RSS

ΣΕ … ΨΑΧΝΩ …

21 Νοέ.

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

– Και πρόσεχε … Δεν θα μιλάς σε ξένους …. Ιδίως αν … Μην ξεχνάς ….. Στη Βυρηττό …
Ήταν η τελευταία συμβουλή – εντολή – απειλή της μάνας μου , πριν ανεβώ στο τραίνο .Το τραίνο που θα μου χάριζε το πρώτο μοναχικό μου ταξίδι στην Αθήνα .Καλοκαίρι του 1964 και με ένα «ΑΡΙΣΤΑ» να φιγουράρει στο Ενδεικτικό της Γ’ Γυμνασίου του 6τάξιου Θηλέων της μικρής μας πόλης,κέρδισα το δικαίωμα να ταξιδέψωο λ ο μ ό ν α χ η στην Αθήνα σαν διακοπές σε σπίτι φίλων . Δικαιολογημένοι οι φόβοι και οι ανασφάλειες της μητέρας μου , αν σκεφτεί κανείς το …. μακρυνό της εποχής εκείνης . Πάντα με φοβέριζε με την …. Βυρηττό …. Εκεί , σ’αυτό το φοβερό για τα μικρά αθώα κορίτσια μέρος , θα κατέληγα αν συνήθιζα να μιλάω με άγνωστους άντρες , ιδίως μ’ αυτούς που θα μου συστήνονταν σαν κάποιοι σπουδαίοι , επώνυμοι , διάσημοι . Στην ουσία , θα ήσαν φαύλοι και αχρείοι σωματέμποροι , που με υποσχέσεις και άλλα «καλούδια» θα με οδηγούσαν στην … οδό της Απωλείας και θα κατέληγα να …. χορεύω τον χορό της κοιλιάς στη Βυρηττό , προς τέρψιν των δισεκατομμυριούχων Αράβων μεγιστάνων . Αν και δεν μου φαινόταν και τόσο τρομερό , το να …. χορεύω στη Βυρηττό , εν τούτοις η Βυρηττός διογκώθηκε στα παιδικά μου μάτια , σαν η επίγεια Κόλαση , όπου θα με έστελνε σούμπιτο , ο πρώτος τυχών … άγνωστος , ψευδοεπώνυμος άντρας , που θα είχα την αφέλεια να του απευθύνω τον λόγο ….. Έτσι , μ’ αυτήν την νουθεσία και το «μην ξεχνάς …. στην Βυρηττό…» , μπήκα εκείνο το ζεστό απομεσήμερο στο τραίνο για την Πρωτεύουσα ….

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά , σε ποιο σταθμό ακριβώς , ανέβηκε στο τραίνο …. Είχε σκοτεινιάσει από ώρα . Πάντως , ήταν μετά την Θεσσαλονίκη . Μπορεί στην Κατερίνη ή στην Λάρισα … Δεν θυμάμαι πια ….. Δεν θα τον έλεγες ψηλό … Αδύνατος , ξερακιανός , μυώδης . Απροσδιορίστου ηλικίας …. μάλλον νεαρός , 30άρης ; ίσως …. Ασχημούλης , με μια «χαμογελαστή όμως , λαμπερή ματιά …. Αυτό το θυμάμαι …. Είχα όλη την ευχέρεια να τον παρακολουθώ πίσω από το περιοδικό που κρατούσα και καμωνόμουν ότι διάβαζα … Το βαγόνι , μισοάδειο . Δίπλα μου , παραδίπλα , μπροστά και πίσω από το κάθισμα μου , κανείς …. Ήρθε η καρδιά μου και πετάρισε και κράτησα ελαφρά την ανάσα μου όταν χωρίς να με κοιτά , πλησίασε , τοποθέτησε με προσοχή την μικρή του χειραποσκευή στο δίχτυ , πάνω απ’ το κεφάλι μου και … θρονιάστηκε δίπλα μου ….. Μια ταραχή , «γρατζούνισε» την ψυχή μου όταν με κοίταξε , με ένα πλατύ χαμόγελο και …..
– Με λένε Δημήτρη και πηγαίνω στην Αθήνα …. Εσένα ;
– ……………. (μούγκα) . [ Η καρδιά μου έπαιζε ντραμς σαν σε συναυλία χεβυμεταλλάδων] .
– Δεν θα μου μιλήσεις ;
– ……. Όχι ….. [αυτό το είπα από μέσα μου] .
Ωστόσο πρέπει να το άκουσε , γιατί ξεδίπλωσε μια εφημερίδα και καμώθηκε κι αυτός ότι διαβάζει . Μετά από μισή ώρα , άρχισα να ψιλοχαλαρώνω . Συγκεντρώθηκα σε ένα σταυρόλεξο …… » Ποιητής μας , που πρόσφατα βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας …. 7 γράμματα» …… «ΣΕΦΕΡΗΣ» σημείωσα ικανοποιημένη …. «Ντράμερ των Beatles – σε μία λέξη …. 9 γράμματα» …. Εντάξει , τα ήξερα τα Σκαθάρια (ποιος συνομήλικός μου δεν τα ήξερε εκείνη την εποχή) , μα …. σαν να «κόλλησα» λιγάκι , κάτι δεν μου ερχόταν στο μυαλό , σαν να τον έβλεπα μπροστά μου , μα το όνομά του ;;…. Κενό … τίποτα … Αν συγκεντρωνόμουν λιγάκι ; ….Αδύνατον … Και το «Αδύνατον» έγκειτο , στο ότι έννοιωθα το …. βλέμμα του συνταξιδιώτη μου , να χαϊδεύει το σταυρόλεξό μου …. Κρυφοκοίταζε …Οι κλειδώσεις μου «άσπρισαν» πάνω στο μολύβι που κρατούσα … αλλιώς θα … μού’ φευγε απ’ το χέρι ….
– ΡίγκοΣταρ …. (η φωνή του μου ακούστηκε σοβαρή …. Φτουουου …… το σημείωσα γρήγορα – γρήγορα)
– Τι κορίτσι είσαι εσύ , που γνωρίζεις τον Σεφέρη , αλλά όχι τον Ρίγκο Σταρ ; …. «…..Πήραμε τη ζωή μας λάθος , κι αλλάξαμε ζωή….» (μου σιγοτραγούδησε) …. Ξέρεις ότι αν … αλλάξουμε τη θέση στο κόμμα , αλλάζει και το νόημα του στίχου ; … Εσύ , τι λές ; Που να το βάλουμε το κόμμα ; …. (Ρε συ …. λες να μην είναι σωματέμπορος ; … Μάζεψα όλο το κουράγιο μου , και αποτόλμησα την μικρή μου υπέρβαση) …..
– Στο «λάθος» …. Αν ακολουθήσει το «Κι αλλάξαμε ζωή» , το ποίημα γίνεται πολύ αισιόδοξο …. μοιάζει να τα … μπορούμε όλα ….. (Θυμήθηκα τον φιλόλογό μας ….. αόριστα …. φευγαλέα) …..

Και ξαφνικά , όλα έγιναν … μαγικά . Ένας χείμαρρος ορμητικός ο Λόγος , παρέσυρε τους δισταγμούς , ένας χρωματιστός καπνός , γέμισε το βαγόνι , από λόγια , χαμόγελα, γελάκια , διηγήσεις , αναφορές , αναμνήσεις , περιγραφές , φλυαρίες, αερολογίες , παρεμβάσεις , συμφωνίες , ψιλομαλώματα , κουτσομπολιά , άλλοτε με ειρμό και άλλοτε όχι …. Μέχρι που ….
– Πώς είπες ότι σε λένε ; (εγώ !!!)
– Δημήτρη …. Με λένε Δημήτρη Μποντικούλη και πάω στην Αθήνα …. Είμαι ο πρωταθλητής της Ελλάδας στο ….βάδην …. (Η απειλή της Βυρηττού, έκανε μια στροφή 180 μοιρών και ξανακάρφωσε το βλέμμα της επάνω μου) . Είμαι και …. ζωγράφος … Ζωγραφίζω αρχαία Στάδια …. (η … Βυρηττός , με πλησίασε επικίνδυνα) . Είμαι και …. σκηνοθέτης …. όχι τίποτα σπουδαίο …. σαχλοταινίες , αλλά γνωρίζω και καλούς ηθοποιούς (μου έβαλε στο χέρι μια φωτογραφία – μια χαρούμενη αντροπαρέα …. ήταν και ο Νικολινάκος μαζί – …. Νόμισα πως μου … ενεχείρησε το αεροπορικό μου εισητήριο για Βυρηττό …. ήδη άκουγα ανατολίτικους σκοπούς και …. αραβικούς αμανέδες ) .

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
Τα ξημερώματα το τραίνο έφτασε στην Αθήνα μέσα σε μια …. απόλυτη σιωπή . Τα μάτια μου βουρκωμένα ατένιζαν το ζοφερό μου μέλλον . Τίποτα δεν μπορούσα πια να δω (ούτε το απορημένο του πρόσωπο) .Τίποτα δεν μπορούσα πια να ακούσω (ούτε τις απορημένες του λέξεις) . Δεν έννιωθα τίποτα … μόνο ντροπή …. φόβο …. Αιωρούμουν πάνω από μια έγχρωμη , φανταχτερή , πολύβουη , αμαρτωλή πόλη …. της Απωλείας της Ασωτίας , της Μεγάλης Ντροπής …. Την Βυρηττό …….
Στην πλατφόρμα της αποβίβασης μας , με πλησίασε και βάζοντας μου ένα διπλωμένο χαρτάκι στο χέρι …..
– Είναι το τηλέφωνο και η διεύθυνσή μου στην Αθήνα …. Αν χρειαστείς κάτι … αν θελήσεις τίποτα …. Να μη χαθούμε … ε ;…. Ούτε το όνομά σου δεν μου είπες …. Μου το είπες ; …Όχι … θα το θυμόμουν …
Χάθηκε μέσα στο πλήθος …. Κοντός ήταν …. τώρα που το θυμάμαι καλύτερα … ναι , ήταν κοντός …. Πάει … χάθηκε …
Ο άνθρωπος , είναι επιρρεπής στην αμαρτία …. Έλκεται , θαμπώνεται , ξεγελιέται , γοητεύεται από την αμφίβολη ομορφιά της . Εκεί , πάνω στην πλατφόρμα αποβίβασης του Σταθμού Λαρίσης , περιβαλλόμενη από μια Άλω απόλυτης σιωπής , άνοιξα το διπλωμένο χαρτάκι και το διάβασα :
«Μπράβο μικρή μαθήτρια …. Μείνε έτσι …. Μην αλλάξεις ποτέ … (Γίνε εσύ η Αλλαγή , που θέλεις να δεις στον Κόσμο – MAHATMA GANDHI)»
Η … Άλως της σιωπής … έσπασε σε χίλια κομμάτια . Η Πραγματικότητα , όρμηξε μέσα μου , πάνω , κάτω , ολόγυρά μου με την ορμή ενός τυφώνα …. Τσαλάκωσα το χαρτάκι , το ζούληξα , το τυράννησα μεσα στη χούφτα μου και όταν έγινε μια μικρή μπαλλίτσα το … έβαλα στο στόμα μου και πλησίασα προς τους φίλους των γονιών μου , που με περίμεναν και μου έγνεφαν ήδη με χαρά ….
Ώσπου να φτάσουμε στο Παλιό Φάληρο , όπου ήταν το σπίτι τους , ……. το είχα ήδη καταπιεί .
40+»κάτι» , χρόνια μετά , ανακάλυψα , πως όσα μου είχε πει , ….. ήταν αλήθεια .

**********************************************************************

Αφιερωμένο στον Allu-Fun-Marx που με το ποστ του «Ο Κοκτό , ο Πάτρικ Μόμπεργκ και οι κλώνοι της στήλης «σε είδα» , έγινε αιτία , να ανασύρω από το πουγγί με τις αναμνήσεις  μου , αυτή την ιστορία , που είναι πέρα για πέρα αληθινή ….

**********************************************************************

– Δημήτρη Μποντικούλη …… Αν υπάρχεις κάπου σ’ αυτόν τον πλανήτη …. να ξέρεις , ότι σε ψάχνω …. Σε ψάχνω , για να σου πω …. το όνομά μου , αυτό , που φοβούμενη την ….άθλια την Βυρηττό , δεν σου είπα τότε …..

 

 

 

 
29 Σχόλια

Posted by στο Νοέμβριος 21 , 2007 in Μνήμες, αφιερωμένα

 

29 responses to “ΣΕ … ΨΑΧΝΩ …

  1. Sotiris K.

    Νοέμβριος 21 , 2007 at 23:26

    Μα ναι υπάρχει! Ήταν αθλητής του Παναθηναϊκού!
    Τώρα είναι φωτορεπόρτερ σε αγώνες στίβου, εκεί τον έχω δει αρκετές φορές δηλαδή!
    Προσπαθώ να θυμηθώ πού τον είδα τελευταία φορά, αλλά γέρασα κι εγώ και δεν θυμάμαι…

     
  2. Sotiris K.

    Νοέμβριος 21 , 2007 at 23:33

    και δες εδώ

     
  3. Allu Fun Marx

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 08:00

    Kαλημέρα Σίλια
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση. Πολύ όμορφο ποστ.
    Ο κύριος Γκούγκλης βγάζει αρκετά στοιχεία για τον Δημήτρη Μποντικούλη, όπως επισημαίνει και ο Σωτήρης.
    Ο τηλεφωνικός κατάλογος όμως του ΟΤΕ online (στο http://www.whitepages.gr ) βγάζει μόνο μία εγγραφή. Γιατί δεν δοκιμάζεις ;
    🙂

     
  4. tdjm

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 08:29

    Kαταπληκτικό ταξίδι!!!!

    Προσυπογράφω κι εγώ στο να δοκιμάσεις να τον βρεις και να του πεις το όνομα σου!!

     
  5. stixakias

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 10:43

    κοίτα να δεις πόσο απλό ήταν να τον βρεις τελικά…

     
  6. Γρηγόρης

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 16:08

    αντί σχολίου:

    http://www.eikastikon.gr/zografiki/bodikoulis_cv.html

    είναι πολύ απλό να τον βρεις…

    (μ αρέσει αυτό το ταξίδι στις μνήμες)

     
  7. με το φεγγαρι αγκαλια

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 18:35

    εε καλα τωρα τον εχεις βρει ηδη..μη μου πεις…!!
    :)))

     
  8. Γρηγόρης

    Νοέμβριος 22 , 2007 at 19:29

    @Sotiris K.

    Συγνώμη δεν είχα δει ότι βάλαμε το ίδιο link.
    Η πρωτιά σου ανήκει.

     
  9. christos76

    Νοέμβριος 23 , 2007 at 00:30

    Κοίτα να δεις που παραλίγο θα σε έπαιρνε μαζί του στην άπω ανατολή…και που ξέρεις ίσως κα ι στη Βηρυτό και θα έβγαιναν οι φόβοι αληθινοί.
    http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14761&m=A59&aa=1
    Η θεματολογία αυτή είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, με είχε απασχολήσει φοιτητή στο τμήμα σκηνοθεσίας στο Μόναχο όπου και έφτιαξα μια αντίστοιχη ιστορία δύο ανθρώπων που όταν πλησιάζουν ο ένας τον άλλο κάτι τους τραβά την προσοχή με αποτέλεσμα να αγγίξουν ο ένας τον άλλο χωρίς να γνωριστούν. Σίγουρα σπουδαίο συναίσθημα το ατελέσφορο της γνωριμίας, ποτέ δεν κατάλαβα το φόβο της γυναίκας, έναν τόσο μεγάλο φόβο που της αλλάζει τη ζωή, γιατί;

     
  10. Μαρία

    Νοέμβριος 23 , 2007 at 10:41

    Και με το φόβο της Βυρηττού και χωρίς, το ίδιο πιστεύω πως θα κάναμε οι περισσότεροι. Καλά… έφαγες το σημείωμα;;;;; Φιλιά και καλημέρες 🙂

     
  11. γητευτρια

    Νοέμβριος 23 , 2007 at 22:45

    Φοβερή η μαμά σου! Ευφάνταστη! Άκου απειλή! Το να χορεύεις στην Βυρηττό όντως είναι η απόλυτη φρίκη! χαχαχαχαχα
    Πάντως δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα να μιλήσεις με τον κ. Μποντικούλη! Τις φοβάμαι εγώ τις προκλήσεις της μοίρας. Προσωπικά τις αποφεύγω. Χαλούν ισορροπίες φτιαγμένες με κόπο. Φυσικά το πιο πιθανό και να του μιλήσεις, είναι να χαρείτε αμοιβαίως και να πείτε καλές γιορτές!
    Αν όμως, λέω αν, σπάσει ο διάολος το ποδάρι του; Για σκέψου λίγο τη Βυρηττό… χαχαχαχαχα
    Φιλιά… είσαι απίστευτη! Ζωή τρικυμιώδης… πολύ μου αρέσει… 😉

     
  12. suspect

    Νοέμβριος 24 , 2007 at 14:48

    Νομιζω οτι ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛΟΙ περιμενουμε τη συνεχεια….

     
  13. Manos S.

    Νοέμβριος 24 , 2007 at 22:33

    Στείλε του πακέτο… 🙂

     
  14. silia

    Νοέμβριος 25 , 2007 at 00:02

    @ ΟΛΟΥΣ
    Σε όλους τους διαδικτυακούς φίλους , που με … διάβασαν , που προσπάθησαν να βρούνε και να προσφέρουν κάποια πληροφορία , που κοπίασαν , που νοιάστηκαν , που ενδιαφέρθηκαν , … έχω να πω , ένα μεγάλο «ευχαριστώ» …. Όταν άρχισα να ασχολούμαι με το διαδίκτυο και να γράφω σ΄αυτό το ιστολόγιο , ποτέ δεν πίστευα , πως θα υπάρξουν άνθρωποι με ….. nicks … που θα νοιαστούν για μένα …. Έκανα λάθος , το ομολογώ …. Οι φίλοι , μπορούν να … ξεπηδήσουν από παντού και … για μια ακόμα φορά , σας ευχαριστώ όλους .
    …. Όμως , καλοί μοι φίλοι , ο λόγος μου ήταν …. ρητορικός . Το «Σε … ψάχνω» προς τον συνταξιδιώτη μου εκείνου του πολύ μακρυνού μου σιδηροδρομικού ταξιδιού , είχε την έννοια της αναζήτησης μιας χαμένης αθωότητας . Την έννοια , του ότι όσο πιο πολλές φορές μπορούμε να φέρνουμε στο νου μας τις γλυκές μας παιδικές στιγμές , τόσο πιο πολύ γλυκαίνει το … αδιάφορο και ενίοτε πικρό «σήμερα» . Την έννοια του ότι , όσα χρόνια κι αν περάσουν , αν θα αξιωθείς να δεις την αλήθεια , όσο κι αν έρχεται σε αντίθεση με τα «κάστρα» που έχτισες μέσα σου … ομολόγησέ την , γιατί τίποτε δεν είναι πιο σπουδαίο από την Αλήθεια .
    Εχω να σας πω ακόμη , πως :
    @ Sotiris K. : Η τελευταία αναφορά στο διαδίκτυο για αυτόν είναι πριν ενάμισυ χρόνο …. Ίσως γι αυτό να μην θυμάσαι … Μέσα σε ενάμισυ χρόνο πολλά μπορούν να συμβούν σε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο . Δεν λέω ότι έπαθε κάτι … αλλά λέω ότι μπορεί να συμβαίνει και αυτό
    @ Allu Fun Marx :Όλου του κόσμου οι αφιερώσεις , σου αξίζουν καλέ μου …. Πολύ πριν μου πεις τη γνώμη σου , είχα τηλεφωνήσει στο 11888 , αλλά …. μέχρι εκεί , το γιατί βρίσκεται και στην απάντηση που έδωσα στον Sotiris K…… Ξέρεις γιατί φοβάμαι να ακούσω την φράση «δυστυχώς ο Τάδε … δεν υπάρχει πια» ; Γιατί είμαι κι εγώ ηλικιωμένη .
    @ tdjm: Πάντα τα ταξίδια στις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων είναι μαγευτικά .
    @ stixakias : Ποτέ δεν είπα , πως ήταν δύσκολο .
    @ Γρηγόρης : Δεν είναι απλό Γρηγόρη …. Απλό είναι να βρείς τηλέφωνα και διευθύνσεις . Τα ταξίδια στις μνήμες , είναι από τα ωραιότερα του κόσμου .
    @ με το φεγγαρι αγκαλια : Έχω βρει τα τηλέφωνα και την διεύθυνσή του …. σχεδόν τίποτα δηλαδή .
    @ christos76 :Αυτό το «σπουδαίο συναίσθημα για το ατελέσφορο της γνωριμίας,» αξίζει τον κόπο να το κουβεντιάσουμε και να το αναλύσουμε διεξοδικά .
    @ Μαρία : Αν το … έφαγα , λέει ; … Η ιστορία Μαρία μου είναι πέρα για πέρα αληθινή
    @ γητευτρια : ΟΛΗ , μα όλη η ουσία αυτής της θεωρητικής αναζήτησης (στην ουσία …»ΜΗ αναζήτησης» βρίσκεται σ’αυτό που λές : «Φυσικά το πιο πιθανό και να του μιλήσεις, είναι να χαρείτε αμοιβαίως και να πείτε καλές γιορτές!…..» . Αυτό είναι που με φοβίζει πιο πολύ …. Πάλι με έκανες και δάκρυσα .
    @ suspect : Αυτές οι ιστορίες είναι φτιαγμένες για να …. τελειώνουν εδώ … Κάθε άλλη συνέχεια θα τις έκανε φτηνές .
    @ Manos S. : Μάνο , γλυκέ μου , ντιλίβερυ εννοείς ;
    ——————————————-
    Καληνύχτα σας …….

     
  15. nekko

    Νοέμβριος 25 , 2007 at 08:40

    Γειά σας και από μένα.
    Διαφωνώ καθέτως.
    Αν αυτός ο ανθρωπος είναι στη ζωή και αν βεβαίως έχει σώας τας φρένας , η ενθύμησις του περιστατικού, ενδεχομένως και η ανάγνωση του μπλόγκ από τον ίδιο θα φέρει κατι περισσότερο από»χαρηκα και καλές γιορτές».
    Διάφορα περιστατικά της ζωής μας γράφουν ποικιλοτρώπως.
    Τι να θυμάται άραγε ο ίδιος?
    Το θυμάται καθόλου?
    Αυτός ο ανθρωπως καταλαβε πολύ περισσότερα για εσάς, πολύ περισσότερα από όσα καταλαβαίνατε εσείς για τον εαυτό σας τότε.
    Το να μας ευχηθεί «καλές γιορτές» ένα περιστατικό της νεότητας μας δεν μου φαίνεται και λίγο.
    Εμένα θα μου άρεσε πολύ να διάβαζα σε αυτό το μπλόγκ ένα σχόλιο από τον ίδιο.
    Βεβαίως υπάρχει το ενδεχόμενο να μην είναι μαζί μας πιά, αν είναι όμως , εύχομαι και στους δυό σας
    Καλές Γιορτές.
    ocgb

     
  16. nerina

    Νοέμβριος 27 , 2007 at 10:08

    Ακόμα μια Βηρυττός μέσα σας, αλλά με το πρόσωπο που της δώσατε εσείς.
    Καλή σας μέρα
    Υ.Γ. Και εγώ με το δικό σας τρόπο θα τον εψαχνα

     
  17. onionfava

    Νοέμβριος 27 , 2007 at 17:22

    Συγκλονιστική ιστορία… για δεύτερη φορά το όνομα σου συνδέεται με ένα κόμπο στο λαιμό… καλό βράδυ…

     
  18. Παράθεμα: Silia « onionfava.com
  19. silia

    Νοέμβριος 28 , 2007 at 20:15

    @ nekko
    Εχεις δίκιο για το … τί και πόσα κατάλαβε αυτός , σε σύγκριση με μένα ….
    Όσο για το αν θυμάται , ας μην ξεχνάμε , πως εγώ ήμουν ένα … ανώνυμο παιδί , που όλα σ’ εκείνη τη φάση της ζωής , σου φαίνονται μαγικά και σπουδαία , και σπάνια φεύγουν από μέσα σου . Αυτός ήταν ήδη ένας ενήλικος και μάλιστα , «επώνυμος» και γι αυτόν , η ιστορία αυτή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα συμβάν , από τα χιλιάδες χιλιάδων , που μας συμβαίνουν καθημερινά μέχρι να «κλείσουμε το κουμπί» … και «ασπρίσει» η … οθόνη μας .
    …………………………………
    Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η απάντηση μου στο σχόλιό σου , μου έφερε μια ελαφριά μελαγχολία …

     
  20. silia

    Νοέμβριος 28 , 2007 at 20:17

    @ nerina
    Τό ‘ξερα πως δεν ήμουν η μόνη που σκέφτομαι έτσι ….

     
  21. silia

    Νοέμβριος 28 , 2007 at 20:20

    @ onionfava
    Σ’ ευχαριστώ …
    Σ’ ευχαριστώ , τόσο πολύ ….. Δεν ξέρω τι να πω …. Με έχεις συγκινήσει …. δεν ήξερα ότι μπορούσε ένα γραπτό μου , να έχει τόση απήχηση , σε μια τόσο ευγενική ψυχή σαν τη δική σου .

     
  22. ΠΑΥΛΟΣ Γ.

    Δεκέμβριος 4 , 2007 at 11:26

    Αγαπητή κυρία η ανθρώπινη όσο και ευαίσθητη αυτή ιστορία σας πραγματκά με συγκίνησε, γιατί με πήγε και μένα πολλά χρόνια πίσω, στην εποχή της αθωώτητας. Ο Δημήτρης Μποντικούλης που «ψάχνεις» θα τιμηθεί τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου στις 6 μ.μ. στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για τη μεγάλη προσφορά του στον Αθλητισμό και την κοινωνία, Αν έλθετε μπορείτε να τον συναντήσετε. Το ταξίδι της ζωής είναι ατέλειωτο και πάντοτε συναρπαστικό.

     
  23. markos

    Δεκέμβριος 5 , 2007 at 09:52

    κερδισατε αλλον ενα πιστο αναγνωστη των σκεψεων σας.θα μου επιτρεψετε ομως να σας πω οτι απο τη στιγμη που διαισθανομαι οτι ειστε ενα ατομο που κυνηγαει την αληθεια και τη θεωρει μεγιστο αγαθο να παρετε το ρισκο και να συναντησετε αυτον τον ανθρωπο.η αληθεια πανω απο ολα.το κερδος που θα εχετε αν αυτος ο ανθρωπος σας κραταει στη μνημη του ακομα,ειναι μεγαλυτερο απο το φοβο του να σας εχει ξεχασει…ακομα και ετσι να ειναι ομως,θα ειναι υπερτατα τυχερος να γνωρισει ενα ατομο σαν και εσας απο την αρχη.και μη ξεχνατε ατρομητος δεν ειναι αυτος που δε φοβαται..ατρομητος ειναι αυτος που τρεμει απο φοβο αλλα βρισκει το θαρρος να νικησει το φοβο του..

     
  24. silia

    Δεκέμβριος 5 , 2007 at 20:07

    @ ΠΑΥΛΟΣ Γ.
    Μένω … τόσο μακρυά από την Αθήνα …. Και είμαι τόσο …. ανήμπορη στο να ταξιδέψω …..
    Δυστυχώς ….
    Θα είμαι όμως εκεί , με τον νου μου …. Είμαι τόσο περήφανη γι αυτόν …
    Θα βρω και ίσως την ευκαιρία να του … ψιθυρίσω το …. όνομά μου .

     
  25. silia

    Δεκέμβριος 8 , 2007 at 21:31

    @ markos
    Σ’ ευχαριστώ ….
    Από την ώρα που διάβασα αυτό το σχόλιο , άρχισα δειλά δειλά , να …. αναθεωρώ τις απόψεις και τις ιδέες μου περί … θάρρους . Είμαι μακρυά ακόμη , αλλά θα το παλέψω ….
    Σ’ ευχαριστώ …
    Δεν έχω να πω τίποτα άλλο ….

     
  26. DaisyCrazy

    Ιουλίου 16 , 2010 at 15:21

    τελικά αναρωτιέμαι βρε Αννούλα αν ήταν όντως τόσο μοναδικός και ξεχωριστός αυτός ο άνθρωπος ή αν εσύ τον είδες έτσι γιατί είσαι εσύ μοναδικός και ξεχωριστός άνθρωπος.

    μη γράψω πάλι πως με συγκίνησε η ιστορία σου. εννοείται.

    ίσως ήταν καλύτερα που δεν τον γνώρισες πιο πολύ κι έμεινε ατόφιος, σαν μάλαμα στο μυαλό και τη ζωή σου 🙂

     
    • silia

      Ιουλίου 16 , 2010 at 22:37

      @ DaisyCrazy
      Δεν ξέρω ούτε κι εγώ , αν ήταν τόσο σπουδαίος .
      Έμαθα όμως στα χρόνια που ακολούθησαν , ότι ήταν ένας καλός άνθρωπος και εκτός αυτού , «καλό» τον χαρακτήρισα , πολλά χρόνια μετά , όταν κατάλαβα , ότι … ό, τι μου είπε τότε ήταν αλήθεια (γιατί , ναι … Ο Δ. Μποντικούλης , ήταν και πρωταθλητής της Ελλάδας στο βάδην , και ζωγράφος , και σκηνοθέτης) . Ήταν αλήθεια και όχι μια «προσπάθεια» ενός … σωματέμπορα , που θα με έστελνε γραμμή στην Βυρηττό να χορεύω … belly-dance .

       
  27. Γς

    Αύγουστος 27 , 2013 at 02:01

    Πολύ ωραίο.
    Θέλω να διαβάσω τα σχόλια με την ησυχία μου, Μιά άλλη στιγμή.
    Κοίταξα στα κολυβογραπτά μου. Βτήκα ένα που έχει τη λέξη Μπερούτ.
    http://caktos.blogspot.gr/2013/03/13.html

     
  28. Γς

    Αύγουστος 27 , 2013 at 02:14

    Α ναί και μια δική μου ανάλογη «γλυκιά» περίπτωση στο αεροπλάνο:
    http://caktos.blogspot.gr/2013/02/blog-post_7115.html

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: