RSS

REPΟS … (Dolce far niente)

15 Οκτ.

Σήμερα , πήρα … ρεπό από τη δουλειά …. Έτσι χωρίς πρόγραμμα , χωρίς σκοπό , χωρίς πραγματική «χρεία» .
«Μάσησα» μέσα στα δόντια μου μια δυο παντελώς ψεύτικες δικαιολογίες (από τηλεφώνου) , άφησα τους … δυστυχισμένους μου συναδέλφους να … τσιγαρίζονται με ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι στη … σχάρα του χειρουργείου και πήρα ρεπό .
Μ’αρέσει η λέξη «ρεπό» . Κάποτε αργά το βράδυ , άκουσα δυο «κορίτσια της χαράς» , (ξέρετε τί είναι τα κορίτσια αυτά ; … Ξέρετε … είμαι σίγουρη) να κουβεντιάζουν μπροστά σε μια ακριβή βιτρίνα : «-Τί κάνεις μωρή εδώ νυχτιάτικα ;» …. «- Χαζεύω … έχω ρεπό» . Εσύ ;» … «- Κι εγώ , ρεπατζού είμαι …. τί καλά !».
Η μέρα ήταν όμορφη . Λαμπρή , ηλιόλουστη , δροσερή . Ό,τι πρέπει για βολτάρισμα στην πόλη . Άλλωστε είχα τόσο καιρό να δω την πόλη μέρα …. Να χαζέψω στα σοκκάκια της , να ψωνίσω μικροσαχλαμάρες , να τεμπελιάσω σε καφετέριες … Χάρμα …

travel-xanthi1.jpg
Βρέθηκα μπλεγμένη στα ανατολίτικα στενά μιας λαϊκής αγοράς … Μυρουδιές από «κεμπάπ» που ξεροψηνόταν , πεζοδρόμια ανύπαρκτα από τα απλωμένα καλάθια με τα παρδαλά υφάσματα , τρίχρωμο τσάι στη … σκιά του τζαμιού από 5-6 ρέμπελους , καληώρα σαν εμένα …. Και τότε …. την είδα … Πρέπει να ήταν 5 ή 6 χρονώ , κατάξανθη , με μεγάλα μπλε μάτια ….. Δακρυσμένα . Δίπλα της ο μαγαζάτορας με ανοιγμένη μια μικρή ροζ με άσπρα φιογκάκια ομπρελλίτσα , την στριφογύριζε προκλητικά μπρος στα βρεγμένα της μάτια . Σκυμμένη μπροστά της μια γυναίκα , μάλλον η γιαγιά της (που να ξεχωρίσεις ηλικίες μέσα από τα τσαντόρ και τις μαντήλες) της εξηγούσε (δεν τα μιλώ τα τούρκικα , αλλά τα καταλαβαίνω) , πως είναι πολύ ακριβή και πως άλλωστε δεν της χρειάζεται γιατί έχει βγει ο ήλιος …. Είχαν τόσο … πόνο εκείνα τα μπλε μάτια , που δεν άντεξα :
– Έλα , κομσού χανούμ (γειτόνισσα) , εγώ έχω πολλά ευρώ , και δεν έχω κοριτσάκι …. Άσε με να της το αγοράσω εγώ … Σαν δώρο , για το Ραμαζάν Μπαϊράμ , που ήταν χθές …. Να μην κλαίει … Έχει τόσο όμορφα μάτια …. Να μην είναι δακρυσμένα….
Η χανούμισσα , μου έρριξε μια … έντρομη ματιά (Ναι , … πρέπει να ήταν η γιαγιά της μικρής) , άρπαξε τον … δακρυσμένο άγγελο στην αγκαλιά της και μουρμουρίζοντας κάτι στη γλώσσα της , που δεν το κατάλαβα , εξαφανίστηκε μαζί με την μικρή μέσα στο στενό , ανάμεσα σε κρεμασμένες στολές παραλλαγής -κυνηγίου και χρυσοκεντημένους τσεβρέδες ….. Ο μαγαζάτορας , έκλεισε την ροζ ομπρέλλα , και μου … απολογήθηκε με μια γκριμάτσα , που δύσκολα θα έλεγες χαμόγελο :
– Μη σεκλετίζεσαι , ζεγκίν χανούμ (πλούσια κυρία) …. Αμόρφωτος κόσμος …. Δεν εμπιστεύεται τους ξένους . Φοβάται μη της … κλέψεις το κορίτσι …. Χαζές γυναίκες … όλο τηλεόραση βλέπουν …. γι αυτό ….

Το κέφι από το ρεπό , άρχισε να γλυστράει όπως η ψιλή άμμος ανάμεσα από τα μισάνοιχτα δάχτυλα ….
Ψιλοκακοκέφιασα …. Κοίταξα το ρολόι : Δυόμισυ . Να γυρίσω σπίτι ; …. Και το ρεπό ; …. Αποφάσισα πως έπρεπε να κρατήσω πάση θυσία την χαλαρή διάθεση του … αργόσχολου …..
Κάποιες φορές , όταν δεν έχω κάτι να με πιέζει χρονικά και να βιάζομαι , αρέσκομαι στην έκτέλεση μιας λεγόμενης «καλής πράξης» , (προσκοπίνα στα εφηβικά μου χρόνια βλέπετε) : Διαλέγω ώρες κυκλοφοριακής αιχμής , μπαίνω στο …ογκώδες (έχει σημασία αυτό) αυτοκίνητό μου , και τριγυρνώ στους κεντρικούς με προτεραιότητα δρόμους , προσφέροντας …. προτεραιότητα σε κάτι εντελώς αναξιοπαθούντες οδηγούς , που «εγκλωβισμένοι» σε στενά χωρίς προτεραιότητα , θα φτάσουν στον προορισμό τους , …. του Άη Φούφουτου …
Το αποφάσισα … Ανέβηκα στο αυτοκίνητο (στην επαρχία μπορείς ακόμα να βρεις να παρκάρεις στην αγορά …. Ενίοτε) και βγήκα στον κεντρικό δρόμο . … Μονόδρομος για μένα ….. Χαμός . Η ώρα με το χειρότερο τράφικ …. Χαμογέλασα σατανικά κοιτάζοντας το …. κονβόι πίσω μου και σταμάτησα μπροστά σε ένα στενό , όπου ο παγιδευμένος συνάνθρωπός μου υπολόγισα ότι θα επέστρεφε στο σπίτι του , κατά το …. απόγευμα . Τον κοίταξα με νόημα …. Με κοίταξε κι αυτός …. Τίποτα …. Ακινησία …. Του κάνω νόημα με το κεφάλι … Με κοιτά ελαφρά άγρια (μου φάνηκε ; ) … Τίποτα , ακίνητος …. Του κορνάρω ελαφρά , ενώ πίσω μου αρχίζει το (γνωστό) πανδαιμόνιο με τις κόρνες …. Ε , αυτό ήταν …. Βγαίνει ο μισός από το ανοιχτό του παράθυρο και :

Άντε , γαμώ την καταδίκη μου , γαμώ …. Πέρνα επιτέλους , να τελειώνουμε … Κότα , ε , κότα …. (ποτέ , δεν έχω δει κότα να … οδηγεί αυτοκίνητο) .

mflights1.jpg
Τα μάτια μου θόλωσαν . Χιλιάδες σήματα της Τροχαίας μου έδειχναν ότι έχω προτεραιότητα . Τα πόδια μου τα ένοιωθα βαριά και μουδιασμένα πάνω στα πεντάλ . Το … «γαμώ την καταδίκη μου γαμώ» , έκανε μια ανατριχιαστική ηχώ , ανακλώμενο στα γκρίζα κτίρια . Οι κόρνες από πίσω μου , ούρλιαζαν το … δίκιο τους . Το αυτοκίνητο κινήθηκε προς τα εμπρός , σαν … από μόνο του ….
Σαν έφτασα στο σπίτι , κοίταξα τις χούφτες μου …. Είχαν αδειάσει … Όλη η «άμμος» της χαράς του ρεπό είχε γλιστρήσει έξω …. Τα χέρια μου , ήταν αδειανά …..

Ξαφνικά , έννοιωσα θυμωμένη ….. Ο σκύλος του γείτονα , μου γαύγισε χαρούμενα σαν με είδε …. Του πετώ κανένα κόκκαλο που και που και με γνωρίζει …. Βουρλίστηκα εντελώς …. Άρπαξα από κάτω μια πέτρα και του την πέταξα (όχι να τον χτυπήσω … ίσα να τον τρομάξω … δίπλα του) . Έτρεξε με χαρά προς την πέτρα και αμέσως μετά προς το μέρος μου , νομίζοντας ότι είναι κάτι σαν … καινούριο παιχνίδι …. Μου κούνησε την ουρά κοιτάζοντάς με , με λατρεία …. Μου φάνηκε πως μου χαμογέλασε …..

531522297_c35affd92d.jpg
————————————————-
Δεν θα ….. ξαναπάρω ρεπό …..

 
14 Σχόλια

Posted by στο Οκτώβριος 15 , 2007 in ψυχολογία, Κοινωνιολογια

 

14 responses to “REPΟS … (Dolce far niente)

  1. ετσι ειναι αν ετσι νομιζετε

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 06:42

    Θα «επιθυμούσα» (ΕΙΔΙΚΑ από εσάς) ένα πιό «μαχητικό» τέλος, όπως : στο επόμενο ρεπό μου, θα αγοράσω όλες τις ομπρέλλες του μαγαζιού και θα τις μοιράσω στα κοριτσάκια, και ακόμη θα αφήσω την νταλίκα κάθετα στην μέση του πιό μεγάλου δρόμου της πόλης μέρα μεσημέρι.
    Από την άλλη όμως «ο πρώτος αναμάρτητος τον λίθον βαλλέτω» (και δεν εννοώ στο συμπαθέστατο σκυλί του αγαπητού γείτονα).

     
  2. Μαρία

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 06:44

    Αστειεύεσαι; Φυσικά και θα ξαναπάρεις ρεπό! Και θα ξανακάνεις την ίδια βόλτα 🙂 (ο σκύλος στη φωτό φοβερή φάτσα!) Καλημέρες 🙂

     
  3. ethanandthecity

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 12:15

    υποκλίνομαι! κι αν θες να ξέρεις κι εγώ σε ημέρα ρεπό βρίσκομαι αλλά επουδενί δεν το βίωσα όπως εσύ! να ξαναπάρεις άδεια σύντομα και άσε τους καψοκακομοίρηδες συναδέλφους να ψήνονται… αν σε ταλαιπωρούν τους αξίζει………

     
  4. suspect

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 13:21

    τελικα τις ποιο ωφελιμες ωρες τις περναμε εκτος εργασιας.

    Οταν περασουν λιγες μερες ισως επιστρεψεις νοσταλγικα στο ρεπο σου..

     
  5. ο Αναμοχλευτής

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 18:52

    Ζεγκίν χανούμ, ο κόσμος έμαθε να φοβάται την καλωσύνη και την ευγένεια. Η αντίληψη της δημοκρατικής συμπεριφοράς του μέσου συμπατριώτη μας είναι η τραχύτητα στους τρόπους και η αγένεια. Για του λόγου το αληθές, κοίταξέ τους πως αντιλαμβάνονται τον διάλογο οι «δημοκράτες» πολιτικοί στα παράθυρα.
    Μου αρέσει να παραμερίζω να περάσουν οι κυρίες ή τους κρατώ την πόρτα ανοιχτή περιμένοντάς τες. Εδώ στην «βάρβαρο Εσπερία» που μένω αυτό θεωρείται κοινωνικά υποχρεωτική συμπεριφορά, και όλες πάντα ευχαριστούν με χαμόγελο, άσε που όταν προηγούνται αυτές κρατούν την πόρτα για μένα.
    Στο… «λίκνο του πολιτισμού» αντίθετα καμμία απολύτως δεν ψέλλισε ένα ευχαριστώ ποτέ, να μη σου πω ότι ούτε καν γύρισε να με κοιτάξη. Με σηκωμένο το κεφάλι ή κοιτώντας προς την άλλη μεριά συνηθέστρα περνά και φεύγει χωρίς να δώση σημασία στον παράξενο τύπο, πιθανότατα σκεπτόμενη -όσο τα καταφέρνει στο «άθλημα»- ότι για να φέρεται έτσι ή γεννημένος δούλος θα είναι (ξέρει απ’ αυτά η κάθε νεο-αρχόντισσα) ή κορτάκιας («παντρεμένη γυναίκα να δώσω θάρρητα, μα τι θα πη ο άντρας μου και τι ο εραστής μου… απαπαπα!»), για να μη σου πω ότι θα θεωρή πως μάλλον θα πρόκειται για κάποιο σαχλάκια λιμοκοντόρο, σαν αυτούς που ενσάρκωνε στις παλιές ταινίες ο πολύ καλός Δημήτρης Καλιβωκάς.

    Το πολύ του ανεράστου γαρ γεννά, μεταξύ άλλων, κοινωνική παραφροσύνη. Σίγουρα τσάμπα τσαλακώνουν τα σεντόνια τους αρσενικοί και θηλυκές.

    ____________
    Ο Ηλίας Πετρόπουλος είχε δώσει στον όρο ρεπατζού την έννοια της αντικαταστάτριας της «καλλιτέχνιδας» στην… επιχείρηση κατά τις δύσκολες ημέρες του μήνα, και μάλλον έτσι πρέπει να είναι.
    Τώρα αν οι ίδιες οι επαγγελματίες εκφεύγουν της σωστής χρήσης του όρου, τι να πω. Δεν είναι δα και η μόνη επαγγελματική τάξη στη χώρα μας που αγνοεί τα βασικά της δουλειάς της.

     
  6. nik-athenian

    Οκτώβριος 16 , 2007 at 21:52

    Dolce fare niente dolce rimandare
    stare con i piedi penzoloni guardando il mondo girare

    Dolce fare niente dolce rimandare
    dolce far vacanza senza viaggi da organizzare

     
  7. silia

    Οκτώβριος 17 , 2007 at 14:04

    @ έτσι είναι αν έτσι νομίζετε
    Πέρα από κάθε πλάκα , με γεμίζει θλίψη το γεγονός , ότι σερνόμαστε και αναπνέουμε σε έναν κόσμο , όπου , έχει εκλείψει η εμπιστοσύνη … Όπου κάθε κίνηση προσέγγισης ή προσφοράς αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση με καχυποψία και συνήθως με τό φόβο του κακού . Από την άλλη μεριά απόμεινε στα … ζώα η θετική διαχείρηση του συναισθήματος της Εμπιστοσύνης , να επιχειρείς δηλαδή να του κάνεις κακό , και να σε ανταμοίβει με ένα χαμόγελο , γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει το … καλό που του έκανες .
    Θαρρώ , πως οι … «μαχητικές» μου εφεδρίες ,… εξαντλήθηκαν.

    @Μαρία
    Και … φυσικά θα ξαναπάρω .
    Άσε με όμως λίγο να γκρινιάξω .
    Φοβερή η foto του σκύλου , φοβερό και το τραγούδι του Νιόνιου , λίγο πιο πάνω … Πρόσεξε , πως «σπάζει» η φωνή του πάνω στο : «… χέρια μου αδειανά , Χριστέ μου….»

    @ ethanandthecity
    Πέρα από τις γκρίνιες μου (κάποιος φίλος μου λέει : «έχεις πολύ λεπτό δέρμα ψυχής Σίλια , σκίζεται εύκολα»)… είμαι επίμων άνθρωπος … Θα ξαναπάρω ρεπό (ρητορικός ήταν ο λόγος μου)… Αύριο κιόλας .Αύριο καλέ μου Ήθαν , γύρω στο μεσημεράκι , να ξέρεις πως θα τριγυρνώ ανέμελα στα ίδια στενά , με τους ίδιους ανθρώπους που με πληγώνουν ….Μέχρι να βρώ το … χαμόγελο , που μου χρωστάνε .
    Κι έχει έναν τόσο όμορφο Οκτώβρη….

     
  8. silia

    Οκτώβριος 17 , 2007 at 14:30

    @ Suspect
    Ήδη επέστρεψα …. Το νοστάλγησα το ρεπό μου .

    @ ο Αναμοχλευτής
    Αγά μου , (έτσι συνηθίζουμε να προσφωνούμε τους φίλους που εκτιμάμε , εδώ στον τόπο μου) , έχεις απόλυτο δίκιο . Έχω μια φίλη , που σπούδασε και έζησε κάποια χρόνια στην Γηραιά Αλβιώνα και που το μόνιμο παράπονο της είναι : «θέλω μέσα από την καρδιά μου , να ζήσω μία μέρα όπου θα ακούω μόνο , ευχαριστώ , παρακαλώ , μπορείτε να ; , χάρηκα ….» . Ξέρεις αυτή την φίλη μου την έχουν όλοι για …. «κάπως»…. σαν ιδιόρρυθμη να πω ;… σαν βλαμμένη να πω ;….
    Όσο για τα … τζάμπα τσαλακωμένα σεντόνια , κι εδώ έχεις δίκιο … Μη σου πω κιόλας , πως την άλλη μέρα τα κρεμάνε και στα παράθυρα του στυλ «χαζέψτε κόσμε , τι κάναμε εμείς όλο το βράδυ , τάχαμου-τάχαμου» ….
    Για την τελευταία παράγραφο , τι να πω … Ίσως το κορίτσι της … βιτρίνας να εννοούσε ότι ήταν σε υπηρεσία …. (πάνω σε πεζοδρόμιο «έβλεπε» η βιτρίνα) …

    @nik-athenian
    Condivido ….. amico mio . Sono dacordo .
    Το πιο προχωρημένο μου όνειρο , αυτή την εποχή , είναι να ανταλλάξουμε βινύλια …. (45άρια κατά προτίμηση)

     
  9. nik-athenian

    Οκτώβριος 17 , 2007 at 17:31

    Μόνο LP 33άρια έχω αγαπητή.

     
  10. melomenos

    Οκτώβριος 17 , 2007 at 17:52

    αυτό με τα βυνίλια μ’αρέσει 🙂 !!!

    Έχω μια μικρή πρόσκληση στο blog μου για σένα!
    Καλησπέρα σου

     
  11. stixakias

    Οκτώβριος 18 , 2007 at 17:53

    Ρεπό να ξαναπάρεις.

    Και ροζ ομπρέλες να πάρεις.

    Μόνο την επόμενη φορά, να μη ζητήσεις την άδεια από την κομσού χανούμ για να κάμεις την προσφορά σου.

    Πήγαινε κατευθείαν στον άγγελο.

    Αυτός είναι ακόμα σε ηλικία που καταλαβαίνει και δέχεται…

     
  12. anthrakoryxos

    Οκτώβριος 20 , 2007 at 14:58

    Στο επόμενο ρεπό (να ξαναπάρεις), κρύψε μια χούφτα άμμο στην αγαπημένη γωνιά του σπιτιού σου.
    Αν γυρίσεις με άδεια χέρια, θα έχεις κάτι να τα γεμίσεις.
    Βρίσκω φυσικό κάποιος να φοβάται ότι δεν γνωρίζει, όχι όμως να φοβάται να το γνωρίσει.
    Αλλά υπάρχουν άπειρα είδη φόβου, τόσα που φοβόμαστε να μελετήσουμε και τελικά να αποδεχθούμε.
    Την καλησπέρα μου.

     
  13. silia

    Οκτώβριος 21 , 2007 at 23:07

    @ nik-athenian
    Καλά είναι κι αυτά …. Αλλά τα 45άρια ,… άλλη γλύκα ….. άλλη μυρουδιά …. άλλη αίσθηση …. άλλες μνήμες .
    Λοιπό δεν θα το πιστέψεις αλλά έχω και δυο 78άρια βινύλια , με παλιά παιδικά , γερμανικά τραγουδάκια (ιχ μπιν ντερ ντόκτορ Άϊνζενμπαρ , λαλαλαλαλάλαααα λά….κλπ) …Δεν τα ανταλάσσω με τίποτα . Μόνο που δεν έχω πικ-απ με κατάλληλη βελόνα για να τα ακούσω …..
    Αν τυχόν ψυλλιαστώ πότε περίπου θα … επισκεφθώ τους …. ασφοδελούς λειμώνες …. την γη των μακάρων εννοώ , θα κάνω αυτό που περιγράφω ότι έκανε ο πατέρας μου με το αγαπημενο του βιβλίο , στο , ΣΜΕΡΤ ΠΟΈΤΑ (διάβασέ το αν δεν το έχεις κάνει …. δεν θυμάμαι τώρα) ….

    @ Melomenos
    Σ΄ευχαριστώ … ήδη ανταποκρίθηκα .

    @ stixakias
    Έτσι θα κάνω …. Όσο για την δεύτερη απογοήτευσή μου , κι αυτό θα το ξανακάνω … Μόνο που θα παλουκωθώ μεσα στη μέση του δρόμου , μέχρι να περάσει ο αναξιοπαθής εποχούμενος συμπολίτης μου και δεν θα … πτοηθώ με ό,τι κι αν μου σούρει …. Μακάρι όχι «κότα» , αλλά και «πάπια» να με αποκαλέσει …
    Ρε συ Στιχάκια …. Με ενόχλησε το … «κότα» … με πείραξε , πως να στο πω … δυό μέτρα γυναίκα είμαι …. οι … κότες είναι κοντές .

     
  14. silia

    Οκτώβριος 21 , 2007 at 23:19

    @ anthrakoryxos
    Αντί άλλης απάντησης , ποιητή μου , θα σου γράψω ένα παλιό ποίημά μου :
    ————————————–
    Κι ύστερα σου λένε ,
    δεν έχουνε οι άνθρωποι , καρδιά .
    … Έχουνε καρδιά ….
    Βαθιά μέσα στο στήθος τους αν ψάξεις
    θα την βρεις ,
    σε ένα χώρο , αεροστεγώς κλεισμένη…
    με μόνωση προφυλαγμένη.
    Να μην επιρεάζεται
    από φώτα , ήχους , μυρουδιές και φασαρίες ….
    και προπαντός , από θερμοκρασίες .
    Α , … βέβαια …
    … θερμοκρασία σταθερή .
    Καμμιά φορά μόνο να «παίζει»,
    Όχι πολύ ….
    συν ένα … πλην ένα …
    Ανθρώπινα πράγματα .
    Απλά …. Συνηθισμένα
    ————————— Γενάρης 1978
    ——————————-
    Ίσως να κρύψω λίγη άμμο μέσα εκεί … κοντά στην καρδιά μου ….
    «Όχι» …λες …. το ξέρω ….

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: