοκόριτσο που “επεσε ξαφνικά στα … «σκ@τ@» , αλλά δεν καταδέχτηκε να ζητήσει ούτε την «καλημέρα» από το σόι που την έδιωξε τότε …

      “Οσο για το «Μεγάλο Τίποτα» … ε ,… είναι η καταληκτική θεότητα για τους απελπισμένους … Αμέτρητοι οι «πιστοί» του , ανα τους αιώνες … ———————————
      Κι εσύ γράφεις ωραία … Και γράφεις και σε μένα … ωραία σχόλια .
      Καλό σου βράδυ .

       
  11. faros

    Οκτωβρίου 7 , 2010 at 13:17

    Γεια και χαρά σου !
    Γυνή δυναμική, αλλά και με ευαισθησίες !

    Ο συνδυασμός που … σκοτώνει !

    Πως λέμε … μακρυά κι αγαπημένοι ;
    Μπα … όχι …

     
    • silia

      Οκτωβρίου 8 , 2010 at 01:24

      @ faros
      «Γυνή δυναμική, αλλά και με ευαισθησίες !»
      Δύο σε ένα …
      Και έτσι , και …γκιουβέτσι …
      Em sampoo em contitioner …
      Και … έννοια σου … Δεν σκοτώνει , απλά κάνει τα πράγματα λιγότερο εύκολα … Όμορφα όμως .
      Καλό σου ξημέρωμα φίλε μου .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 124 other followers

%d bloggers like this: