RSS

ΚΑΤΙ … ΜΑΓΙΚΟ

24 Μαρ.

Όταν τον είδα να περνάει με το λεπτό και ψηλό του το κορμάκι στητό , με κόκκινα , από περηφάνεια και καμάρι , τα εφηβικά του μάγουλα τα σκεπασμένα από το πρώτο «χνούδι» , με το λευκό του πουκάμισο και τα μπλε βουρκωμένα του μάτια να … συναγωνίζονται την Σημαία , που κρατούσε , δεκαπέντε χρονών παλληκαράκι ο μεγάλος μου γιός , έννοιωσα ένα κύμα άγριας χαράς να με συνεπαίρνει και τότε …. 35 περίπου χρόνια μετά , κατάλαβα τί εννοούσε ο πατέρας μου , με εκείνο το περίφημο :
– Η σημαία Άννιτσκα , είναι κάτι … μαγικό … Αν αξιώθηκες να την κρατήσεις και δεν τα κατάφερες ή κάποιος σε εμπόδισε , να είσαι σίγουρη πως θα την κρατήσεις μία μέρα … Όσα χρόνια κι αν περάσουν , θα την κρατήσεις . Και γριούλα ακόμη με άσπρα τα μαλλιά σου και καμπουριασμένο το κορμί αν είσαι … θα την κρατήσεις . Γι αυτό , στέγνωσε τα δάκρυα σου , που μου σπαράζει η ψυχή να σε βλέπω έτσι , και συνέχισε να ζεις … Και ποτέ μην ξεχάσεις πως θα την κρατήσεις μία μέρα … γιατί η Σημαία είναι κάτι … μαγικό .

………………………………………………………………………
Μάρτης του 1961 … Παραμονές της 25ης Μαρτίου ….
Τελευταία τάξη στο Δημοτικό και περίμενα πως και πως , να γίνω … Σημαιοφόρος γιατί ήμουν και η … καλύτερη μαθήτρια … Μόνο από τον Τάκη τον «ψηλέα» κινδύνευα , αλλά ο Τάκης ήταν φίλος μου κολλητός και δεν θα με πονούσε αν μου «έπαιρνε» την Σημαία γιατί είχαμε μεγαλώσει σε μια γειτονιά , γιατί πηγαίναμε μαζί στο σχολείο και γιατί πλακωνόταν στο ξύλο , με όποιον τολμούσε να με κοροϊδέψει «Παλιορώσα» και «Βρωμοσταλινίτσα» και «Σκατοβουλγαρίτσα» και γιατί , όταν κάποτε η κυρία Γεωργία της Γ’ Δημοτικού όταν αντί για «καλημέρα» ξεχάστηκα και είπα «
добрый день» μου είπε «βγάλε την … γλώσσα σου» (αντί να μου πει «άπλωσε το χέρι σου») … και μου έδωσε μια βιτσιά στη γλώσσα για τιμωρία , τότε ο Τάκης ο «ψηλέας» , με χάϊδεψε στο μάγουλο και μου είπε : «Μην κλαις Σίλια , εγώ μια μέρα , όταν θα πάω φαντάρος και θα’ μαι Ταγματάρχης σαν τον μπαμπά μου , και θάχω κατάδικό μου όπλο , … θα την σκοτώσω αυτήν » …. Και τον Τάκη τον αγαπούσα ακόμη πιο πολύ από τότε , γιατί μου είπε «μην κλαις» , ενώ εγώ δεν έκλαιγα , αλλά ο Τάκης το κατάλαβε πόσο πολύ πονούσα και γιατί ο Τάκης δεν είχε μπαμπά … είχε πεθάνει , λέει , σε ένα νησί …. και πράγματι ήταν κάτι πολύ σπουδαίο όταν ζούσε ….»Ταγματάρχης του … ΕΛΑΣ» … μου έλεγε ο μπαμπάς μου … και εγώ τον διόρθωνα «Ταγματάρχης της …. Ελλάς» … Κι εκείνος , χαμογελώντας «Οχι , Άννιτσκα , του ΕΛΑΣ» … και με χάϊδευε στο μάγουλο , όπως ο Τάκης ο «ψηλέας» …. με αγάπη , δηλαδή .
Τώρα , στην ωριμότητα μου , που το σκέφτομαι , θα πρέπει πολύ να προβληματίστηκαν οι δάσκαλοί μας για το ποιος θα «κρατούσε» την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου … Η κόρη του … «Ρώσου» ; , ή ο γιος του …. Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ ; και βρήκαν την λύση :
Έστειλαν τον Λάμπρο , το … ρουφιανάκι της τάξης μας να μας βρεί , στο μεγάλο διάλειμμα και να μας μηνύσει : «Σας θέλει ο Κος Διευθυντής εσάς τους δυο , στο γραφείο του» …
Μπήκαμε στο γραφείο του Κου Διευθυντή , πιασμένοι χέρι-χέρι και τρέμοντας (και ο «ψηλέας» έτρεμε , αλλά δεν ήθελε να το δείχνει , γιατί ήταν αγόρι) … Ο Κος Διευθυντής καθόταν στο γραφείο , κι ολόγυρά του όλοι οι δάσκαλοι , άλλοι μουτρωμένοι κι άλλοι αδιάφοροι , και άλλοι κοιτάγανε έξω από το παράθυρο , και άλλοι στο ταβάνι , κάτι που εγώ , δεν κατάλαβα ποτέ μου …. Ο Κος Διευθυντής , μπήκε αμέσως στο θέμα :
– Εσείς οι δυο , … ΔΕΝ θα κάνετε παρέλαση φέτος …
– Γιατί ; …. ψελλίσαμε … (Δηλαδή , εγώ ψέλλισα , γιατί ο Τάκης έμοιαζε σαν να το … περίμενε ) .
– Γιατί , είστε πολύ … ψηλοί … και χαλάτε την «μόστρα» της παρέλασης …. (εγώ με … 1.75 στα 11 μου χρόνια , και ο Τάκης κάπου εκεί γύρω) … Δεν έχουμε με ποιους να σας ταιριάξουμε …. Άϊντε τώρα στις … τάξεις σας ….
Δεν γύρισα στην τάξη μου … Πήρα την τσάντα μου μόνο και έμεινα στην γωνία του Σχολείου μέχρι το σχόλασμα , … κλαίγοντας . Ο Τάκης μόλις το μεσημεράκι , πήρε την στροφή , σφυρίζοντας , έπεσε πάνω μου και … αγρίεψε :
– Γιατί κλαις ;;;… Σε πείραξε κανείς ;
– Γιατί είμαι … ψηλή και δεν θα κάνω παρέλαση …
– Να … στα μούτρα σου ηλίθιο , που δεν καταλαβαίνεις … Και με στόλισε με μια μεγαλοπρεπή μούντζα . (Συνειδητοποιημένος αριστερός , μεγαλωμένος σε ένα … ορφανεμένο σπιτικό ενός …. Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ … ενώ εγώ ένα καλομαθημένο μοναχοπαίδι Ρώσων εμιγκρέ , που προσπαθούσαν να με κρατήσουν … μακριά από την πραγματικότητα μην και πληγωθώ πριν την ώρα μου) …

Γύρισα στο σπίτι , ράκος … Με το που είδα την μάνα μου ξανάρχισα τα κλάμματα … Γοερά … Η μάνα μου , τρελλαινόταν από αγωνία , όταν με έβλεπε να κλαίω μη ξέροντας το γιατί (ήμουν βλέπετε το δέκατο παιδί που είχε γεννήσει , και το μοναδικό , που είχε κρατήσει στην αγκαλιά της , ζωντανό) …
– Τί τρέχει ;;;
– Δεν θα κρατήσω την Σημαία στην Παρέλαση …. Ούτε καν , θα κάνω Παρέλαση φέτος … Γιατί είμαι … ψηλή … και ο Τάκης ο «ψηλέας» με … μούντζωσε και με είπε και … ηλίθιααααααα…..
– Σταμάτα αμέσως …. Πλύνε τα μούτρα και τα χέρια σου …. Στον μπαμπά σου τα παράπονα , στο μεσημεριανό φαγητό …. (η μάνα μου πίστευε , πως για όλα τα …θεωρητικά κακά της μοίρας μας , έπρεπε να βρει λύση ο πατέρας μου …. Τώρα που το σκέφτομαι , απλά νοιαζόταν μόνο για την επιβίωσή μας … πράγμα που την είχε κάνει σκληρή , γιατί εδώ που τα λέμε , δεν ήταν και εύκολο πράγμα η … επιβίωση εκείνη την εποχή) .
Στο … τραπέζι κάθησα με μούτρα και χέρια καθαρά και κρατώντας τους λυγμούς μου με πολύ κόπο .. Ωστόσο , δεν άγγιξα καν το φαγητό μου … Ο μπαμπάς μου με κοίταξε με αγωνία …
– Άννιτσκα ;….
– Η Άννα , από την ώρα που γύρισε από το σχολείο …. κλαίει …. (Τον πληροφόρησε η μητέρα μου)
– Γιατί μικρή μου …
любовь (αγάπη) ;;;

– Γιατί είμαι πολύ … ψηλή , για να κρατήσω την Σημαία και ο Τάκης ο «ψηλέας» είναι κι αυτός , πολύ ψηλόοοοοοος (ξανάρχισα τα κλάμματα) και με … μούντζωσεεεεεε … και με είπε και ηλίθιαααααα …..
Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ μου (τον πατέρα μου ) όσο ζω … Είχε το βλέμμα του τρομαγμένου αγριμιού … Έπρεπε όμως κάτι να μου πει … Και … μου είπε :

– Η σημαία Άννιτσκα , είναι κάτι … μαγικό … Αν αξιώθηκες να την κρατήσεις και δεν τα κατάφερες ή κάποιος σε εμπόδισε , να είσαι σίγουρη πως θα την κρατήσεις μία μέρα … Όσα χρόνια κι αν περάσουν , θα την κρατήσεις . Και γριούλα ακόμη με άσπρα τα μαλλιά σου και καμπουριασμένο το κορμί αν είσαι … θα την κρατήσεις . Γι αυτό , στέγνωσε τα δάκρυα σου , που με σπαράζεις να σε βλέπω έτσι , και συνέχισε να ζεις … Και ποτέ μην ξεχάσεις πως θα την κρατήσεις μία μέρα … γιατί η Σημαία είναι κάτι … μαγικό .

flag

Αυτό το κείμενο το αφιερώνω :

Σε κάθε άνθρωπο , που ένοιωσε ή νοιώθει «ξένος» μέσα σ’ αυτόν τον όμορφο τόπο που λέγεται Ελλάδα και που διάλεξε για πατρίδα του .

Σε όλους(ες) τους (τις) 12χρονους(ες) σημαιοφόρους της αυριανής παρέλασης .

Στον Τάκη τον «ψηλέα» , που τα τελευταία χρόνια , έχω χάσει τα ίχνη του .

Στην συμμαθήτρια μου , Έλενα Κ. , κόρη γιατρού που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη , και που κράτησε την τουρκική υπηκοότητα , για να μπουν τα παιδιά του χωρίς εξετάσεις στην Ιατρική (λόγω του ότι δεν ήσαν και πολύ καλοί μαθητές) και η οποία …. κράτησε την Ελληνική Σημαία σε εκείνη την παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1961 , την … βρεγμένη από τα δάκρυά μου ….
Πριν λίγα χρόνια συνάντησα την Έλενα Κ. σε ένα Ιατρικό Συνέδριο στην Θεσσαλονίκη … Χάρηκε που με είδε … Κι εγώ το ίδιο … Με αγκάλιασε , με φίλησε και μου είπε :
– Αχ , βρε Σίλια … πως πέρασαν τα χρόνια … Θυμάμαι πως πάντα ήμουν τόσο κομπλεξαρισμένη απέναντί σου … Εγώ τόσο κοντούλα … Κι εσύ τόσο ψηλή …. Από μικρή ήσουν πολύ ψηλή …. Θυμάσαι ;

 

74 responses to “ΚΑΤΙ … ΜΑΓΙΚΟ

  1. ετσι είναι αν έτσι νομίζετε

    Μαρτίου 24 , 2008 at 12:48

    Ναι. Θυμάσαι.
    Κι’ αυτή θυμάται. (κι ας κάνει ότι ξέχασε).
    Κι’ εγώ θυμάμαι.
    Κι’ (εμείς) θυμόμαστε. (όποτε «θέλουμε»).
    Κι’ (εσείς) θυμάστε (όποτε «μπορείτε»).
    Κι’ αυτοί θυμούνται (όποτε δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς).

     
  2. tdjm

    Μαρτίου 24 , 2008 at 14:24

    Αυτό που οι άνθρωποι έχουμε επιλεκτική μνήμη…..είναι αξιοθαύμαστο.

    Το *ψηλή *μένει , το* η καλύτερη μαθήτρια* ξεχνιέται!!

    Διαβάζοντάς το , μετά από ένα περιστατικό στο σχολείο του γιού μου σήμερα, έρχομαι να αναρωτηθώ,αν τελικά άλλαξε κάτι από τότε, στον τρόπο σκέψης μας?
    Δεν νομίζω και με λυπεί αυτό. Οι ταμπέλες στους ανθρώπους που τις βάζουμε έτσι αυθαίρετα…πολύ με στεναχωρούν..Η ψηλή , ο ζωηρός, η στριμμένη, το φυτό, ο ανήσυχος…..

     
  3. faros

    Μαρτίου 24 , 2008 at 14:30

    Στην στ΄δημοτικού, ΔΕΝ μου δώσαν τη σημαία για δύο λόγους (αν δεν ήμουν ο πρώτος, ήμουν σίγουρα ο δεύτερος μαθητής και με … μέσο στον δάσκαλο – διευθυντή, μόνο σ΄αυτόν όμως …) ο πρώτος ήταν ακριβώς το αντίθετο με σένα, γιατί λέει ήμουν … κοντός (είμαι!), ο δεύτερος γιατί ήμουν παιδί … φτωχού υπαλλήλου (;) του ΟΣΕ!

    Όμως, ξέρεις τί έγινε; Όταν τέλειωσε η παρέλαση μου τη … δώσαν για να την … επιστρέψω στο σχολείο !!!

    Δεν μπορείς να φανταστείς πόση περηφάνεια ένιωσα που την επέστρεφα !!!
    (που την κράτησα) (έστω και έτσι)

    Σήμερα δεν νιώθω, δυστυχώς, το ίδιο, αλλά το πραγματικά όμορφο άρθρο σου μου θύμησε το πως αισθάνεται ένα αγνό παιδί – πάει, Άννα, αυτή η αγνότητα … δυστυχώς … όμως, πόσο δίκιο είχε τελικά ο πατέρας σου … συγχαρητήρια για το γιο σου.

     
  4. An-Lu

    Μαρτίου 24 , 2008 at 14:34

    Моя любимя… я плачу

     
  5. με το φεγγαρι αγκαλια

    Μαρτίου 24 , 2008 at 16:03

    Mικρή μου любовь Άννιτσκα..την κρατησες ματια τη σημαια..καμαρωνοντας το παλληκάρι σου..

    διπλα φιλια σημερα..λιγο μουσκεμμενα..

     
  6. με το φεγγαρι αγκαλια

    Μαρτίου 24 , 2008 at 16:04

    βαλε κι ενα μου διπλα στα ματια..
    ματια μου..!!

     
  7. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Μαρτίου 24 , 2008 at 16:43

    Δεν ξέρω πως να συμβολίζεται το δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο μου διαβάζοντας το κείμενο σου…!

    Κράτα τη σημαία Άννιτσκα… κράτα τη ψηλά, γιατί η σημαία είναι κάτι μαγικό!

     
  8. ritsmas

    Μαρτίου 24 , 2008 at 17:33

    Αχ, βρε Σίλια, τί νοσταλγία , τί τρυφερή νοσταλγία κουβαλούν τα κείμενά σου !!! Κι εγω προσπαθώ να συγκρατήσω το αυθόρμητο το δάκρυ. Δεν πρέπει, λεω μεσα μου. Αυτές οι αναμνήσεις έιναι χαρά, δεν ειναι πίκρα, δεν είναι καημός, δεν ειναι περασμένα ξεχασμένα.
    σε φιλω
    ριτς

     
  9. επιρρεπής

    Μαρτίου 24 , 2008 at 17:33

    Σκέφτομαι το μπάχαλο που γίνεται κάθε φορά που πλησιάζουν τέτοιες μέρες με σημαίες και σημαιοφόρους. Πάλι αναλύσεις θα ακούσουμε (εκτός αν προλάβει να σκάσει κανένα πιο ενδιαφέρον ροζ σκάνδαλο) ωστόσο εσύ τα είπες όλα. ΟΛΑ όμως.
    ευχαριστώ γι αυτό.

     
  10. δήμος δημητρίου

    Μαρτίου 24 , 2008 at 19:57

    καλησπέρα Σίλια 🙂
    ως φαίνεται κι όπως τό ένιωσα έντονα απ το ωραίο κείμενό σου,
    έχουμε ακόμη πάρα πολυ δρόμο για να αρχίσουμε να μη νιώθουμε ξένους γύρω μας στην Ελλάδα.

    Ακόμα σήμερα παίζουμε σα παρανοϊκοί μέ τα παληά παιχνίδια της εξουσίας, οτι δηλαδή αν δεν κυριαρχεί ένας και μόνος τρόπος σκέψης, ο «δικός μας» τρόπος … πάει, χανόμαστε σαν κοινωνία.

    Μ αυτά που γράφεις, δέιχνεις τις εμμονές στις οποίες είναι θεμελιωμένη η σημερινή ελληνική κοινωνία.
    Συνεχίζουμε σήμερα τα μοτίβα του τότε.

    ελπιζω να μου επίτρεπεις μου να κάνω μια παραλλάγη στο κείμενο σου, για να να δείξω τι διάβασα:
    » … θα πρέπει να ‘ταν πολύ τρομοκρατημένοι οι δάσκαλοί μας -πως νά μην ήταν τρομοκρατημένοι και φοβισμένοι? 1961, οι δημόσιοι υπάλληλοι ζούσαν μέσ στη παράνοια που γεννά ο τρόμος μιας δυσμενούς μετάθεσης ή της απόλυσης ή και της φυλακής. Και μάλιστα για ένα ζήτημα εθνικών συμβόλων;- για το ποιος θα “κρατούσε” την Σημαία στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου … Η κόρη του … “Ρώσου” ; , ή ο γιος του …. Ταγματάρχη του ΕΛΑΣ ; … »
    Ο τρομοκρατημένος βλέπεις σχίζεται στα δύο, μπρος στους ισχυρούς συμπεριφέρεται υποτακτικά και μπρος στους ανίσχυρους νιώθει πανίσχυρος, φέρεται με ωμότητα άνισα, έως και βίαια

    έγραψες : «Αυτό το κείμενο το αφιερώνω :
    Σε κάθε άνθρωπο , που ένοιωσε ή νοιώθει “ξένος” μέσα σ’ αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα»
    Είμαστε ακόμη παγιδευμένοι, στα παιχνίδια της εμμονής στον έναν και κυρίαρχο πολιτισμό. Τους διαφορετικούς με μας τους αντιμετωπιζουμε σαν «αντίπαλους», ΔΕΝ τους αντιμετωπίζουμε ομότιμους στο ίδιο τραπέζι.

     
  11. silia

    Μαρτίου 24 , 2008 at 22:38

    @ ετσι είναι αν έτσι νομίζετε
    Εντάξει φίλε μου «ετσι …» . Το μήνυμα ελήφθη .
    Over …
    —————————
    A , και να μην ξεχαστώ :
    «Εκείνη» … ΔΕΝ θυμάται , να είσαι σίγουρος . Δεν είναι φτιαγμένη από την στόφα των ανθρώπων που μπορούν να «θυμούνται» ….
    Ανήκει στους … εκ γενετής … λοβοτομημένους (συγχώρεσέ με , … είναι η πρώτη κακία , που λέω σήμερα) .

     
  12. silia

    Μαρτίου 24 , 2008 at 22:50

    @ tdjm
    Δεν πιστεύω , ότι άλλαξε κάτι ουσιαστικά ή εντυπωσιακά στον τρόπο σκέψης μας … Απλά , άλλαξαν οι αντιδράσεις μας … Έγιναν κάπως … πως να το πω ;… Πιο επιτηδευμένες … Πιο επιφανειακές …. Θαρρώ , πως από τα μεγάλα «θύματα» της όλης ιστορίας , ήταν ….ο Κος Διευθυντής και οι δάσκαλοι (όχι όλοι … αυτοί που κοίταζαν αυτό το … ανύπαρκτο «κάτι» στο ταβάνι … αυτοί , που ντρεπόντουσαν , αλλά φοβόντουσαν να μιλήσουν) …. Διάβασε – αν μπορείς – την προτελευταία παράγραφο από το σχόλιο του σχολιαστή «δήμος δημητρίου» , λίγο παρακάτω .

     
  13. silia

    Μαρτίου 24 , 2008 at 23:05

    @ faros
    Αχ , καλέ μου φίλε Φάρε …. Είσαι στ’ αλήθεια από τους τυχερούς … που σου Την εμπιστεύθηκαν , να Την επιστρέψεις στο σχολείο ….
    Και είμαι πολύ περήφανη για σένα , που έννοιωσες περήφανος γιατί Την «κράτησες» , έστω και έτσι … Αυτό σημαίνει , γιατί (για ποιον λόγο) , ήθελες να Την κρατήσεις … Πάντως όχι για …. την φιγούρα και την επίδειξη ενός … αριστείου … Όχι , πως η ανταμοιβή ενός μαθητή , που αριστεύει δεν έχει την σημασία και την αξία που του πρέπει , αλλά το να κρατήσεις την Σημαία είναι κάτι ακόμα πιο σπουδαίο από αυτό .
    Και …. αχ , αυτή η φτώχια της δικιάς μας εποχής … Πόσο μας … πλήγωσε , αλλά και πόσο μας … ατσάλωσε ….

     
  14. silia

    Μαρτίου 24 , 2008 at 23:11

    @ An-Lu
    Σ’ ευχαριστώ για τον γλυκό σου λόγο An-Lu …
    Κάποτε , σε ένα ποστ όμως , γιατί είναι μεγάλη ιστορία , θα σου γράψω , γιατί ΔΕΝ μιλώ ρώσικα , παρ΄ο,τι μπορώ να τα γράφω και να τα διαβάζω .

     
  15. silia

    Μαρτίου 24 , 2008 at 23:19

    @ με το φεγγαρι αγκαλια
    Την … «κράτησα» …. Το μόνο που δεν μπόρεσα να κρατήσω , εκείνη την μέρα , ήταν τα δάκρυα της περηφάνειας μου …
    Μούσκεμα , την έκανα την παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1993 , για μια ακόμη φορά ….
    Τελικά … χούι τόχω , φαίνεται …

     
  16. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 00:47

    @ «Το τέρας της Αμάθειας»
    Ούτε κι εγώ ξέρω , πως συμβολίζεται (το δάκρυ) .
    Τί μας χρειάζεται όμως ;… Μην το γράφεις … φτάνει που το λες ….
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  17. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 00:57

    @ ritsmas
    Σαφώς και δεν είναι πίκρα και δεν είναι καημός, και δεν είναι περασμένα ξεχασμένα….
    Δεν είναι όμως … ΠΙΑ … γιατί κάποτε ήταν … πίκρα τουλάχιστον ήταν ….
    Αχ , … η ωριμότητα … Αν υπάρχει κάτι καλό στα χρόνια που … περνούν , είναι το ότι μαθαίνεις να ζεις με τις πίκρες σου και να τις μετατρέπεις σε γλυκιές νοσταλγίες .
    Και τώρα που το σκέφτομαι , δεν είναι μόνο η Σημαία , που είναι κάτι … μαγικό , αλλά και η Ωριμότητα , που μπορεί να κάνει τα πικρά , γλυκά , τις … λάμες , χάδι , τα δάκρυα , ανακούφιση , τις αναμνήσεις … ΟΛΕΣ … καταφύγιο και ανάπαυση .

     
  18. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 01:16

    @ επιρρεπής
    Εγώ σ’ ευχαριστώ , που με διαβάζεις και με κρίνεις καλά .

     
  19. faros 2

    Μαρτίου 25 , 2008 at 10:38

    Χρόνια Πολλά …

    και για σήμερα ….

    και για αύριο, που είναι της Αγίας Σύλιας !!!

     
  20. ritsmas 2

    Μαρτίου 25 , 2008 at 12:51

    Silia,συμφωνώ πολύ ως προς την ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ…Πρέπει να το ζήσει κανείς για να το καταλαβει. Το να το ακουν οι νεώτεροι, δεν ωφελεί, γιατί δεν διδάσκεται και δεν μεταβιβάζεται… Θέλει να την κατακτήσεις με τον καιρό
    ριτς

     
  21. stixakias

    Μαρτίου 25 , 2008 at 13:53

    Μόνο στο δικό σου το blog βουρκώνω, Άννιτσκα…

     
  22. Πάνος

    Μαρτίου 25 , 2008 at 19:00

    Συγκλονιστική, ακριβή ιστορία… Την αγάπη μου!

     
  23. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 19:13

    @ δήμος δημητρίου
    Kαλώς ήρθες , στο «σπίτι » μου φίλε «δήμο δημητρίου» . Σε «άκουσα» (διάβασα το σχόλιο σου) , με μεγάλη προσοχή . Βρίσκω να έχεις δίκιο σε όλα όσα γράφεις . Κι ας αρχίσουμε με το «Συνεχίζουμε σήμερα τα μοτίβα του τότε.»…Ποτέ δεν σταματήσαμε αυτά τα … μοτίβα .. Ίσως να τους αλλάξαμε όνομα , να τα … επιχρίσαμε , να τα … μασκαρέψαμε να τα … ρετουσάραμε , να τα …αρωματίσαμε … αλλά στην ουσία είναι ένα και το αυτό … Συνεχίζουμε να κρατάμε αποστάσεις και τις πόρτες κλειστές στους «ξένους» με εμάς . Δυσπιστούμε με τον μετανάστη , θωρακίζουμε τα σπίτια μας φοβούμενοι μην μπει κανένας «Αλβανός» (= κλέφτης) , δεν θα βάζαμε με τίποτα στην δούλεψή μας έναν έστω και …πρώην τοξικομανή , δεν θέλουμε για παρέα των παιδιών μας ένα ομοφυλόφιλο παιδί … και ακόμη και αν ο προσδιορισμός καταγωγής «Ρωσίδα» , δεν αποτελεί πλέον βρισιά , αποτελεί τις περισσότερες φορές κάτι ακόμα χειρότερο : Λοιδωρία .
    Ούτε ένα βήμα μπροστα … για να μην αναφερθώ για όλες αυτές τις γελοιότητες (επιεικής όρος) για το … ποιος θα κρατήσει την Σημαία και αν έχει Ελληνική παιδεία , συνείδηση , υπηκοότητα , DNA , και … αγάπη γι αυτόν τον τόπο …. Την Σημαία του σχολειού μου στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1961 , την κράτησε μια εντελώς κακή μαθήτρια , Τουρκάλα στην υπηκοότητα , (εκ του πονηρού φυσικά , Τουρκάλα) , και … κοντή (και μη με πείτε «ρατσίστρια» γιατί , δείτε και το παραπάνω σχόλιο του Φάρου , τότε ήταν Νόμος – μη χ…ω , οι κοντοί να μην κάνουν παρέλαση … ντροπιάζαν την … περήφανη φυλή μας) .
    Θέλω να πω και ένα σωρό πράγματα γι αυτό το πραγματικά πολύ σπουδαίο που είπες : «Ο τρομοκρατημένος βλέπεις σχίζεται στα δύο, μπρος στους ισχυρούς συμπεριφέρεται υποτακτικά και μπρος στους ανίσχυρους νιώθει πανίσχυρος, φέρεται με ωμότητα άνισα, έως και βίαια» …. Όμως θαρρώ ότι θα πλατιάσω επικίνδυνα … ίσως μια άλλη φορά , να το ανεβάσω σαν ξεχωριστό κείμενο προς συζήτηση σ’ αυτό εδώ το μπλογκ μου …. Νομίζω , πως αξίζει τον κόπο .
    Σ’ ευχαριστώ , που ήρθες από εδώ .

     
  24. aurora4alice

    Μαρτίου 25 , 2008 at 19:46

    Υπέροχο! Να ‘σαι καλά!

     
  25. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 20:08

    @ faros 2
    Δεν το ήξερα … Δεν τα πάω και πολύ καλά με τα εορτολόγια … Αν και το όνομα μου στ’ αλήθεια δεν είναι το Σίλια (θα ήθελα όμως να με λένε έτσι …. μια μέρα θα γράψω ένα ποστ , από που βγήκε αυτό το … αγαπημένο «Σίλια» … το υπόσχομαι) , πάντως σ’ ευχαριστώ για τις ευχές σου (είσαι πολύ γλυκός άνθρωπος , κι ας προσπαθείς να το κρύβεις) …
    Και …. κερνάω Φάρε ….. Χωρίς πλάκα .

     
  26. 26

    Μαρτίου 25 , 2008 at 20:15

    φιλάκια κορίτσι μου..

     
  27. δήμος δημητρίου 2

    Μαρτίου 25 , 2008 at 20:41

    σ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, με το κείμενο σου αυτό είδα -έδειξες- το πόσο καλά και πόσο βαθειά δεμένες είναι οι σημερινές μας συμπεριφορές, ριζωμένες στις πέτρες στα πέτρινα χρόνια.
    “Συνεχίζουμε σήμερα τα μοτίβα του τότε.”…Ποτέ δεν σταματήσαμε αυτά τα … μοτίβα ..»

    Πάει να πεί οτι όχι απλώς εκεί είμαστε ακόμη, αλλά το χειρώτερο απ όλα είναι πως ΔΕΝ έχουμε βρεί τρόπους να Βλέπουμε να Ακούμε τον διπλανό να Προσέχουμε να εκτιμούμε να μην υποβαθμίζουμε να να να.. :-).
    Οι σημερινές μας εμμονές για το πως αναμασάμε τη συμπεριφορά «τη μιά τρομοκρατημένα αφεντικά την άλλη τρομοκρατημένοι υποτακτικοί», μας κρατάνε μπλεγμένους στα ίδια παιχνίδια ριζωμένα στο τότε. Αφεντικά/υποτακτικοί ώστε να μην βλεπουμε να μην ακούμε να μην αξιολογούμε να μην εκτιμούμε να μην μαθαίνουμε ομότιμα από τη γνώμη τη στάση το συναίσθημα τη προσωπικότητα του τη ματιά του διπλανού, όποιος κι άν είναι.
    Αντί να ακούμε παλεύουμε ποιός θα είναι ο από πάνω. Κι οι διαφορετικοί είναι το εύκολο μέσο για να «ανεβαίνουμε» απο πάνω.

    Το σχόλιο μου θα το ρίξω και στο μπλογκ μου, και ήθελα να ζητήσω την άδεια σου να παραπέμπω με λινκ στη σελίδα αυτή και να κάνω αντιγραφή μερικές φράσεις (με λινκ πάλι).
    Αν όχι, τότε θα ποστάρω τα σχόλια μου, και δεν θα παραπέμπω με λινκ.

    Ευχαριστώ κι εγώ για τις απαντήσεις σου:-) και για το καλωσώρισμα :-),
    καλώς σε βρήκα κι εγώ, τα κείμενα σου μου -μας- φωτίζουν τους τρόπους μας.

     
  28. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 22:13

    @ ritsmas 2
    Αν και με την λέξη «ωριμότητα» , εννοώ εδώ , την …. μετακλιμακτηριακή εποχή μου (χα χα χα) … εν τούτοις , είναι τόσο ενδιαφέρον και σπουδαίο αυτό που είπες , που θα άξιζε (λέω) τον κόπο , να γράψουμε κάποτε και να συζητήσουμε όλοι …. ώριμοι και … μη , περί … ωριμότητας …
    Ε , … τί λες ;;;

     
  29. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 22:27

    @ stixakias
    Η τρυφερότητα και η ευσυγκινησία μπρος στο όμορφο , δεν είναι σημάδια αδυναμίας ή παιδικής ανοησίας , αλλά δείγματα δύναμης , σοφίας και … ανδρισμού …..
    Τάδε έφη Kahlil Gibran εν έτει 1920 περίπου …
    —————————-
    Στιχάκια μου : Αν εσύ βουρκώνεις , μπαίνοντας στο μπλογκ μου , εμένα , με πιάνουν κλάμματα χαράς όταν ακούω τέτοια λόγια από τους φίλους μου .

     
  30. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 22:33

    @ Πάνος
    Σ’ ευχαριστώ , Πάνο Ζέρβα , μέσα από την καρδιά μου για τα καλά σου λόγια . Είναι τιμή για μένα η θετική σου κριτική .
    Όσο για την … αγάπη σου , είναι (θα μπορούσα να πω) κάτι ακόμα πιο σπουδαίο (αν υπάρχει κάτι πιο σπουδαίο από την αίσθηση τιμής) .
    Καλοδεχούμενη .
    Και την … δική μου .

     
  31. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 22:43

    @ aurora4alice
    Σ’ ευχαριστώ …. Η επίσκεψή μου στο μπλογκ σου , ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα . Θά ‘ θελα τόσα να σου πω … Ένα ένα … Θα τα λέμε …

     
  32. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 22:46

    @ 26
    🙂 🙂 🙂
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  33. silia

    Μαρτίου 25 , 2008 at 23:00

    @ δήμος δημητρίου 2
    Κάνε ό, τι νομίζεις ότι είναι καλό για σένα και σωστό για μένα .
    Από την στιγμή που φιλοξενήθηκες εδώ , σε θεωρώ φίλο μου .

     
  34. atheofobos

    Μαρτίου 26 , 2008 at 00:16

    Τελικά αισθάνομαι τυχερός που λόγω ύψους δεν έχω παρελάσει ποτέ μου στην σχολική μου ζωή!

     
  35. silia

    Μαρτίου 26 , 2008 at 00:50

    @ atheofobos
    To …»λόγω ύψους» δεν μου λέει τίποτα … Εδώ ακούσθηκε , πως άλλοι δεν παρελάσανε επειδή ήσαν πολύ ψηλοί και άλλοι επειδή ήσαν πολύ κοντοί ….
    Τελικά , η περιέργειά μου δεν είναι …. το ύψος σου , αλλά το γιατί θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό , που δεν παρήλασε ποτέ .
    Καλώς ήρθες .

     
  36. Stelios Levantis

    Μαρτίου 26 , 2008 at 11:08

    Αν και δεν μου αρέσουν ούτε οι παρελάσεις ούτε οι σημαίες, αυτό το ποστ με συνεπήρε. Ξέρεις γιατί; Γιατί, τελικά, όλα τα πράγματα, ακόμη και αυτά που δεν τα γουστάρουμε, μπορεί να γίνουν όμορφα, αν πάρουν το νόημά τους από ανθρώπινες ιστορίες γεμάτες αγάπη, πόνο, αγώνα, και όχι από προπαγανδιστικές εκστρατείες και μισαλλόδοξες ιδεολογίες.
    Ειλικρινά, μέχρι πριν από δεκαπέντε λεπτά δεν θα μπορούσα να πιστέψω ότι μια ιστορία που ξεκινάει με τη συγκίνση μιας μάνας για τον γιο που κρατάει τη σημαία στην παρέλαση θα μπορούσε να είναι ύμνος στην ανθρωπιά. Σ’ ευχαριστώ που με… αλλάζεις.
    Να χαίρεσαι τον γιο!

     
  37. Кроткая

    Μαρτίου 26 , 2008 at 14:28

    έλληνες οι φορείς της ελληυνικής παιδείας, όχι της ελληνικής υπηκόοτητας, Σίλια, έτσι λέγαν οι αρχαίοι, κάτι θα ήξεραν.

    και πάλι όμως, γιατί τόσος χαμός για τη σημαία; εγώ που δεν την κράτησα στην ΣΤ επειδή δεν ήμουν αρκετά ψηλή (το ίδιο πρόβλημα με το Φάρο κι εγώ!) δεν έσκασα και πολύ.

    Α, και άκουσ απως σήμερα γιορτάζεις?
    Χρόνια πολλά!!!

     
  38. Кроткая

    Μαρτίου 26 , 2008 at 14:30

    αχ, τώρα είδα πως με πρόλαβε ο Φάρος!!!

     
  39. silia

    Μαρτίου 26 , 2008 at 16:47

    @ Stelios Levantis
    Nοιώθω , μια ευχάριστη …. έξαψη , όχι κλιμμακτηριακής διαταραχής – αυτή έχει παρέλθει προ πολλού – αλλά από … συγκίνηση και ελαφριά υπερηφάνεια γι αυτό το … υπέροχο : «Σ’ ευχαριστώ που με… αλλάζεις.»
    Αν και δεν το επιδιώκω (άλλωστε πιστεύω πως οι ενήλικοι άνθρωποι , δεν αλλάζουν) , εντούτοις είναι πολυ ευχάριστο να ακούς από κάποιον ότι κάτι από εσένα , τον … αλλάζει προς κάτι το καλό (το «καλό» , το συμπεραίνω από το «ευχαριστώ») .
    Και μια που κάναμε την …. αρχή της Αλλαγής …(μην το πάρεις … ανάποδα αυτό … δηλ. Αντρέας – Ζιβάγκο – Λαϊκή συμμετοχή κλπ) επέτρεψέ μου να σε … «στείλω» , σε μια ακόμη παρέλαση … που πιστεύω ότι και αυτή θα σου αρέσει ….
    http://www.silia.wordpress.com/2007/10/24/ Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ … ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ
    Καλώς ήρθες .

     
  40. faros 3

    Μαρτίου 26 , 2008 at 18:16

    Ρε Silia, sorry, αλλά είσαι ακόμα «αρπαγμένη» με τον τούρκικο λαό ή έστω τους έλληνες μουσουλμάνους;
    Φαντάζομαι όχι αφού τηλεφωνιέσαι με την Εμινέ, αλλά αν θες λύσε μου την απορία.
    Πάντως η «σημερινή» παρέλαση μου άρεσε πολύ πιο πολύ … κι αυτή «δικιά» μας ήταν …

     
  41. silia

    Μαρτίου 26 , 2008 at 18:38

    @ Кроткая
    Για το ποιοι είναι Έλληνες , το ξέρω πολύ καλά , όχι για κανέναν άλλο λόγο , αλλά γιατί ζω πολλά χρόνια , και έχω μάθει εκτός από την ουσιαστική έννοια των λέξεων , και το τρόπο , με τον οποίο , οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τις λέξεις …. (όπως πχ. την λέξη «υπηκοότητα» , ή την λέξη – φράση «φορέας παιδείας» … ).. Είναι λέξεις που χρησιμοποιόντουσαν και παλιά , αλλά είχαν διαφορετική αξία , ανάλογα με την εποχή και τον άνθρωπο που τις χρησιμοποιούσε .
    Όσο για το ότι «δεν έσκασα και πολύ.» , ήθελα να πω , πως μπορεί πολυ να μην έσκασες , αλλά αφήνεις να εννοηθεί πως σε πείραξε έστω και λίγο … Και να σκεφτείς πως ανήκεις σε μια γενιά , που είναι σχεδόν αδύνατο να καταλάβει τί «έσκαγε» την δική μου γενιά ….. Ξέρεις …. έχεις (υποθέτω) την ηλικία του γιού μου (αυτού με την Σημαία) …. που το μόνο που μου είπε όταν τέλειωσε εκείνη η παρέλαση , ήταν : «Ρεζίλι με έκανες βρε μαμά με το να κλαις στην παρέλαση που ήμουν σημαιοφόρος …. Με κορόιδευαν όλα τα παιδιά…» .
    Άλλωστε , θέλω να καταλάβεις , πως όταν έγραφα αυτό το κείμενο , δεν ήμουν επικεντρωμένη , τόσο πολύ στην Σημαία … ούτε στην παρέλαση … ούτε στην απόδοση ή μη δικαιοσύνης και «αριστείων» …. αλλά στην μεγάλη αξία της Σεμνότητας και της πίστης ότι καμιά αξία δεν πάει χαμένη όταν ξέρουμε να περιμένουμε , όχι με σκυμένο το κεφάλι – όχι προς Θεού – , αλλά με υπομονή , καρτερία , στωική αντιμετώπιση των αδικιών (και όχι υψηλούς – δίκαιους ίσως – τόνους από τα ΜΜΕ) , και με μεγαλοθυμία … Κι ακόμη ήθελα μ’ αυτο το κείμενο να δείξω ίσως , … σε όποιον είναι γονιός , πως πρέπει να πλάθει την ψυχή των παιδιών του προσέχοντας τις «υψηλές κορώνες» , που μπορεί μεν εκείνη την ώρα να … ανακουφίζουν το παιδί , αλλά δεν το προετοιμάζουν καλά για τα … δύσβατα μονοπάτια των απογοητεύσεων , που τα περιμένουν στην πραγματική ζωή , του … αύριο .
    Τελικά , ίσως έπρεπε να βάλω τον τίτλο : «Η ΚΑΡΤΕΡΙΑ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΑΞΙΕΣ … ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΜΑΓΙΚΟ» ….
    ——————————
    Όσο για το … εορτολόγιο , το είπα και παραπάνω στον φίλο Φάρο …. Το όνομα μου , είναι Άννα και γιορτάζω στις 9 του Δεκέμβρη … Η …. Σίλια , γιορτάζει πολλές φορές τον χρόνο …. Γιορτάζει κάθε φορά , που … θυμάται αυτόν , που την … βάφτισε έτσι … Και όσο περνούν τα χρόνια , τόσο … λιγοστεύουν οι μέρες του έτους , που γιορτάζει (η Σίλια) …. κι αυτό , γιατί , ο Χρόνος , είναι …. μεγάλος γιατρός …. είναι Πανδαμάτωρ .
    Ωστόσο , μια που μου ευχήθηκες , και σ’ ευχαριστώ πολύ γι αυτό , … κάνε μου σε παρακαλώ και ένα … δώρο : Βάλε την … Composition , μέσα στο σαλόνι , που μου την έχεις έξω στην βεράντα , να σου φτιάχνει … χιονάνθρωπο …. Πάγωσε η δύστυχη …. και είναι και … μεγάλη γυναίκα …. Μια Καθολική Πασχαλιά , είπε να κάνει η έρμη στην … Αλλοδαπή … και της πέσαν τα νύχια από το κρύο ….

     
  42. Dee Dee

    Μαρτίου 26 , 2008 at 19:38

    Δευτερη φορα που διαβαζω σημερα για παιδικα «τραυματα» απ την παρελαση. Θυμαμαι τις παρελασεις σαν ονειρο, ισως επειδη πλεον, ακουγοντας το ονομα Ελλαδα, θα πρεπει να με πετυχεις φορτισμενη για να νιωσω κατι 🙂

    Καιρο ειχα να περασω, καλο βραδακι Σιλια!

     
  43. silia

    Μαρτίου 26 , 2008 at 20:38

    @ faros 3
    Aχ , Φάρε … καλέ μου Φάρε …. Πόσο πολύ με πληγώνεις θεωρώντας πως είμαι «ακόμα “αρπαγμένη” με τον τούρκικο λαό ή έστω τους έλληνες μουσουλμάνους;» … ή ότι έστω κάποτε ήμουν …. Θλίβομαι να με θεωρείς φτηνή ρατσίστρια ….
    Πιθανόν να ξέρεις , πως όταν ήμουν παιδί , στον … τόπο που γεννήθηκα , η νοοτροπία ήταν : «Οι …παλιότουρκοι… οι βρωμοβούλγαροι …. οι σκατορώσοι …. που …. επιβουλεύονται την πατρίδα μας … που είναι επικίνδυνοι , κακοί , συμμορίτες , πρόστυχοι …. άπιστοι … άθεοι …. και άλλα τέτοια , που σπέρνονταν θέλαμε δεν θέλαμε στην αθώα μας ψυχή (εμάς των παιδιών) , όσο μικρά κι αν ήμασταν …
    Θαρρώ , πως ξεκαθαρίζω γιατί …. «μισούσε» ένα παιδί (εγώ) ένα άλλο παιδί (την Εμινέ) …. Γιατί ήταν πιο όμορφη , πιο πλούσια κλπ από μένα…. και όχι γιατί ήταν …. Μουσουλμάνα Ελληνίδα …. και το «μισούσε» είναι έκφραση «λογοτεχνική αδεία» …. Και η έκφραση «Τουρκάλα» για την συμμαθήτρια μου Ιωάννα Τ . που κράτησε την Σημαία το 1961 , είναι μια λέξη που την χρησιμοποίησα για να ….»φτύσω» την έντονη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ και τον ΦΑΣΙΣΜΟ , εκείνης της εποχής …..
    Πληγώνομαι , που χρειάζεται να δίνω εξηγήσεις γι αυτά τα πράγματα …. και το κάνω μόνο και μόνο γιατί αντιλαμβάνομαι πως η γραφή και το Διαδίκτυο , δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος , να …. κατανοήσεις και να «γνωρίσεις» τους άλλους …. Το …. πρόσωπο , είναι σπαθί , φίλε Φάρε … όπως λεει και η παροιμία , και η άμεση (πρόσωπο με πρόσωπο) γνωριμία είναι και η καλύτερη …. Μέσα από το Διαδίκτυο …. κινδυνεύουμε να μην μας «γνωρίσουν» σωστά οι άλλοι και να μας … παραξηγήσουν .
    —————————
    Αν λύθηκε η απορία σου … χαίρομαι …. Αν όχι , δεν βλέπω τί άλλο θα μπορούσα να κάνω ….

     
  44. faros 4

    Μαρτίου 26 , 2008 at 21:20

    ΛΥΘΗΚΕ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ !!!

    Τα κεφαλαία έχουν την έννοια της υπογράμμισης αυτών που λέω … και παράλληλα σ΄ευχαριστώ γιατί προς στιγμή σκέφτηκα προφανώς λάθος …
    Ευχαριστώ για τις διευκρινήσεις …

     
  45. silia

    Μαρτίου 26 , 2008 at 23:23

    @ Dee Dee
    Δεν είσαι η μόνη , που αισθάνεται έτσι ….
    Δυστυχώς .
    Καλό βράδυ και σε σένα . Χάρηκα που σε «ξαναείδα» .

     
  46. μούργος

    Μαρτίου 27 , 2008 at 01:32

    Αγαπητη Σιλια (ή καλυτερα Αννα), αν και προσωπικα μου ηταν αδιαφορες οι παρελασεις και οι γιορτες -χωρις κανενα ιδιατερο λογο, απλα δεν με αφορουσαν-, εχω να πω κατι για τη ομορφη αφηγηση σου και το «παραπονο» σου.
    εκλαμβανω τα της γιορτης σαν ενα σχολιο πανω στις διακρισεις και λεω: τις περισσοτερες φορες αυτες οι διακρισεις, ειναι που μας κανουν να βλεπουμε πολυ περισσοτερα πραγματα στη ζωη -τη δικη μας και τον αλλων- .
    και αυτο ειναι μεγαλο κερδος! (και ας εχει το κοστος του).

     
  47. Кроткая 2

    Μαρτίου 27 , 2008 at 13:00

    Σίλια, έχεις δίκιο για τις γενιές και το πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουμε εμείς τα πράγματα και είναι και λογικό έτσι; (εμένα πχ με πείραξε το γεγονός ότι ήμουν κοντή, όχι το ότι δεν κράτησα τη σημαία! και σε αυτό προφανώς η αντιμετωπιση μοιάζει με του γιου σου).
    Στα υπόλοιπα και συμφωνώ και όχι. Εννοώ πως η υπομονή και η καρτερία μόνες τους μας κάνουν Ιωβ και Δαλάι Λάμα και ίσως να κερδίσουμε την εύνοια του θεού στον άλλο κόσμο -όσοι πιστεύουν σ’αυτά- αλλά δεν αρκούν για να καερδίζει κανείς αυτά που θέλει. Για το σκοπό αυτό, χρειάζεται και λίγο τσαγανό και κυρίως προσπάθεια.

    Νομίζω πως στο βάθος δεν διαφωνούμε, απλώς όπως λες κι εσύ, το γραπτό στην οθόνη δεν φτάνει για να κατανοηθούν όλα.

    (Ναι, τα σχόλια για την γιορτή τα είδα κατόπιν! Δεν πειράζει, εγώ τις ευχές τις στέλνω όπως και να’χει!) 🙂

     
  48. silia

    Μαρτίου 27 , 2008 at 15:10

    @ faros 4
    🙂 🙂

     
  49. silia

    Μαρτίου 27 , 2008 at 15:14

    @ μούργος
    Οι διακρίσεις , είναι πολύ μεγάλο ζόρι , αλλά τελικά , ΝΑΙ … συμφωνώ απόλυτα , ότι αν έχεις το κουράγιο να τις διαχειριστείς σωστά , είναι , μεγάλο κέρδος .
    …. Τελικά , υπήρξα τυχερός άνθρωπος στην ζωή μου …

     
  50. silia

    Μαρτίου 27 , 2008 at 15:31

    @ Кроткая 2
    Η Υπομονή και η Καρτερία , δεν είναι οι δρόμοι που το πολύ – πολύ θα μας οδηγήσουν στην … εύνοια του Θεού . Σαφώς , ότι βασικά χρειάζονται το τσαγανό και πάνω απ’ όλα η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ … αλλά (επέτρεψέ μου μια συμβουλή) … ρίξτες κι αυτές (την υπομονή και την καρτερία) , στην φαρέτρα σου , και …. καλό βόλι , όταν θα βγεις στο Δάσος για να πορευτείς και να επιβιώσεις ….
    Σ’ ευχαριστώ πολύ- πολύ , για τις ευχές ….
    Πολύ μου αρέσει να μου εύχονται .

     
  51. γητεύτρια

    Μαρτίου 27 , 2008 at 23:32

    Πώς τα καταφέρνεις και μας συγκινείς τόσο πολύ πάντα; Πάντως μαύρα χρόνια εκείνα για πολύ κόσμο και όχι μόνο για τους ξένους. Το τελευταίο πράγμα που ένοιαζε τους εκπαιδευτικούς τότε, ήταν το αν πλήγωναν ανεπανόρθωτα τις παιδικές, τρυφερές ψυχούλες.
    Το δικό μου σχολείο με Διευθυντή αριστερό(ακόμα πρωταγωνιστεί στους Εφιάλτες μου), αποφάσισε να μη δίνει τη Σημαία σε μαθήτριες. Μόνο τα αγόρια μπορούσαν να την κρατούν. Και αν και ήμουν πρώτη, ήμουν απλά δίπλα στο αγόρι σημαιοφόρο, ως παραστάτης. Απλά είχα την τιμητική, εκ δεξιών του θέση, από τη μεριά των επισήμων ως καλλιποδαρούσα(εποχή της μίνι φούστας)! Δε φαντάζεσαι τη φεμινιστική μου οργή απέναντι σε όλο το γελοίο σύστημα που υπαγόρευε τα κορίτσια στην άκρη, απλά παραστάτισσες και όχι σημαιοφόροι και οι καλλίγραμμες, διμοιρίτισσες, ανεξαρτήτως επιδόσεων. Πολύ υποκρισία ζήσαμε ρε γαμώτο… Ευτυχώς τώρα δεν είναι πια έτσι…
    Να χαίρεσαι τους λεβέντες σου και πάντα να τους καμαρώνεις, όπως τότε με τη Σημαία!

    Σε φιλώ…

     
  52. silia

    Μαρτίου 28 , 2008 at 10:53

    @ γητεύτρια
    Λοιπόν , έχουμε και λέμε :
    Όχι στα … κορίτσια
    Όχι στους … κοντούς
    Όχι στους …. πολύ ψηλούς
    Όχι στις …. μη καλλιποδαρούσες
    Όχι στους … κομμουνιστές
    Όχι στους …. ξένους
    Όχι στους …. πιθανούς αριστερούς
    Όχι στους …. φτωχούς
    Όχι στα … παιδιά υπαλλήλων
    ……
    Τί «όχι» μας απόμεινε σήμερα ;…
    Ίσως το «όχι στους ξένους …. κι αυτό … παίζεται ….
    Τα «όχι» , λιγόστεψαν , …ναι … Αλλά η υποκρισία , μένει .
    σε φιλώ κι εγώ . Καλά να περνάς .

     
  53. Nina C

    Μαρτίου 29 , 2008 at 11:07

    Λοιπόν, εγώ έχω κλάψει πολύ για τις παρελάσεις. Όχι γιατί δεν με έβαζαν από το σχολείο, αλλά γιατί δε με άφηνε ο πατέρας μου. Δημοτικό σχολείο μέσα στη Χούντα, καλή μαθήτρια η NinaC, έφτασε η μέρα της να σηκώσει τη σημαία και να παρελάσει. Και είπε ο πατέρας το καταπληκτικό: «Δικό μου παιδί δεν θα παρελάσει μπροστά στους φασίστες» και μας πήρε και πήγαμε εκδρομή. Τότε έκλαιγα όλη μέρα.
    Στην εφηβεία ήμουν ήδη στην Κομμουνιστική Νεολαία και δεν ήθελα εγώ να παρελαύνω. Και μάλλον το κουσούρι του πατέρα είχε μεταφερθεί και σ’ εμένα: κι εγώ πήγαινα τις κόρες μου εκδρομή αντί στην παρέλαση.
    Την πατρίδα έκαστος την κουβαλάει μέσα του και τη γιγαντώνει όσο εκείνος νομίζει. Το να σηκώνεις τη σημαία στην παρέλαση δεν σε κάνει καλύτερο πατριώτη. Ίσως λίγο πιο καμαρωτό!
    ——-
    Το κείμενο εξαιρετικό, σιχαίνομαι που στο λέω, αλλά έτσι είναι! Πφφφφ….

     
  54. Nina C

    Μαρτίου 29 , 2008 at 11:11

    «Βάλε την … Composition , μέσα στο σαλόνι , που μου την έχεις έξω στην βεράντα , να σου φτιάχνει … χιονάνθρωπο …. Πάγωσε η δύστυχη …. και είναι και … μεγάλη γυναίκα ….»

    Τώρα το είδα αυτό το αισχρό. Ένα σας λέω, μαντάμ: με το κρύο σφίγουν οι ξερετεποιοί. Όχι ότι ο δικός μου το χρειάζεται, αλλά λίγη παγωνιά δεν θα έβλαπτε τον δικό σας. Τσ…

     
  55. faros 5

    Μαρτίου 29 , 2008 at 13:50

    Το ΟΧΙ, στο … βόλεμά μας, πως θα το έβλεπες;

     
  56. silia

    Μαρτίου 29 , 2008 at 16:44

    @ Nina C
    Ο σκοπός μου μ’ αυτό το κείμενο , δεν ήταν να μιλήσω για τον πατριωτισμό …. αλλά για τον γλυκό τρόπο , που με μεγάλωναν οι γονείς μου και για τις …. γ@….νες τις διακρίσεις , που ακόμη και σήμερα , λιγότερο ίσως (υπό συζήτηση) , ταλανίζουν τα μικρά παιδιά ….
    Ε , εντάξει … βρήκα και εκμεταλλεύθηκα την ευκαιρία , να … παινευτώ και για το παλληκαράκι μου …. Μάνα είμαι …
    ——————————
    Όσο για το β’ σας σχόλιο …. κυρία μου … (άκου … «μαντάμ» …. μου θυμίζει μπορντέλλο) , θα το … αντιπαρέλθω γιατί σας έχω και σε συμπάθεια … Δεν θα γίνουμε …..»κώλος» , για τους …. «ξερετεποιούς» μας .

     
  57. silia

    Μαρτίου 29 , 2008 at 16:48

    @ faros 5
    Θα το έβλεπα , με … πολύ θετικό μάτι …
    Ο μόνος τρόπος να φτιάξουμε ένα καλύτερο «αύριο» για τα παιδιά μας , είναι να λέμε «ΟΧΙ» στο βόλεμα , αλλά και να τα μαθαίνουμε , να λένε «ΟΧΙ» στο βόλεμα κι αυτά .

     
  58. faros

    Μαρτίου 31 , 2008 at 09:02

    Σωστήήήήήήήή

    Την πιο θερμή μου καλημέρα και καλή εβδομάδα σε σένα Silia και σε όλους τους φίλους που κατοικοεδρεύουν σ΄αυτό το μπλογκ!

     
  59. alepou

    Μαρτίου 31 , 2008 at 22:34

    Λυπάμαι που το διάβασα με κάποια χρονική καθυστέρηση το κείμενο και χαίρομαι που το διάβασα έτσι κι αλλιώς. Θυμήθηκα κι αυτό που είχες γράψει στις 28 Οκτωβρίου!

     
  60. silia

    Μαρτίου 31 , 2008 at 22:59

    @ faros 6
    Ευχαριστώ

    @ alepou
    Μη λυπάσαι που άργησες … Φτάνει που το διάβασες
    Εγώ χαίρομαι που το διάβασες και μου το είπες .

     
  61. Abravanel

    Οκτώβριος 29 , 2008 at 00:32

    Φτάνω από αλλού και μάλιστα επ’ευκαιρία της άλλης εθνικής εορτής.

    Εξαιρετικό κείμενο και είναι μια από τις σπάνιες φορές που διάβασα κάτι τόσο το «πατριωτικό» χωρίς να φοβάμαι για υπερβολές άλλου τύπου – ειλικρινά, συγχαρητήρια.

     
  62. silia

    Νοέμβριος 21 , 2008 at 13:43

    @ Abravanel
    Σ’ ευχαριστώ πολύ καλέ μου φίλε για τον καλό σου λόγο .
    Είναι πολύ όμορφη η φιλοφρόνηση σου .

     
  63. DaisyCrazy

    Ιουλίου 30 , 2010 at 15:37

    Αχ βρε Σίλια τα κείμενα σου ανεβάζουν ένα κόμπο στο λαιμό μου.

    Κι αυτός ο πατέρας σου σκέτο διαμάντι! Όσες φορές και να το γράψω δε θα’ναι αρκετές, ήσουν απίστευτα τυχερή που’χες ένα τέτοιο ιππότη για πατέρα 🙂

     
    • silia

      Ιουλίου 30 , 2010 at 17:17

      @ DaisyCrazy
      Σ’ ευχαριστώ καλή μου φίλη που με διαβάζεις .
      Κι εμένα τα πάντα καλά σου λόγια , την ίδια συγκίνηση μου προκαλούν .

       
  64. Gail

    Μαρτίου 25 , 2011 at 09:51

    Καλημερα και Χρονια Πολλα
    Σημερα το πρωι, πριν ακομα πιω καφε, ανοιξα τον υπολογιστη μου για να ευχηθω εγω πρωτη στους φιλους/λες μου που γιορταζουν… και το ματι μου επεσε στο αρθρο σου, που το ανοιξα, το διαβασα και δεν μπορουσα να σταματησω να διαβαζω, με την τριχα ορθια απο συγκινηση…Ειμαι και εγω αλλοδαπος (Αγγλιδα) και μενω στην Ελλαδα 45..!! χρονια, με μητερα Ελληνιδα,, που καθε Εθνικη Εορτη, εβγαζε και ακομα βγαζει την Σημαια στο μπαλκονι της με καμαρι και τιμη…!!

     
    • silia

      Μαρτίου 26 , 2011 at 01:51

      @ Gail
      Χαίρομαι που 3 χρόνια μετά , αυτό το κείμενο (τέλος πάντων … αυτή η ανάρτηση) συνεχίζει να συγκινεί , τους φίλους μου .
      Δεν ξέρω αν έννοιωσες ποτέ ξένη σ’ αυτόν τον τόπο , αν όμως ποτέ έννοιωσες , προσπάθησε να μην γίνεις ποτέ (έστω και άθελα σου) η αιτία , να το νοιώσει κάποιος άλλος … Και μάλιστα παιδί .
      Φιλί , και του χρόνου .

       
  65. Κλείτωρ

    Μαρτίου 25 , 2011 at 11:04

    πάλι καλά να λες που οι αναμνήσεις σου έχουν σημαία, παρελάσεις, φίλους, δασκάλους, και κλάματα παιδικά. Εγώ θυμάμαι μόνο ξύλο ξύλο ξύλο. Ήμουν του αναρχοκομουνιστή του ληστοσυμμορίτη ο γιός που άντεχε όσο ξύλο κι αν έτρωγε όπως και ο πατέρας του και η μάνα του. Για συμμετοχή μου στην παρέλαση ούτε λόγος κι όσο για το πρόβλημα της πρωτιάς στους βαθμούς… λυνόταν εύκολα. Άριστα στα γραπτά μηδέν στα προφορικά. Ένα μικρο αντι-βιογραφικό για να καταλάβετε τι εννοώ όταν λέω «παιδικές μου αναμνήσεις»: http://kleitor.blogspot.com/2006/08/blog-post_27.html

     
    • silia

      Μαρτίου 26 , 2011 at 02:00

      @ Κλείτωρ
      Υπάρχει κάποιος κοινός μας φίλος στο Διαδίκτυο , που κάποτε , πριν τρία ή και περισσότερα χρόνια (δεν θυμάμαι πια καλά) , μου είπε (έγραψε) :
      «Έχω έναν φίλο , τον Κλείτορα , που θαρρώ είναι ίδιος ο πατέρας σου (στην φάτσα)»
      Από τότε έψαξα και σε βρήκα στον χώρο των μπλογκς και δειλά και αραιά σε «παρακολουθούσα» . Σχημάτισα την γνώμη ότι είσαι ένας άνθρωπος που κουβαλάει μέσα του μια θυμωμένη … αναρχία , αλλά ποτέ δενμπορούσα να πιστέψω σε τέτοιον πόνο , σε τόση ακραία σκληρότητα παιδικών χρόνων .
      Επιφυλάσσομαι να σου απαντήσω … in time … όταν δηλαδή , θα τα έχω σκεφθεί όλα καλύτερα και σε βάθος .
      ———————————-
      Α , έχω και έναν γιο , που θαρρώ σε κάποια σημεία ότι σου μοιάζει… (όχι στην φάτσα… αλλού)

       
  66. thanos5881

    Μαρτίου 25 , 2011 at 15:19

    Σας διάβασα όλους…Αν είχαμε πλειοψηφία στην Ελλάδα από εσάς, τούτη η χώρα ίσως πήγαινε καλύτερα!!!Το δυστύχημα είναι πως σ’ αυτό τον τόπο δεν άλλαξε τίποτα προς το καλύτερο…Αυτοί που σκέπτονται σαν εσάς είναι …μειοψηφία ή σιωπηλή πλειοψηφία!!!!

     
    • silia

      Μαρτίου 26 , 2011 at 02:16

      @ thanos5881
      Καλώς ήρθες thanos …
      Σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
      Δυστυχώς , οι άνθρωποι της γενιάς μου (όχι όλοι , αλλά αρκετοί … πολλοί , ίσως) σιωπούμε , άλλοι έκπληκτοι , άλλοι , φοβισμένοι, άλλοι ντροπιασμένοι … Πάντως σιωπούμε . Όταν «ακούς» κραυγές από ανθρώπους της γενιάς μου (της γενιάς μας ήθελα να πω … έννοια σου και διάβασα το about σου) , να μην τους εμπιστεύεσαι και … να φεύγεις μακριά .

       
      • thanos5881

        Μαρτίου 26 , 2011 at 15:21

        Δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου ,όχι γιατί είμαι γεναίος αλλά γιατί πάντα προσπαθούσα να είμαι στην πλευρά της ισοροπίας,της κοινωνικής διακιοσύνης,της συμπόνιας και της συνένεσης….Θεωρώ πως η ανθρωπότητα καταδιώκεται από δύο βασικά ελαττώματα :Την απληστία και τον φθόνο και γι’αυτό ήμουν πάντα «απέναντι» σ’αυτά!!Έζησα σε δύσκολες εποχές και στο μυαλό μου είναι χαραγμένο το κομένο κεφάλι ενός αντάρτη του Δ.Σ. στα κάγκελα του Γυμνασίου της πόλης μου!Είμαι πεπεισμένος πως αν δεν αφανίσει ο άνθρωπος το θηρίο μέσα του ,δεν θα τον σώσει ούτε θρησκεία ,ούτε άλλη πολιτική κοσμοθεωρία….Να είσαι πάντα καλά…

         
  67. Maramena Syka

    Μαρτίου 26 , 2013 at 07:27

    Κταπληκτικό!Είναι σαν να ζω την δική μου ιστορία!Μόνο που δεν χρειάζεται να είσαι εμιγκρέ γιά να είσαι αποκλεισμένος σε μία κοινωνία που λειτουργεί βάση διακρίσεων .Σε εμένα έλλαχε να μην την κρατήσω γιατί ήμουν κοντή και αδύνατη σαν καλαμάκι.Και γιά έναν άλλο λόγο που τον κατάλαβα πολύ αργότερα όταν ανέλυσα την συμπεριφορά του δασκάλου μου σε σχέση με έμένα και του άλλους μαθητές.
    Είχα το τρομερό μειονέκτημα να είμαι ορφανή και φτωχή.Κατά συνέπεια αντικαταστάσιμη από τους γειούς και τις κόρες προεστών και παπάδων.

     
  68. Ελπίδα

    Μαρτίου 28 , 2013 at 14:39

    Αννα,σοφά τα λόγια του πατέρα σου.Την σημαία την κέρδισες( διαβάζοντας τα κείμενά σου κ βαθμολογώντας σε με 10 άριστα).Συνάδελφος Ελπίδα.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: