RSS

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ … ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ …

24 Οκτ.

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

28η Οκτωβρίου 1953 …. Δεκατρία μόλις χρόνια , από το «ΟΧΙ» του Μεταξά , επιχείρησα να πω κι εγώ το δικό μου μεγάλο «ΟΧΙ» …. άσχετα αν … δεν μου «έκατσε» .
Αλλά , ας τα πάρω από την αρχή .
Βασικά , εγώ είμαι εκείνο το …. πανέμορφο , συνοφρυωμένο κοριτσάκι με τις μεγάλες άσπρες κορδέλλες στα μαλλιά , που κάθεται στους ώμους του πατέρα της και παρακολουθεί – ανόρεχτα πια – την παρέλαση , μόνο και μόνο γιατί η Παρέλαση αυτή , είναι α-πο-κλει-στι-κά δική της ….
Ήταν η πρώτη μου παρέλαση (που παρακολούθησα) . Τεσσεράμισυ χρονώ … ίσα που τα θυμάμαι . Ο μπαμπάς , αφού μου εξήγησε προσεκτικά τί είναι η Παρέλαση και για ποιό λόγο γίνεται , με πήρε φρεσκολουσμένη , με τους απαστράπτοντες άσπρους «φιόγκους» στα μαλλιά και με την μικρή μου ελληνική σημαιούλα (που παρεπιπτόντως , είχε ράψει γκρινιάζοντας – λόγω φόρτου εργασίας – η μάνα μου στην ραπτομηχανή …. γιατί πού νάυλον και άλλα πλαστικά εκείνη την εποχή ; ) και κατεβήκαμε στην … κεντρική πλατεία , όπου και γινόταν η παρέλαση .

Και ήμουν μέσ’ στην τρελλή χαρά , έμπλεη ενθουσιασμού , κεφάτη και περήφανη , που θα παρακολουθούσα την πρώτη παρέλασή ΜΟΥ …. κι ήταν αυτό το «ΜΟΥ» , που τα έκανε όλα σπουδαία και ήταν αυτό το «ΜΟΥ» , που … τσάκισε όλο το κέφι μου εκείνη την …. μοιραία 28η Οκτωβρίου του 1953 …. Και τότε , ξαφνικά …. την είδα … Στην ηλικία μου αλλά λιγομίλητη , στο ύψος μου , αλλά πιο στρουμπουλή (= πιο όμορφη από μένα … τερτίπια της εποχής) , με κορδέλλα κι αυτή στα μαλλιά , αλλά μία , και εκείνη από ροζ σατέν (έβγαζε μάτια … ομολογουμένως) …. Η …. Εμινέ ….
Την μισούσα , θανάσιμα για τρεις βασικούς λόγους : Γιατί ήταν πιο όμορφη από μένα , πιο πλούσια από μένα και γιατί είχε για μπαμπά τον Εμβέρ Μπέη , που βασικά ήταν μπέης (δεν ήξερα τι σήμαινε , αλλά όλοι εντυπωσιάζονταν απ’αυτό) και ήταν πανέμορφος και φορούσε και γυαλιά (πολύ sic για την εποχή) και είχε και μοτοσυκλέττα με καλαθούνα (που μας πήγαινε βόλτες) και ήταν και ο πιο καλός φίλος του μπαμπά μου και της μαμάς μου και έκανε και κάτι καταπληκτικό που επίσης δεν το καταλάβαινα , αλλά ήταν καταπληκτικό , γιατί έκανε τη μαμά μου να χαμογελάει και να κοκκινίζει ελαφρά (πράγμα που την έκανε ακόμη πιο όμορφη) …. της φιλούσε το χέρι και της έλεγε : «Μπέλλα Αλεξάνδρα … Μπέλλα , μπέλλα σινιόρα»….
Μετά την ανταλλαγή φιλοφρονήσεων ανάμεσα στον μπαμπά μου και τον … Μπέη , αποφάσισαν (τι σου κάνει η Ελληνοτουρκική φιλία) να δούμε την Παρέλαση όλοι μαζί . Και το μαζί συμπεριελάμβανε και τον … Σαήτ , το …. χιτλεροειδές , που βλέπετε στην φωτο , δίπλα στον Εμβέρ Μπέη , το καμάρι του … ο γιός του (που επίσης μισούσα , γιατί μια φορά μου έχωσε το κεφάλι μέσα στην – σβυστή ευτυχώς – πορσελάνινή τους σόμπα και μου φώναζε : «Φάε σκόνη και στάχτη , παλιορώσσα , που φτύνεις την αδελφή μου»…. δηλαδή αν ήξερε πως την έδερνα κιόλας στα κρυφά , τί θα μου έκανε ; ) …..
Ε , αυτό πια , πήγαινε πολύ …. «ΟΧΙ» ξεστόμισα κι εγώ σαν τον Μεταξά …. «Όχι , δεν βλέπω εγώ παρέλαση μ’ ΑΥΤΗΝ ….» . Αντί άλλης απάντησης ο πατέρας μου , με πήρε στους ώμους χαμογελώντας στον Μπέη . Ο Μπέης , πήρε την Εμινέ στους ώμους του , χαμογελώντας κι αυτός …. «Παιδιά….» μουρμούρισε μέσα από τα πανέμορφα δόντια του …
Από εκεί ψηλά , κοιταχτήκαμε με … ένταση .
– Να φύγεις …. της σφύριξα φιδίσια .
– Όχι , δεν φεύγω …. αποτόλμησε ξεδιάντροπα .
– Να φύγεις …..
– Όχι…
– Ναι….
Η παρέλαση , άρχισε με τα πρώτα βροντερά «ταρατατζούμ»
….
– Γιατί να φύγω ;;; (Τι θράσος Χριστέ μου ! )
– Γιατί η Παρέλαση είναι δικιά μου !!!
– Είναι ΚΑΙ δικιά μου .
– Όχι είναι μόνο δικιά μου …. Γιατί ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΝΕ ΑΝΝΑ …. ΕΝΩ ΕΣΕΝΑ , ΕΜΙΝΕ !!! (Μα καλά , δεν καταλάβαινε; )
Τότε , πάνω στην κορύφωση της έντασης , ίσα που είχα πιστεψει ότι την … ρούμπωσα , μπήκε στη μέση ο αχώνευτος βασανιστής αδερφός της :
– Ούτε δικιά σου είναι η Παρέλαση … Θα ήταν δικιά σου , αν σε λέγανε …. Αθηνά …. ή Άρτεμη …. ή Αφροδίτη …. («ψαγμένο» το … χιτλεροειδές) .
– Η Παρέλαση είναι … όλων των Ελλήνων … Γιορτάζουμε το «ΟΧΙ» , που είπαμε στους Ιταλούς …. (μου χαμογέλασε ο Εμβέρ Μπέης , χαϊδεύοντάς μου το μάγουλο , πράγμα , που κόντεψε να … τσακίσει τον «τσαμπουκά» μου) .
– Μπαμπά , να … φύγουμε εμείς …. (γκρίνιαξα , με τις ελπίδες μου να εξανεμίζονται) .
– Δεν έχουμε να πάμε πουθενά … Θα δούμε την Παρέλαση , όποιου κι αν είναι ….(η φωνή του ήταν κοφτή) …. Να , να … περνάνε οι Τσολιάδες και οι Αμαλίες …. (δεν με ένοιαζε τίποτε πια) … Εϊ , Ντικράν (έτσι λέγανε τον πλανόδιο , φαλακρό φωτογράφο) , έλα … βγάλε μας μια φωτογραφία , μπας και πάψουν να μαλλώνουν τα κορίτσια ….

————————————————————–

Ο Εμβέρ Μπέης , σκοτώθηκε , τρέχοντας με την καινούρια μοντέρνα μηχανή του , δέκα χρόνια μετά …..

Ο Σαήτ , ζούσε τότε στη Ρώμη , όπου σπούδαζε Αρχιτεκτονική . Λένε , πως έπαθε κατάθλιψη …. και αυτοκτόνησε βάζοντας το κεφάλι του μέσα στο φούρνο και ανοίγοντας το γκάζι … Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια , και ούτε ρώτησα ποτέ . Γεγονός πάντως είναι ότι δεν τον ξαναείδαμε από τότε ….

Η Εμινέ , ζει στην Κωνσταντινούπολη … Δεν παντρεύτηκε ποτέ …. Είναι οδοντίατρος και εργάζεται ακόμη …. Στο προχθεσινό μας τηλεφώνημα , μου είπε : «Τέρμα τα ψέμματα Άννα μου . Του χρόνου βγαίνω στην σύνταξη …. Θα έχω πολύ – πολύ ελεύθερο χρόνο , και έτσι θα μπορούμε να βλεπόμαστε πιο συχνά» ….

 
 

25 responses to “Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ … ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ …

  1. nik-athenian

    Οκτώβριος 24 , 2007 at 18:45

    E, αν σου πω ότι πιο πολύ μου άρεσε η προσπάθειά σου να ζωντανέψεις τη μνήμη από τα πρόσωπα της φοτό (ακόμα και όσα δεν συμμετείχαν στην ιστορία σου) και η φροντίδα σου να ακολουθήσεις τις ζωές τους, ψέματα δεν θα λέω.
    Τόχω και γω αυτό το κουσούρι.

     
  2. νατασσάκι

    Οκτώβριος 24 , 2007 at 18:50

    εγώ πάλι, συγκινήθηκα…
    πολύ όμορφη ιστορία. Και όμορφη φωτογραφία
    (αλλά εγώ είμαι γνωστή ρετρο-holic, οπότε…)

    είναι «γλυκό» να θυμάσαι.
    (και πολύ όμορφη η κατάληξη της ιστορίας)

    Καλό βράδυ.

     
  3. laxanaki

    Οκτώβριος 24 , 2007 at 20:50

    Δεν ξέρω τι σχόλιο να γράψω… η ιστορία σου είναι υπέροχη 🙂 . Το κοριτσάκι με τις άσπρες κορδελίτσες ακόμα πιο όμορφο!!!

     
  4. Μαρία

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 07:06

    Τι καταπληκτική αφήγηση! Η ιστορία σου είναι υπέροχη 🙂 Κι εγώ συγκινήθηκα… πολύ. Τις καλημέρες μου 🙂

     
  5. stixakias

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 08:19

    Έχεις την ικανότητα να συγκινείς, ακόμα κι εμάς τους αναίσθητους.

     
  6. ετσι ειναι αν ετσι νομιζετε

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 08:25

    Οταν μαζέψω το σαγόνι μου από το πάτωμα θα μπορέσω να σχολιάσω καλύτερα….. Μέχρι τότε ….. μοναδικά συγκινητικό και απολαυστικό (… από κορυφής έως ονύχων …)

     
  7. Allu Fun Marx

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 09:38

    Τρομερή φωτογραφία…
    Καταπληκτική αφήγηση…
    Η Εμινέ την θυμάται αυτήν την παρέλαση ΣΑΣ;

     
  8. melomenos

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 10:43

    όμορφη η ιστορία σου
    πολύ όμορφα έδεσες το παιδικό μυαλό!
    καλό σου μεσημέρι

     
  9. leila

    Οκτώβριος 25 , 2007 at 11:03

    συγκινιτικη η ιστορια..

     
  10. με το φεγγαρι αγκαλια

    Οκτώβριος 26 , 2007 at 14:32

    φοβερη η ιστορια σου..παρα πολυ ομορφη..μπραβο!!

     
  11. γητευτρια

    Οκτώβριος 26 , 2007 at 20:05

    Είσαι φοβερή! Οι αφηγήσεις σου είναι υπέροχες! Και οι λεπτομέρειες τους ακόμα πιο πολύ! Η φωτογραφία όλα τα λεφτά! Δεν το συζητώ πως… από μικρή φαινόσουνα, ότι θα μεγαλώσεις! 😉
    Κορίτσαρος! Και ο πατέρας, υπέροχος! Και η μπέλλα Αλεξάνδρα προφανώς. 🙂
    Υπέροχες αναμνήσεις μιας γεμάτης ζωής. Πλήρης ο άνθρωπος που θυμάται τη ζωή του με τόση γλύκα…
    Σε χαίρομαι… πραγματικά.

     
  12. Νεφελόεσσα

    Οκτώβριος 27 , 2007 at 08:38

    Λοιπόν, ούτε κι εγώ την χωνεύω αυτήν την παλιο-Εμινέ. Άκου να μένει στην Κωνσταντινούπολη! Κι εγώ όχι! γκρ…

     
  13. Sotiris K.

    Οκτώβριος 27 , 2007 at 19:03

    Νομίζω ότι είναι η τέταρτη φορά που το διαβάζω..
    Μπορεί και η πέμπτη …

     
  14. Γρηγόρης

    Οκτώβριος 28 , 2007 at 05:23

    Μετά από απουσία 3 εβδομάδων από τη blog-oσφαιρα είναι μαγεία να διαβάζω αναδρομικά όλα σου τα posts.
    Τι να πρωτοσχολιάσω?
    Απλά υποβάλω τα σέβη μου…

     
  15. nekko

    Οκτώβριος 28 , 2007 at 20:09

    Καλησπέρα και από μένα.
    Περνώ τακτικά και σε διαβάζω.
    Οι ιστορίες σου μ’αρέσουν πολύ.
    Και οι παλιές, οι παιδικές, και οι άλλες οι σημερινές.
    Μου κάνει εντύπωση που ο σαήτ τελειώνει την ζωή του με τρόπο παρόμοιο με εκείνον που διαλέξε να σε τιμωρήσει όταν εισασταν παιδιά.
    Χαίρομαι που με την Εμινέ τα βρήκατε.
    Χαιρετώ και περιμένω το επόμενο ποστ.
    ocgb

     
  16. silia

    Οκτώβριος 28 , 2007 at 23:17

    @ nik-athenian
    Είμαστε δυο … «κουσουρλήδες» , λοιπόν .

    @ νατασσάκι
    Αν είσαι όντως … ρετρο-cholic , τότε εδώ βρήκες το «αποκούμπι» σου και τον … «προμηθευτή» σου .

    @ laxanaki
    Σ’ ευχαριστώ … έγραψες ένα πολύ όμορφο σχόλιο

    @ Μαρία
    Ευχαριστώ . Πάντα γλυκειά κι ευγενική

    @ stixakias
    Να …. μη λες ψέμματα Στιχάκια … Ίσως να μην είναι ψέμμα το ότι συγκινήθηκες …Αλλά είναι σίγουρα ψέμμα , ότι είσαι αναίσθητος .

     
  17. silia

    Οκτώβριος 28 , 2007 at 23:31

    @ ετσι ειναι αν ετσι νομιζετε
    Σ’ ευχαριστώ … «Έτσι» μου … Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός ;

    @ Allu Fun Marx
    Όλα τα θυμάται η Εμινέ …. Όσα ακριβώς θυμάται και η Άννα . Και ό,τι ξεχνάει η μια (αν ξεχνάει) , της το θυμίζει η άλλη .

    @ melomenos
    Ευχαριστώ …. Και σε σένα η καλή μέρα ποιητή μου

    @ leila
    Αν σου «βγάζει» συγκίνηση , είμαι πολύ χαρούμενη , γιατί αυτός ήταν ο σκοπός μου .

    @με το φεγγαρι αγκαλια
    Χαίρομαι που σου αρέσει και σ’ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .

     
  18. silia

    Οκτώβριος 28 , 2007 at 23:53

    @ γητευτρια
    Τα λόγια σου γίνονται ερεθίσματα , για να γράφω …
    Σου υπόσχομαι να πάνω ένα ποστ , αφιερωμένο στην …. μπέλλα Αλεξάνδρα (όχι τίποτα άλλο , αλλά μη νομίσετε πως …υπερβάλλω)…
    Για την ώρα , σου στέλνω τις ευχαριστίες μου , για τα πάντα καλά σου λόγια

    @ Νεφελόεσσα
    Καλώς τηνε κι ας άργησε ….
    Αχ , η … Πόλη … έχεις δίκιο να ζηλεύεις όποιον ζει εκεί ….
    Η πιο όμορφη πόλη του κόσμου , είναι ….

    @ Sotiris K.
    Έχεις μέλλον ακόμα … Στην αρχή είσαι ….
    Και φυσικά σε πειράζω …. Με κολακεύει πάντα υπερβολικά η θετική κριτική σου .

    @ Γρηγόρης
    Και μόνο που … σε ξαναβρήκα , …. χαρά μου … πολύ δε περισσότερο που με κρίνεις τόσο καλά .

    @ nekko
    Πρώτον , …. καλώς ήρθες …
    Και δεύτερον … είσαι ο μόνος – για τον Σαήτ – που το πρόσεξε (κι αν δεν είσαι ο μόνος που το πρόσεξε , τουλάχιστον είσαι ο μόνος μέχρι τώρα , που το επεσήμανε)….
    Είναι μια από τις πληγές μου … Μπορεί να είναι και τυχαίο ,…. είναι όμως από τις πληγές μου ….
    Όσο για την Εμινέ , τίποτα δεν θα ήταν ικανό να μας χωρίσει …. Μόνο τα … χιλιόμετρα ….

     
  19. tdjm

    Νοέμβριος 1 , 2007 at 12:49

    Πανέμορφο!!!

    Μας ταξιδέψατε όμορφα ,σε έναν άλλο κόσμο ,μακρινό για εμάς.

    Ευχαριστούμε

     
  20. silia

    Νοέμβριος 1 , 2007 at 17:47

    @ tdjm
    Εγώ σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
    Καλώς ήρθες .

     
  21. αγγελική

    Οκτώβριος 14 , 2008 at 22:13

    Αγαπητή μου βρήκα τυχαία τη σελίδα ψάχνοντας φωτογραφίες του Σαράντα για να τις βάλω σε μια παρουσίαση για το σχολείο.
    Με συγκίνησε η ιστορία σου. Δεν έχω πολλές μνήμες από παρελάσεις σαν θεατής γιατί συνήθως ήμουν από τους παρελαύνοντες. Θαυμάζω τις μακροχρόνιες φιλίες αν και δεν μπόρεσα ποτέ να τις διατηρήσω. Να’ σαι καλά και συ κι η φίλη σου

     
  22. silia

    Οκτώβριος 15 , 2008 at 19:23

    @ αγγελική
    Χαίρομαι πολύ να ακούω , πως κάτι από τα γραφτά μου άρεσε και συγκίνησε κάποιον άλλο .
    Ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο , και μια που σου άρεσε η ιστορία , διάβασε αν θέλεις ακόμη μια ιστορία από … παρέλαση :
    https://silia.wordpress.com/2008/03/24 (ΚΑΤΙ … ΜΑΓΙΚΟ) .

     
  23. Ελένη M.

    Οκτώβριος 17 , 2008 at 19:43

    @Silia
    Οι πιτσιρίκες με τους φιόγκους της φωτογραφίας , η γλύκα και η αγριότητα της παιδικής ζωής , η ρίζα μιας φιλίας .
    Απόλαυσα την όμορφη αυτή ιστορία που μας προσφέρεις Silia και ευχαριστώ . Επίσης δίνει ώθηση στο στοχασμό μου : Γλύκα και αγριότητα στην ενήλικη ζωή μας …αλλά και η αυτεπίγνωση ως κερδισμένη δυνατότητα σύνδεσης : εκτιμώ και αγαπώ αυτό που είμαι- γίνομαι , οπότε μπορώ ν αγαπώ τον άλλο που είναι αλλιώς διότι άλλωστε πλουτίζει με ποικιλία τον κόσμο μας και τα βιώματα μου . Όταν δε μου εμπνέει και εκτίμηση… χαράς ευαγγέλια !….. μπορώ να συμπράξω , να μοιραστώ πιο προσωπικά πράγματα , να μάθω από αυτόν κι αυτός από μένα .
    Ωραίο βράδυ !

    Τις καλύτερες ευχές μου για το Σαββατοκύριακο και όχι μόνο .

     
  24. DaisyCrazy

    Οκτώβριος 7 , 2011 at 18:13

    Τι κατεβασμένα μούτρα είναι αυτά;!
    Δεν το περίμενα να μένατε φίλες με την Εμινέ. Πως έγινε αυτό; Ο αδελφός αχώνευτος φαίνεται 🙂
    Η παρέλαση δική σου ήταν απλά αυτοί δεν το ‘χαν πάρει χαμπάρι 😉

     
  25. sfrang

    Οκτώβριος 27 , 2013 at 23:04

    Πολύ ωραία ανάμνηση, βοηθάει και η φωτογραφία! Εγώ θυμάμαι που καθόμουν στο ρείθρο του πεζοδρομίου στη Βασιλίσσης Σοφίας, απέναντι από τη Βουλή και ρώταγα τον πατέρα μου: «Μπαμπά, πότε θα περάσει;» Κι αυτός με καθησύχαζε, «Έρχεται σε λίγο»… Και γύρω κόσμος πολύς… Μέχρι που πέρασε, ο βασιλιάς, μέσα σε φέρετρο, πάνω σε πυροβόλο! Ήταν η κηδεία του Γεώργιου Β’, το 1947… Τεσσάρων ετών εγώ! Αργότερα έμαθα ότι στήθηκε εκεί ο πατέρας μου με τρία παιδιά, μήπως και δεν τον θεωρούσαν εθνικόφρονα… Δυστυχώς δεν βγάλαμε φωτογραφία!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: