RSS

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ (Μέρος Γ’και τελευταίο)

09 Σεπτ.

 

Και φτάσαμε αισίως στην τρίτη και τελευταία συνέχεια , ενός κειμένου , που αδιαμφισβήτητα , αποδεικνύει ότι πίσω από τα Μαθηματικά , κρύβεται ο ….ΕΡΩΤΑΣ ….. Ο …. με κεφαλαία γράμματα ΕΡΩΤΑΣ …. Ο…. μεγάλος…. Ο …. original ΕΡΩΤΑΣ . Αυτόν , που σε κάνει να τα …παρατάς όλα και να τρέχεις …. ξωπίσω του . 
Φτάσαμε δηλαδή , αισίως στο ο.ε.δ. (όπερ έδει δείξαι) , που ….. θριαμβευτικά γράφαμε με την κιμωλία στον μαυροπίνακα (τόσο θριαμβευτικά , που σπάζαμε συνήθως και την κιμωλία) , όταν φτάναμε στο επιτυχές τέλος μιας μαθηματικής άσκησης ….   

Είχαμε μείνει , εκεί , όπου , η ειμαρμένη , με έφερε επιτέλους με … απλωμένο χέρι μπροστά στον ανθρωποσαλίγκαρο , για να παραλάβω κι εγώ την …. αλγεβρική μου «άσκηση» …..

………………. ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ……………………………….

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

…….Η ΣΕΙΡΑ ΜΟΥ;; …..Ναι , είχε έρθει η σειρά μου……………………….
Άπλωσα το χέρι μου με μια θεατρινίστικη κίνηση και πάνω σε μια έκρηξη παραφοράς , αποτόλμησα και ένα πρόστυχο χαμόγελο .
Ο Τατιός δεν με κοίταζε……Μόνο το βλέμμα «αντάρτης» φτερούγιζε ακόμη γύρω μου ασθενικά , αλλά μέχρι κι αυτό , κράτησε την ανάσα του κι έμεινε ακίνητο , καθώς το διπλωμένο χαρτάκι ακούμπησε σαν παγωμένη λεπίδα στο ιδρωμένο μου χέρι .
Η φωνή του ήχησε βαριά , γνήσια αρσενική . Πρώτη μου φορά την άκουγα .

Είναι Άλγεβρα……
Τρελάθηκα . Μπερδεμένα συναισθήματα – απορία ; ανακούφιση ; απογοήτευση ; – και μια ακατανίκητη διάθεση για χαχανητό , με συνεπήραν .

Άλγεβρα!!;;….. Μα δεν ξέρω Άλγεβρα…..Δεν έχουμε διδαχθεί ακόμη Άλγε……
Η φωνή μου ακούστηκε υστερική .

Δεν είναι για σένα……
Ο Τατιός …..με κοίταζε . Είχε βγάλει τα «αρμένικα πατομπούκαλα» και με κοίταζε ……για πρώτη φορά .

Αλλά για ποιόν ;
Η φωνή μου ξεψυχούσε ……μπροστά στο λουστραρισμένο , ξύλινο αναλόγιο του Τατιός .

Για την κυρά του ευκάλυπτου …….Απέναντι ……
Έπαψε να με κοιτάζει . Η ματιά του , χάθηκε πίσω από τα ασημένια φυλλώματά του .
– Θα το πας σ’αυτήν , θα το διαβάσει και θα μου φέρεις πίσω την απάντηση .
….. «Απάντηση» είπε ; Δεν είπε «λύση» ; Ήμουν μουδιασμένη , αλαφιασμένη , υπνωτισμένη , μαγεμένη εντελώς , για να μπορώ να το ξεκαθαρίσω αυτό . Ωστόσο , μαζεύοντας όλο το κουράγιο του κόσμου , έφερα μια ασθενική αντίρρηση .

Μα τι είναι αυτά που λες κυρ-Τατιός ; Άλγεβρα , η πουτάνα ;
Ναι …. Άλγεβρα η πουτάνα ……Γιατί όλα τα όμορφα πράγματα σ’αυτόν τον ατέρμονα τρισδιάστατο κόσμο , είναι ….Άλγεβρα . Η Αρμονία και η Ομορφιά , είναι Άλγεβρα . Η Σύζευξη και η Ένωση , η Αρετή και η Χάρη , Άλγεβρα είναι κι αυτές ……..Κι ο Έρωτας ……κι αυτός ….Άλγεβρα ……Πήγαινε !….
…..Φύγε !……..Τώρα !
Ούτε που με κοίταζε . Και να με κοίταζε , δεν μπορούσε πια να με δει . Όχι επειδή ήταν θεόγκαβος , μα , γιατί είχα γίνει αόρατη . Αόρατη σαν άγγελος . Σαν τον Άγγελο των θεών . Ένας μικρός , φτερωτός Ερμής………………………
Δεν ήταν η περιέργεια , αλλά η αλαζονεία της θεοποίησης μου , που με έκανε να σταθώ μέσα στην μέση του δρόμου , να ξεδιπλώσω το χαρτάκι και να διαβάσω την αλγεβρική εξίσωση , που απευθυνόταν στην ιερόδουλη γειτόνισσα των Τατιοσιάν . Αναιδέστατα …….Μέσα στη μέση του δρόμου ……
…….Ένας σκιτσαρισμένος κακόσχημος – εντελώς γκροτέσκο καρικατούρα – φαλλός , τρυπούσε διαπερνώντας σαν βέλος , μια ματωμένη καρδιά …….ΑΧ , ΒΑΧ , = ΜΕΝΗ .
……..Το βρήκα εντελώς ……φυσιολογικό και χώθηκα κάτω από τον μυρωμένο ευκάλυπτο , διασχίζοντας την αυλή της Μελπομένης .
Δυο μέρες μετά , παρέδωσα στον σαλιγγαράνθρωπο την απάντηση – λύση της . Ποτέ μα ποτέ μου , δεν ξαναδιάβασα καμιά άσκηση , καμία λύση . Δεν χρειαζόταν . Ήξερα ……Ήταν η απάντηση………σε όλα τα όμορφα πράγματα αυτού του κόσμου .
Η Άνοιξη κυλούσε γάργαρη , σαν δροσερό ρυάκι στην κατηφοριά ………..
……………………………………………………………………………

Τι γυρεύεις συνέχεια στης Μελπομένης ;
Με ρώτησε σαν ψιλοαδιάφορα η μάνα μου , κάποτε , απλώνοντας την μπουγάδα .

Της πηγαίνω ασκήσεις Άλγεβρας και τις λύνει …….
Τρεις μέρες τριγύριζα με σημαδεμένο το μάγουλο , από την σφαλιάρα που άρπαξα . Η μάνα μου , δεν φοβόταν τόσο την εταίρα , όσο τα παραμύθια , που της ξεφούρνιζα ………….
……………………………………………………………………………
Μπήκε το καλοκαίρι αθόρυβα , σεμνά , κομίζοντας το τρανό πεσκέσι στον μαθητόκοσμο . Έκλεισαν τα σχολεία . Τέλειωσαν και – προσωρινά βέβαια – τα μαθήματα αγγλικών στο σπίτι με τις κοντούλες τις ροδιές . Πρώτη μου φορά , που δεν το χάρηκα .
Τα προσχήματα , πάντα χρειάζονται . Όλοι οι ένοχοι , συνένοχοι , δράστες , συνεργοί και συνωμότες , έχουν ανάγκη από τις προφάσεις και τα άλλοθι . Ακόμη και οι ….θεοί . Ακόμη και οι μικροί θεοί . Ακόμη και αν ο σκοπός …..αγιάζει τα μέσα .
Έτσι , ο πάλαι ποτέ μισητός εχθρός μου , τα μαθηματικά , έγινε το προκάλυμμα καπνού , σύμμαχος και επίκουρος στην θεϊκή μου αποστολή . Ο «μικρός , φτερωτός Ερμής» , έπρεπε να συνεχίσει να υπάρχει πάση θυσία .
Συνέχισα λοιπόν να πηγαινοέρχομαι στο σπίτι των Τατιοσιάν , να παραλαμβάνω τις «ασκήσεις Άλγεβρας» και να τις επιστρέφω «λυμένες» , για «έλεγχο και για …..» , όπως έλεγε και η φτωχή η κυρα-Βαρτουί , – καλά να πάθει κι αυτή η αστόχαστη , η μακάρια , η …………θεόγκαβη . Γιατί , άλλος φοράει «πατομπούκαλα» κι άλλος δεν βλέπει την τύφλα του την μαύρη – .
Συνάμα , απέκτησα την φήμη της παράξενης , της εκκεντρικής , της ιδιόρρυθμης , με όλη αυτή την εμμονή στο μαθηματικό βάσανο , στην αλγεβρική τυράγνια . Όμως , εμένα δεν μ’ ένοιαζε τίποτα από όλα αυτά . Ούτε οι κοροϊδίες , ούτε η ομαδική χλεύη της προεφηβικής συμμορίας , ούτε τα παρατσούκλια «ζαβό» , «λαφριά» , «παρμένο» , που μου φορτώσανε . Γιατί εγώ ήξερα , πως το μόνο προσωνύμιο που μου ταίριαζε ήταν το «εξάγγελος» , άντε βαριά – βαριά το «μαντατοφόρος Ερμής» . Και συνέχιζα τα πήγαινε – έλα , σαν προκομμένη αράχνη πάνω στον αλγεβρικοερωτικό ιστό . Και έβγαλα και φτερά …..Παντού…….Φτερά στα πόδια , στα χέρια , στους ώμους , στα αυτιά , μέσα στα μαλλιά μου ……..Έχασα την αίσθηση του φύλου μου , της ηλικίας μου , του χρόνου , της καθημερινής πραγματικότητας και του σκοπού . Μόνος σκοπός ……..τα ραβασάκια , που άλλαζαν χέρια – τα ίδια πάντα χέρια – , μαλακά και απαίδευτα , του Τατιός , νευρώδη με κρεμεζί νύχια , της Μελπομένης . Τα ραβασάκια , που μεγάλωναν και διογκώνονταν , μέρα με την ημέρα και γίνανε σελίδες . Μεγάλες σελίδες , πολλές σελίδες , πυκνογραμμένες φαντάζομαι – γιατί ποτέ δεν ξανακοίταξα – σελίδες . Σελίδες , που κρατούσαν ζωντανό το βλέμμα «αντάρτης» , του καθηλωμένου στην πολυθρόνα , άντρα και χάριζαν μοναξιά και φτώχεια , στην συχνολουσμένη πόρνη . Γιατί οι «φίλοι» και «πελάτες» της Μελπομένης , κατά έναν τρόπο θαρρείς μαγικό , άρχισαν να αραιώνουν , να φεύγουνε δυσαρεστημένοι , απορημένοι και αποδιωγμένοι ακόμη και από την ίδια την Μελπομένη , μέχρι που …….εξέλειπαν παντελώς……………
………………………….…………………………………………
……Και το καλοκαίρι συνέχιζε να πορεύεται και να ανηφορίζει αγκομαχώντας κι ασθμαίνοντας , προς την ημέρα εκείνη του Ιουλίου,την ημέρα «πρέσβειρα» της Κόλασης , την ημέρα της ……εξαφάνισης.
Την ημέρα εκείνη , δεν ασχολήθηκα καθόλου με όλους τους άλλους . Τους άφησα ολομόναχους με τα σχόλια , τα ερωτηματικά , τα δυσεπίλυτα αινίγματα , τις πονηριές και τις απορίες τους . Κάποτε , όλα θα ξεθώριαζαν , θα ξεθύμαιναν και θα τα κατάπινε η λησμονιά …..
Εγώ , εκείνη την ημέρα , γύρισα στο σπίτι , μετά από μια μικρή περιπλάνηση στην γειτονιά . Κοίταξα το παράθυρο του Τατιός . Οι βυσσινιές κουρτίνες , κατεβασμένες , το έκρυβαν τελείως . Έσπρωξα την μεγάλη καγκελόπορτα της Μελπομένης . Ήταν μανταλωμένη , αδύνατον να την ανοίξω . Αποχαιρέτισα τον ευκάλυπτο , σαν να επρόκειτο να μην ειδωθούμε ποτέ ξανά . Θρόισε θλιμμένα ……..Μου φάνηκε σαν αναφυλλητό …..Σαν ένας συγκρατημένος θρήνος ……..
……Γύρισα στο σπίτι ……Ήταν δροσερό . Ο νους μου , πυρωμένος . Τον …άπλωσα προσεκτικά να ξαποστάσει , να ανασάνει , να καλμάρει , να μερώσει . Το χρειαζόταν αυτό , μετά από τόσων μηνών μαθηματική υστερία . Έβγαλα τα φτερά από πάνω μου και τα ακούμπησα με προσοχή στο πάτωμα . Πέταξα τα αρχαιοπρεπή σανδάλια και την κορδέλα από τα μαλλιά . Ο μικρός Ερμής …….δεν χρειαζόταν πια σε κανέναν .
Η μάνα μου , άνοιξε μαλακά την πόρτα της κάμαρης ……

Τι κάνεις αυτού ;
«Συλλογίζομαι» , ήθελα να της απαντήσω , όμως τότε , δεν την ήξερα αυτήν την λέξη . Έτσι , είπα ένα «σκέφτομαι» και νόμισα , πως είχα ξεμπερδέψει . Αλλά μπα …….. Η μάνα μου , μπήκε μέσα και για πρώτη φορά με κοίταξε με έναν σεβασμό ……Σαν να είχα μεγαλώσει απότομα . Περισσότερο το μουρμούρισε στον εαυτό της παρά με ρώτησε .

Πού βρίσκονται ; Πώς θα ζήσουν ; ……..
Της έκανα μέρος στο σιδερένιο κρεβάτι που καθόμουν , πήρα τα καταπονημένα χέρια της στα χέρια μου και χαϊδεύοντάς τα … της ψιθύρισα :
– Στα παραδεισένια νησιά του Ειρηνικού , μαμά . Κάτω από φοινικιές και παρδαλές ομπρέλες . Με λουλουδένιες κελεμπίες και σαλβάρια . Με κολιέ από κοχύλια στο λαιμό . Μπροστά σε ολόχρυσες αμμουδιές , σμαραγδένια νερά και πορφυρά κοράλλια . Αγκαλιά ……Εκεί βρίσκονται …….Πώς θα ζουν ; Μα , είναι τόσο απλό , μαμά …..Ο Τατιός θα φτιάχνει και θα πουλάει στους ντόπιους , ασκήσεις Άλγεβρας και προβλήματα Πρακτικής Αριθμητικής και η Μελπομένη , θα δίνει διαλέξεις – επ’αμοιβή φυσικά – για τις βιταμίνες που «κρύβονται» στα φλούδια των μήλων ………
Έκλαιγα ……
Έκλαιγα , από αγαλλίαση και περηφάνεια ……

 

———————————- ΤΕΛΟΣ————————

 
20 Σχόλια

Posted by στο Σεπτεμβρίου 9 , 2007 in Μνήμες, αφιερωμένα, διηγήσεις

 

20 responses to “ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ (Μέρος Γ’και τελευταίο)

  1. stixakias

    Σεπτεμβρίου 9 , 2007 at 20:24

    Μπλογκοσυνάδελφε είμαι υπερήφανος για σένα!

     
  2. nik-athenian

    Σεπτεμβρίου 9 , 2007 at 23:49

    Μπράβο για την αφήγησή σας. Μπράβο και για τα δύο σκιτσάκια-ραβασάκια.
    Ο μαντατοφόρος Ερμής ή ο go between ήταν πάντα μέρος των τροχιών των ανθρώπων και τις τροποποιούσε, μέχρι αυτές να τμηθούν.
    Ουφ, πάλι με όρους γεωμετρίας μίλησα.

     
  3. γλυκοπατατονατασσάκι

    Σεπτεμβρίου 10 , 2007 at 11:41

    Λοιπόν….

    Τώρα, που το ξαναδιάβασα όλο, να πω κι εγώ (όχι με μαθηματικούς όρους)…

    Εξαιρετικό – και σαν αφήγηση, και σαν πλοκή, και σαν αφορμή….

    Και μου επιβεβαιώνεις την κοσμοθεωρία μου – πίσω από τις αλγεβρικές πράξεις, κρύβονται τα καλύτερα…..

    Πολύ το χάρηκα – να το κάνεις το βιβλίο, περιμένουμε νέα!

    (και ελπίζω αυτή τη φορά να το διάβασες το mail! 😉 )

    Φιλιά 🙂

     
  4. Μαρία

    Σεπτεμβρίου 10 , 2007 at 12:29

    Υπέροχο! Μ’ άρεσε πάρα πολύ. Φοβερή σαν σύλληψη, καταπληκτική γραφή και ύφος… κι εγώ περιμένω να το δω τυπωμένο! Άξιζε η αναμονή 🙂

     
  5. hliaxtina

    Σεπτεμβρίου 10 , 2007 at 13:27

    Πολύ καλό Σίλια! Αληθινή ιστορία;
    Αντε να σε διαβάσουμε και σε βιβλίο.
    Περιμένω νέα!

     
  6. Λυκάων

    Σεπτεμβρίου 11 , 2007 at 12:05

    «…η Μελπομένη , θα δίνει διαλέξεις – επ’αμοιβή φυσικά – για τις βιταμίνες που «κρύβονται» στα φλούδια των μήλων»

    Δεν έχω διαβάσει πιό ποιητική εκδοχή του έργου της «Πανδήμου».

     
  7. stixakias

    Σεπτεμβρίου 11 , 2007 at 13:08

    Αυτό που επισημαίνει ο Λυκάων θα ήθελα να το προσυπογράψω.

    Γνωστός ο συμβολισμός του μήλου και υπέροχη η χρήση του εδώ.

     
  8. ritsmas

    Σεπτεμβρίου 11 , 2007 at 20:04

    Εξαιρετικό κειμενο. Υποκλινομαι καλή μου και χαιρομαι που μπαινω στο μπλογκ σου.

     
  9. mostel

    Σεπτεμβρίου 11 , 2007 at 22:53

    Π Ο Λ Υ ωραία αφήγηση… πραγματικά… συγχαρητήρια…

    Βάζω, παρακάτω, κάτι που ‘πε ο Poincare (μία τεράστια μαθηματική φυσιογνωμία – για όσους ασχολούνται με μαθηματικά θα ‘χουν ακουστά την «Poincare Conjecture»):

    «The scientist does not study nature because it is useful; he studies it because he delights in it, and he delights in it because it is beautiful. If nature were not beautiful, it would not be worth knowing, and if nature were not worth knowing, life would not be worth living. Of course I do not here speak of that beauty that strikes the senses, the beauty of quality and appearances; not that I undervalue such beauty, far from it, but it has nothing to do with science; I mean that profounder beauty which comes from the harmonious order of the parts, and which a pure intelligence can grasp.»

    Μέσα σε μια παράγραφο, ολόκληρος ο κόσμος……..

    Καληνύχτα και καλή χρονιά στους νυν μαθητές και καθηγητές!

     
  10. lmnorma

    Σεπτεμβρίου 12 , 2007 at 21:06

    κ α θ η λ ω τ ι κ ή γ ρ α φ ή.
    εξαιρετική ιστορία.

     
  11. itelli

    Σεπτεμβρίου 13 , 2007 at 21:46

    Ποτέ δεν τα’παιρνα τα μαθηματικά… Τώρα, τουλάχιστον, κατάλαβα γιατί είμαι τούβλο κ στον έρωτα…

     
  12. Suspect

    Σεπτεμβρίου 16 , 2007 at 11:44

    Όσο δουλεύεις πάνω στη λύση ενός προβλήματος, βοηθά πάντα να ξέρεις την απάντηση

     
  13. e.e.

    Σεπτεμβρίου 17 , 2007 at 16:21

    τόσο καιρό δεν το διάβαζα γιατί πολυ τα φοβάμαι τα μαθηματικά – αν και ήμουνα καλή στο συντακτικό που όλοι οι γνωρίζοντες λένε πως έχει άμεση σχέση.

    σήμερα όμως,
    τα διάβασα όλα.

    υπέροχα.

     
  14. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2007 at 22:16

    @stixakias
    Μπλογκοσυνάδερφε …. το «υπερήφανος» , ειναι πολύ μεγάλη λέξη …. Με κάνει να νοιωθω κι εγώ …. περήφανη .

    @ nik-athenian
    Το σκιτσάκι του τέλους , είναι δικό μου … Ασχοληθηκα παλια με το σκίτσο….
    ———————————————
    «Ουφ, πάλι με όρους γεωμετρίας μίλησα.»
    ….Μήπως είσαι ερωτευμένος ;….

    @ γλυκοπατατονατασσακι
    «…όλα τα όμορφα πράγματα σ’αυτόν τον ατέρμονα τρισδιάστατο κόσμο , είναι ….Άλγεβρα . Η Αρμονία και η Ομορφιά , είναι Άλγεβρα . Η Σύζευξη και η Ένωση , η Αρετή και η Χάρη , Άλγεβρα είναι κι αυτές ……..Κι ο Έρωτας ……κι αυτός Αλγεβρα είναι»
    Έτσι ακριβώς…..
    —————————————–
    Το mail σου δυστυχώς δεν το πηρα (στη …γλωσσα που καταλαβαίνω) , ποτέ …. Ίσως δεν ηταν το τυχερό μου ….
    Σ’ευχαριστω για τα καλά σου λόγια ….

    @ Μαρία
    Σ’ευχαριστω … πολυ ευγενική όπως πάντα …
    Το προσπαθω το …βιβλιο …είναι όνειρο ζωής

     
  15. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2007 at 22:45

    @ hliaxtina
    Αληθινή η ιστορια…. Ε , … εντάξει … έβαλα και λίγες «σάλτσες» … λογοτεχνική αδεία …

    @ Λυκάων … ή Αναμοχλευτής
    Πάντα είχα ένα … κόλλημα , μια ιδαίτερη έλξη , με τις … «Πανδήμους» … Ίσως λόγω καταγωγής ….
    ——————————–
    Η Μελπομένη , είναι υπαρκτό πρόσωπο …. Ειναι ο άνθρωπος , που μου έμαθε να τρώω τα φρούτα με τα φλουδια …. με συμβούλευε και την …άκουγα με ιερή προσοχή…. Φάνταζε τόσο ομορφη …στα παιδικά μου μάτια …. Αλήθεια σου το λέω αυτό … χωρίς συμβολισμούς …

    @ Stixakias 7
    Τώρα , εγώ , γιατί είχα την αφέλεια να πιστεύω ότι αυτόν τον συμβολισμό , δε θα τον ….»έπιανε» κανεις ;

    @ ritsmas
    Και το «υποκλίνομαι» ειναι μεγάλη λέξη ….
    Δική μου τιμή να έρχεσαι στο μπλογκ μου .

    @ Mostel
    Καλή χρονια (σχολικη) και σε σένα ….
    Σ’ευχαριστω μικρέ μου ευγενικέ φίλε .

     
  16. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2007 at 23:01

    @ Imnorma
    Καλως ήρθες . Σ’ευχαριστώ .

    @ itelli
    Μην υποτιμάς τον εαυτό σου …
    Ουτε κι εγω τα ….’επαιρνα τα Μαθηματικά …. Και τι μ’αυτό ; Καθόλου δεν με εμπόδισε να βιώσω τον πιο όμορφο Έρωτα … Τον original …

    @ Suspect
    Γιατί το λες αυτό ; Αναφέρεσαι μήπως , στο «όπερ έδει δείξαι» ;

    @ e.e.
    Τελευταία , όλο και περισσότερα πράγματα ομολογείς ότι … φοβάσαι ….
    Αλλά μην φοβάσαι…. Άτομα σαν κι εσένα που αποπνέουν ….Μαθηματική θωράκιση ( ερωτευμένα και ερωτεύσιμα – αξιαγάπητα) …δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε στ’ αλήθεια .

     
  17. ο Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 18 , 2007 at 08:27

    Όταν αγαπήσουμε τη ματαιότητα, χωρίς ματαιοδοξία αλλά με φιλοσοφική παραδοχή της νομοτελειακής αναγκαιότητάς της, ο δρόμος της ψυχής μας ανοίγει στην ανοχή και την αποδοχή του ετέρου.

    Ρατσισμοί και διακρίσεις φαντάζουν τότε γελοία και ο κόσμος όλος μάς ανοίγεται σαν ώριμο λουλούδι. Μαθαίνουμε τι είναι η αγάπη και εμπλουτίζεται ο κόσμος μας από τις άπειρες εκδοχές της.

    Από τα υλικά του Παραδείσου είναι το πιό θεμελιώδες η ανοχή…

    Κι άσε τους ηγέτες να γαυγίζουν στα παράθυρα απαιτώντας τη ζωή μας, λες και τους τη χρωστάμε…

    Σε ό,τι με αφορά δηλώνω ότι χρωστάω μόνο στη Μιχαλού κι αυτήν αναγνωρίζω ως μόνη Τράπεζα των αισθημάτων και των ελπίδων μου.

    _______________
    Τι εννοείς άραγε με τη φράση: «Πάντα είχα ένα … κόλλημα , μια ιδαίτερη έλξη, με τις … “Πανδήμους” … Ίσως λόγω καταγωγής …».
    Ελπίζω όχι εκείνο το στερεότυπο που είναι ευθεία μετάλλαξη του σεπαρατιστικού θρύλου πως «οι… κουμμουνιστές οι Ρώσσοι πεινάνε, ρε… Πουλάνε τις γυναίκες τους για να φάνε»
    Θα ήταν ενδιαφέρον να μας το αναλύσης λιγάκι. Για να μαθαίνουμε οι ημιμαθείς.
    Να διευκρινίσω ότι το «ημιμαθείς» δεν είναι σχήμα λόγου. Η Ρωσσία μάς είναι terra incognita στην ουσία της. Άλλη μάθαμε πως είναι από τους αλήστου μνήμης εθνικόφρονες και άλλη μάθαμε από τους μακράν κάθε πραγματικότητας λάτρεις του «υπαρκτού». Μ’ άλλα λόγια δεν ξέρουμε τίποτα για την αλήθεια της.
    (Κάποτε με είχε συνεπάρει η προσωπικότητα του Ρασπούτιν. Ιδιαίτερα όταν μου εξηγήθηκε ότι ήταν Νικολαΐτης και τι είναι ο Νικολαϊτισμός).

     
  18. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2007 at 17:54

    @ Αναμοχλευτής
    ——————-
    ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΕΡΙ «ΚΟΛΛΗΜΑΤΟΣ» ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ
    —————————————————
    Όχι καλέ μου φίλε … Στην προκειμένη περίπτωση , όταν αναφέρομαι στην καταγωγή μου , δεν εννοώ , επ’ουδενί την «πείνα» και την «φτώχεια» των …. «Ρώσσων κουμμουνιστών» ….
    Εννοώ απλά ότι …..
    Άστο …. Καλύτερα διάβασέ με στο http://www.silia.wordpress.com/2007/08/01/ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟΤΣΑΡΚΑ ΣΤΗΝ ΟΔΗΣΣΟ … Θα καταλάβεις . Δεν είναι φανταστική ιστορία . Είναι κομμάτι από την ζωή μου , πέρα για πέρα αληθινό .
    Ειμαι περήφανη που αυτή η έννοια της …»Πανδήμου» κυλάει μέσα στο αίμα μου ….
    Όσο κι αν ακούγεται παράξενο , υπάρχει μια … «Πορνεία», που εγώ τουλάχιστον , την θεωρώ …ΑΡΕΤΗ … Κάτι σαν τα ….»Υλικά του Παραδείσου» ….. (μου άρεσε τόσο πολύ , αυτό που είπες …. για τα …υλικά)….
    ——————————————-
    Όσο για την … «ημιμάθεια» σου , μη νομίζεις ότι εγώ είμαι πιο πολύ μορφωμένη και καταρτισμένη επί του θέματος . ‘Ο,τι γνωρίζω το γνωρίζω από ένστικτο , και από …αμυδρές (πια) …μνήμες από τις διηγήσεις των γονιών μου (Διάβασε και το http://www.silia.wordpress.com/2007/07/19/ ΒΛΑΔΙΒΟΣΤΟΚ)….. Η Ρωσσία , είναι κάτι γλυκό και τρυφερό , μια αγκαλιά , ένα χάδι , ένα φιλί , είναι η …. «μανούλα» που …έχασα πριν ακόμα γεννηθώ …. Ουδεμία σχέση με τις διηγήσεις και τις αναφορές των εθνικοφρόνων ή των υπαρκτοσοσιαλιστών , που αναφέρεις ….ΟΥΔΕΜΙΑ….
    Δεν ξέρω τί άλλο να σου πω …. Αλλά και να ήξερα , δεν θα μπορούσα να σου το πω …. αυτή τη στιγμή τουλάχιστον …. Γιατί , με έχουν πιάσει τα …κλάματα.
    Καλό σου βράδυ .

     
  19. Λάμπρος

    Οκτώβριος 14 , 2007 at 06:18

    Αποδεικνύεται στην πράξη, δηλαδή όχι μαθηματικά, αφού αυτά περιέχουν αξιωματικές αλήθειες και θεωρίες και υποτίθεται ότι «λειτουργούν» ή «δουλεύουν» αφαιρετικά της φύσης, ότι είναι πλεοναστικός και άστοχος ο στόχος προσέγγισης άλλων γαλαξιών και ζωοφόρων πλανητών προς εύρεση νέων κόσμων.
    Ο κόσμος μας περιέχει άπειρους νέους κόσμους.
    Απλά ας κοιτάξουμε γύρω μας.
    Το «ίδιο», είναι «άλλο ίδιο» για τον καθένα μας.
    Ο διπλανός μας, μέσα στον ίδιο κόσμο που και εμείς βιώνουμε, βιώνει εκ παραλλήλου ένα άλλο, εντελώς υποκειμενικό σύμπαν. Το να σου περιγράψει τον δικό του κόσμο μέσα στον κοινό κόσμο μας, είναι τέχνη που συνάμα χρειάζεται το θάρρος της γύμνιας. Το κάθε αδιόρατο εσώτερο, είναι συναρπαστικό όταν εξωτερικεύεται και έτσι με συνεπήρε…

     
  20. silia

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 13:24

    @ Λάμπρος
    Αν κατάλαβα καλά (γιατί χρησιμοποιείτε έναν αρκετά δυσνόητο – πάντα για μένα μιλάω – λόγο) , πρέπει να σας άρεσε το διήγημα .
    Σας ευχαριστώ , όπως και να έχει το πράγμα .
    Σας ευχαριστώ που ασχοληθήκατε .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: