RSS

Daily Archives: 21 Νοεμβρίου , 2007

ΣΕ … ΨΑΧΝΩ …

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

– Και πρόσεχε … Δεν θα μιλάς σε ξένους …. Ιδίως αν … Μην ξεχνάς ….. Στη Βυρηττό …
Ήταν η τελευταία συμβουλή – εντολή – απειλή της μάνας μου , πριν ανεβώ στο τραίνο .Το τραίνο που θα μου χάριζε το πρώτο μοναχικό μου ταξίδι στην Αθήνα .Καλοκαίρι του 1964 και με ένα «ΑΡΙΣΤΑ» να φιγουράρει στο Ενδεικτικό της Γ’ Γυμνασίου του 6τάξιου Θηλέων της μικρής μας πόλης,κέρδισα το δικαίωμα να ταξιδέψωο λ ο μ ό ν α χ η στην Αθήνα σαν διακοπές σε σπίτι φίλων . Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες της μητέρας μου , αν σκεφτεί κανείς το …. μακρυνό της εποχής εκείνης . Πάντα με φοβέριζε με την …. Βυρηττό …. Εκεί , σ’αυτό το φοβερό για τα μικρά αθώα κορίτσια μέρος , θα κατέληγα αν συνήθιζα να μιλάω με άγνωστους άντρες , ιδίως μ’ αυτούς που θα μου συστήνονταν σαν κάποιοι σπουδαίοι , επώνυμοι , διάσημοι . Στην ουσία , θα ήσαν φαύλοι και αχρείοι σωματέμποροι , που με υποσχέσεις και άλλα «καλούδια» θα με οδηγούσαν στην … οδό της Απωλείας και θα κατέληγα να …. χορεύω τον χορό της κοιλιάς στη Βυρηττό , προς τέρψιν των δισεκατομμυριούχων Αράβων μεγιστάνων . Αν και δεν μου φαινόταν και τόσο τρομερό , το να …. χορεύω στη Βυρηττό , εν τούτοις η Βυρηττός διογκώθηκε στα παιδικά μου μάτια , σαν η επίγεια Κόλαση , όπου θα με έστελνε σούμπιτο , ο πρώτος τυχών … άγνωστος , ψευδοεπώνυμος άντρας , που θα είχα την αφέλεια να του απευθύνω τον λόγο ….. Έτσι , μ’ αυτήν την νουθεσία και το «μην ξεχνάς …. στην Βυρηττό…» , μπήκα εκείνο το ζεστό απομεσήμερο στο τραίνο για την Πρωτεύουσα ….

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά , σε ποιο σταθμό ακριβώς , ανέβηκε στο τραίνο …. Είχε σκοτεινιάσει από ώρα . Πάντως , ήταν μετά την Θεσσαλονίκη . Μπορεί στην Κατερίνη ή στην Λάρισα … Δεν θυμάμαι πια ….. Δεν θα τον έλεγες ψηλό … Αδύνατος , ξερακιανός , μυώδης . Απροσδιορίστου ηλικίας …. μάλλον νεαρός , 30άρης ; ίσως …. Ασχημούλης , με μια «χαμογελαστή όμως , λαμπερή ματιά …. Αυτό το θυμάμαι …. Είχα όλη την ευχέρεια να τον παρακολουθώ πίσω από το περιοδικό που κρατούσα και καμωνόμουν ότι διάβαζα … Το βαγόνι , μισοάδειο . Δίπλα μου , παραδίπλα , μπροστά και πίσω από το κάθισμα μου , κανείς …. Ήρθε η καρδιά μου και πετάρισε και κράτησα ελαφρά την ανάσα μου όταν χωρίς να με κοιτά , πλησίασε , τοποθέτησε με προσοχή την μικρή του χειραποσκευή στο δίχτυ , πάνω απ’ το κεφάλι μου και … θρονιάστηκε δίπλα μου ….. Μια ταραχή , «γρατζούνισε» την ψυχή μου όταν με κοίταξε , με ένα πλατύ χαμόγελο και …..
– Με λένε Δημήτρη και πηγαίνω στην Αθήνα …. Εσένα ;
– ……………. (μούγκα) . [ Η καρδιά μου έπαιζε ντραμς σαν σε συναυλία χεβυμεταλλάδων] .
– Δεν θα μου μιλήσεις ;
– ……. Όχι ….. [αυτό το είπα από μέσα μου] .
Ωστόσο πρέπει να το άκουσε , γιατί ξεδίπλωσε μια εφημερίδα και καμώθηκε κι αυτός ότι διαβάζει . Μετά από μισή ώρα , άρχισα να ψιλοχαλαρώνω . Συγκεντρώθηκα σε ένα σταυρόλεξο …… » Ποιητής μας , που πρόσφατα βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας …. 7 γράμματα» …… «ΣΕΦΕΡΗΣ» σημείωσα ικανοποιημένη …. «Ντράμερ των Beatles – σε μία λέξη …. 9 γράμματα» …. Εντάξει , τα ήξερα τα Σκαθάρια (ποιος συνομήλικός μου δεν τα ήξερε εκείνη την εποχή) , μα …. σαν να «κόλλησα» λιγάκι , κάτι δεν μου ερχόταν στο μυαλό , σαν να τον έβλεπα μπροστά μου , μα το όνομά του ;;…. Κενό … τίποτα … Αν συγκεντρωνόμουν λιγάκι ; ….Αδύνατον … Και το «Αδύνατον» έγκειτο , στο ότι έννοιωθα το …. βλέμμα του συνταξιδιώτη μου , να χαϊδεύει το σταυρόλεξό μου …. Κρυφοκοίταζε …Οι κλειδώσεις μου «άσπρισαν» πάνω στο μολύβι που κρατούσα … αλλιώς θα … μού’ φευγε απ’ το χέρι ….
– ΡίγκοΣταρ …. (η φωνή του μου ακούστηκε σοβαρή …. Φτουουου …… το σημείωσα γρήγορα – γρήγορα)
– Τι κορίτσι είσαι εσύ , που γνωρίζεις τον Σεφέρη , αλλά όχι τον Ρίγκο Σταρ ; …. «…..Πήραμε τη ζωή μας λάθος , κι αλλάξαμε ζωή….» (μου σιγοτραγούδησε) …. Ξέρεις ότι αν … αλλάξουμε τη θέση στο κόμμα , αλλάζει και το νόημα του στίχου ; … Εσύ , τι λές ; Που να το βάλουμε το κόμμα ; …. (Ρε συ …. λες να μην είναι σωματέμπορος ; … Μάζεψα όλο το κουράγιο μου , και αποτόλμησα την μικρή μου υπέρβαση) …..
– Στο «λάθος» …. Αν ακολουθήσει το «Κι αλλάξαμε ζωή» , το ποίημα γίνεται πολύ αισιόδοξο …. μοιάζει να τα … μπορούμε όλα ….. (Θυμήθηκα τον φιλόλογό μας ….. αόριστα …. φευγαλέα) …..

Και ξαφνικά , όλα έγιναν … μαγικά . Ένας χείμαρρος ορμητικός ο Λόγος , παρέσυρε τους δισταγμούς , ένας χρωματιστός καπνός , γέμισε το βαγόνι , από λόγια , χαμόγελα, γελάκια , διηγήσεις , αναφορές , αναμνήσεις , περιγραφές , φλυαρίες, αερολογίες , παρεμβάσεις , συμφωνίες , ψιλομαλώματα , κουτσομπολιά , άλλοτε με ειρμό και άλλοτε όχι …. Μέχρι που ….
– Πώς είπες ότι σε λένε ; (εγώ !!!)
– Δημήτρη …. Με λένε Δημήτρη Μποντικούλη και πάω στην Αθήνα …. Είμαι ο πρωταθλητής της Ελλάδας στο ….βάδην …. (Η απειλή της Βυρηττού, έκανε μια στροφή 180 μοιρών και ξανακάρφωσε το βλέμμα της επάνω μου) . Είμαι και …. ζωγράφος … Ζωγραφίζω αρχαία Στάδια …. (η … Βυρηττός , με πλησίασε επικίνδυνα) . Είμαι και …. σκηνοθέτης …. όχι τίποτα σπουδαίο …. σαχλοταινίες , αλλά γνωρίζω και καλούς ηθοποιούς (μου έβαλε στο χέρι μια φωτογραφία – μια χαρούμενη αντροπαρέα …. ήταν και ο Νικολινάκος μαζί – …. Νόμισα πως μου … ενεχείρησε το αεροπορικό μου εισητήριο για Βυρηττό …. ήδη άκουγα ανατολίτικους σκοπούς και …. αραβικούς αμανέδες ) .

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
Τα ξημερώματα το τραίνο έφτασε στην Αθήνα μέσα σε μια …. απόλυτη σιωπή . Τα μάτια μου βουρκωμένα ατένιζαν το ζοφερό μου μέλλον . Τίποτα δεν μπορούσα πια να δω (ούτε το απορημένο του πρόσωπο) .Τίποτα δεν μπορούσα πια να ακούσω (ούτε τις απορημένες του λέξεις) . Δεν έννιωθα τίποτα … μόνο ντροπή …. φόβο …. Αιωρούμουν πάνω από μια έγχρωμη , φανταχτερή , πολύβουη , αμαρτωλή πόλη …. της Απωλείας της Ασωτίας , της Μεγάλης Ντροπής …. Την Βυρηττό …….
Στην πλατφόρμα της αποβίβασης μας , με πλησίασε και βάζοντας μου ένα διπλωμένο χαρτάκι στο χέρι …..
– Είναι το τηλέφωνο και η διεύθυνσή μου στην Αθήνα …. Αν χρειαστείς κάτι … αν θελήσεις τίποτα …. Να μη χαθούμε … ε ;…. Ούτε το όνομά σου δεν μου είπες …. Μου το είπες ; …Όχι … θα το θυμόμουν …
Χάθηκε μέσα στο πλήθος …. Κοντός ήταν …. τώρα που το θυμάμαι καλύτερα … ναι , ήταν κοντός …. Πάει … χάθηκε …
Ο άνθρωπος , είναι επιρρεπής στην αμαρτία …. Έλκεται , θαμπώνεται , ξεγελιέται , γοητεύεται από την αμφίβολη ομορφιά της . Εκεί , πάνω στην πλατφόρμα αποβίβασης του Σταθμού Λαρίσης , περιβαλλόμενη από μια Άλω απόλυτης σιωπής , άνοιξα το διπλωμένο χαρτάκι και το διάβασα :
«Μπράβο μικρή μαθήτρια …. Μείνε έτσι …. Μην αλλάξεις ποτέ … (Γίνε εσύ η Αλλαγή , που θέλεις να δεις στον Κόσμο – MAHATMA GANDHI)»
Η … Άλως της σιωπής … έσπασε σε χίλια κομμάτια . Η Πραγματικότητα , όρμηξε μέσα μου , πάνω , κάτω , ολόγυρά μου με την ορμή ενός τυφώνα …. Τσαλάκωσα το χαρτάκι , το ζούληξα , το τυράννησα μεσα στη χούφτα μου και όταν έγινε μια μικρή μπαλλίτσα το … έβαλα στο στόμα μου και πλησίασα προς τους φίλους των γονιών μου , που με περίμεναν και μου έγνεφαν ήδη με χαρά ….
Ώσπου να φτάσουμε στο Παλιό Φάληρο , όπου ήταν το σπίτι τους , ……. το είχα ήδη καταπιεί .
40+»κάτι» , χρόνια μετά , ανακάλυψα , πως όσα μου είχε πει , ….. ήταν αλήθεια .

**********************************************************************

Αφιερωμένο στον Allu-Fun-Marx που με το ποστ του «Ο Κοκτό , ο Πάτρικ Μόμπεργκ και οι κλώνοι της στήλης «σε είδα» , έγινε αιτία , να ανασύρω από το πουγγί με τις αναμνήσεις  μου , αυτή την ιστορία , που είναι πέρα για πέρα αληθινή ….

**********************************************************************

– Δημήτρη Μποντικούλη …… Αν υπάρχεις κάπου σ’ αυτόν τον πλανήτη …. να ξέρεις , ότι σε ψάχνω …. Σε ψάχνω , για να σου πω …. το όνομά μου , αυτό , που φοβούμενη την ….άθλια την Βυρηττό , δεν σου είπα τότε …..

 

 

 

 
29 Σχόλια

Posted by στο 21 Νοεμβρίου , 2007 σε Μνήμες, αφιερωμένα