RSS

ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ

16 Μαρ.

Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα…..

– Εχει και ουρά .

– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές

– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει

– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την ¨πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..

– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….

– Ε , ….και ;

– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;

– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…

Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .

– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.

– Γιατι ;

– Γιατί θα έχουμε πεθάνει …

– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…

– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….

Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου…………………………………………………………………………………………………………

Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .

– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….

Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….

Μπαμπα , φοβαμαι…..

– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..

Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….

– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….

– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….

Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .

– Γιατι ;

Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .

Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………

Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .

…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..

– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .

……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :

– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……

Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :

– Σ’ αγαπώ……

Τρελλαθηκα….

– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .

Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….

– Το ξερω…..

Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….

Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .

#########

* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων

**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων

………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997…….

 
8 Σχόλια

Posted by στο Μαρτίου 16 , 2007 in διηγήσεις

 

8 responses to “ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ

  1. Γρηγόρης

    Μαρτίου 17 , 2007 at 19:14

    …δεν εχω λόγια σε νιώθω…

     
  2. silia

    Μαρτίου 18 , 2007 at 17:51

    Ολοι μας …ειμαστε η συνεχεια καποιου…..Γι’αυτο συγκινιομαστε με κατι τετοιες αναφορες…….
    Αν εχεις παιδια , να τους το πεις αυτο….
    Αν δεν εχεις , να κανεις….

     
  3. Λυκάων

    Μαρτίου 19 , 2007 at 22:43

    Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Μπορεί να ‘ναι και πλατίνα. Έχετε προσέξει πως η πλατίνα μοιάζει με το τσίγκο; Ξεγελάει τους αμύητους, όχι όμως και τους επαΐοντες.

    Τα διαμάντια της ζωής μας, που με κάποιους μυστηριώδεις τρόπους, μια λυδία λίθο πολύ προσωπική κι αόρατη ακόμα κι από μας τους ίδιους, αναγνωρίζουμε την αξία τους και τους μετράμε γι αυτό που είναι στ’ αλήθεια κι όχι για κείνο που θα θέλανε οι συμβάσεις των «άλλων».

    Οι… «αλλούτεροι», που τα λόγια τους ανοίγουν πύλες παραδείσων μόνο για μας, επτασφράγιστες για εκείνους τους «άλλους», που δεν ξέρουν, δεν μπορούν να ξέρουν γιατί δεν θέλουν να ξέρουν.

    Τι περίεργο!
    «200 χρόνια θα ζήσω!» μούλεγε ο δικός μου με επίταση. Τόση επίταση που έλεγα πως το πιστεύει κι έτσι το πίστευα κι εγώ.

    Ακόμα τον βρίζω μετά από 9 χρόνια απουσίας: «Απατεώνα! Ψευταρά! 118 χρόνια μούκλεψες!»

     
  4. anthrakoryxos

    Μαρτίου 31 , 2007 at 11:51

    Τα ψέμματα που ομορφαίνουν τη ζωή, έστω και για λίγο, όταν μεταμορφωθούν σε αναμνήσεις, έχουν γίνει μέρος της αλήθειας μας… Υπέροχο!

     
  5. silia

    Μαρτίου 31 , 2007 at 20:06

    @ anthrakoryxos
    Τι υπεροχο ηταν αυτο , που ειπες…….Ποσο υπεροχο….Οτι τα …ψεμματα , μπορουν να γινουν πολυτιμα ;…Πολυτιμα….ναι .
    Σ’ευχαριστω και παλι.

     
  6. silentcrossing

    Απρίλιος 27 , 2011 at 19:08

    Θα σου πω κάτι που το σκέφτομαι καιρό. Άργησα πολύ να ανακαλύψω τη γωνιά σου, όμως τρελαίνομαι για τις ιστορίες σου, αυτά τα μικρά διαμάντια που κρύβονται στα σκουπίδια του καθενός και λίγοι μπαίνουν στον κόπο να τα αναζητήσουν έτσι πολυάσχολοι που είμαστε όλοι. Όμως στα σκουπίδια και μόνο εκεί βρίσκονται όλοι οι θησαυροί, κάποιος συγγραφέας το έλεγε κι όλας για τους τρελούς που βγαίνουν τη νύχτα και παρατηρούν όσα οι υπόλοιποι προσπερνούν. Που και που το κάνω κι εγώ, κάθομαι για ώρα σε μια πλατεία και παρατηρώ γύρω μου και τις πιο πολλές φορές τα συναισθήματα είναι τόσο δυνατά που δεν περιγράφονται με λέξεις…

    Για τις φιλοζωικές έχω ανάμεικτα συναισθήματα-δεν μου αρέσουν οι υστερίες όμως καταλαβαίνω γιατί αντιδρούν έντονα μέσα σε ένα τόσο πολωμένο κλίμα. Την ένταση αυτή την παρακολουθώ καθημερινά γιατί είμαι γραμμένος σε mailing lists και διαβάζω διάφορα που δεν κοινοποιούνται στο διαδίκτυο, κάποιες φορές άδικα και κάποιες άλλες ανούσια, στην τελική όμως προτιμώ 100 φορές τις φιλοζωικές από τους κυνηγούς και όσους κακοποιούν ζώα-ξέρω, υπάρχει και ενδιάμεση κατάσταση, στην πόλωση όμως αυτή είναι η θέση μου.

    Λυπάμαι πάντως για την πέτρα, ίσως όμως την έριχνα κι εγώ αν δεν είχα όλες τις πληροφορίες για το τι συνέβη 🙂

    Υ.Γ. Τι φοβερό σχόλιο ήταν αυτό του παραπάνω κυρίου! Με έβαλε σε πολλές σκέψεις!!

     
    • silia

      Ιουνίου 13 , 2011 at 16:47

      @ silentcrossing
      Λοιπόν φίλε silent , αυτό το σχόλιο το έγραψες κάπου στα τέλη του Απρίλη , εγώ όμως μόλις χθες βράδυ το είδα … μετά από πολύ (αρκετό) χρόνο δηλαδή , μέσα στον οποίο χρόνο , κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και οι πλατείες γέμισαν από άλλα ενδιαφέροντα και ανθρώπους …
      Διάβασα και ξαναδιάβασα τόσες φορές αυτό το σχόλιο , που στο τέλος φοβήθηκα να μην μου γίνει … εμμονή , και παραδόθηκα σε έναν ανήσυχο ύπνο (όχι δεν φταίει το σχόλιο σου γι αυτό … πάντα ανήσυχος είναι ο ύπνος μου τελευταία) . Κατά την διάρκεια αυτού του ύπνου είδα ένα παράξενο όνειρο :
      Βρισκόμουν λέει , στην Πλατεία Συντάγματος … μόνη … παντελώς έρημη η πλατεία και έννοιωσα μια απέραντη μοναξιά και ένα είδος φόβου … Κοίταζα γύρω γύρω μπας και δω κάποιον άνθρωπο , αλλά παντού ερημιά και η ανησυχία μου μεγάλωνε … μέχρι που … είδα τον silent να κάθεται ολομόναχοςμέσα στην έρημη πλατεία και παρατηρούσε γύρω του με ενδιαφέρον , κάτι που εγώ δεν μπορούσα (μάλλον) να δω … Τον ρώτησα , τί βλέπει με τόσο ενδιαφέρον μέσα στην ερημιά και μου απάντησε «Τα συναισθήματα της Πλατείας» …
      Λένε πως ονειρεύεσαι στον ύπνο σου , ό,τι δεν αποτολμάς να ονειρευθείς στην ενσυνείδητη ζωή σου …
      —————————-
      Συγγνώμη για το άσχετο της απάντησης στο σχόλιο σου … Ξεκίνησα απλά να σου γράψω , πως … κι εγώ αγαπάω τα ζώα πολύ .

       
  7. Λιακαδα ©

    Νοέμβριος 3 , 2012 at 21:22

    Το “χριστιανη”…., κομμενο!!!…
    χαχαχ Απιστη! Θα σε διαβασω αργα με ησυχια να το απολαυσω λεξη λεξη!
    Καλη τσιπουροκατανυξη! Πιες 7 και για μας! ιατι 7? ειναι γουρικος ο
    αριθμος!
    Φιλια!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: