RSS

ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΠΙΔΑ

27 Απρ.

Η μικρή Ελπίδα , Καθόταν πάνω στο τοιχάκι της κι έκανε , ότι της ήταν μπορετό , για να την προσέξουν . Γεννημένη από γονείς , με μεγάλη καρδιά και μικρή τύχη , ήταν τόσο μικροκαμωμένη , που σχεδόν δεν φαινόταν . Λεπτή , αέρινη , σχεδόν διάφανη , ασχημάτιστη , έμοιαζε εύθραυστη κι ανύπαρκτη , αλλά ήταν υγιής .

Λοιπόν , η μικρή Ελπίδα , ήταν να μη γεννηθεί . Αφ’ ότου όμως γεννήθηκε , ήταν γερή , υγιής , απρόσβλητη , κι έμοιαζε μια χαρά εκεί πάνω στο τοιχάκι της και έδινε ένα άλλο ύφος σ’ εκείνο το φθινοπωριάτικο μεσημέρι . Προχωρημένο μεσημέρι , σχεδόν απόγευμα , ζεστό , μαλακό , φιλικό , σαν αγκαλιά . Προχωρημένο φθινόπωρο , αθόρυβο , αλλά γεμάτο φως και χρώματα σαν . . . . . αγάπη . . . . . . . . ……………………………………………………………………………………………………………………………………

Αγάπη ; Γιατί όχι ; Κατά κάποιον τρόπο . . . . . Ίσως και να αγαπιόντουσαν .

Ένοιωσε κάτι σαν φυσικό πόνο στο στήθος κι έκοψε το βήμα της . Όχι εξ αιτίας του πόνου , μα για να έχει χρόνο να απολαύσει την σκέψη . Την σκέψη , που έγραψε μια μικρή τροχιά , κι απόμεινε λαμπυρίζοντας στο περιορισμένο στερέωμα , που περιβάλλει τους ερωτευμένους .

Βλεπόντουσαν εδώ και ένα χρόνο περίπου . Ελκυστικοί , αθεράπευτα ενήλικες ,άνετοι , απελευθερωμένοι , «εραστές του έρωτα», διατηρούσαν μια σχέση μυστική , προφυλαγμένη από την κρίση των άλλων .Βρισκόντουσαν κάθε τόσο , σε μικρό νοικιασμένο διαμέρισμα στο κέντρο . Διαμέρισμα μινιατούρα , έπιπλα , μηδέν . Μια πολύ λεπτή ροζ γρίλια στο παράθυρο , ίσα να διαθλά μ’ έναν μισοπαραμυθένιο τρόπο το φως . το φως . . . . Πάντα στο φως . Δεν βλεπόντουσαν ποτέ βράδυ. Για το βράδυ , δεν υπήρχε «πρόσχημα» . Ήταν αφιερωμένα αλλού τα βράδια . Τα βράδια ΤΟΥ . . . . . . Ψιλοανατρίχιασε . Ξανάφερε την σκέψη στο διαμέρισμα . Όλα κι όλα τα έπιπλα , ήταν η ροζ γρίλια κι ένα τεράστιο μαλακό μαξιλάρι , με μοβ και γαλάζια λαχούρια , στο πάτωμα . Ένα πάτωμα , από σκούρα , – σχεδόν μαύρη – λουστραρισμένη αφρικάνικη οξιά . Εκεί πάνω , κάνανε έρωτα . Ξαφνικά , έπαψε να το «βλέπει» αισθησιακό .Έτσι απρόβλεπτα , οι εικόνες έχασαν χρώμα και περίβλημα , έγιναν θαμπές και άρχισαν να ρέουν μαλακά προς τα κάτω .

Θα μπορούσαν «να κάνουν έρωτα» τα βράδια , σε κανονικό μεγάλο κρεβάτι , να ξυπνούν το πρωί μαζί , να βγαίνουν στον ήλιο μαζί , να προβληματίζονται μαζί , να βαριούνται μαζί , να νυστάζουν μαζί . . . . . . Γιατί όχι ; Κι αν αγαπιόντουσαν ;

Οι λέξεις «κοινότυπο» και «συνηθισμένο» απόκτησαν το δικό τους σχήμα και χρώμα , και άρχισαν να γαργαλούν σαν επιθυμίες . . . . . Γιατί όχι ; Κι αν αγαπιόντουσαν ;

Ήταν η στιγμή , που γεννήθηκε , η μικρή της ελπίδα .

Θα του μιλούσε .

Μπήκε στο ταξί , που απρόσμενα σταμάτησε μπροστά της, ψέλλισε την διεύθυνση και κάρφωσε το βλέμμα , έξω από το παράθυρο ………

Ένας τοίχος σκεπασμένος από διαφημιστικές αφίσες , τους ακολουθούσε . Χαμογελαστά πρόσωπα , πίσω από οδοντόβουρτσες . Πόση χαρά μπορείς να αντλήσεις βουρτσίζοντας τα δόντια σου ; . . . . . . Το πρωί . . . . . Στο μπάνιο . . . . . Μαζί . . .Μαζί ; Ναι . . . Θα του μιλούσε .

Έτσι όπως ο δρόμος ανηφόριζε , ο τοίχος μίκραινε σε ύψος , μέχρι που απόμεινε , ένα μικρό τοιχάκι , να τρέχει δίπλα στο ταξί . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Για να λέμε και την «πάσα αλήθεια» , το τοιχάκι , δεν ανήκε αποκλειστικά στην μικρή Ελπίδα . Δεν ήταν ακριβώς το «τοιχάκι της» . Πολύ πριν απ’ αυτήν , – μεσοκαλόκαιρο θαρρώ – , είχε στρογγυλοκαθήσει , κι αυτήν είχαν συνηθίσει να βλέπουν , η μικρή Χαρά . κι εδώ που τα λέμε , η μικρή Χαρά , ήταν «χάρμα ειδέσθαι» . Κούκλα , ροδομάγουλη , αφράτη σαν πρωινό ψωμάκι , σου προκαλούσε ένα αίσθημα αισιοδοξίας όταν την έβλεπες .

Κούκλα η μικρή Χαρά , αλλά έπασχε από ανίατο νόσημα από γεννησιμιού της . Δεν της φαινόταν , αλλά ήταν καταδικασμένη . Δεν έκανε καμία προσπάθεια για να την προσέξουν , – την πρόσεχαν ούτως ή άλλως όλοι – , ήθελε όμως την θέση πάνω στο τοιχάκι , για πάρτη της και μόνο . Αποκλειστικά . Άπλωνε και έστρωνε πάνω του προσεκτικά το ατσαλάκωτο φορεματάκι της , κι αγριοκοίταζε την μικρή Ελπίδα , κι όλο περίμενε πως κάποιος θα αναλάμβανε να την κατεβάσει από ‘κει πάνω . Η μικρή Χαρά , δεν ήθελε φτυσιάρικα πλάσματα δίπλα της . Της χαλούσαν την αισιόδοξη εικόνα , που πρόσφερε η θέα της στους γύρω . . . . . . Να την κατεβάσει από ‘κει πάνω , με οποιονδήποτε τρόπο . Συμβουλή , απειλή . . . . Βία ; . . . . . Τουλάχιστον , αν πέθαινε ; . . . . . . Αλλά πού ; Η μικρή Ελπίδα ήταν υγιής , τόσο υγιής , που θα γερνούσε – αν δεν την κατέβαζε με οποιονδήποτε τρόπο κάποιος – , εκεί πάνω , στο «τοιχάκι της» . Στο «τοιχάκι ΤΟΥΣ» . Κι αυτό το «ΤΟΥΣ» , ήταν που αφιόνιζε την μικρή Χαρά και της χαλούσε το χαμόγελο .

Και το φθινοπωριάτικο απογευματάκι , συνέχιζε να κατρακυλά γουργουρίζοντας , ζεστό , μαλακό , φιλικό , σαν αγκαλιά . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . …………………………………………………………………………………………………………………………………              – Έλα στην αγκαλιά μου . Τι έπαθες ;

– Όχι , πρέπει να μ΄ακούσεις .

– Σ’ ακούω κι έτσι .

– Όχι .

Ο άνδρας , ψιλοβαρέθηκε . Απροσδόκητα ένοιωσε κουρασμένος . Παραιτήθηκε .

– Σ΄ακούω .

Έπεσε μια μαλακιά σιωπή . Σαν ομίχλη . Σαν βροχούλα .

– Όταν λέω «να μ’ ακούσεις» , εννοώ με κατανοήσεις . Να το ιδείς και εσύ , έτσι όπως το είδα κι εγώ , καθώς ερχόμουν . Τι λες ; Θέλεις να ζήσουμε μαζί ;. . . . Πες μου …..Πες μου κάτι .

Και της είπε . . . . .

Της μίλησε ήσυχα και ειλικρινά . Όπως τα’ νοιωθε . «Από καρδιάς» που λένε . Της εξήγησε , γιατί δεν πρέπει να σκέφτεται και ζητά συμβιώσεις και γάμους και τέτοια πράγματα . Όλη η σχέση , στηρίζεται στη χαρά , που αντλιέται από τον έρωτα . Εκεί χτυπάει η καρδιά της σχέσης . Στην ευτυχία του να βρίσκεσαι εκείνη την μοναδική στιγμή – μοναδική η κάθε στιγμή – , με τον άνθρωπό σου . Ο ίδιος ο έρωτας . . . . . Το σώμα . . . . . .

Καθώς της μιλούσε , παρασύρθηκαν , κάνανε έρωτα . Αυτή σιωπούσε . Η ώρα πέρασε . Ύστερα , η γυναίκα , πήρε στα χέρια της τα χέρια του , τα κράτησε μαλακά , τα κοίταξε με λατρεία και ρώτησε :

– Ποιό χέρι με χάιδεψε ;

– Αυτό .

Ακούμπησε με ευγνωμοσύνη τα χείλια της , επάνω του .

– Όμως , μπορώ να ελπίζω πως . . . . . .κάποτε…ίσως….

– Όχι .

– Γιατί ;

– Γιατί μου σκοτώνεις όλη την χαρά του έρωτα .Ξέχνα το . Μάθε να βλέπεις την χαρά σ’ όλα αυτά και μόνο την χαρά . . . .

– Μα . . . . . .

– Ξέχνα το !

. . . . . Σιωπή . . . . . Έψαχνε . . . . . .

– Πες μου ότι το ξέχασες .

. . . . . . Σιωπή . . . . . Έψαχνε ανάμεσα στα τρυφερά ακόμη από τον έρωτα σώματα , για την λέξη……το όπλο , που θα’δινε ένα τέλος στην μικρή της ελπίδα . . . . .

– Πες το .

. . . . . Σιωπή . . . . . Το βρήκε . Άγγιξε το παγωμένο του μέταλλο . Το’ σφιξε στην παλάμη της .

– Πες το .

– Ναι . . . . . Το ξέχασα ήδη . . . . αφού ετσι το θες…το ξεχασα ήδη .

. . . . . . Η φωνή της , ακούστηκε απότομη και ξερή σαν πυροβολισμός . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ……………………………………………………………………………

Η μοναδική σφαίρα , – πάντα αυτές οι σφαίρες είναι μοναδικές – , βρήκε την μικρή Ελπίδα στο ¨Δόξα Πατρί» . Αποτελεσματική και εύστοχη . Το χαμόγελό της , έμεινε μετέωρο . Μπλέχτηκε με μια απορία . Ύστερα , το λιανό κορμάκι , γλίστρησε απαλά με την πλάτη πάνω στο τοιχάκι κι ακούμπησε καθιστά , στη γη . Με τα αδύνατα ποδαράκια σε διάσταση , με τα αέρινα χέρια ανοιχτά και τις παλάμες γυρισμένες στον Θεό . Με το βλέμμα καρφωμένο ίσα μπροστά , «αχταρμάς» αναίδειας και απορίας . Δεν ξανακουνήθηκε . . . . . . . .

Η μικρή Χαρά , είχε μείνει μόνη . Μόνη κυρίαρχος στο τοιχάκι της ζωής . Γι’ αυτό εκείνο το βράδυ , γύρισε χοροπηδώντας στο σπίτι . . . . . Ένοιωθε ευτυχισμένη . . . . .

Γιατί όχι άλλωστε ; Η μικρή Χαρά , μπορούσε να απολαμβάνει το βραδινό αεράκι και την προοπτική του καλύτερου «αύριο» . Δεν ήξερε , ότι έπασχε από ανίατο νόσημα . . . . . Δεν ήξερε ότι οι μέρες της ήταν μετρημένες . . . . .

 

 

 
10 Σχόλια

Posted by στο Απρίλιος 27 , 2007 in διηγήσεις

 

10 responses to “ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΠΙΔΑ

  1. Кроткая

    Απρίλιος 29 , 2007 at 12:56

    καταπληκτικό!
    καλώς σας βρήκαμε!

     
  2. allmylife

    Απρίλιος 30 , 2007 at 06:31

    έτσι πέθανε η μικρή Ελπίδα.
    ήμουν αυτόπτης.

     
  3. silia

    Μαΐου 1 , 2007 at 21:01

    @κρότκαγια
    Συνεχιζω να μην μπορω να γραψω κυριλλικα γραμματα….μαλλον δεν τα διαθετει το πληκτρολογιο μου……Ειμαι και …ολιγον , έως βαρέως ασχετη…..Δεν πειραζει…
    Σ’ευχαριστω για την θετικη κριτικη στα γραφομενα μου….Νοιωθω τυχερη , που με βρηκατε .

    @allmylife
    Πολλες γυναικες , τελικα ηταν , ειναι και θα ειναι …εις το «διηνεκές», αυτοπτες μαρτυρες αυτου του φονικού . Αναμεσα σ’αυτες ομως (τις αυτόπτες) και τις ….φόνισσες , αναπτυσεται μια …συνομωσια – ορκος σιωπης , μια ΟΜΕRΤΑ’ , που αιώνες τωρα , αφηνει το …εγκλημα κατα της Ελπιδας…ατιμωρητο…..
    Απο την αλλη μερια , η Ιατρικη (σαν φιλοσοφια) σηκωνει τα χερια ψηλα και δηλωνει παντελή αδυναμια να θεραπευσει τα ….ανιατα νοσηματα απο τα οποια πασχουν οι Χαρές μας, και απο τα οποια καθημερινα απο καταβολης κοσμου αυτες οι Χαρές (οπως και η Χαρα του ερωτα)…αποδεκατίζονται …
    Τι να πεις ;…Αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου .

     
  4. imikrimarika

    Μαΐου 1 , 2007 at 21:18

    Όμορφη η ελπίδα …σε λίγο έρχεται η επόμενη…

     
  5. silia

    Μαΐου 1 , 2007 at 22:35

    @ imikrimarika
    Ναι και σε λιγο , η αλλη …και η αλλη….Κι ολες μαζι , χορευουν πιασμενες χερι-χερι , τον χορο ….του Ζαλογγου (αν δεν τις πυροβολαμε καθε τοσο και καταφερουν να μαζευτουν πολλες).
    …….Σοβαρα τωρα…..Δεν ειμαι παντα τοσο απαισιοδοξη…Δεν ξερω τί μ’εχει πιασει τελευταια….

     
  6. imikrimarika

    Μαΐου 2 , 2007 at 04:32

    ‘Ολοι έτσι είμαστε ,άλλοτε απαισιόδοξοι άλλοτε αισιόδοξοι ανάλογα με τις καταστάσεις που μας επιφυλάσσει η ζωή .Αν δεν περάσουμε από τη γέφυρα της περισυλλογής δεν μπορούμε να κάνουμε και τον απολογισμό μας και να δούμε τι έχουμε αποκομίσει μέχρι τώρα .Αυτές οι φάσεις είναι και οι πλουσιότερες σε θησαυρούς αρκεί να τους δώσουμε την αξία που τους πρέπει !
    Καλή σου μέρα σίλια μου , τρέχω έχω εθελοντισμό σήμερα !

     
  7. itelli

    Μαΐου 4 , 2007 at 11:01

    Μέχρι που βγάλατε την Ελπίδα, πάλευα να αποφασίσω ανάμεσα στο «Πάσχα στο χωριό με τον ερωτευμένο Φασίστα» κ τον «εθνικισμό».

    Η Ελπίδα ήταν το πιο ζωντανό ποστ που διάβασα. Αυτό που ταυτίστηκα πιο πολύ. Μετά την Ελπίδα, βγάλατε τα τραγούδια, κ μαζί κ την ζωή σας στο ποστ. Οι γιοι σας ειμαι σίγουρος ότι είναι πολύ περήφανοι για σας. Ίσως κ να τους ζηλεύω λίγο (η δικιά μου μάνα δεν χορεύει…).

     
  8. silia

    Μαΐου 5 , 2007 at 20:50

    @ itelli

    Σ’ευχαριστω που μου δειχνεις οτι με διαβαζεις προσεκτικα και σταδιακα .
    Οσο για …την ζωη μου , ενα πολυ μικρο κομματι της , εβγαλα. Η ζωη μου εχει πολλες ακομη φωτεινες και σκοτεινες (δυστυχως) , σελιδες ….Σιγα -σιγα …θα πουμε κι αλλα .
    Μηπως η μητερα σου «χορευει απ’τη χαρα της»….(μια εκφραση ειναι) , οταν της λες ποσο την αγαπας ; ….ή δεν το λες ;….Για δοκίμασε…..

     
  9. itelli

    Μαΐου 8 , 2007 at 00:02

    Το βλέπω πώς λάμπει κάθε που με βλέπει – που δυστυχώς μπορεί να είναι κ μια φορά τον χρόνο. Σύμφωνα με την ίδια όμως, τον γιόκα της δεν τον έκανε για να τον έχει μονίμως δίπλα της… Εγώ την πειράζω ότι, για Πόντια, είναι πολλή προχωρημένη σκέψη. Κ αυτή μού λέει «Α να χαθείς βρε».

    Κάπως έτσι αγαπιόμαστε εμείς. 🙂

     
  10. Rodia

    Ιανουαρίου 5 , 2010 at 02:01

    Να σου πω.. η Χαρα ειναι η αδυναμια μου! Τη λατρευω και βρισκω εύστοχο το παραμυθακι σου 🙂

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: