RSS

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

19 Μάι.

   black,and,white,fashion,male-f4c52914bc50bc13849c5b8c539a9192_h

Ο άγγελος στη γωνία ανακλαδίστηκε . Τεντώθηκε ελαφρά , ξεμούδιασε τους ώμους , χάιδεψε αμήχανα ένα τσουλούφι πού’πεφτε στο μέτωπό του και για πρώτη φορά με κοίταξε .
Τον κοίταξα κι εγώ .
Τα βλέμματά μας διασταυρώθηκαν στη μέση της αίθουσας κι ένοιωσα ένα κάψιμο στο στήθος σαν γρατζουνιά ξίφους . Όμως δεν είχα ματώσει , μόνον μια αόριστη ταραχή μού’μεινε .
Πρώτη φορά ο άγγελος με κοίταζε . Μέχρι εκείνη τη στιγμή θα ορκιζόμουν ότι ούτε κάν ήξερε πως υπάρχω . Δεν ασχολιόταν με μένα , δεν ήταν η δουλειά του άλλωστε να ασχολιέται μαζί μου .
Άλλη ήταν η δουλειά του εκεί μέσα . . . . .

. . . . Εκεί μέσα . . . . Μονάδα Εντατικής . . . Συμπυκνωμένος ανθρώπινος πόνος , ένα σκαλί πριν τον θάνατο .
«Διαβατήρια εκδίδουμε , εισιτήρια κόβουμε !» , ήταν το αγαπημένο
black χιούμορ του Μισέλ , του πιο παλιού νοσηλευτή μας εκεί μέσα . Αλκοολικός ο Μισέλ , συνέχεια ψιλοπιωμένος . Δεν του` δινε κανείς σημασία , μήπως όμως θα έπρεπε ;
Σε μένα προσωπικά πάντως , άρεζε ο χώρος της Εντατικής . Ευρύχωρος , με ένα απαλό πράσινο χρώμα , ήσυχος . . . . Ήσυχος . . . .Μου άρεζε . . . . Μου άρεζε ιδίως τις βραδινές ώρες , όταν χαμήλωναν τα φώτα και στις οθόνες λαμπύριζαν οι πολύχρωμοι και ακατανόητοι για τους κοινούς εξωνοσοκομειακούς θνητούς , αριθμοί , γραμμές και σκίτσα σε μυστήριες συντεταγμένες . Τότε , που οι μόνοι σχεδόν ήχοι , ήταν οι απλοί , μονότονοι , ηλεκτρονικοί ήχοι των μηχανών , που διακόπτονταν κάποτε από παρατεταμένα σφυρίγματα –
alarms τα λέγανε – και διέκοπταν την ησυχία μας και μας έκαναν να τρέχουμε και όχι μόνον . Βγάζανε και τον άγγελο από την γωνία και τον έφερναν κάτω , κοντά μας , κοντά στην κλίνη , απ’ όπου ακούστηκαν τα σφυρίγματα των μηχανών .
Και τότε γινόταν μια ταραχή , μια πάλη , ανάμεσα σε εμάς , τους ανθρώπους της Εντατικής , και στις σκοτεινές δυνάμεις , που ταχθήκαμε να πολεμάμε . Κι’ αν μεν βγαίναμε νικητές , ο άγγελος , ξαναγύριζε στη γωνία, ή εξαφανιζόταν για μέρες . Αν όμως χάναμε την μάχη , ο άγγελος έφευγε από πόρτες μυστικές , πάντα με παρέα . Έφευγε , να κάνει την δουλειά του .

Γιατί αυτή ήταν η δουλειά του αγλαού , άϋλου νέου , του τανυσύπτερου , του διαχρονικού και άχρονου , του παγκόσμιου , του με πολλά ονόματα . Άλλοτε Γαβριήλ και Ουριήλ , και άλλοτε Αζραέλ και Ραδάμανθυς . . . . . Αυτή ήταν η δουλειά του . Ψυχοπομπός . Συνοδός κυριών και κυρίων , – όταν παύουν να είναι εν ζωή , κυρίες και κύριοι – . Συνοδός ψυχών στη μετακόσμια ζωή , στην Εδέμ , στις σκηνές δικαίων , στους ασφοδελούς λειμώνες , στις όχθες του Αχέροντα , στις πηγές του Κωκυτού , στον φλοίσβο της Αχερουσίας λίμνης . . .

………………………………………………………………………………………………….

Τι Ησυχη νύχτα απόψε ! Μια γαλήνη με συνεπήρε . Άναψα τσιγάρο . Ο καπνός , γαλάζια σερπαντίνα , αφού ανέβηκε ένα μέτρο πάνω από τη μύτη μου , σκόρπισε μ` ένα χαρούμενο κυμάτισμα . «Οποία απόλαυσις !» – θυμήθηκα τη μάννα μου , που αγαπούσε την καθαρεύουσα – . Ησυχία , τσιγαράκι . . . . .
– ΤΣΙΓΑΡΑΚΙ ; ΤΣΙΓΑΡΑΚΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ ;
Μου φάνηκε σαν κραυγή , που βγήκε κατευθείαν από τα πνευμόνια του Θεού . Σαν τεράστια φωτεινή επιγραφή , που αναβόσβησε με χίλια
fluo χρώματα μπροστά στα μάτια μου .Έσβησα το τσιγάρο κι αμέσως το μετάνιωσα .
-΄΄Έ και ; τσιγαράκι . Μάλιστα κύριε «δέον» , τσιγαράκι στην Εντατική ! Και τι έγινε ; Αφού η Εντατική απόψε είναι άδεια και άδεια θα μείνει λόγω μη εφημερίας .
Αγαλλίασα . Άδεια η Εντατική ,κι εγώ μόνη – το υπόλοιπο προσωπικό , κάπου λουφάριζε – . Μόνη .Χωρίς
alarms , χωρίς γογγυσμούς , χωρίς βιαστικές εντολές και «πήγαιν’ έλα» . Μόνη , εγώοι βουβές μηχανές , τα ατσαλάκωτα αποστειρωμένα κρεβάτια και ο . . . . . . – μυστήρια ιστορία ο πανικός , για πότε πέφτει επάνω σου και σε συνθλίβει , άγνωστο – , και ο άγγελος στη γωνία .
Τι στην ευχή γύρευε ο άγγελος εκεί μέσα ; Τίνος την ξεριζωμένη ψυχή θα συνόδευε ;
Σήκωσα ένα βλέμμα χιλίων κιλών προς την γωνιά του .
Συνέχιζε να με κοιτά .
Το κουδούνισμα του τηλεφώνου , τσαλάκωσε απότομα την γαλήνη του χώρου και κομμάτιασε την άγια σιωπή σε χιλιάδες θρύψαλα . . . . . . Ήταν εκείνη . . . . . Κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να ήταν . Μόνο εκείνη ήταν ικανή να σχίζει σιωπές , να θρυμματίζει γαλήνιες νύχτες , να ραγίζει επίπαγους πληγών .
Το ήξερα πριν ακόμη σηκώσω το ακουστικό . . . . . Εκείνη . . . . .
………………………………………………………………………………………………….

Ούτε θυμάμαι , ούτε που κατάλαβα πότε ακριβώς μπήκε στη ζωή μου . Θυμάμαι όμως πώς μπήκε . Μπήκε από πόρτες σφαλισμένες από παλιά , πόρτες μυστικές και καλά κρυμμένες για χρόνια , από παράθυρα διπλοκλειδωμένα και διαδρόμους και αγωγούς ξεχασμένους κι από μένα την ίδια . Διέσχισε όλα τα χορταριασμένα πια μονοπάτια μου , κλωτσώντας τα γέρικά μου οδοφράγματα , φτύνοντας τις αδύναμές αντοχές μου , ξερνώντας καυτά λειωμένα μέταλλα στα ασθενικά μου «όχι» .
Κι έτσι πιλαλώντας στην ζωή μου «ως κήλων Ιμέριος» έφθασε δίπλα μου και για πρώτη φορά με κοίταξε ολόισια στα μάτια , με ικεσία :

– Πες μου πως είμαι η αγάπη σου . Βρισκόμασταν στο σιδηροδρομικό σταθμό . Είχαμε πάει τάχα για να χαζέψουμε τα τρένα και να «χτυπήσουμε» κανένα ούζο . Τελικά κατάντησε να πίνω μόνο εγώ . – Πες μου πως είμαι η αγάπη σου . Τι της λες τώρα ; Έπιασα τον εαυτό μου να αναπνέει δύσκολα μέσα σε μια πηχτή ατμόσφαιρα αμηχανίας . Μία ηλίθια γκριμάτσα , που μου ήρθε εκείνη τη στιγμή , την βάφτισα «χαμόγελο» και την μοστράρισα στο πρόσωπό μου . «Μη γελάς» αγρίεψε κι αμέσως μετά : – Πες μου πως είμαι η αγάπη σου . Πόσο γρήγορα και εύκολα , χωρίς ενδοιασμούς κι αναστολές , ανεβοκατέβαινε τις σκάλες του θυμικού! Ένοιωσα στριμωγμένη . Δεν μπορούσα ούτε να σαλέψω μέσα στο ασφυχτικό κελί , όπου μ’ έσπρωχνε . Αργούσα . Ένα κομμάτι του μυαλού μου – απομεινάρι παλιάς λογικής – κοντραριζόταν με την επιθυμία να ανοίξω το στόμα μου και να της κάνω το χατίρι , προφέροντας αυτό που γύρευε . «Αργείς» , μου σφύριξε φιδίσια , ξεδιπλώνοντας τελείως μπρος στα φοβισμένα μάτια μου , την παντιέρα της ανυπομονησίας της . Προσευχόμουν να περάσει κανένα τρένο , μπας και με τον κρότο του , σκεπάσει κάτι απ’ όλα αυτά τα μπερδεμένα . Φαίνεται πως ο πανικός κάθισε – άρχοντας απόλυτος – στα μάτια μου , γιατί ξαφνικά , μαλάκωσε : – Ησύχασε , ησύχασε . Δεν θέλω να πεις κάτι που δεν σου «βγαίνει» , τουλάχιστον τώρα . Χαλάρωσε ψυχή μου . Κοίτα εκεί πέρα , μπαίνει η Άνοιξη . Μπορεί να μπει και κανένα τρένο στο σταθμό . . . Χάιδεψε μια βαθιά ρυτίδα έκφρασης στο μέτωπό μου κι ύστερα , τα δάχτυλά της κατέβηκαν προς τη μύτη μου κι ακόμη πιο κάτω , κι άρχισε να χαϊδεύει τις ρυτίδες – σκαψιές του χρόνου αυτές – γύρω από το στόμα μου . Χάιδευε τις ρυτίδες μου . Ήθελα να κλάψω . Εκείνο το«ψυχή μου» . . . . Εκείνο , μάλιστα , θα μπορούσα να το ειπώ . «Ψυχή μου , ψυχή μου» , το μουρμούρισα κάμποσες φορές . Από μέσα μου όμως . Ωστόσο , θαρρώ πως το άκουσε . . . . .

………………………………………………

Επιβεβαιώθηκα πως το άκουσε , όταν μου τηλεφώνησε εκείνο το γαλήνιο βράδυ , στη βάρδια μου , στην Εντατική . Ήταν το τηλεφώνημα , που καρατόμησε την ρέμβη μου , και μ’έκανε να ξεχάσω τον Άγγελο στη γωνία . Προς στιγμήν , δηλαδή . . . . . . . .
Ήθελε να μου πει , πως το «ψυχή μου» δεν της φτάνει . Τα ήθελε «όλα» . Πως ακόμη και τα «όλα» τα δικά μου , της ήταν λίγα . Και τα «λίγα μου» , να τα βάλω εκεί που ξέρω , και πως θα μείνω μόνη μου έτσι όπως πορεύομαι . Μόνη . Εγώ και τα «λίγα μου» .
Μου είπε και κάτι άλλα , ακόμα πιο μπερδεμένα , που ακριβώς επειδή ήσαν τόσο μπερδεμένα , τα κατάπιε η λησμονιά . Με άλλα λόγια , μου έλεγε πως «τα χαλάμε» , – δεν κατάλαβα ποτέ τι είχαμε «φτιάξει» , για να το «χαλάμε» τώρα – και ότι φεύγει από την ζωή μου . Αυτό το τελευταίο , το κατάλαβα .Το ένοιωσα μέχρι τα πιο απόκρυφα μεδούλια της ζωής μου .
Το «κλικ» του τηλεφώνου , αμέσως μετά .
Έμεινα ξέπνοη , αρκετή ώρα , να κοιτάζω το βουβό ακουστικό . Έπειτα , το ακούμπησα , σαν να ήταν το πιο εύθραυστο αντικείμενο του κόσμου , στη θέση του .
Το βλέμμα μου πλανήθηκε στη χλωμή αίθουσα . Πάει η «ψυχή μου» , πάει , έφυγε . Ξεκόλλησε και έφυγε κι έμεινα μόνη . Μόνη , εγώ , οι βουβές μηχανές , τα ατσαλάκωτα αποστειρωμένα κρεβάτια , και ο . . . . . .
. . . . . . . Μια μικρή , αναιμική ελπίδα , – όχι , δεν μπορεί να έμεινα μόνη – φτερούγισε δίπλα μου κιανασήκωσε ασθμαίνοντας το βλέμμα μου προς τη γωνία που καθόταν ο Άγγελος . Ήταν η πρώτη και η τελευταία πράξη της σύντομης ζωής της . Ανασήκωσε και έριξε το βλέμμα μου στη γωνία κι αμέσως , έπεσε «ξερή» . Πέθανε . Η μικρή αναιμική ελπίδα , πέθανε . Ήμουν πράγματι , μόνη . Ο Άγγελος , δεν ήταν πια εκεί . Ο Άγγελος έφυγε , να κάνει την δουλειά του . Ο Άγγελος , ο Αρχάγγελος , πήρε την ξεριζωμένη μου ψυχή και έφυγε . . . . .
Έτρεξα στο μοναδικό παράθυρο της Εντατικής , που «έβλεπε» στο δρόμο . Και τότε τους είδα . Πιασμένοι χέρι – χέρι , διέσχιζαν τη λεωφόρο . Τα ψηλόλιγνα ερωτικά κορμιά τους , γλιστρούσαν ανέμελα ανάμεσα σε ρόδες , φώτα κι αδιάφορους περαστικούς . Δύο πανέμορφα , αέρινα ,αλλοπαρμένα πλάσματα , άφυλα ή και αμφίφυλα ίσως , έφευγαν μαζί χαμογελώντας και συνάμα φτύνοντας τις συμβατικότητες και τους κανόνες . Φεύγανε , ένας Θεός ξέρει για πού . Ο Άγγελος και η «ψυχή μου» . Μαζί .
Ακούμπησα το παγωμένο μου μέτωπο , στο ιδρωμένο τζάμι του παραθύρου και έκλαψα πικρά .
Έκλαψα πολλή ώρα . . . . 

 
19 Σχόλια

Posted by στο Μαΐου 19 , 2007 in Μνήμες, διηγήσεις, Uncategorized

 

19 responses to “Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΓΩΝΙΑ

  1. roidis

    Μαΐου 21 , 2007 at 10:42

    να χαρείς λοιπόν τον νέο σου έρωτα, σου εύχομαι, αλλά πρόσεξε, να συνεχίζεις να καταγράφεις τα των εμπειριών της ψυχής

     
  2. argyrenia

    Μαΐου 21 , 2007 at 11:33

    ο roidis με κάλυψε απόλυτα.
    Καλημέρα, καλή βδομάδα, όλα καλά να σου πηγαίνουν.

     
  3. neraidoula

    Μαΐου 21 , 2007 at 11:59

    Tι γλυκό να σε βρίσκει ο έρωτας
    και ν’ ανιχνεύει τις ρυτίδες σου.

    Σε διαβάζω καιρό, γράφεις όμορφα…

    αισθάνεσαι όμορφα…

    καλημέρα!

     
  4. Ο θειος Ισιδωρος

    Μαΐου 21 , 2007 at 13:07

    Αγαπητη Anna-Silia,
    δεν σ΄ευχαριστησα για την προσκληση σου περιμενοντας μεχρι να ανταποκριθω σ΄αυτην.

    Μπορεις να περασεις απο το Φιλοξενειο για να παρεις το δωρο σου.
    Με εκτιμηση σε σενα μεσα απο τα γραφομενα σου.

     
  5. nik-athenian

    Μαΐου 21 , 2007 at 20:30

    Πρώτη φορά σας διαβάζω.
    Θα ξανάρθω γιατί βλέπω ότι κάτι έχετε να πείτε για τους παράλληλους κόσμους των αγγέλων, των ψυχών και των ανθρώπων.

     
  6. hliaxtina

    Μαΐου 22 , 2007 at 08:54

    Κάποια στιγμή σταματάει η βροχή των ματιών. Και ο ήλιος λάμπει ξανά. Η λάμψη του να αντανακλά στα μάτια σου ΠΑΝΤΟΤΕ!

     
  7. silia

    Μαΐου 23 , 2007 at 18:25

    @ roidis – @ argyrenia
    Το κειμενο αυτο , γραφτηκε πριν 11 χρονια . Ο «καινουριος» μου ερωτας …εχει ηδη …παλιωσει ….Ομως…
    Ομως ….
    …Θα συνεχισω να καταγραφω τα των εμπειριων της ψυχης ….Το υποσχομαι αυτο …Το λεω με σιγουρια …Ξέρετε γιατι ; Γιατι , υπαρχει γι αυτο , κινητηρια δυναμη : Τα λογια σας . Ευχαριστω .

    @ neraidoula
    Ενας απο τους λογους που αισθανομαι ομορφα , ειναι γιατι με διαβαζεις και μου μιλας μ’αυτα τα λογια . Ευχαριστω .

    @ Ο θειος Ισιδωρος
    Απ’την καρδια μου μεσα σ’ευχαριστω . Αναρωτιεμαι γιατι ταχα να ….αξιζω ενα τετοιο ομορφο δωρο ….;

    @ nik-athenian
    Εγω , διαβαζω τα σχολια σου και δεν σου κρυβω οτι ειμαι θαυμαστρια σου κατα καποιο τροπο …
    Να …ξανάρθεις…Εδω θα ειμαι …Θα περιμενω …
    Οι Αγγελοι , παντα ασκουσαν σαν ιδεα , μια γοητεια , μια ελξη επανω μου . Βασικα , αυτο περι….»αφυλίας» μαζι με το γεγονος οτι περιγραφονται ….ως εχοντες ….πτέρωμα . Παντα η δυνατοτητα της πτησης με εξιταριζε….
    Αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου .

    @ hliaxtina
    Ποσες φορες – να ξερεις – , άλλαξε ο ….καιρος μεσα στην ψυχη μου……
    Μια απ’τις ομορφοτερες ευχες , που μου εχουν δωσει , …η ευχη σου .

     
  8. melomenos

    Μαΐου 24 , 2007 at 09:20

    το διάβασα πολλές φορές
    είναι ξεχειλισμένο τρυφερότητα
    πανέμορφο…
    καλημέρα σου

     
  9. elafini

    Μαΐου 26 , 2007 at 23:36

    πολύ όμορφο το κείμενό σου..πόσα αναπάντεχα μας επιφυλάσσει η ζωή..

     
  10. imikrimarika

    Μαΐου 27 , 2007 at 20:34

    Η ψυχή δεν έχει φύλο
    Η αγάπη δεν έχει φύλο
    Ο άγγελος δεν έχει φύλο
    Εμείς δίνουμε τα συναισθήματα στη ψυχή
    Εμείς δίνουμε ζωή στην αγάπη
    Εμείς δίνουμε μορφή και χρώμα στον άγγελο

     
  11. anthrakoryxos

    Μαΐου 28 , 2007 at 01:02

    Αγγελική μορφή καλά κρυμμένη
    στα έσχατα της πλάνης των ανθρώπων
    θεού λογίζεσαι ανάγκη μα και κόπων
    που η ψυχή για λίγο ελαφραίνει

    Άγιε μου έρωτα θολέ και μακρυσμένε
    και το δικό σου το φτερό σαν να διακρίνω
    αυτό που τόλμησα με λόγια να το σβήνω
    λόγια που γίναν δάκρυα και σε κλαίνε..

     
  12. με το φεγγαρι αγκαλια

    Μαΐου 28 , 2007 at 10:42

    καινουργιος ερωτας??να τον απολαυσεις οσο μπορεις..!!

     
  13. silia

    Ιουνίου 1 , 2007 at 15:37

    @ Melomenos
    «…είναι ξεχειλισμένο τρυφερότητα….»
    Κοιτα να δεις , που πιστευα οτι ειναι ενα σκληρο κειμενο…..Ισως να εχεις δικιο . Ο ερωτας κατα βαθος ειναι παντα τρυφερος .

    @ elafini
    Σ’ευχαριστω γλυκεια μου ….
    Με την ευκαιρια ….Εξηγησε μου , γιατι λογω ηλικιας , ειμαι ολιγον εως …βαρια ασχετη , πώς μπορω να φιλοξενηθω στο Ξενοδοχειο σας ;

    @ imikrimarika
    …..Εμείς δίνουμε μορφή και χρώμα στον άγγελο….
    Καποτε , ερωτευμενη ούσα , ειπα το ….ομολογουμενως αλαζονικο :
    «Εγω , δεν ζω , απλά ….Κάνω τεχνη…»
    Παντα οι ερωτευμενοι , ειναι οι καλλιτεχνες της ζωης……(ζωγραφοι στην προκειμενη περιπτωση)

    @ anthrakoryxos
    Οι …αγγελοι , ειναι φτερωτοι . Οι ψυχές….φτερωτες κι αυτες . Κι ο ….ερωτας , κι αυτος φτερωτος…..
    «…Άγιε μου έρωτα …» ειπες …και παλι κατι μου θυμισες να ανασύρω απο τα παλια μου γραπτα ….Περιμενε με λιγο μονο….
    ….Μεσα στο μυαλο μου μιλας…..

    @ με το φεγγαρι αγκαλια
    «Ρητορικος» ειναι ο λογος καλη μου….ρητορικος .
    Απο τοτε , (που εχω γραψει αυτο το κειμενο εννοω)εχουν περασει 11 χρονια …..
    Ωστοσω…ειναι μια διαχρονικά , υπεροχη ευχη . Σ’ευχαριστω .

     
  14. silia

    Ιουνίου 1 , 2007 at 15:43

    Αυριο , φευγω ταξιδι , στη …Γηραια Αλβιώνα ….
    Ασχετο ακουγεται…, αλλα δεν ηθελα να αφησω αυτο το ποστ , με 13 σχολια…
    Καλη εβδομαδα και καλο μηνα (Ιουνιος απο σημερα), σε ολους .

     
  15. hliaxtina

    Ιουνίου 5 , 2007 at 17:26

    Καλή επιστροφή!
    Λονδίνο θα βρεις την Αθήνα, μουλιάσαμε. Ευτυχώς. Μπας και μπουν λίγες σταγόνες στο Μαραθώνα.

    Αυτή είναι η ΖΩΗ Σίλια. Οι καιρικές εναλλαγές. Αλλιώς είμαστε μαριονέττες… Κουφάρια…

    Σ’ ευχαριστώ!

     
  16. Βιργινία

    Δεκέμβριος 15 , 2007 at 23:40

    Τώρα τι μπορώ να πω..Η περιγραφή της εντατικής,με τις οθόνες κλπ,με έκανε να πιστεύω οτι βγήκε απο το κεφάλι μου..Αυτό με τρελαίνει..Μου αρέσει αυτό,μου αρέσει η «υποψία» ζωής αυτή

     
  17. profusion

    Φεβρουαρίου 4 , 2009 at 13:31

    Πανέμορφο κείμενο. Μου θύμισε κάτι αντίστοιχο δικό μου και θα μου επιτρέψεις να το διηγηθώ κι εγώ στο δικό μου χώρο…
    Οι ψυχές, είναι οι ίδιες Άγγελοι και μιλούν την ίδια γλώσσα.

     
  18. Nοσφερατος

    Μαρτίου 30 , 2011 at 21:05

    ωραιοτατο . Θα το αναδημοσιευσω
    http://nosferatos.blogspot.com/2011/03/anna-silia.html

     
  19. pitsiloti

    Μαρτίου 3 , 2015 at 12:24

    Reblogged this on My Blog and commented:
    Αννα, σοφή και υπέροχη πάντα…

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: