RSS

ΤΩΡΑ

02 Απρ.

Κι αν είναι να πεθάνω ,

τώρα ας πεθάνω .

Τώρα ,

που όλα προσεγγίζουνε στο φως .

Τώρα ,

που οι χαρές παίρνουνε σχήμα

κι οι ομορφιές οριοθεντούνται ,

μέσα στα δικά μου πλάνα .

Τώρα ,

που οι ικανοποιήσεις ,

κυματιστά , απαλά ,

έρχονται πάνω μου ,

σαν τ’ακροδάχτυλα του δειλού εραστή .

 
8 Σχόλια

Posted by στο Απρίλιος 2 , 2007 in Ποίηση

 

8 responses to “ΤΩΡΑ

  1. imikrimarika

    Απρίλιος 2 , 2007 at 20:21

    οι χαρές παίρνουνε σχήμα
    πολύ όμορφο σίλια !

     
  2. hliaxtina

    Απρίλιος 3 , 2007 at 12:57

    Πολλά πολλά τέτοια τώρα, πληρότητας και ευτυχίας στη ζωή σου! Χαμόγελα και ποτήρια με χυμό πορτοκαλάδας σαν το σημερινό να έχεις κάθε μέρα!
    Να είσαι καλά Σίλια!

     
  3. anthrakoryxos

    Απρίλιος 3 , 2007 at 23:11

    άγγιξα κύματα χαράς
    ατόφιες νίκες ομορφιάς
    έστω κι εφήμερες

    σαν χρυσάφι μου μοιάζουνε τ΄ άχυρα
    φως γλιστράει απο τα παράθυρα
    χάνονται οι χίμαιρες

    πιο ζεστό, το δωμάτιο γέρνει
    πλάι στην κούπα μου, την ραγισμένη
    και φυτρώνει γλυκά στο μυαλό μου
    το καινούριο, το χαμογελό μου
    μα που ήσουν, κρυφή μου ελπίδα
    στην βαριά, σκοτεινή σου χλαμύδα
    με τα μάτια σου χαμηλωμένα
    σε γαλάζια νερά παγωμένα….

    Ακούγωντας το »Ντορε» (Β. Παπακωνσταντίνου)
    Διαβάζοντας την χαρά σου
    Στέλνοντας μια καληνύχτα…

     
  4. esta

    Απρίλιος 5 , 2007 at 07:14

    Η στιγμή της λύτρωσης…
    την ώρα της πληρότητας…

    πολύ όμορφο…
    🙂

     
  5. Λυκάων

    Απρίλιος 5 , 2007 at 10:39

    Το «νυν απολύοις» τη στιγμή που η Ζωή παίρνει νόημα και ουσία;

    Μα γιατί;

    Η ευτυχία πρέπει να απολαμβάνεται όπως πίνεται η σαμπάνια. Όπως γίνεται ο έρωτας με εραστή (δειλό ή όχι) χαμένο για καιρό, που στην ώριμη ώρα ξαναγύρισε. Αργά και σε μικρές δόσεις, να είναι η απόλαυση διαρκής όπου το μόνο μέλημα να έγκειται στο να γίνη διηνεκής, σπονδή στην Αιωνιότητα.

    Είθε οι μέρες σας να είναι όλες έτσι
    και να διαρκούν για πάντα!
    Λ.-

     
  6. silia

    Απρίλιος 11 , 2007 at 09:36

    @imikrimarika ,@hliaxtina , @esta
    Σας ευχαριστω απο καρδιας , για την θετικη εκτιμηση σας και για τις ευχες σας .

    @anthrakoryxos
    Λοιπον , γλυκε μου «σκοτεινε ποιητη», οταν στην καθημερινοτητα μου ,το βλεμμα ,τα αυτια και το μυαλο μου «λεκιαστουν»,απο φτωχης αισθητικης εικονες και ακουσματα ….ψαχνω το ιστολογιό σου …..Να εισαι καλα .

    @Λυκαων
    Η απαντηση στο «γιατι;» σου ,ειναι το οτι ….το ποιημα γραφτηκε παλια…οταν ημουν σε μια ηλικια , οπου μπορεις να χλευάζεις το Θανατο και να τον προκαλεις ακομη….Τοτε που μεθυσμενος απο την ευτυχια που σου προσφερεται , δεν σε νοιαζει ακομη κι αν πεθανεις , ή και που προτιμας να πεθανεις , προκειμενου η τελευταια σου εικονα , να ειναι η ευτυχια αυτη….
    Αργοτερα , οταν ολο και πιο «γειτονια» γινεσαι μαζι του , μαθαινεις να τον σεβεσαι ,και να απολαμβανεις τις χαρες σου , χωρις να τον …μνημονευεις .
    Σ’ευχαριστω για την γλυκια ευχη σου….Χαθηκες ; ή μου φανηκε ;

     
  7. Χαρτοπόντικας

    Απρίλιος 14 , 2007 at 05:17

    Τώρα ,

    που οι ικανοποιήσεις ,

    κυματιστά , απαλά ,

    έρχονται πάνω μου ,

    σαν τ’ακροδάχτυλα του δειλού εραστή
    Πολύ όμορφος στίχος

     
  8. vavou

    Αύγουστος 3 , 2007 at 04:20

    καλό

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: