RSS

ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ … ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ

31 Ιαν.

– Αύριο … φεύγω …
– (…………)
– Ακούς ; … Αύριο , φεύγω … Από το χωριό ….. Από … κοντά σου …. Από την ζωή σου …
– (…………)
– Θέλεις να …. μείνω ; Κοντά σου εννοώ , γιατί κι εσύ , μια μέρα θα φύγεις από εδώ … Να μείνω στη ζωή σου ; ….. Γιατί δεν μιλάς ; πες μου κάτι ….
– ….. Τί να πω ρε Λευτέρη ; …. Τα έχουμε πει τόσες φορές …..
– Πες μου ένα «ναι» … «Ναι Λευτέρη , μείνε» …. «Μείνε μαζί μου Λευτέρη» …. «Μη φεύγεις αύριο …. μη φύγεις ποτέ …. μείνε στη ζωή μου» …….
….Καλά …. καλά … μην λες τέτοια … Πες μόνο το όνομά μου … Πες «Αχ Λευτέρη» …. θα καταλάβω πως θέλεις να μείνω …. Έϊ …. μη μουτρώνεις …. κάτσε …… μέχρι αύριο το πρωί έχεις καιρό να το ξανασκεφτείς … Απόψε έχουμε γλέντι αποχαιρετιστήριο στο καφενείο …. Κεμπάπ από το Μέτσοβο …. Κρασί από την Ζίτσα …. πολύ κρασί …. Να πιείς … μπας και … μεθύσεις …. Αν μεθύσεις μπορεί να μπερδευτείς , μπορεί να πεις ….»Αχ , Λευτέρη» κι εγώ να μη φύγω αύριο …. Να μείνω στη ζωή σου …. Έϊ , έϊ , έϊ … μη θυμώνεις μωρέ … μη φεύγεις …. Το βράδυ … στο καφενείο … Θα περάσουμε καλά , θα δεις … Θα έρθεις ;
– Ναι …. θα ‘ρθώ .

…………………………………………………………………………..

Αυτό το κείμενο , αφιερώνεται σε όλους εκείνους , που όταν χρειάστηκε να βάλουν στο …. καντάρι και να ζυγιάσουν το «ΔΕΟΝ» και τον «ΕΡΩΤΑ» , ….. προτίμησαν το «ΔΕΟΝ» .
———————————————————————————
……………………………………………………………………………………………
Ήταν πράγματι όμορφο το γλέντι του αποχαιρετισμού ….. Καλοκαίρι του ’74 … Αμέσως μετά την Μεταπολίτευση …. Τα μέλη της ψυχής , λαχταρούσαν να … «ξεμουδιάσουν» , να τραγουδήσουν Θεοδωράκη , να πυροβολήσουν με τα «διμούτσουνα» τουφέκια ψηλά στον αέρα κοντά στον Θεό , που «μάλλον μας ξέχασε» , να αγκαλιαστούν και να μπλέξουν τα αξύριστα μάγουλα με τα δάκρυα της χαράς …… να θυμηθούν το «Βουνό» , και οι γυναίκες , να λύσουν τα μαντήλια , και να ανεμίσουν ξέπλεκα τα μαλλιά , σαν τις παλιές παντιέρες , χωρίς …. ντροπή …. όπως τότε ….
Έτσι κι έγινε …. Κι ήρθε το «λιαστό» κρασί κι έμπλεξε με τα «Παιδιά της Σαμαρίνας , γιατί είστε λερωμένα;» και με το «Λεβέντης εροβόλαγε» κι ο Γιαννούλης με το κλαρίνο , να παρακαλάει να τον … θάψουν μαζί του , σίγουρος πως δεν θα τον βρει το ξημέρωμα μετά από τόσο πιοτό , κι ο Λευτέρης να μένει σιωπηλός , περιμένοντας την ώρα του γυρισμού στο σπίτι …..
Λίγο πριν το ξημέρωμα η Μαρία , η χήρα του καφετζή έγειρε και μου ψιθύρισε ; «Μπορείς να σταθείς όρθια μέχρι το σπίτι ;» ….. «Μπορώ» αποκρίθηκα … Κι αμέσως μετά στάθηκε στη μέση του μαγαζιού και …. : «Όλοι στα σπίτια σας , παλιοζαγάρια …. Φτάνει … Ξημέρωσε» .
Το καφενείο , άδειασε χωρίς πολλές διαμαρτυρίες ….
Ο Λευτέρης κατηφόρησε μαζί μου …. Έβαλα φοβερή προσπάθεια να μη τρεκλίσω …. Ένοιωθα , πως αν με … άγγιζε έστω και φευγαλέα , δεν …. θα έφευγε την άλλη μέρα …. απ’ το χωριό …. από δίπλα μου …. απ’ τη ζωή μου ….
– Μη μ’ αγγίζεις ….
– Θα … πέσεις … Είσαι πιωμένη .
– Δεν είμαι …
– Είσαι …
– Όχι ….
– (……….)
Έφτασα … όρθια στο σπίτι …. Εφτά σκαλιά με χώριζαν απ’ την εξώπορτα .
– Μη μ’ αγγίζεις ….
– (………..)
Ανέβηκα με κόπο τα σκαλιά …. Έπρεπε , πάση θυσία , να μείνω όρθια …. Έσπρωξα την παλιά ξύλινη εξώθυρα , χώθηκα μέσα στο προστατευτικό πηχτό , γλοιώδες σκοτάδι του σπιτιού μου , κλώτσησα την πόρτα πίσω μου και …..
Οι αντοχές μου ήταν μέχρις εκεί . Αδύνατο να φτάσω μέχρι το κρεβάτι μου , στα τρία μέτρα . Έπεσα μπρούμυτα πάνω στα παλιά σανίδια του δωματίου , πίσω ακριβώς απ’ την εξώπορτα , και …. αποφάσισα να μείνω για να κοιμηθώ εκεί . Άκουσα τα βήματα του στη σκάλα ….. την ανάσα του πίσω από την ξύλινη θύρα …. περίμενε …. αφουγκραζόταν ….. μήπως και πώ το όνομά του …. μήπως και «σκίσω» σε χίλια κομμάτια το εισιτήριο του φευγιού , της μέρας που ξημέρωνε ….
Κρατούσα την ανάσα μου … τα μάτια μου βάρυναν …. κράτησα με κόπο το αναφυλλητό μου ….
Και τότε …. τον είδα . Καλοθρεμμένος , ευκίνητος , με δυο … κάρβουνα για μάτια και ασημένιο βελούδινο …. τρίχωμα , έρχόταν ίσα …. κατά πάνω μου ….
Ο ποντικός , που μήνες γνώριζα , μόνο από τις μικροζημιές που μούκανε μέσα στο σπίτι , που μού’ κλεβε το τυρί και το λαδόψωμο από τη φάκα , που «περιφρονούσε» τα ποντικοφάρμακα , που μου ροκάνιζε τις πόρτες , που μου έτρωγε τα λουλούδια που μου έφερνε ο Λευτέρης κάθε πρωί και κάποτε μου έφαγε και μια ολόκληρη σελίδα από την Εγκυκλοπαίδεια του «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ» (ΜΠΡΙΤΤΑΝΙΚΑ δεν υπήρχε τότε) ….
Η πρώτη μου αντίδραση , ήταν να …. τσιρίξω , αλλά το ….»ΔΕΟΝ» , βάρυνε πάνω στην πλάστιγγα και το βούλωσα . Με πλησίασε ακόμη λίγο … «Αχ , Λευτέρη» ήθελα να βογκήξω , αλλά στο … Χρηματιστήριο των Αξιών μου , βάρυνε μόνο το «ΔΕΟΝ» …. Αποφάσισα να …. κοιμηθώ …. Έπρεπε πάση θυσία να κοιμηθώ κι ας είχα μπρος στη μούρη μου τον φοβερό μου …. συγκάτοικο …. Τα μάτια μου έκλειναν …. κάτι πηχτό , έπνιγε τη φωνή μου …. Ζύγωσε ακόμη πιο κοντά …. σχεδόν με άγγιζε με τα μεγάλα του μουστάκια …. μου φάνηκε πως χαμογελούσε …..
– Θα …. κάτσω πάνω στη μύτη σου ….. Φώναξέ τον , να σε γλυτώσει …. Θα σε …. φάω ….. Θα σου … δαγκώσω τα αυτιά … φώναξέ τον …. θα κατουρήσω τα μαλλιά σου …. φώναξε ….. Θα γεννήσω μέσα στις τσέπες σου …. έλα … τελευταία σου ευκαιρία …. φώναξέ τον μέσα ….  Εισαι ηλίθια …. ηλίθια ….. ηλ…..
Παραιτήθηκα , εντελώς ….
– Κάνε ό, τι καταλαβαίνεις …..

ist2_2441787_pet_rat_thinks_the_cheese_may_be_suspect.jpgwar-and-peace-serigraph-c10008361.jpg
…. είπα , και βυθίστηκα στην αγκαλιά ενός …. αρχαίου παληκαριού , δίδυμου αδελφού του Θανάτου , γιού της Νύχτας και … ταπεινού υπαλλήλου του Μεγάλου Διόνυσου …. Μορφέας …..
…………………………………………………………….
Ξύπνησα νωρίς το απόγευμα …. Συννεφιά , ζέστη κι απόλυτη ακινησία .
Ανηφόρισα προς το καφενείο του χωριού . Ούτε σκυλί στο δρόμο … η μόνη ζωντανή παρουσία η Γιώργαινα , η χήρα του καφετζή …. Έμοιαζε να με περίμενε . Έφτιαξε αμίλητη τον καφέ και μου τον σέρβιρε με ένα πιάτο μουσταλευριά .
– Πάντως , σε … καμάρωσα ψες καθώς έφευγες . Άντρες μεγαλωμένοι με κρασοπαπάρα (ζεστό γλυκό κρασί με μπουκιές ψωμιού για …. παιδικό breakfast) , και δεν αντέξανε … τον Γιαννούλη σηκωτό τον πήγανε στο σπίτι …. Κι ο Αλέξης της Βάγιας έπεσε εδώ να , έξω , κοντά στη μπετονιέρα …. Μόνο εσύ , κορίτσι καλομαθημένο , της πόλης …. κι όμως έφτασες όρθια στο σπίτι …. Κι ο δάσκαλος …. δεν λέω …. αλλά αυτός δεν ήπιε σχεδόν καθόλου
–  (………….)
– Έφυγε ο δάσκαλος σήμερα , κατά τις 10 το πρωί … Είπε πως δεν θα … ξανάρθει … Το φθινόπωρο θα μας στείλουν καινούριο δάσκαλο , είπε … Μου ‘ πε τα … χαιρετίματα του να σου δώκω , όταν θα έρθεις για καφέ ….. Να μη σε ξυπνήσουμε είπε γιατί ήσουν κουρασμένη από το χθεσινό πιοτό …. μάλλωσε και τον Βασιλάκη του Τρύφανου , που κλώτσαγε ένα ντενεκεδάκι καθώς διάβαινε έξω από το σπίτι σου
……………………………………………………………
Παράτησα τον καφέ στη μέση και γύρισα στο σπίτι .
Μέσα σε μια ατμόσφαιρα αλλοφροσύνης , με τα μάτια θολωμένα απ’ τα δάκρυα , μάζεψα με προσοχή , όλα τα πιατάκια με το … ποντικοφάρμακο και όλες τις καπάντζες και τις συρμάτινες φάκες , που είχα κατά καιρούς στήσει …..
Αν μη τι άλλο , ο μικρός μου ποντικός , μ’ αγαπούσε … με νoιαζόταν ….. Προσπάθησε ….  Κι εδώ που τα λέμε , από εδώ και στο εξής θα ήταν ο μόνος που θα με … νοιαζόταν , όσο καιρό θα έμενα ακόμα , εκεί πάνω ….
 

39 responses to “ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ … ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ

  1. Γρηγόρης

    Ιανουαρίου 31 , 2008 at 19:28

    Αυτό το «μήπως» και το «αν» πόσες φορές δεν το έχουμε αναλογιστεί στη ζωή μας?
    Πόσες φορές δεν κουβαλάμε το βάρος μιας επιλογής που δεν έγινε , μιας κραυγής που δεν βγήκε όταν έπρεπε?

    Αλλά επιλέγω την άποψη που λέει δεν υπάρχει «αν»!!!

    Καθένας πορεύεται και κάνει αυτό που τελικά του αξίζει ή του αρμόζει!
    Διότι ο κύκλος του «αν» είναι ατελείωτος.

    Προτιμώ το ρόλο του ποντικού… να γλιτώνω από τις γνωστές φάκες , να διαβάζω τις εγκυκλοπαίδειες έστω και μέσα από το στομάχι μου και… να έρχομαι πρόσωπο με πρόσωπο με σένα!!!

    Και είμαι σίγουρος ότι εκείνο το βράδυ και ο ποντικός είχε δίλημμα αν πρέπει να κάνει την εμφάνιση του ή όχι.
    Το «αν» του ποντικού απέτυχε. Σκεφτόταν : «αν εμφανιστώ που θα πάει δεν μπορεί θα φωνάξει…!»
    Εσύ όμως διέψευσες το «αν» του ποντικού.

    Και το «ΔΕΟΝ» δεν μπορεί να συγκριθεί με τον «ΕΡΩΤΑ» .
    Διότι ο έρωτας είναι το «ΔΕΟΝ» της ζωής.

    Και «αν» όλα τα τελευταία λόγια σου μοιάζουν φιλοσοφίες… ίσως αυτό το «αν» να είναι το πιο αληθινό!
    ________________

    (όπως και να ’χει το ταξίδι μέσα από τα κείμενά σου είναι υπέροχο)

     
  2. mamma

    Φεβρουαρίου 1 , 2008 at 00:42

    Τελικά, είτε προτιμήσει κάποιος το ΔΕΟΝ είτε τον ΕΡΩΤΑ, ίδιος είναι ο πόνος. Μου κάνει εντύπωση.

    Αχ, Λευτέρη!

     
  3. Νεφελόεσσα

    Φεβρουαρίου 1 , 2008 at 00:59

    Το «δέον» είναι και «ον». Ανάλυση, απόρριψη, σύνθεση σκέψεων, συνειρμών και συναισθημάτων.
    Θα έλεγα πως, όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός μπορεί να είναι και σωτήριο.
    Αυτό το «δέον» εμένα μου προκαλει δέος. Γιατί ο έρωτας που μπορεί να απερρίφθη για χάρη του έμεινε στο επίπεδο του μύθου και δεν ευτελίστηκε ποτέ από μια μέλλουσα πραγματικότητα. Ή γιατί η τότε απορρίψη οδήγησε τη ζωή σε δρόμους άλλους, που έφεραν πολλά, ακόμα και έρωτες, τρανότερους και πολυτιμότερους.

    Ν.

     
  4. ritsmas

    Φεβρουαρίου 1 , 2008 at 19:14

    Εγω Σιλια θα προτιμούσα τον ερωτα , οχι γιατί δεν γνωριζω τις παγίδες και τις τρελες του , αλλα γιατί μου μοιάζει πιο πολύ με μεστή ζωή. Γι αυτό.
    σε φιλω
    καλο σαββατοκυριακο
    ριτς

     
  5. το τέρας της αμάθειας

    Φεβρουαρίου 1 , 2008 at 22:16

    ΑΧ, ΛΕΥΤΕΡΗ!!!

     
  6. γητευτρια

    Φεβρουαρίου 2 , 2008 at 01:17

    Καλά η αφήγηση όπως πάντα τέλεια. Οι λεπτομέρειες συγκλονιστικές. Σα να ήμουνα εκεί, τα είδα όλα. Αλλά δεν κατάλαβα γιατί το Δέον υπερίσχυσε του Έρωτος. Ήταν παντρεμένος; Ήσουν δεσμευμένη; Από την αφήγηση δε φάνηκε. Και αυτό που κατάλαβα είναι ότι η λογική σου σε ώθησε να απορρίψεις γιατί προφανώς είχες άλλα σχέδια. Αν είναι έτσι, δεν ήταν έρωτας. Κι ο καημένος ο Λευτέρης ήταν καμμένος από χέρι και το ήξερε…

    Ανυπομονώ για κουβέντα… 😉

    Φιλιά πολλά !!!

     
  7. faros

    Φεβρουαρίου 2 , 2008 at 20:29

    Τώρα σε κατάλαβα …
    Καταπληκτικό κείμενο, να πω αν θέλεις τούτο:
    Άσε το δέον και τον έρωτα για μένα ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ είναι το παν, είτε καλές είτε σε πονάν!
    Εύχομαι να είσαι καλά, έχεις φοβερή πέννα.

     
  8. suspect

    Φεβρουαρίου 2 , 2008 at 20:35

    το κειμενο μου θυμισε την τελευταια φραση της αριστουργηματικης ταινιας του Πολανσκι:

    forget it Jake…
    This is Chinatown…..

     
  9. μούργος

    Φεβρουαρίου 2 , 2008 at 21:05

    σαν συγγνωμη μου φανηκε .
    πολυ καλο ποστ, κατα τ’ αλλα με καλυψε απολυτα η γητευτρια
    υ.γ. και φυσικα ειμαι με το λευτερη

     
  10. Sotiris K.

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 01:32

    Εγώ, αν μου πέφτει λόγος, είμαι μαζί σου…

     
  11. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 19:57

    @ Γρηγόρης
    «….Το «αν» του ποντικού απέτυχε. Σκεφτόταν : «αν εμφανιστώ που θα πάει δεν μπορεί θα φωνάξει…!»
    Εσύ όμως διέψευσες το «αν» του ποντικού….»
    ——————————
    Ήταν η πρώτη φορά που …. διαψεύδονταν το «αν» του ποντικού …. Ήταν η πρώτη μεγάλη «σφαλιάρα» στην αλαζονία και την ματαιοδοξία του …. Από τότε και στο εξής , έμαθε να … προσέχει με τις γυναίκες ….
    Πλάκα κάνω … Απλά , προσπαθώ να μην … μελαγχολήσω .

    @ mamma
    Απλά , … όπου μπαίνει ο ΕΡΩΤΑΣ , όπως και να έχει το θέμα …. η κατάληξη είναι ο πόνος ….. είτε συγκρίνεται … είτε επιλέγεται … είτε αποδιώχνεται , πάντα η κατάληξη είναι ο πόνος …. Σε όποιο παιχνίδι μπαίνει ….
    Το πιο παράξενο δε από όλα , είναι ότι τις περισσότερες φορές , … το ξέρουμε …

     
  12. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 20:25

    @ Νεφελόεσσα
    Έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ δίκιο …. Μπορεί το «ΔΕΟΝ» , να φαντάζει σκληρό και ανελέητο κάποτε , αλλά έιναι …. δημιουργικό , πλάθει όμορφα πράγματα , προστατεύει ιδέες και ανοίγει νέες σπουδαίες προοπτικές … Αρκεί να έχεις την υπομονή να περιμένεις την ωρίμανση των δημιουργημάτων του ….
    Εντάξει …. όχι πάντα … Άλλωστε ένα … παιχνίδι είναι η ζωή … όπου εσύ , είσαι υποχρεωμένος να ποντάρεις … Ε , … άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις .

    @ ritsmas
    Ούτως ή άλλως , ο καθένας μας , είναι υπόλογος μόνο στον εαυτό του και μόνος του υφίσταται τα κέρδη και τις ζημιές των επιλογών του ….
    Άλλωστε το είπε και η mamma λίγο πιο πάνω :»είτε προτιμήσει κάποιος το ΔΕΟΝ είτε τον ΕΡΩΤΑ, ίδιος είναι ο πόνος. »
    Και τις δικές μου ευχές και τα φιλιά .

     
  13. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 21:13

    @ το τέρας της αμάθειας
    ….???
    Τι καλέ ;;; Σου προέκυψε ποντικός ; Μην τον διώχνεις …. Αφουγκράσου τον … άκουσε τί έχει να σου πει … Τα ποντίκια , στη φάση του «διλήμματός» μας , πάντα κάτι σοφό έχουν να μας πουν …. Και όπως είπα και στον φίλο τον Γρηγόρη λίγο πιο πάνω …»Πλάκα κάνω … Απλά , προσπαθώ να μην … μελαγχολήσω»

    @ γητευτρια
    …. Ναι , ήμουν δεσμευμένη …. Αλλά , καμία «δέσμευση» δεν είναι απόλυτα …. απαγορευτική για τον ΕΡΩΤΑ ….
    Απλά , …. είναι αυτό , που …. πολύ σωστά … «κατάλαβες» .

     
  14. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 22:15

    @ faros
    Και να ήθελα να σου κρυφτώ , δεν θα μπορούσα ….
    Μόνο ένας άνθρωπος της κλάσης μου (της ηλικιακής κλάσης εννοώ) , θα μπορούσε να αντιληφθεί ότι αυτή η ιστορία ΒΑΣΙΚΟ σκοπό είχε να γυρίσω τις …. αναμνήσεις μου … προς το φως ….
    Έρχεται κάποτε η στιγμή για κάθε άνθρωπο , να έχουν οι αναμνήσεις του την σπουδαιότερη σημασία από όλες τις άλλες σημασίες …
    Σ’ ευχαριστώ .

    @ suspect
    Για το εξαιρετικά αμφιλεγόμενο και unhappy φινάλε του αριστουργήματoς του Πολάνσκυ «Chinatown» , καθώς και για την απουσία απ’ αυτό , του αισθήματος δικαιοσύνης και τιμωρίας, που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις χολλυγουντιανές ταινίες , λένε ότι φταίει η κακή ψυχολογία του ίδιου του Πολάνσκυ , από τον τότε πρόσφατο άγριο θάνατο (δολοφονία) της συζύγου του ….
    Για το δικό μου …. unhappy …. φινάλε σ’ αυτή την ιστορία , δεν ευθύνεται καμιά «κακή» μου ψυχολογία , γιατί απλά είναι το τέλος μιας …. πραγματικής ιστορίας …… Η ιστορία αυτή , είναι πέρα για πέρα , αληθινή … Δεν άλλαξα ούτε τα ονόματα , όπως κάνω συνήθως ….
    Όπως και να έχει όμως , σ’ευχαριστώ , πολύ , πολύ …. που μου γράφεις πως η ανάγνωση μιας ιστορίας μου σου έφερε στο μυαλό , ένα τέτοιο αριστούργημα της 7ης τέχνης . Με κάνεις περήφανη .

     
  15. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 22:36

    @ μούργος
    Φίλε «μούργος» ….. Εδώ και αρκετό καιρό , ήμουν μια κρυφή , σιωπηλή και πιστή σας θαυμάστρια …. μέχρι την στιγμή που είπατε αυτό το : «υ.γ. και φυσικα ειμαι με το λευτερη» …. Κι εσείς τέκνον Βρούτε ; Άντρες και γυναίκες πια …. όλοι με τον Λευτέρη ;….
    Η απάντηση μου και σε σας , είναι ίδια με αυτή που έδωσα στους φίλους «Γρηγόρη» και «το τέρας της αμάθειας» … δηλάδή ότι κάνω πλάκα , γιατί προσπαθώ να μην μελαγχολήσω …..

    @ Sotiris K.
    Λοιπόν … αυτό ήταν … Εξαντλήθηκα να προσπαθώ να μην μελαγχολήσω …. Φίλε Σωτήρη , αυτό το μικρό σας σχόλιο ήταν η σταγόνα , που ξεχείλισε , όχι το ποτήρι μου αλλά τα μάτια μου … Ώρες τώρα , προσπαθώ να μην κλάψω …. Μια μικρή σας λεξούλα :»είμαι μαζί σου» , έφθασε για να μου χαρίσει ένα λυτρωτικό (και τελικά αποζητούμενο) κλάμα …..
    Όχι γιατί είχα δίκιο για ότι έκανα στον εαυτό μου και στον Λευτέρη , αλλά , γιατί … έτσι … Γιατί είναι όμορφο στην ώρα της Δύσης , κάποιος να σου λέει ότι είναι μαζί σου …. είτε είσαι «εν δικαίω» , είτε «εν αδίκω» .
    Επέτρεψέ μου να θεωρήσω , ότι κι εσύ ίσως κάποτε στη ζωή σου επέλεξες …. το….. γ@#**#&νο το «ΔΕΟΝ’

     
  16. Nina C

    Φεβρουαρίου 3 , 2008 at 23:40

    Γιατί μπήκα εδώ, μου λες; Γιατί έπρεπε να το διαβάσω αυτό τώρα, απόψε; Γιατί δεν έπεσα να κοιμηθώ από τις 10.30′ όπως σκόπευα; Γιατί;

    Αχ, βρε Άννα και αχ, βρε…

    Και, όχι, εγώ δεν είμαι μαζί σου. Πονάω πολύ και δεν μπορώ… Σ’ αγαπάω, όμως, και σε καταλαβαίνω.

     
  17. tdjm

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 09:54

    To Δέον……..
    Ολη μου τη ζωή….λειτουργούσα επιλέγοντας αυτό που η καρδιά πρόσταζε….με άλλα λόγια τον έρωτα.
    Στα χρόνια που πέρασαν μια μόνο φορά επέλεξα το Δέον….και το μετάνιωσα οικτρά.
    Τούτες τις μέρες ένας ποντικός έχει καθήσει πάνω στον ώμο μου..και μου σιγοτρώει το αυτί…Διώξε με,διώξε….
    Επιλέγω πάλι το δέον…με την ελπίδα αυτή τη φορά να μου βγει σε καλό…..
    Αν και μέσα μου κάτι μου λέει πως τρέφω φρούδες ελπίδες…
    Κάποιοι είναι γεννημένοι για να πράττουν το δέον και να το υποστηρίζουν και να χτίζουν όμορφα τη ζωή τους πάνω σε αυτό…
    Εγώ ανήκω στους άλλους….σ αυτούς που πάντα θα έχουν έναν ποντικό να τους σιγοτρώει τα σωθικά…

    Καλημέρα….

     
  18. γητευτρια

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 13:11

    Έτσι ντε! Πες το να καταλάβουμε και να πονέσουμε το ίδιο! Γιατί όλοι το έχουμε δει το έργο με το ίδιο περίπου σκηνικό. Κι εγώ μια από τα ίδια έπραξα με ‘σένα, χωρίς το ποντικάκι σαφώς!!! 😉
    Πολύ πικρές αποφάσεις αυτές… πολύ κακά τα στεγανά της μονογαμίας. Γιατί να μη μπορώ να αγαπάω όσους θέλω; Δεν το κατάλαβα ποτέ, ούτε και πολλοί φυσικά κατάλαβαν εμένα… :)))
    Φιλιά! Καλή βδομάδα!

     
  19. faros

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 19:53

    Ρε παιδιά (στις κοπέλλες απευθύνομαι -μικρές και μεγάλες), θα γίνω κακός!
    Γιατί θεωρείτε ότιο έρωτας και η αγάπη πονάν;
    Δεν σας καταλαβαίνω! Όποιος αγαπάει και ερωτεύεται πραγματικά ΖΕΙ! Τα αχ και βαχ δεν πρέπει να βρίσκονται στο λεξιλόγιο σας. Τι μιλάτε για τους λεγόμενους ανεκπλήρωτους έρωτες; Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνω. Τί θα πει ανεκπλήρωτοι έρωτες, οι έρωτες είναι έρωτες το ανώτερο αίσθημα (το ανθρώπινο) και όποιος ή όποια το έχει αισθανθεί ξέρει τί θα πει ΖΩΗ.
    Και φυσικά οι ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ μας είναι το παν, όμως για ΚΑΛΟ και όχι για να κλαίμε, μα να χαιρόμαστε που τα ζήσαμε, ξέρετε πόσος κόσμος δεν τα έζησε και δεν ξέρει τι του γίνεται;
    Ψηλά το κεφάλι, κορίτσια, γιατί χωρίς εσάς δεν θα είμασταν κι εμείς απολύτως τίποτα!

     
  20. markos

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 20:24

    πολυ ωραιο κειμενο οπως παντα!θα μου επιτρεψεις ομως μια αφελης-παιδιαστικη ερωτηση…:ΑΝ ειχες δικαιωμα επιλογης ΤΩΡΑ αναμεσα στη παρεα του Λευτερη η’ του κυριου Μποντικουλη η’ καποιου αλλου που εχεις στο νου σου και σε εμας-τους διαβαζοντες τα κειμενα σου τι θα επελεγες…;

     
  21. Στιγμογράφος

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 22:01

    Ο έρωτας και το δέον σου silia είναι απλα ονοματα 2 δρομων εκ των οποιων εκεινη τη στιγμη επελεξες εναν..ΠΟΤΕ δεν θα μαθεις πως θα ηταν η ζωη σου αν διαλεγες τον αλλον αλλα εγω θα ελεγα οτι ειναι και λιγο βλακεια να σκεφτεσαι τους δρομους που ΔΕΝ επελεξες, παρα νομιζω καλυτερα να σκεφτεσαι τους επομενους..Φιλια στην παρεα,ειμαι πολυ καινουριος εδω.

     
  22. ethanandthecity

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 23:00

    το ομορφότερο σου, όσο καιρό σε διαβάζω…… ανάμεσα στον έρωτα και το δέον τελευταία δυστυχώς ή ευτυχώς επιλέγω το πρώτο……

     
  23. μούργος

    Φεβρουαρίου 4 , 2008 at 23:07

    Αγαπητή μου Άννα με τα σχόλια σας μας αποτελειώσατε και μας (και δεν εννοώ μόνο για την αποκάλυψη ότι είστε θαυμάστρια μου 😯 -που θα αναφερθώ πιο κάτω- )
    Να εξηγήσω κάτι στην αρχή.
    Κατά τύχη ήρθα στο μπλογκ σας. Άλλη μια φορά είχα μπει σε ένα πολύ χαριτωμένο ποστ για τα παρατσούκλια.
    Διαβάζοντας αυτό το ποστ όμως έμεινα.
    Γράφετε εξαιρετικά-το κείμενο αυτό είναι καλή λογοτεχνία για μένα- και το θέμα φωτιά.
    Όλοι έχουμε καεί (και από τις δυο πλευρές).

    Και τώρα να εξηγήσω για την επιλογή που έκανα στο υστερόγραφο μου.
    Από το κείμενο φαίνεται καθαρά ότι ΕΣΕΙΣ επιλέξατε να είναι πιο «συμπαθής» ο Λευτέρης.
    Για αυτό και σας έγραψα ότι μου φάνηκε σαν «συγγνώμη».
    Από το λεύτερη, από τη ζωή, από τις επιθυμίες σας, από ….
    Οπότε μη τα ρίχνετε αδίκως στους αναγνώστες του ποστ σας που παίρνουν θέση-χωρίς να σας γνωρίζουν προσωπικά- διαβάζοντας μόνο το κείμενο που ανεβάσατε.
    Και συνήθως τη κρίση μας την επηρεάζει το γεγονός πως θα συμπεριφερόμασταν ή πως έχουμε συμπεριφερθεί εμείς σε παρόμοιες καταστάσεις.
    Και σε αυτό είμαστε «παθόντες» (από τη μεριά του Λευτέρη)
    Από την άλλη έχω τη εντύπωση ότι κανένα νόημα δεν έχει να γίνονται τέτοιοι απολογισμοί στη ζωή μας μετά από τόσο καιρό παρά μόνο τη μελαγχολία μας όταν έρχεται περαστική στο μυαλό μας (αν γινόταν έτσι ή αλλιώς, πως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα κ.ο.κ.).
    Βέβαια και μόνο που είχατε το «θάρρος» να αποτυπώσετε τόσο όμορφα το γεγονός αυτό της ζωή σας, νομίζω ότι σας απελευθερώνει οριστικά από αυτό.
    Νομίζω….

    υ.γ.
    Τώρα για το … « Εδώ και αρκετό καιρό, ήμουν μια κρυφή , σιωπηλή και πιστή σας θαυμάστρια ….».
    Τι να πω;
    Ευχαριστώ;
    Και βέβαια θα το πω –είναι σχεδόν συγκινητικό- αλλά…
    Να υποθέσω ότι διαβάζετε και το μπλογκ μου ή μόνο τα σκόρπια σχόλια μου σε ελάχιστα μπλογκ;
    Να διαμαρτυρηθώ γιατί δεν μου αφήσατε ποτέ έστω ένα σχόλιο;
    Να υποθέσω ότι το αποφύγατε γιατί στα σχόλια στη λάσπη γίνεται το έλα να δεις, (υπάρχει γενικά ένα κλίμα χαβαλέ).
    Ότι και να είναι, είστε αδικαιολόγητη.
    Ναστε καλά! 🙂

     
  24. silia

    Φεβρουαρίου 5 , 2008 at 14:03

    @Nina C
    Γιατί μπήκες εδώ , αντί να πας για ύπνο ; ….
    …. Ειμαρμένη ….
    …. Κισμέτ ….
    …. Λάχεσις ….
    …. Μοίρα …
    Τί να πω ;….
    Όσο για το ότι δεν είσαι μαζί μου ….το καταλαβαίνω …. ίσως είσαι από την …. άλλη όχθη …. Όχι από την όχθη των … «θυτών» …. από την άλλη ….

    @ tdjm
    Το … «ΔΕΟΝ» , έχει πάντα την αξία του …. Όχι βέβαια η αυστηρή και τυφλή προσήλωση σ’ αυτό , αλλά η … έξυπνη και κατόπιν σκέψης , διαχείρηση του … Εντάξει , … δεν είναι τόσο ….»γκλάμουρους» , όσο ο «ΕΡΩΤΑΣ» , αλλά δεν χάνει ποτέ την αξία του .
    «Συνδιαλέξου» , με τους …. «ποντικούς» σου …. Μην τους απορρίπτεις , αλλά και μην τους θεοποιείς .

     
  25. silia

    Φεβρουαρίου 5 , 2008 at 18:58

    @ γητευτρια
    Kαι βέβαια , όλοι το έχουμε δει αυτό το έργο … Διαχρονικό … Έσπασε και θα σπάζει στο διηνεκές , ταμεία …. Κι εμείς θα πηγαίνουμε να το ξαναβλέπουμε πάλι και πάλι , μέχρις πλήρους εξοντώσεως … Γιατί έδώ , δεν ισχύει το γνωστό : «Η επανάληψη , είναι μήτηρ μαθήσεως» .

    @ faros
    Τιμή μας και καμάρι μας (βεβαίως-βεβαίως) και κέρδος μας ο κάθε έρωτας που ζούμε (καλά τα λες) …. Αλλά , πως να το κάνουμε ; …. Πονάει …. Πονάει ο … άτιμος . Κάτι σαν …. αποτρίχωση ένα πράμμα (χα , χα )

     
  26. silia

    Φεβρουαρίου 5 , 2008 at 20:17

    @ markos
    Aν και , ειλικρινά , δεν κατάλαβα το νόημα της ερώτησης σου , θα επιχειρήσω να δώσω μια απάντηση σ’ αυτό το σχόλιο σου .
    Επειδή είμαι … πραγματίστρια , επειδή είμαι απόλυτα προσαρμοσμένη με το …»νυν» , επειδή μπορεί να αγαπω τις αναμνήσεις αλλά ξέρω πολύ καλά που βρίσκομαι , ποια είμαι και τί επιζητώ και επειδή – στην τελική – είμαι (και το λένε όλοι όσοι με γνωρίζουν) ένα …. original realist person , ευθαρσώς σου δηλώνω , πως … προτιμώ την παρέα σας …..
    Άλλωστε ο Λευτέρης , δεν υπάρχει πια …. πέθανε πολύ νέος …. Όσο για τον κ. Μποντικούλη αποτελεί ένα παιδικό όνειρο και στην ηλικία που βρίσκομαι πια , τίποτε παραπάνω .
    Επιμένω και επαναλαμβάνω , προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως , ότι η απάντησή μου , είναι αυθαίρετη και ίσως ολίγον … ξεκρέμαστη , διότι , δεν κατάλαβα ακριβώς τι με ρωτάς …

    @ Στιγμογράφος
    Γνωρίζεις την … θεωρία του Χάους ; Λένε , πως το πέταγμα μιας πεταλούδας εδώ , μπορεί να προκαλέσει έναν καταστροφικό τυφώνα στην Κίνα …. Όλα είναι αλληλένδετα και …. μοιραία ….Το κάθε τί που συμβαίνει , προκαλεί όλα τα άλλα που συμβαίνουν , κι αν αυτό το κάτι , δεν … συμβεί , όλα τα άλλα που θα συμβούν , θα είναι διαφορετικά ….
    Δεν είναι παραλλήρημα όλα αυτά , ούτε … «τα έχω κοπανήσει» … Απλά θέλω να σου πω , πως ξέρω πολύ καλά , ότι δεν θα μάθω ποτέ πως θα ήταν η ζωή μου αν διάλεγα τον άλλο δρόμο …. και ότι το μόνο που ξέρω καλά , είναι ότι ο δρόμος του «ΔΕΟΝΤΟΣ» , που διάλεξα , δεν με απογοήτευσε (μέσα από την καρδιά μου στο λέω αυτό) . Όσο για το «ειναι και λιγο βλακεια να σκεφτεσαι τους δρομους που ΔΕΝ επελεξες,» , έχω να σου πω , (από καρδιάς επίσης) , πως ναι μεν μπορεί να με δέρνει και λίγο η … παρελθοντολαγνεία , αλλά είμαι πολύ καλά προσαρμοσμένη στην πραγματικότητα , και δεν ζω με … φαντάσματα . Και όσο και αν με βάρυναν τα χρόνια , συνεχίζω να κάνω όνειρα και σχέδια για το μέλλον .
    Η Ζωή είναι εδώ …
    Ζώ , σημαίνει ότι μου συμβαίνει κάτι …. ΤΩΡΑ .

     
  27. silia

    Φεβρουαρίου 5 , 2008 at 21:24

    @ ethanandthecity
    Λιγόλογος και σαφής ….( στο «ετυχώς ή δυστυχώς» σου , αναφέρομαι) .
    Ευχαριστώ για την καλή σου κριτική στα γραφόμενά μου .

     
  28. silia

    Φεβρουαρίου 5 , 2008 at 22:24

    @ μούργος
    Αγαπητέ «μούργος» , έχω να σας πω , τα εξής :
    1ον. «Κατά τύχη ήρθα στο μπλογκ σας» ….. Καλά μου τόλεγε ο … ωροσκόπος μου έμένα , ότι παρ’ όλο τον ανάδρομο Ερμή μου (τον ποιον ; ) , θα … ανοίξει η τύχη μου αυτή την εβδομάδα .
    2ον. «Γράφετε εξαιρετικά» …. Πέρα από κάθε πλάκα , νοιώθω φοβερά ευχάριστα και περήφανη , γιατί από ένστικτο μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είστε υψηλής αισθητικής άτομο .
    Σας ευχαριστώ για την κριτική σας .
    3ον. «Από το κείμενο φαίνεται καθαρά ότι ΕΣΕΙΣ επιλέξατε να είναι πιο «συμπαθής» ο Λευτέρης.» … Ακριβώς … και μπράβο σας για την παρατηρητικότητα και την αναλυτική σας ικανότητα (θα είσασταν ένας άριστος ψυχολόγος , αν δεν είσασταν …. αυτό που είστε τέλος πάντων) . Επέλεξα να είναι πιο συμπαθής ο Λευτέρης , λόγω … των ενοχών μου απέναντί του (Τα πράγματα , δεν είναι πάντα , αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά) .
    4ον. «κανένα νόημα δεν έχει να γίνονται τέτοιοι απολογισμοί στη ζωή μας μετά από τόσο καιρό»… Μα την πίστη μου , δεν κάνω απολογισμό ζωής εδώ (στα μπλογκ) …. Απλά σκαλίζω τις αναμνήσεις μου , τις αμαρτίες μου , τις ενοχές μου , τα γούστα , τους έρωτες όλα αυτά τα όμορφα δηλαδή , που δεν πρέπει ποτέ να τα … εγκαταλείπουμε στην λησμονιά .
    5ον. «Βέβαια και μόνο που είχατε το «θάρρος» να αποτυπώσετε τόσο όμορφα το γεγονός αυτό της ζωή σας, νομίζω ότι σας απελευθερώνει οριστικά από αυτό.»…. Ευστοχότατος …. !!! Εντυπωσιάστηκα ! …. Άλλωστε γι αυτό το γράφω και στον τίτλο του μπλογκ μου : «Αnna-Silia (δια της πληκτρολόγησης ψυχοθεραπεία) .
    6ον. «Να υποθέσω ότι διαβάζετε και το μπλογκ μου ή μόνο τα σκόρπια σχόλια μου σε ελάχιστα μπλογκ;» ….. Λάθος υποθέτετε καλέ μου …. Ο λόγος που έγινα και παραμένω μια φανατική θαυμάστριά σας , είναι απλά το …. avatar σας ….
    7ον.και τελευταίον . «Ότι και να είναι, είστε αδικαιολόγητη» ….. Βλέπετε καλέ μου φίλε ότι δεν είμαι αδικαιολόγητη …. αλλά έχω την ΑΠΟΛΥΤΗ δικαιολογία …..
    To avatar σας καίει καρδιές «μούργος»…. Σπέρνει πανικούς …. και η εμφανιζόμενη αθωότητα σας (το να μην το αντιλαμβάνεσθε δηλαδή) …. χειροτερεύει και διογκώνει τα πράγματα ….
    Καλό σας βράδυ .

    Καλέ μου φίλε «Μούργο»
    ‘Ολα τα παραπάνω αποτελούν ένα … συνοθύλευμα αληθειών , πικριών , χαράς και χιούμορ , ίσως και αποτυχημένου σε κάποια σημεία ….
    Η απόλυτη αλήθεια , είναι ότι νοιώθω πολύ χαρούμενη , που ήρθατε στο μπλογκ μου και ιδιαίτερα περήφανη , που μου κάνετε καλή
    κριτική .

     
  29. nerina

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 16:21

    Εγώ είμαι μαζί σας και αυτό όχι γιατί δε ξέρω ή δεν ήξερα το Λευτέρη, αλλά γιατί για μένα ο έρωτας όταν περιμένει επιβεβαίωση δε μπορεί να είναι το «δέον» με τίποτα.
    Και δε ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι ότι δεν ήταν «μόνο» οι ενοχές που θέλατε να ξορκίσετε με αυτό το κείμενο..
    Καλό σας απόγευμα

     
  30. stixakias

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 18:24

    Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να δημιουργείς μνήμες.

    Να τις δημιουργείς και να τις ξυπνάς.

    Γλυκά και επώδυνα…

     
  31. orelia

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 19:45

    εδω με «εστειλε» ο Σωτηρης
    κι ειχε δικιο
    το κειμενο σου ειναι πολυ καλο και σαν θεμα και σαν παρουσιαση-γραψιμο
    καλη νυχτα να εχεις!

     
  32. Dee Dee

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 19:48

    ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΑΝΑΡΤΗΣΗ!!!

     
  33. μούργος

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 20:38

    Αγαπητή μου Σίλια , εσείς πάτε σώνει και καλά να μου γκρεμίσετε ένα όνομα (ο Μούργος) που χτίζω με πολύ κόπο και ιδρώτα -βρώμικο, είναι αλήθεια- εδώ και πολύ καιρό.
    Ε, δεν θα σας αφήσω!
    Μένω ασυγκίνητος στα καλά σας λόγια και το μόνο που θέλω να πω είναι ότι δεν μου χρωστάτε τίποτα-ποτέ δεν κάνω κολακείες-, το χέρι σας που το έγραψε να ευχαριστήσετε και το μυαλό σας.
    Άλλωστε εμείς πρέπει να σας ευχαριστούμε που το μοιραστήκατε.
    Καλό σας βράδυ και πάντα δημιουργική.
    υ..γ.
    1. μια μόνο παρατήρηση θα κάνω για το σημείο 4 της απάντησης σας γιατί από κακή και βιαστική διατύπωση δική μου έγινε παρανόηση.
    Το ίδιο που λέτε έλεγα ή πολύ καλύτερα ήθελα να πω και γω.
    2. το avatar μου μάλλον με κολακεύει. Είμαι πολύ χειρότερος ( για τις πυρπολημένες καρδιές το λέω) . 😀

     
  34. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 22:45

    @ nerina
    «….Και δε ξέρω γιατί αλλά αισθάνομαι ότι δεν ήταν “μόνο” οι ενοχές που ….. κλπ…κλπ…»
    ————————————
    Σωστά αισθάνεσαι ….
    ———————————–
    Πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά ,
    έτσι κι αλλιώς , τα ξέρουν όλα …
    Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά ,
    όταν ξυπνούν στις δυο η ώρα ….

    @ stixakias
    Τις μνήμες μου , τις αγαπώ , όπως αγαπούσα τη μάνα μου , που το πρωί με …. ξυπνούσε με ένα τόσο τρυφερό χάδι , που – αν και ήταν η πιο σκληρή ώρα της ημέρας – , με έκανε να χαμογελώ …
    Από τότε μου έμεινε , ό,τι αγαπώ , να το ξυπνώ με τον πιο γλυκό μου τρόπο .
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  35. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 23:01

    @ orelia
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .
    Ευχαριστώ και τον Σωτήρη που μας … «σύστησε» .

    @ Dee Dee
    Πήγα …
    Διάβασα ….
    Το μήνυμα , ελήφθη …

     
  36. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2008 at 23:17

    @ μούργος
    Αν κάτι από αυτά που είπα ή έκανα , (άθελά μου ΒΕΒΑΙΩΣ) είχαν βλαπτική επίδραση πάνω στην … καριέρα σας , σαν …. dirty Harry … σας ζητώ σεμνά και ταπεινά (κάτι … άγριο μου θυμίζει αυτό το τελευταίο) , … συγγνώμη …. Δεν θα γίνω , με τίποτα , εγώ ο άνθρωπος , που θα αμαυρώσει την φήμη και το όνομά σας .
    Όσο για την δεύτερη σας παράγραφο , έχω να πω , πως νοιώθω ιδιαίτερα ευτυχής που μου δίνεται η ευκαιρία , να συνδιαλέγομαι με ένα …. γνήσιο μπλαζέ αρσενικό , που μένει …. ασυγκίνητο μπρος στα …. γυναικεία μου «κόλπα» ….
    Καλό βράδυ και σε σας και πάντα … ψύχραιμος .
    Υ.Γ.
    Όταν αναφέρομαι στο … avatar σας , δεν εννοώ την φάτσα σας …. Στο …. θανατηφόρο slip , … αναφέρομαι .

     
  37. Κωνσταντίνα

    Μαΐου 29 , 2009 at 19:22

    :):):)

     
  38. marianaonice

    Μαΐου 8 , 2011 at 15:32

    Δεν ξέρω τι να πω…
    σιωπώ… συγκλονίστηκα Άννα!!
    Δεν ξέρω αν όλοι οι άνθρωποι κάποτε χρειάστηκε να αποφασίσουν για το δέον ή το θέλω στο κεφάλαιο έρωτας, και δεν ξέρω σήμερα αν πιστεύουν, ακόμη όσοι επέλεξαν το δέον ότι αυτό ήταν και το σωστό…
    Εδώ θα δεις αποτυπωμένη και τη δική μου άποψη…
    http://marianaonice.blogspot.com/2008/12/5.html
    αλλά και εδώ:
    http://marianaonice.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: