RSS

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ … ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ … (Μέρος Β’)

07 Σεπτ.

Θα … αποδείξω , με έναν πολύ απλό , εξω-μαθηματικό τρόπο (με ένα γραπτό) , ότι πίσω από τα Μαθηματικά , κρύβεται …. ο Έρωτας όσο απίθανο , παράδοξο , μυθώδες , ή και … παράλογο αν σας φαίνεται ….. Έτσι το …βίωσα εγώ , και μάλιστα στην «απαλών ονύχων» ηλικία , τότε που ό,τι σπέρνεται μέσα σου , βγάζει δεντρί μόνιμο και …άφθαρτο από κάθε πυρά ,ή πλημμύρα ή σκαπάνη …ενήλικης λογικής
Είχαμε μείνει λοιπόν , καθισμένοι ολόγυρα στην παλιά ροτόντα των Τατιοσιάν , με την κυρία Βαρτουί να προσπαθεί να μας μάθει Αγγλικά και τον ….υποχονδριακό , σαλιγκαράνθρωπο , κυρ-Τατιός , με τα «πατομπούκαλα» να χαζεύει έξω από το παράθυρο , προφανώς την «παστρικιά» … την Μελπομένη ……

….. Ο ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ …ΕΡΜΗΣ … (ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ)


. . . Ο κόσμος των παιδιών , είναι σχεδόν άδειος από συναισθήματα του είδους , μοναξιά , πλήξη , ανία , αχρηστία . Ίσως γι’ αυτό δεν πήραμε και καλά στα σοβαρά την κυρία Βαρτουί , όταν γύρω στα Χριστούγεννα , που προηγήθηκαν του καυτού και μοιραίου Ιούλη της εξαφάνισης , μας ανακοίνωσε με περισπούδαστο ύφος ότι : «Ο καλός μου ο Τατί – υποκοριστικό , που επινοείται επίτηδες θαρρείς , για να χαχανίζουν τα παιδιά – , πάσχει από ανία και πλήξη , γι’αυτό  πρέπει να βοηθήσουμε όλοι , κι εσείς ακόμη , να βγει ο καημένος από αυτή την βαρεμάρα» .
Και οι τρεις , γυρίσαμε αργά τα κεφάλια και περιεργαστήκαμε εμβριθώς τον σαλιγκαράνθρωπο . Σαν τι θα μπορούσαμε τάχα , εμείς , να του προσφέρουμε για να τον βγάλουμε από την αποχαύνωση και την βαρεμάρα ; Να του δίναμε μήπως κάποιο μικρό ρόλο στα κατεργάρικα παιχνίδια μας , ή να τον εμπλέκαμε στα κουτσομπολιά , στα κακολογήματα και στις σκανταλιές κόντρα στο κοριτσάκι του γιατρού , που αποτελούσε εδώ που τα λέμε και το καταλληλότερο θύμα ; . . . . . . Μπα , δεν λέει . . . . . Κάτι πιο προχωρημένο μήπως ; Σαφάρι στην Αφρική ίσως ; Ή το κυνήγι της αλεπούς στα πέριξ του Λονδίνου ; . . . . . . – αλήθεια , ο Τατί πώς πάει από αγγλικά ; . . . . . . . .
Η τσιριχτή φωνούλα της Βαρτουί , μας ξαναπροσγείωσε σε μια ψιλομουχλιασμένη πραγματικότητα .

Έλα έλα , μην ακούσω καμιά «ζεβζεκιά» ή λειψάδα , – μα τι στην οργή , διάβαζε το νου μας ; – το θέμα μας είναι σοβαρό .
Ο κύριος Τατιός , – η φωνή της , ξανάγινε θεατρινίστικα επίσημη – είναι αυθεντία στα . . . . . . Μαθηματικά . Ντιλετάντης μεν , αλλά αυθεντία . Να σκεφθείτε ότι , μπορεί να λύνει όλες τις ασκήσεις και τα προβλήματα αυτής της μεγάλης επιστήμης , και όχι μόνο . . . . .
Άφησε ένα μικρό κενό , κάποιων δευτερολέπτων , για να απολαύσει την εντύπωση , που είχε προκαλέσει , και συνέχισε ακάθεκτη .

Ο κύριος Τατιός , μπορεί να κατασκευάζει μόνος του , ακόμη και δικά του προβλήματα και ασκήσεις Μαθηματικών . . . . .
Ξανασταμάτησε ξέπνοη , μεθυσμένη από περηφάνια για τον «χαρισματικό» της σύντροφο .

Έτσι λοιπόν , σκεφθήκαμε κι αποφασίσαμε , – κοίτα να ιδείς που το «ζόμπι» ο                Τατιός , μπορούσε να συσκέφτεται και να συναποφασίζει , κάνε πλάκα να μιλούσε κιόλας – μετά τη λήξη του μαθήματος των Αγγλικών , να περνάτε ένας – ένας από τον καλό μου τον Τατί , – άντε πάλι αυτό το ανεκδιήγητο υποκοριστικό , – και να παίρνετε το πρόβλημα που θα σας έχει ετοιμάσει , θα το μελετάτε , θα το λύνετε και θα του το επιστρέφετε στο επόμενο μάθημα , για έλεγχο και . . . . . . . .
Σταμάτησε απότομα . Σαν πολύ φόρα είχε πάρει . Στράφηκε προς το παράθυρο ξεθεωμένη .

Έτσι Τατί ;
Γυρίσαμε όλοι προς τον σαλιγκαράνθρωπο . Όλη η περιπαικτική μας διάθεση έγινε αμηχανία . Εμένα δηλαδή , ανατριχίλα προωθούμενη προς πανικό έγινε , γιατί μισούσα θανάσιμα τα Μαθηματικά , αλλά τέλος πάντων .

Έτσι Τατί ;
Κι εκείνος , γνέφοντας καταφατικά , έβαλε υπογραφή και σφραγίδα στο αρτιγέννητό μου βάσανο .
……………………………………………………………………………
Όταν περιμένεις με λαχτάρα κάτι , ο χρόνος κάτι παθαίνει και είναι εναντίον σου . Δεν ακολουθεί τα τετριμμένα , μεταλλάσσεται . Γίνεται παχύρευστος , ιξώδης και βραδυκίνητος , άσχετα αν η «λαχτάρα» συνοδεύει ευπρόσδεκτο ή κακόδεχτο αναμενόμενο  γεγονός . Έτσι λοιπόν και για μένα , ο χρόνος «κόλλησε» . Σταμάτησε σ’ εκείνο το ζοφερό απόγευμα , στο καθιστικό των Τατιοσιάν και η ….σειρά μου , δεν ερχόταν με τίποτα –ή έτσι νόμιζα- . Τα μπιλιέτα , με τα μορμολύκεια μαθηματικά προβλήματα ,πηγαινοέρχονταν συχνά κι αλλάζανε χέρια , λυμένα ή άλυτα,- δεν μ’ενδιέφερε εμένα διόλου . Εγώ , κοίταζα περιδεής μέσα στα μάτια τον σαλιγγαροαϊνστάιν , περιμένοντας την ώρα που θα μου ενεχείριζε το πρώτο μου μαθηματικό ραβασάκι – .
Αυτός όμως , πού…..Με αγνοούσε επιδεικτικά θαρρείς. Ούτε που με κοίταζε καν . Σαν να μην υπήρχα ένα πράμα…… .….Άρχισε να μου γίνεται εμμονή…….Ήθελα κι εγώ να πάρω μέρος σ’αυτό το μαθηματικό αλισβερίσι , να τελειώνω με το χρέος αυτό , ή ν’αρχίσω μια δέσμευση που , άγνωστο σε ποιες ξέρες θα ξέβραζε τα κομμάτια της ψυχής μου . Οι μέρες και οι νύχτες μου , γέμισαν με φαντασιώσεις , όπου σε ασφυκτικά από ομότεχνους του Αϊνστάιν, του Πυθαγόρα του Ευκλείδη και του Τατιός φυσικά, γεμάτα αμφιθέατρα , ανέλυα και περάτωνα άλυτα μέχρι τώρα μαθηματικά προβλήματα , τετραγώνιζα τον κύκλο , δάμαζα , ίππευα και έλαυνα πάνω σε αγέρωχα και επηρμένα ημίτονα και συνημίτονα και γενικώς , έχαιρα του σεβασμού και της επιδοκιμασίας στο παγκόσμιο μαθηματικό στερέωμα . Αλλά……αλλά ο σαλιγκαράνθρωπος συνέχιζε να με αγνοεί ……..επιδεικτικά…….βασανιστικά………σαδιστικά σχεδόν ………Ώσπου….
Είχε μπει πια η άνοιξη . Δειλά μεν  , αλλά είχε μπει . Απόγευμα στο καθιστικό των Τατιοσιάν και το μάθημα των αγγλικών –διαβατήριο για το Δημόσιο- μόλις είχε τελειώσει .  Βάσει μιας επιταγής της ειμαρμένης , η στρουμπουλή κυρα Βαρτουί , αντί να μας ξεπροβοδήσει όπως πάντα στην έξοδο , εξαφανίστηκε μαζί με την παρδαλή γάτα στην κουζίνα και  ο Διαμαντής με τον «ψηλέα» , έφυγαν βιαστικά χασκογελώντας και σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον –χαζομάρες των αγοριών- . Έμεινα μόνη με τον ψευτοσακάτη ερασιτέχνη μαθηματικό επιστήμονα και αποφάσισα πάνω σε μια υπερβολή τολμηρίας να τον κοιτάξω στα μάτια . Με κοίταξε κι αυτός . Έχω σχεδόν γεράσει και δεν είμαι ακόμη σίγουρη ….αν μου έγνεψε…….Πάντως , υποταγμένη σε μια μοίρα μαγική , πλησίασα .
Το ανθρώπινο βλέμμα εμφανίζεται κάποτε , εντελώς ανεξάρτητο από τα μάτια του κύρη του . Άσχετο……Αλλιώτικο…..Αλλόκοτο ……Έτσι και το βλέμμα του Τατιός δεν ταίριαζε με τον ίδιο . Ήταν το βλέμμα ενός νέου , αισιόδοξου , δραστήριου ανθρώπου , που περίμενε κάτι μεγάλο , σπουδαίο , κάτι που θα άλλαζε την μίζερη ζωή του , εκείνη ακριβώς την στιγμή . Ήταν ένα βλέμμα …φως , κραυγή , άγριο χάδι , άρωμα από άλικο τριαντάφυλλο , μέλι γλυκό στα χείλη……..Καμία σχέση με τον αποχαυνωμένο , μίζερο , καημένο ψευτοανάπηρο ,  αρμένη σαλιγκαράνθρωπο , που καθηλώθηκε χρόνια πριν , μπροστά στο παράθυρο με τις βαριές καμπάδικες κουρτίνες , να κοιτάζει ………τι ; Τι; Τι στ’αλήθεια ; …….Τίποτα ;…..έτσι νόμιζαν όλοι ……..

Αυτό το αλλόκοτο βλέμμα , φτερούγισε γύρω μου , με επιθεώρησε  , με αφουγκράστηκε , με οσφράνθηκε , με άγγιξε πεταχτά και φευγαλέα σχεδόν παντού  , σε μια προσπάθεια να γνωρίσει και να κατανοήσει όσο το δυνατόν περισσότερο  , τον ομφάλιο λώρο που θα το κρατούσε στην ζωή  , στο άμεσο μέλλον  . Γιατί τώρα πια το ξέρω ………Όλη αυτή η «μαθηματική» κινητικότητα ένα και μόνο σκοπό είχε . Να με καταστήσει ένα αιμοφόρο αγγείο , έναν  ζωοδότη άγγελο , ένα κέρας τροφής , έναν μικρό φτερωτό Ερμή , που με τα «πήγαινε-έλα» του , θα κρατούσε στη ζωή , αυτό το παράδοξο , άναρχο , αταίριαστο με την νωθρή φιγούρα του Τατιός , βλέμμα . Όλα γι αυτό το βλέμμα . Το βλέμμα «αντάρτης» ……….Τότε όμως  , ακόμη δεν το ήξερα . Το έμαθα αργότερα στα δρομολόγιά μου , από το παστρικό σπίτι των Τατιοσιάν με τις ροδιές , στο σπίτι με τον ευκάλυπτο , της «παστρικιάς» της Μελπομένης . ……..Τότε ακόμα νόμιζα πως …..είχε έλθει απλώς η σειρά μου .
………………………………………………………………………
———————————> ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ <——————————-

 
9 Σχόλια

Posted by στο Σεπτεμβρίου 7 , 2007 in Μνήμες, αφιερωμένα, Uncategorized

 

9 responses to “ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ … ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ … (Μέρος Β’)

  1. roidis

    Σεπτεμβρίου 8 , 2007 at 08:03

    είναι δικά σου κείμενα αυτό και το προηγούμενο; αν ναι τα μέγιστα Σέβη μου. Αν όχι και πάλι τα σέβη μου για την επιλογή.

    απόλαυση.

     
  2. νατασσάκι

    Σεπτεμβρίου 8 , 2007 at 18:23

    Υπέροχο, αλλά θέλω το τέλος τώρα! 😉

     
  3. nik-athenian

    Σεπτεμβρίου 8 , 2007 at 19:46

    Πίσω από τα μαθηματικά κρύβεται ο έρωτας.

    – Α, γι αυτό στα εξώφυλα των βιβλίων Άλγεβρας πάρα πολλών έφηβων κοριτσιών, φωλιάζουν άπειρα στιχάκια από καψουροτράγουδα.

     
  4. silia

    Σεπτεμβρίου 8 , 2007 at 22:29

    @ roidis
    Είναι δικό μου …και το προηγούμενο κι αυτό , και το επόμενο , και δεν είναι τρία άλλα ένα κείμενο (ένα διήγημα) κομμένο (για να μη γίνει κουραστικό) στα τρία …. Αύριο ….το τέλος .
    Είναι ένα κομμάτι από το βιβλίο , που θέλω να εκδώσω αυτή την εποχή … Δεν είχα σκοπό να το μεταφέρω στο μπλογκ , αλλά μου έδωσε το ερέθισμα , κάποιος διαδικτυακός φίλος .
    Καλώς ήρθες . Να έχεις ένα ευχάριστο και δημιουργικό Φθινόπωρο .

    @ νατασσάκι
    Αχ…. τα … ανυπόμονα νειάτα σου ….
    Αύριο το βραδάκι , το τέλος …..

     
  5. silia

    Σεπτεμβρίου 8 , 2007 at 23:36

    @ nik-athenian
    Γιατί μου ξανάγραψες το ίδιο σχόλιο ;;…
    Καλό σου βράδυ ….

     
  6. nik-athenian

    Σεπτεμβρίου 9 , 2007 at 09:51

    Λάθος μου Sillia. Δεν θυμόμουν ότι το είχα ήδη στείλει.
    Άτιμα γερατειά.
    Ίσως μάλιστα και γι αυτό να ζηλεύω τα έφηβα κορίτσια. 🙂

     
  7. Γρηγόρης

    Σεπτεμβρίου 9 , 2007 at 15:04

    για άλλη μια φορά υπέροχη…

    ____________

    Με αγωνία θα περιμένω την έκδοση του βιβλίου σου και ελπίζω να είμαι από τους πρώτους που θα το διαβάσω.

    Ας πούμε καλό φθινόπωρο μια και το βράδυ η ψύχρα είναι ευχάριστη παρέα… μαζί με τα ζεστά σου κείμενα…

     
  8. silia

    Σεπτεμβρίου 10 , 2007 at 17:06

    @ nik-athenian
    Να αποτολμήσω μια συμβουλή ;….
    Θα το αποτολμήσω :
    Να …. ζηλεύεις τα έφηβα αγόρια … Τα έφηβα κορίτσια , άσε να τα ζηλεύω εγώ …..

    @ Γρηγόρης
    Όχι Γρηγόρη μου ….δεν θα είσαι ΑΠΟ τους πρώτους …
    Θα είσαι … Ο … πρώτος , που θα το διαβάσει ….
    Δεν ξεχνώ ποτέ …
    Δεν ξεχνώ ποτέ , τις θετικές πράξεις προσφοράς εκ μέρους των ανθρώπων , ιδίως όταν αυτές γίνονται αυθόρμητα και «άσκοπα» και ανιδιοτελώς …. έτσι … μόνο για «το καλό».
    Ας εκδοθεί με το καλό , κι εγω θα σου το στείλω … Θα βρω τρόπο .

     
  9. Λυκάων

    Σεπτεμβρίου 11 , 2007 at 11:56

    Πίσω από τα μαθηματικά κρύβεται το στρηπτηζ.

    Το είπε κι ο σοφός Πυθαγόρας: «Πάντα κατ’ αριθμούς επέοικεν»

    ______________
    Σύμφωνοι. Ο Γρηγόρης θα είναι από τους πρώτους, και το αξίζει.

    Τι γίνεται που εγώ θέλω να είμαι ο πρώτος;

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: