RSS

Daily Archives: 7 Οκτωβρίου , 2007

ΚΙ ΑΝ ΧΑΘΩ ; …

Σουλατσάροντας απόψε στα παλιά (τα ποστ μου και τα σχόλια τους εννοώ) , ανακάλυψα ένα μικρό μου …. ψεμματάκι . όχι εσκεμμένο , αλλά πάντως , ψεμματάκι . Έγραφα λοιπόν σε κάποιον καλό μου φίλο :

«…. η ζωή μου με τον πατέρα μου ήταν πάντα , ένα road movie …. μια περιπλάνηση , ένα ταξίδι…όμως πάντα …νοερό . ….Ποτέ στην αλήθεια , δεν ταξιδέψαμε μαζί …..και προπαντός…»

Λοιπόν , είναι ψέμμα το «ποτέ» …. Κάποτε , ταξιδέψαμε μαζί , οι δυο μας … μόνο . Ξεκινήσαμε από την μικρή μας επαρχιακή πόλη και πήγαμε στην Θεσσαλονίκη …. Σεπτέμβρης … Πήγαμε για να μου δείξει την Διεθνή Έκθεση …. Εφτά ώρες ταξίδι με το λεωφορείο … τότε … ήμουν δεν ήμουν 6… κι όμως τα θυμάμαι όλα σαν νάταν χθες .
Έκθαμβη έμεινα μπρος στη μεγάλη πόλη . Όλα μου φάνηκαν τεράστια και … φοβερά . Σαν όλα , να ήθελαν να καταπιούν τη μικρή Σίλια , που τόλμησε να … παραβιάσει τον αχανή κόσμο τους και είχε την ματαιοφροσύνη να σηκώσει το βλέμμα επάνω τους …. Έσφιγγα τόσο δυνατά το χέρι του πατέρα μου , που αναγκαζόταν πολλές φορές να λύνει τρυφερά την τανάλια των δακτύλων μου και να με … παίρνει στην αγκαλιά του . Από εκεί έβλεπα πιο καλά ολόγυρα , όμως πάντα, όλα , ήταν το ίδιο … απειλητικά .
Ένα τεράστιο (για τα φτωχά μου μάτια ) καρουσέλ , με ολόλευκα χαρούμενα άλογα τράβηξε την προσοχή μου . Το πρόσεξε και με μια αέρινη κίνηση , βρέθηκα από την αγκαλιά του στη ράχη ενός από αυτά …..
– Μη φύγεις … Μείνε κοντά μου …
– Τι φοβάσαι Άννιτσκα ;
– Μη φύγει το άλογο ….
-Τι κι αν φύγει ;… Δεν πέφτεις εσύ … Να κρατάς γερά τα χαλινάρια , όπως σου έδειξα .
– Κι αν … χαθώ ;
– Αν χαθείς …. αν ποτέ χαθείς , στάσου θαρρετά , με τόλμη και ψηλά το κεφάλι , στάσου στη μέση αυτού του … «κάπου» που έχεις χαθεί , κλείσε σφιχτά τα μάτια σου κι ευχήσου με όλη τη δύναμη της ψυχής σου ….»Μόλις ανοίξω τα μάτια μου , να ιδώ κάποιον , που μ’αγαπάει»…. Κι αν το πεις απ’την ψυχή σου , τότε θα τον δεις και τίποτα , τίποτα πια , δεν θα μπορεί να σε φοβίσει .
Ένα φως άστραψε δίπλα μου , αλλά δεν το πολυέδωσα σημασία …. Το καρουσέλ , άρχισε να κινείται σιγά σιγά μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από παιδικές τσιρίδες , καμπανούλες και μια γλυκερή μουσική …. Δεν έφυγε στιγμή από κοντά μου .
Λίγο αργότερα , βρέθηκα με … ανοιχτό το στόμα , μπροστά στα γερμανικά λουκάνικα , που τσιτσίριζαν πάνω στην τεράστια υπαίθρια ψησταριά δίπλα στα χοντρά βαρέλια με την μαύρη μπύρα …. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα κάτι τέτοιο . Αν και … ανάφαγη , έγνεψα ναι , όταν με ρώτησε κάτι , που μέσα στο πανδαιμόνιο δεν άκουσα , αλλά υπέθεσα ότι αφορούσε το … λουκάνικο , γιατί οι ματιές μας , είχαν διασταυρωθεί … επάνω του .
Έτσι σε λίγο βρέθηκα με ένα τέτοιο , αγκαλιά με το αφράτο ψωμάκι του , να το κοιτάζω εμβριθώς …. Άνοιξα το στόμα , όχι πια από έκπληξη και …. Τί απόλαυση …. τι ηδονή…. τι ευφροσύνη …. Αφέθηκα …. ξεχάστηκα ….
‘Οταν ώρα μετά , κοίταξα γύρω μου , ήμουν …. μόνη . Μόνη μέσα σε ένα πολύβουο , παντάξενο , άγνωστο , αλλότριο , άσχετο , ανακόλουθο , ασυνάρτητο , πλήθος …. Μόνη μέσα σ’αυτό το πλήθος …. Είχα μάλλον χαθεί ….
Απορία … ανησυχία … σκιάξιμο …. ανατριχίλα …. δέος …. πανικός . Όλα , το ένα μετά απ ‘ το άλλο , με την ταχύτητα του φωτός , που τότε βέβαια δεν την ήξερα , αλλά και να τη ήξερα , πολύ λίγο θα με παρηγορούσε ή θα με καθησύχαζε .

Είχα χαθεί ….
Και τότε , εκεί στο χείλος της απελπισίας , θυμήθηκα τα λόγια του την ώρα που άγγιζα τα χάμουρα της ολόλευκης ….. πλαστικής φοράδας του καρουσέλ …..
Πρόχώρησα μέσα στο εφιαλτικό πλήθος … Μου φάνηκε πως αυτό , άρχισε να υποχωρεί από σεβασμό στο μεγάλο μου θάρρος … Μα ναι ….υποχωρούσε … ώσπου στο τέλος βρέθηκα στη μέση ενός άδειου , απόλυτα σιωπηλού κύκλου …. Σήκωσα το κεφάλι ψηλά , σαν να ήθελα να ξεκολλήσει απ’την τραχηλιά μου … Τα μάτια τόσο σφιχτά κλεισμένα , που ούτε τα δάκρυα μπορούσαν να περάσουν ….
– Κάποιος , που να μ’αγαπάει ….
……………………………………………………….
Πέρασαν χρόνια , αιώνες , μιλλένια ολόκληρα …..
Όταν τα … άνοιξα , στεκότανε σαν από μάγια , μπροστά μου , χαμογελαστός και κρατώντας δυό κρίκερ – ποτήρια ξεχειλισμένα από μαύρη μπύρα …
– Σήμερα , θα κάνεις την πρώτη σου αμαρτία , Άννιτσκα … Θα πιείς την πρώτη σου μπύρα …. Σου αξίζει .

—————————————————————-
Χρόνια μετά , αθεράπευτα ενήλικη εγώ και αμετακίνητα έφηβος εκείνος , μου ομολόγησε ότι …. επίτηδες είχε κρυφτεί για λίγο , για να δει …. τί θα κάνω …..

 

 

 

 
21 Σχόλια

Posted by στο 7 Οκτωβρίου , 2007 σε Μνήμες