RSS

ΣΜΕΡΤ ΠΟΕΤΑ (Смерть поета = Ο θάνατος του ποιητή)

20 Απρ.

Αφησα πανω απο ενα μηνα να περασει , απο την ωρα που ο πατερας μου , εκλεισε τα ματια του και αναπαυθηκε στην φιλοξενη θρακικη γη , οπου εζησε τα τελευταια χρονια της ζωης του… Εκεινο το απογευμα , αποφασισα να μην κανω τιποτε αλλο , απο το να ασχοληθω με αυτο που … πιλάτευα στο μυαλο μου , απο τοτε , που αντιληφθηκα , οτι ο μπαμπας , θα «μας την εκανε» για τον Αλλο Κοσμο . Να ξεχωρισω τα βιβλια του , να τα μαζεψω απο δεξια κι αριστερα και να τα φροντισω πια , σαν να ηταν ολοδικά μου . Γιατι τωρα πια , ηταν ολοδικά μου . Ετσι μου ειχε υποσχεθει… Ετσι μου το ειχε ορίσει :

– Οταν , δεν θα υπαρχω πια , μονο τοτε , θα γινουν ολα δικα σου…

– Ολα ;

– Ολα

– Και το …… ;;

– Κι αυτο .

…Αυτο… Πανεμορφο … Το ηξερα απο την ωρα , που αρχισα να αντιλαμβανομαι τα πραγματα γυρω μου…Το αγαπουσα παθιασμενα και το ηθελα αποκλειστικα δικο μου . Δεν μ’αφηνε να το παρω στα χερια μου , δεν μ’αφηνε να το ξεφυλλισω , ουτε που να το σκεφτω να το διαβασω ξαπλωμενη στο κρεβατι… Αδιανόητο να σαλιωσω τα δακτυλα μου ή να τσακισω τις ακρες απο τις σελιδες του.

– Ο,τι θελεις…εγω …Εγω θα σου διαβαζω…Ειναι πολυ παλιο , πολυ ευαισθητο , ποναει … μονο εμενα θελει .

– Κι αν πεθανεις ; τι θα γινει ; πως θα το διαβαζω ;

-Αν πεθανω , θα θελει εσενα … σε γνωριζει . Εχει ….ψυχη , το βιβλιο αυτο …Την ψυχη του Ποιητη …

Αυτο το βιβλιο , που ειχε ψυχη , ηταν οντως ενα πολυ παλιο βιβλιο ,τοσο παλιο , που νομιζες πως θα σκορπιζε σε σκονη μεσα στα χερια σου . Στο χοντρο χαρτονενιο του εξωφυλλο ,φιγουραριζε η εικονα ενος εφιαλτικου πλασματος (η αυλικη αριστοκρατια της Τσαρικης Ρωσσιας),να αρπαζει μια φουχτα λιποσαρκους ανθρωπους ,που στεκονταν στην …ουρά , ημιγυμνοι και ρακενδυτοι , κρατωντας δρεπανια και αξινες (οι …δουλοπαροικοι αγροτες της ιδιας εποχης) , και να τους πλησιαζει στο …στομα του . Μια εικονα , οντως τρομαχτικη και εντυπωσιακη ,για τα ματια ενος μικρου παιδιου . Ακριβως απο κατω , διαβαζες τον τιτλο , το ονομα του συγγραφεα και την χρονιά εκδοσης , σε κυριλλικη γραφη … και ολα αυτα βεβαια σε διχρωμια (ασπρο-μαυρο) .
*

ΣΜΕΡΤ ΠΟΈΤΑ (ο θανατος του ποιητη)

Λέρμοντοφ Μιχαήλ 1838

Το βιβλιο , δεν ηταν πολυ μεγαλο . Περιλαμβανε το ομωνυμο ποιητικο εργο του ρομαντικου ρωσου ποιητη , που εγραψε ,εμπνευσθεις απο τον θανατο του Αλεξανδρου Πούσκιν (αλλος μεγαλος ποιητης της τσαρικης Ρωσιας) ,σε μονομαχια το 1837 . Εργο , που του κόστισε , βαρια τιμωρια ,εξορια στον Καυκασο , γιατι εμμεσα στρεφοταν κατα της αυλικης αριστοκρατιας της εποχης …Στην πρωτη μετα το εξωφυλλο σελιδα , επισης σε ρώσικα κυριλλικά , διαβαζες την αφιερωση απο τον ιδιο τον ποιητη , γραμμενη με καλλιγραφικη πενα :

Στον …..ευαίσθητο καλο μου φιλο , Κότια….

Λερμοντοφ Μ.

Ηταν ο … παππους του πατερα μου (ο Κότια) , προσωπικος φιλος του μεγαλου ρώσου ποιητη …….

.…………………………………………………………………………………………………….

Εψαχνα ψιλοαφηρημενα ,εκεινο το απογευμα , μα δεν το εβρισκα πουθενα . Η μητερα μου , χαζευε δακρυσμενη , απο την ανοιχτη μπαλκονοπορτα (ειχε πια μπει το καλοκαιρι) . Δεν εδωσα ιδιαιτερη σημασια , γιατι τον τελευταιο καιρο , ηταν ολο και πιο συχνα δακρυσμενη και απομακρη….

– Μαμα , μηπως ξερεις πού ειναι το βιβλιο του μπαμπα , εκεινο το …αγαπημενο του ;.. ξερεις ποιο…

– Επανω στο στηθος του… κατω απο τα σταυρωμενα του χερια .

Ψέλλισα κάτι ακαταληπτο… που ουτε εγω η ιδια ακουσα… Ημουν στα προθυρα ….»εγκεφαλικου» . Αντι αλλης απαντησης , σηκωσε το μαξιλαρι της , πηρε ενα τσαλακωμενο φακελλο και μου τον προτεινε . Το χερι της , ηταν σταθερο και δεν με κοιταζε στα ματια . Κοιταζε το μαξιλαρι-κρυψωνα . Χιλια χρονια μου φανηκε οτι περασαν , ωσπου να σχισω το φακελλο , να ξεδιπλωσω το γραμμα ΤΟΥ και να συγκεντρωσω το βλεμμα στα ομορφα καλλιγραφικα ΤΟΥ γραμματα :

«Το οτι διαβαζεις αυτη τη στιγμη αυτο το γραμμα μου , σημαινει δυο πραγματα : 1ον : οτι εγω , μαλλον εχω πεθανει και  2ον : οτι εσυ , μαλλον ψαχνεις για το αγαπημενο ΜΑΣ βιβλιο … Μην την μαλλωσεις τη μητερα σου… Εγω της το ζητησα. Δεν μπορουσα να το αφησω σ’αυτον τον κοσμο και να φυγω. Το ξερω οτι το αγαπας .Το ξερω οτι θελεις να το διαβαζεις. Ομως δεν μπορουσα να το αποχωριστω … Εγω θα στο διαβαζω. Καθε φορα , που θα το αποζητας , θα ερχεσαι και θ’ ακουμπας το αφτι σου πανω στο …χωμα μου κι εγω θα σου διαβαζω οπως τοτε , παλια …. Τοτε , στην αγκαλια μου… Αφου το αγαπας και το ζητας , ξερω οτι θα το κανεις . Ο μπαμπας σου …. που κοιμαται , μαζι με τον ποιητη…»

……………………………………………………………………………………………………..

Το ερεθισμα , για να γραψω αυτη την ιστορια , μου εδωσε ο (πιστευω) φιλος μου γιώργος , με το γραπτο του «Θύμηση ύπαρξης» της 17ης Απριλιου 2007…..Καλε μου , ευαισθητε Γιωργο , σ’ευχαριστω , που με βοηθησες να κανω μια προσφιλη μου αναμνηση,… κειμενο .

 

17 responses to “ΣΜΕΡΤ ΠΟΕΤΑ (Смерть поета = Ο θάνατος του ποιητή)

  1. imikrimarika

    Απρίλιος 20 , 2007 at 20:37

    Η αγάπη έχει μύριες μορφές , κάθε αντικείμενο ή πρόσωπο που αγαπάμε.Και η αξία τους μετριέται όχι με την ύλη αλλά με τα μύρια μόρια αγάπης που τα αγκάλιασαν και έγιναν ένα μαζί τους.Τι κι αν γίνουν σκόνη , η αγάπη που τους τύλιξε θα είναι πάντα εκεί να θυμίζει την ύπαρξή τους .

     
  2. silia

    Απρίλιος 20 , 2007 at 22:54

    Καθε φορα ,που θα διαβαζω αυτο το σχολιο σου , θα μου συμβαινει το ιδιο πραγμα : Δεν θα μπορω να το …ευχαριστηθω ,γιατι παντα στα ματια μου , θα υπαρχει μια …θολούρα …..Κατι σαν ομιχλη …σαν βροχουλα . Νοιωθω ….τυχερη , που με διαβαζεις .

     
  3. anlu

    Απρίλιος 21 , 2007 at 06:55

    Η αλήθεια είναι πως τα υποτιθέμενα «άψυχα» αντικείμενα απορρφούν μέρος της ψυχής εκείνων που τα ζουν, αποκτώντας έτσι δική τους «ψυχή»…

     
  4. imikrimarika

    Απρίλιος 21 , 2007 at 08:25

    Γιατί να υπάρχει θολούρα και ομίχλη σίλια μου ? Η αγάπη σου δεν είναι ξεκάθαρη ? Αυτό που νιώθεις για το πατέρα σου και το βιβλίο του , που συμβολίζει την αγάπη σου για τον πατέρα σου , δεν είναι ξεκάθαρη ? Τι κι αν εκείνος δεν είναι πια κοντά σου , είναι μέσα σου .Στενοχωρέθηκες που δεν σου άφησε το βιβλίο να το διαβάζεις και να το θυμάσαι ? Δεν το χρειάζεσαι τον θυμάσαι έτσι κι αλλιώς και έπειτα σε περιμένουν άπειρα βιβλία , να τα διαβάσεις και κάθε φορά που θα διαβάζεις από ένα , θα στέκεται δίπλα σου και ο πατέρας σου να σου ψιθυρίζει μέσα στο μυαλό σου , τι του αρέσει, τι είναι όμορφο για να το προσέξεις.Εκείνος εκεί που είναι , δεν θα είχε άλλο βιβλίο να τον συντροφεύει.Ενώ τώρα έχει το αγαπημένο του βιβλίο και την αγάπη σου μέσα απ’το βιβλίο που σου έμαθε να αγαπάς σίλια μου!

     
  5. γιώργος

    Απρίλιος 24 , 2007 at 17:07

    εγώ σ’ευχαριστώ…
    για το υπέροχο κείμενο και για την καταγραφή τόσο προσωπικών σου στιγμών…
    να είσαι πάντα καλά και να θυμάσαι τον πατέρα σου συχνά…
    να τον τιμάς…
    και αυτός θα είναι χαρούμενος από εκεί που βρίσκεται…
    να είσαι καλά…

    την καλησπέρα μου…

     
  6. Λυκάων

    Απρίλιος 24 , 2007 at 21:30

    Πεθαίνουν οι ποιητές;

    Μπα!.. Δεν πιστεύω στο θάνατο. Όπως και αδιαφορώ αν ο θάνατος πιστεύει σε μένα.

    Αντίθετα πιστεύω στην επέκταση της ζωής σε πεδία ευρύτερα, σε κόσμους αληθινούς, όπου η έννοια αλήθεια αποκτά την πραγματική της υπόσταση.

    Αλλιώς ο βαρκάρης τι νόημα θα είχε; Τι νόημα θα είχε η ποίηση αν δεν νικούσε το θάνατο, ανεβάζοντας τον πολύμορφο έρωτα απ’ την ανάγκη στο υπέροχο;

    Αν η ζωή δεν μεριμνούσε για την συνέχειά της δεν θα υπήρχε, όπως παύει να υπάρχει ό,τι δεν έχει νόημα.

    Ξέρεις Σίλια, συχνά, όπως πχ. όταν έπαιρνα στα χέρια μου τη μυθολογία του Decharme, που ήταν το αγαπημένο βιβλίο του πατέρα μου, αισθανόμουν, για ένα μεγάλο διάστημα, ένα μικρό μα συνεχές γαργάλημα στα μαλλιά μου,στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού. Ήταν ένα χάδι που συνήθιζε να μου κάνη ο πατέρας μου τότε που μαθητής ακόμα διάβαζα καθισμένος στο γραφείο του, που ουσιαστικά είχα απαλλοτριώσει, κι ο ίδιος εργαζόταν, όταν έπρεπε, στην τραπεζαρία, χωρίς καν να με ρωτήση γιατί δεν κάθομαι στο δικό μου. Μερικές φορές όταν το τραπέζι ήταν φορτωμένο, ιδίως στις γιορτές, έστρωνε τα χαρτιά του και δούλευε στη σανίδα του σιδερώματος, θέαμα που προκαλούσε τα ακατάσχετα γέλια της μάνας μου και φυσικά την προβλεπόμενη γκρίνια της να μην της την γεμίση μελάνια με τον πανάρχαιο Waterman, που δε άλλαζε με τίποτα. Κάποιες φορές άφηνα το γραφείο του και στρωνόμουν κι εγώ στο τραπέζι μαζί του, έτσι για να είμαστε παρέα.

    Όταν πρωτόνοιωσα αυτό το «γαργάλημα» χωρίς την φυσική παρουσία του, ήταν αμέσως μετά τη μετάστασή του. Σταμάτησα το διάβασμα, έμεινα λίγο να σκέφτομαι «λογικά» ψάχνοντας για κάποιο ανοιχτό παράθυρο, κάποιο ρεύμα αέρα τέλος πάντων, κάτι που να δικαιολογεί αυτό το φαινόμενο. «Δεν είναι δυνατόν! Ρε φαντασία που την έχω…» αλλά το συναίσθημα του γαργαλήματος ήταν εκεί, ήταν πραγματικό, και κάποτε κρατούσε μέχρι και πέντε λεπτά.

    Κάποτε σταμάτησε, όμως το μήνυμα το είχα πάρει.

    —————
    Ευτυχώς που η δικτυακή ανωνυμία επιτρέπει τέτοιες εξιστορήσεις χωρίς να υποβόσκη ο φόβος του ψυχιατρείου.

     
  7. imikrimarika

    Απρίλιος 24 , 2007 at 21:53

    Καλά κάνεις Λυκάων και μιλάς για τέτοιες ιστορίες, πράγματα που θέλουν να πουν οι άνθρωποι αλλά πολλές φορές δεν τολμούν.Σ’ευχαριστούμε !

     
  8. anthrakoryxos

    Απρίλιος 25 , 2007 at 18:18

    Αγαπούσα όλα αυτά που είχες αγαπήσει κι εσύ έστω και για μια στιγμούλα.
    Αυτά που αγάπησες για πάντα, κρυβόταν και κουλουριαζόταν μέσα μου, μέχρι να βρούν τη δική τους στιγμούλα ελευθερίας, σε μια σκέψη μου.
    Κι αυτά που πήρες μαζί σου γιατί δεν μπορούσες να αποχωριστείς, τα μυρίζω στη γη που σε σκέπασε κάθε που βρέχει και κάθε ανάσα μου, είναι μια γλυκιά ιστορία, που μου ξαναλές, αλλά ποτέ δεν χορταίνω…

     
  9. silia

    Απρίλιος 28 , 2007 at 19:06

    @ anlu
    Κι αυτο συμβαινει γιατι υπαρχει μεγαλο ….αποθεμα ψυχης….. Οχι σαν καποιους , που ειναι πιο …αψυχοι , απο τα «αψυχα αντικειμενα .

    @ imikrimarika
    Θα συμβαινει αυτο που σου λεω , γιατι καθε φορα που θα διαβαζω το σχολιο σου….(αυτο το πρωτο) , θα συγκινουμαι

    @ Λυκαων
    Δεν πεθαινουν οι ποιητες….Ποτέ…..Η ποιηση ειναι ενα ειδος Αθανασιας…..
    Οσον αφορα αυτο το τελευταιο , που ειπες , για τον φοβο του ψυχιατρειου…….ελα λιγο πιο κοντα ,,…….σκυψε να σου ψιθυρισω κατι στο αυτι :
    – Δεν ….εισαι μονος ….ή μαλλον , δεν εισαι …ο μονος .

    @ anthrakoryxos
    «….τα μυριζω στη γη που σε σκεπασε , καθε που βρεχει…»
    Η γη που σκεπαζει καποιους ανθρωπους , ειναι παντα βρεμμενη (ειτε βρεχει , ειτε οχι) απο τα δακρυα μας . Σ’ευχαριστω , που φροντιζεις ,τα ματια μου , να ειναι συχνα υγρα .

     
  10. e.e.

    Σεπτεμβρίου 1 , 2007 at 07:38

    «θολούρα» κι’ εδώ..
    από το υπέροχο κείμενο, από τις αναμνήσεις που ανέσυρε, από τα κοινά, από τα σχόλια των φίλων..

    από εσένα.
    και για εσένα κυρίως.

    ένα μεγάλο ευχαριστώ.

    που μου το «έδειξες».

     
  11. amelinia

    Ιουνίου 20 , 2010 at 13:21

    Ίσως είναι κρίμα που το πήρε μαζί του και δεν το’χεις να το διαβάζεις.. Ίσως όμως να μην είναι.. Άλλωστε τ’αγαπούσε τόσο που δεν θα άντεχες να το κρατάς και να το κοιτάς χωρίς να δακρύζεις. Πως να το διαβάσεις έτσι; Κάτι ήξερε που το πήρε μαζί του. Ακόμα και στο θάνατο σοφός 🙂

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2010 at 19:43

      @ amelinia
      Χαλάλι του amelinia μου . Μπορεί να το πήρε μαζί του , αλλά μου άφησε την ανάμνηση του … Και του βιβλίου , και την δική του .
      Και τις αναμνήσεις , δεν μπορεί να μου τις πάρει κανείς .
      Φιλιά .

       
  12. Γιώργος Κατσαμάκης

    Ιανουαρίου 18 , 2012 at 09:32

    5 χρόνια μετά, με αφορμή μια άλλη βιβλιοϊστορία, ένας βιβλιοθηκάριος πέρασε από εδώ διάβασε την ιστορία αυτή, τη μοίρασε και σε κάποιους άλλους να τη διαβάσουν και πολύ συγκινήθηκε. Silia, σε ευχαριστώ

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 2 , 2012 at 02:31

      @ Γιώργος Κατσαμάκης
      Εγώ σ’ ευχαριστώ Γιώργο Κατσαμάκη . Να ξέρεις (όσο κι αν σε κάνει να … απορείς αυτό) , ότι αποτελείς κάτι πολύ σπουδαίο για μένα μέσα στις φιλίες του Διαδικτυακού χώρου .
      Ξέρεις … Λατρεύω τα βιβλία και θέλω να σου κάνω μία αφιέρωση . Έχω μια ιστορία για κάποιο βιβλίο … Μια πολύ παράξενη ιστορία , κάτι σαν θρίλλερ σχεδόν … Αυτή την ιστορία , όταν θα ξεπεράσω την φάση της τεμπελιάς , που με δέρνει τελευταία , θα την γράψω και θα σου την αφιερώσω .

       
  13. renata

    Ιανουαρίου 18 , 2012 at 13:39

    Κι οι άλλοι που τη διάβασαν συγκινήθηκαν πολύ.

     
  14. silia

    Φεβρουαρίου 2 , 2012 at 02:31

    @ renata
    Αχ , γλυκιά Ρενάτα …

     
  15. APOSTOLAKI MARINA

    Ιουνίου 4 , 2015 at 13:32

    σευχαριστω αννα-σιλλια για τα δωρα σου

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: