RSS

ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

10 Μαρ.

Χρύσισε τ’άσπρο του πουλιού στον ήλιο από κάτου,

γοργό το αλαφροπέταγμα κι εχάθη απ’τη ματιά ,

πνοή , νεραϊδοφύσημα , φευγει στο πέρασμα του ,

σκιρτά η καρδιά , σαν το πουλί , που φεύγει μακριά .

                                   ——-

Ριγά το ασημοφύλλωμα , καθώς περνά το αγέρι

και θρόισμα ανάλαφρο σέρνεται στα κλαδιά ,

μουρμούρισμα , κελάρισμα από μυστήρια μέρη ,

σου ξεσηκώνουνε το νου , μαζί και την καρδιά .

                            ——-

Μέσ’στο γλαυκό του ουρανού , αχνά σας ξεχωρίζω

έρωτες  μίας  Άνοιξης , που τώρα είν’μακριά….

και μες σε τόση ομορφιά , άθελά μου δακρύζω

για μιαν αγάπη , που έφυγε ….και δεν ξαναγυρνά .

                            ———–

40 ολοκληρα χρονια , χωριζουν αυτη τη στιγμη απο τοτε, που καθισμενη στο τελευταιο θρανιο (ψηλη γαρ) της 6ης ταξης (εξαταξιο Γυμνασιο)  διπλα στο ανοιχτο παραθυρο χαζευοντας , αντι να προσεχω στο μαθημα (ουτε που θυμαμαι πια τι ακριβως ηταν) , εγραφα αυτους τους στιχους……..40 ολοκληρα χρονια….ουτε μερα παραπανω…..10 Μαρτιου 1967 , λιγο πριν απο την «Εθνοσωτηριο» .

Η …τιμωρια μου , ηταν βαρια . Τρεις ημερες αποβολη , έγγραφη επιπληξη και διαγραφη των επαινων του β’ εξαμηνου (οπως λεμε : δις εις θανατον + τετρακις ισοβια + δυο μηνες φυλακιση εξαγοραστεα ημερησιως ,προς …….μεταλλικας δραχμας….- αληθεια , τωρα με το EURO πώς το λενε αυτο ; – ) Ηταν δε , η τιμωρια ιδιαιτερα βαρια , οχι απλα γιατι δε προσεχα στο μαθημα (επιμενω , οτι δεν το θυμαμαι ποιο μαθημα ηταν ….Μα την Παναγια , σας λεω…) , αλλα γιατι  , οπως …μεγαλοπρεπως αναφερθηκε στον μαθητικο μου ….»φακελλο» : «….η μαθητρια Αννα ….Ταδε ………αντ’αυτου , επιδιδετο εις ….γραπτήν αισχροέπειαν……

……Ρε παιδια…..οπως λεει και η φιλη μας η Αργυρενια…….ανοιξτε κανενα παραθυρο………αεραααααααα!!!

Μπηκε η Ανοιξη….

 
6 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 10 , 2007 in Ποίηση

 

6 responses to “ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

  1. argyrenia

    Μαρτίου 12 , 2007 at 21:53

    Στην κατάσταση που είμαι απόψε, το να ανακαλύπτω έστω και με διαφορά φάσης αυτό το κείμενο, σημαίνει πολλά.
    Χειμώνιασε πάλι.
    Μέσα κι έξω.
    Αλλά η άνοιξη πλησιάζει. Ε;

    Σε φιλώ.

     
  2. silia

    Μαρτίου 13 , 2007 at 18:19

    Μια ζωη , η Ανοιξη …..μας πλησιαζει……κατι αλλοπαρμενες ψυχες , σαν κι εμας…..Χειμωνα , Καλοκαιρι ,…..η Ανοιξη στα «χωρικα» μας κινειται…μας απειλει και μας παραμονευει ,μας γνεφει και μας αποπλανα…κι ολο μακρια μας βρισκεται…..Ολο με τους ….»αλλους»
    ….Χρονια τωρα , εμαθα να αναγνωριζω τον ανθρωπινο πονο……
    Κατι εχεις εσυ…..
    ΤΟΚ , ΤΟΚ , ΤΟΚ
    – Ποιος ειναι ; Ποιος ;
    – Ο ….Μιμικος ο Γιατρος….
    ….Γελααααα….Εδω ,γελω εγω …..που κουβαλω και την πιο παλια ταυτοτητα του κοσμου .

     
  3. Λυκάων

    Μαρτίου 17 , 2007 at 00:29

    «Αισχροέπεια» αυτό το ποίημα; Έπρεπε ο λεγάμενος να κάνη καμμιά βόλτα από το Ε’ Αρρένων προκειμένου να… ενδιατρίψη στην εν λόγω «επιστήμη».

    Μισή ώρα θυμάμαι μου είχε πάρει να αποστηθίσω όλη την χυδαιολογούσα εκδοχή της Ιλιάδας στην Α’ Γυμνασίου, κατά τη διάρκεια μάλιστα του μαθήματος των θρησκευτικών. Πως δεν με ανακάλυψε να με… ανασκολοπίση ο Δαφερέρας; (Την Οδύσσεια την έμαθα, με σχετική ασφάλεια, την ώρα των μαθηματικών, όταν ο καθηγητής ήταν απασχολημένος να εξηγή στους μαθητές του με λεπτομέρειες τη νίκη του Ολυμπιακού στο ντέρμπυ της προηγούμενης μέρας).

    Άδειαζε η γειτονιά (Εξάρχεια) από ανθρώπους, όταν με το σχόλασμα ξεχυνόμαστε στους δρόμους, και γέμιζε από εκατοντάδες αισχρολογούντες διαολήδες.

    Την ίδια ακριβώς εποχή που λέτε κι εσείς, αγαπητή.

    Μπορεί να μην ήταν και πολύ ωραία ή εύκολα χρόνια, αλλά τα νοσταλγούμε.

    Έτσι δεν είναι;

     
  4. silia

    Μαρτίου 19 , 2007 at 18:50

    Ευκολα (τα χρονια)…δεν ηταν , λογω της φτωχιας και του κοινωνικου ρατσισμου…..
    Αλλα ,….ηταν σαφως ωραια…πολυ ωραια……Γιατι ηταν γεματα ονειρα και σχεδια ,και αλλες τετοιες ομορφιες…..
    ….Κοιτα να δεις…που νομιζα , οτι ημουν ο μοναδικος εκπροσωπος αυτης της «κλασης»,(ετσι δεν λενε στο Στρατο;)…σ’αυτη την φωσφοριζουσα γη….
    Σ’ευχαριστω , που ηρθες στο σπιτι μου …

     
  5. Λυκάων

    Μαρτίου 20 , 2007 at 12:37

    Θα διαφωνήσω, με όλη την εκτίμηση που μου εμπνέετε. Τα χρόνια δεν ήταν όμορφα. Φορτωμένα από πρόσφατες μνήμες αίματος, και δεν ήταν κοινωνικός ρατσισμός απλώς. Ήταν κάτι βαθύτερο που είχε να κάνη με τα ορμέμφυτα. Τι να τα λέμε…

    Μόνο αυτό. Κι αν τα χρόνια δεν ήταν όμορφα, είχαμε εμείς την ομορφιά γιατί είμαστε παιδιά, και το πιστεύαμε ότι «άμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρονες».

    Ε, αν η αλήθεια κάπου μας διέψευσε, δεν φταίει αυτή, όπως δε φταίμε κι εμείς…

    Εγώ σας ευχαριστώ που μου ανοίξατε το σπίτι σας. Εσείς μαζί με κάποιες άλλες και άλλους συνμπλογκαδόρους, που μου προσέφεραν αυτό που μάταια έψαχνα τόσο καιρό να βρω στα διάφορα φόρα.

    Τουλάχιστον στο μπλογκοβασίλειο επιλέγουμε με ποιούς θα συνομιλούμε και η επιλογή κάνει την ειδοποιό διαφορά.

    Καλή σας μέρα!
    Λ.-

     
  6. vavou

    Αύγουστος 3 , 2007 at 04:23

    όμου πάντα κι αθλιότητα ποιητικής τέχνης

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: