RSS

MAMA ;….

10 Μάι.
Μαμά ;… Μ’ ακούς μαμά ;…
Μ’ ακούς , το ξέρω … Μ’ ακούς , γιατί ποτέ δεν έφυγες , όπως νομίζουν οι άλλοι … Κάπου εδώ γύρω είσαι , απλά κρυμμένη από τα μάτια των ανθρώπων … Γύρω μου όμως . Κοντά μου … Να με κοιτάς , να με καμαρώνεις , να με φροντίζεις , να με προσέχεις … Γιατί , ήμουν το φως της ζωής σου …. Τί λέω ;… Ήμουν όλη σου η ζωή ….
Μαμά ;…. Συγχώρα με που ρωτάω συνέχεια … αλλά ρωτάω για να ξέρω αν είσαι εδώ … να μη μιλάω στον αέρα … Μαμά ;… Όπως εσύ ρωτούσες : «Άννα» ;… τότε όταν στα βαθειά σου γεράματα με την άνοια , δεν ήσουν σίγουρη ότι ήμουν εγώ , που ήμουν κοντά σου …
Μαμά ;… Σήμερα θά’ πρεπε να σου πω «Χρόνια πολλά» , … Όμως θα ήταν τουλάχιστον … ηλίθιο και δεν θα το κάνω … Αντ’ αυτού όμως , θα κάνω κάτι άλλο . Διάλεξα τις πιο όμορφες φωτογραφίες σου και όλη τη μέρα θα τις «περνώ» μπρος απ’ τα μάτια μου , να γεμίσουν τα μάτια μου , η μέρα μου , η ζωή μου με … ομορφιά . Γιατί ήσουν πολύ όμορφη , μαμά … Όμορφη στην όψη , στην θωριά , αλλά και στο … μέσα σου . Kαι όλοι σ’ αγαπούσαν και σε φώναζαν : «Όμορφη Αλεξάνδρα» ….
Μαμά ;…. ήσουν πάντα τόσο γλυκειά … από μωρό ακόμη … τότε στην πανέμορφη Ευπατόρια της Κριμαίας που πρωτοείδες τον κόσμο … Μεγάλωνες μέσα στις ομορφιές και στην αγάπη κι όλα ήταν όμορφα και χαμογελαστά , σαν τα μεγάλα σου μάτια …
Μαμά ;… Κι έπειτα ήρθε ένα μεγάλο «σύννεφο» και έκρυψε τον Ήλιο της ζωής σου … της ζωής σας …. Και ήρθε η προσφυγιά …. και χάθηκε και η όμορφη Κριμαία , και βρέθηκες σε μια καινούρια Πατρίδα , που λέγαν πως είναι όμορφη , μα εσύ όλα άσχημα και σκοτεινά τα έβλεπες μαζί με τα άλλα τρία αδέλφια σου , πίσω απ’ τα τζάμια ενός  Ορφανοτροφείου της Αθήνας του 1914 ….
Όταν ήρθε η ώρα να φύγεις απ’ εκεί ήσουν ήδη μεγάλη κοπέλα 14 χρονών , και βγήκες στη ζωή , παίρνοντας στην ευθύνη σου και τον μικρό σου αδελφό , τον 10χρονο Βλόντια (Βλαδίμηρο) … Όμως , δεν φοβόσουν τη ζωή , γιατί είχες μάθει την τέχνη της Νοσοκόμας και μια χαρά τα πορεύατε … Μόνο που μικροπάντρεψες τον Βλόντια στα 17 του , για να πάρει κλήρο γης και να κάνει κι αυτός σπιτικό γιατί δεν ήταν και πρέπον , ένας … άντρας να ζει από την αδερφή του …
Μαμά ;… Ήσουν λένε , η πιο όμορφη Νοσοκόμα της πόλης που ζούσες … Τί λέω ;…. Ήσουν η πιο όμορφη κοπέλα όλης της πόλης . Και λένε ακόμα , πως εκείνα τα χρόνια , η ροή , … ο τόπος της Κυριακάτικης βόλτας , άλλαξε , και μεταφέρθηκε σε άλλο μέρος της πόλης , και η «βόλτα» γινόταν πια , μπροστά από την Κλινική που δούλευες , μπας και με την ευκαιρία , οι … βολτάροντες , δουν και την Ρωσίδα καλλονή νοσοκόμα , αν … τύχαινε και έβγαινε στο μπαλκόνι .
Μαμά ;…. Και κάποτε , κάποιος ασθενής της Κλινικής , ο Ιωσήφ Γουμπαρένκο σε ρώτησε για το όνομα και την καταγωγή σου και κατάλαβε πως ήσουν κόρη του Βασίλη Γαγιέφσκυ , φίλου από τα χρόνια της γλυκειάς Κριμαίας , που η ζωή τους είχε χωρίσει …. Σου είπε , πως θα σε κάνει κόρη του , νύφη του δηλαδή , γιατί είχε τρεις γιούς , που όλο και κάποιος απ’ αυτούς θα ήταν … άξιος για σένα … Και μαμά …. είδες τον Κότια , τον πρωτότοκο του , και τον ερωτεύθηκες …. και σ’ ερωτεύθηκε και ο Κότια , και έτσι ερωτευμένοι μείνατε μέχρι τα γεράματά σας …..
Μαμά ;…. Τόση αγάπη …. Μόνο μια «σκιά» , σκοτείνιαζε τη ζωή σου …. Δεν μπορούσες να πάρεις αγκαλιά , ζωντανό παιδί …. Εννιά παιδιά γέννησες … και κανένα δεν ζέστανε την αγκαλιά σου … Νεκρά ….
Και κάποτε …. στα 45 σου …. (για εκείνη την εποχή , σίγουρα ήσουν για βιβλίο Γκίννες) , έγινε το …. θαύμα της ζωής σου :
Μαμά ;…. Από τότε και μετά , οι φωτογραφίες σου … λιγοστεύουν …. Γιατί είσαι συνέχεια κουρασμένη και τσακισμένη απ’ τη δουλειά …. γιατί έπρεπε να με μεγαλώσεις με τα … καλύτερα . Εντάξει … κι ο μπαμπάς … δεν λέω … μια χαρά ήταν και μας αγαπούσε και μας νοιαζόταν , αλλά … «ήσσονος προσπαθείας»  …. «χαμένος στη μετάφραση» μιας πραγματικότητας την οποία ποτέ δεν κατάλαβε και με την οποία ποτέ δεν προσαρμόστηκε …. «Επί των … καλλιτεχνικών» της οικογένειας ήταν μόνο ο μπαμπάς …. Για τον «επιούσιο» ;;; , ΕΣΥ …. Εσύ μαμά …. Εσύ έπρεπε να δουλεύεις σκληρά , για να μπορώ εγώ να … βγαίνω φωτογραφίες … Στην σχολική παράσταση … στη σχολική εκδρομή της αποφοίτησης , στα εργαστήρια της Ιατρικής με την άσπρη μου ποδιά , στην ορκωμοσία στον Ιπποκράτη , στην … στα … στο … Κι ακόμη κι όταν … δεν χρειαζόμουν πια τα λεφτά σου …. πάλι δεν είχες χρόνο για πολλές φωτογραφίες , γιατί μου πρόσεχες το σπίτι , μου μαγείρευες πάντα ζεστό φαγάκι , που ξενυχτούσα και κουραζόμουν , και μου μεγάλωνες τα παιδιά μου …. Και ξέρεις μαμά ;… Θαρρώ , πως οι αρετές των γιών μου , δεν οφείλονται τόσο στα γονίδια που πήραν από μένα και τον πατέρα τους , αλλά στον ήρεμο , έξυπνο και γεμάτο αγάπη τρόπο , που τους μεγάλωσες ….
Μαμά ;…. Ύστερα , «κάθησε» ένα απέραντο κενό μπροστά στα όμορφα μάτια σου …. κι απόμεινες να το κοιτάζεις …. Και δεν μπορούσες να δεις τίποτα πέρα απ’ αυτό το κενό … Μόνο εμένα , κάπου κάπου , κι εκείνο πολύ θολά και δεν ήσουν σίγουρη για το τί ακριβώς βλέπεις (Alzheimer , το είπαν) … Και τότε , ρωτούσες :
– Άννα ;;;…
Κι εγώ τότε , που δεν μπορούσα να το «χωνέψω» πως δεν μπορούσες να με «δεις» , έκλαιγα … έκλαιγα συνέχεια , αλλά εσύ δεν στεναχωριόσουν πια , γιατί είχες το μεγάλο κενό μπροστά σου να … κοιτάζεις … κι έτσι , κοιτάζοντας αυτό το απέραντο κενό , μια μέρα , «μπήκες» μέσα του και έφυγες ….
Μαμά ;;;…. είσαι ακόμα εδώ ; … Έχω ακόμη κάτι να σου πω ….
Σήμερα … γιορτάζεις …..
===========================================
Σήμερα , 11 Μαΐου του 2008 , δεύτερη Κυριακή του Μάη , είναι η γιορτή της μητέρας …
Αυτό μου το ποστ, ΔΕΝ το αφιερώνω στην μητέρα μου … Θα ήταν ανούσιο , ίσως κι ανόητο … Η μητέρα μου , δεν ζει πια για να εκτιμήσει κάτι τέτοιο …
Το αφιερώνω σε όλες εκείνες τις γυναίκες , που προσπαθούν με όλη τους την ψυχή , να κάνουν ένα παιδί , κι ακόμη …. ΔΕΝ τό ‘χουν καταφέρει …
Κι ακόμα , εκτός από την αφιέρωση , τους δίνω και μια συμβουλή :
– Προσευχηθείτε στην μαμά μου γι αυτό που τόσο επιθυμείτε …. Ήταν πολύ όμορφος άνθρωπος … Είμαι σίγουρη , πως θα είναι και πολύ όμορφος Άγγελος …. Και επειδή ο … «Μεγάλος» , εκτιμά ιδιαίτερα την ομορφιά των ανθρώπων αλλά και των Αγγέλων , θα την έχει σίγουρα κοντά Του …. Το … δεξί Του Χέρι ….
Και σίγουρα , θα …. την ακούσει με προσοχή .
.
 

62 responses to “MAMA ;….

  1. Nina C

    Μαΐου 10 , 2008 at 21:36

    Υποκλίνομαι. Τόσο, που το μέτωπό μου ν’ αγγίξει το έδαφος. Ναι, μπροστά σου μπορώ να γίνω τόσο ευλύγιστη…

    :*

     
  2. πρεσβύωψ

    Μαΐου 10 , 2008 at 22:02

    Κυρία μου συγχαρητήρια. Κείμενο γραμμένο απο καρδιάς. Σίγουρα απο κάπου ψηλά η μαμά χαμογελάει.

    Πρεσβύωψ

     
  3. liakada

    Μαΐου 11 , 2008 at 00:29

    γιορτάζει silia μου .. Ζει.. ζεί μέσα στη 8υμησή σου … μέσα από τα λόγα σου .. !
    Κ’απου εκεί ψηλά σε άκουγε και χαμογελούσε.
    Ερχομαι να ενώσω την ευχή μου με τη δική σου για εκείνες τις γυναίκες , που προσπαθούν με όλη τους την ψυχή , να κάνουν ένα παιδί !
    Να ‘σαι καλά να χαίρεσαι τα παιδιά σου…
    Με τα γραπτά σου μας αγγιξες τη ψυχή απόψε!

     
  4. Αρης

    Μαΐου 11 , 2008 at 02:59

    Φόρος τιμής σε μιάν ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΗΤΕΡΑ , που ειχε την τύχη να πάρει αγκαλιά ενα παιδί αντάξιο μόνο για μια τέτοια Μάνα….

    Ειναι περήφανη εκει δίπλα Του , για σένα και ευχή σου δίνει να γίνεις μια Μάνα σαν κι αυτήν…

    Νάσαι παντα καλά

    Αρης

     
  5. faros

    Μαΐου 11 , 2008 at 08:01

    Καλημέρα ….
    συγνώμη … δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο …
    κλαίω …

     
  6. Πάρης

    Μαΐου 11 , 2008 at 09:02

    Απίστευτο κείμενο! Όμορφο & συγκικηντικό. Εξαιρετικά καλογραμμένο και με ψυχή. Ειλικρινά, δεν έχω λόγια! Το να σου πω «συγχαρητήρια» μοιάζει πολύ λίγο. Δεν ξέρω αν η μητέρα σου σε βλέπει από κάπου: αν «ναι» σίγουρα θα χαμογελάει με ικανοποίηση για αιώνες. Εγώ πάντως δάκρυσα, & ξεκίνησα τη μέρα μου πολύ ιδιαίτερα διαβάζοντας το.

     
  7. επιρρεπής

    Μαΐου 11 , 2008 at 11:41

    Η μαμά μου θέλει να τη γιορτάζω 2/2 μαζί με την Παναγία το ίδιο και γω οπότε συνήθως αυτή η μέρα μου περνά παρατήρητη.
    Η αγάπη όμως δε μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
    Να είσαι καλά, πάντα.

    (ξαναστειλα ένα παρόμοιο σχόλιο στο παρόν ποστ, για κάποιον λόγο, ενώ νομίζω ότι δημοσιεύτηκε, δεν το βλέπω αν αργότερα εμφανιστουν και τα 2 σβήσε κάποιο παρακαλώ 🙂 )

     
  8. sasel

    Μαΐου 11 , 2008 at 12:14

    απλα εξαιρετικο!

     
  9. itelli

    Μαΐου 11 , 2008 at 12:24

    Χρόνια πολλά μαμά.

     
  10. Stelios Levantis

    Μαΐου 11 , 2008 at 12:51

    Πολύ συγκινητικό, Σίλια, ειδικά το τέλος.

    Αυτό τον καιρό έχω κάτι τρελές, ανολοκλήρωτες και χαοτικές ιδέες για τη γυναίκα, τη μητρότητα και το ρόλο της στην οικογένεια, την κοινωνία, την πολιτική… παντού. Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι όλοι οι ενήλικες θα έπρεπε να είναι γονείς όλων των παιδιών της κοινωνίας και, ως εκ τούτου, όλες οι γυναίκες θα έπρεπε να είναι μανάδες όλων των παιδιών της κοινωνίας, ανεξάρτητα από το αν τα έβγαλαν από την κοιλιά τους ή όχι. Να έχουν την ευθύνη τους από κοινού, να τους παρέχουν τη στοργή και την αγάπη τους, τη θαλπωρή τους και ό,τι άλλο ξέρουν να κάνουν μόνο οι γυναίκες για τα παιδιά τους. Ο ρόλος του γονιού να πάρει έτσι πραγματική κοινωνική αξία και να μην θεωρείται εμπόδιο στην προσωπική ανάπτυξη του ατόμου, και η μητρότητα να ανακτήσει την κοινωνική θέση και τον σεβασμό που της αξίζει, έτσι ώστε να φαίνεται ανούσιο να γιορτάζεται ή να τιμάται μια Κυριακή τον χρόνο.

     
  11. Lardigos

    Μαΐου 11 , 2008 at 13:49

    Με συγκινήσατε, Σίλια, με το από καρδιάς σας κείμενο. Ειλικρινά σας το λέω. Ξέρετε, ακόμα κρυφακούω τον πατέρα μου -διανύει καμαρωτά το εβδομηκοστό έκτο έτος του- να μονολογεί κατά καιρούς : αχ, μάνα, λίγο σ’ αγάπησα. Και κάθε φορά, σαν να είναι η πρώτη, το εκφράζει με παράπονο λυγμού. Κι ας ήταν γνωστό σε όλους, δικούς και ξένους, πόσο αδυναμία είχε στη νόνα μου αυτός ο άντρας…
    Σας ευχαριστώ γιατί σήμερα αφουγκράστηκα τον αναστεναγμό του πατέρα μου πιο βαθιά από ποτέ…

    Υ.Γ. άπειρες οι αναφορές της παγκόσμιας λογοτεχνίας στη μορφή της μάνας. Η πρώτη που μου ήλθε στο μυαλό σήμερα το πρωί είναι δυο στίχοι του ιρανού ποιητή Φερεϊντούν Φαριάντ:

    «πόλεμοι, στρατιώτες, χρόνια,
    περισσότερο πεθαίνουν οι μητέρες»

     
  12. zambia

    Μαΐου 11 , 2008 at 14:34

    Χρόνια σου Πολλά.
    Να μας λες, όσα νιώθουμε και αδυνατούμε να εκφράσουμε.

     
  13. stixakias

    Μαΐου 11 , 2008 at 16:43

    Μας τσακίσατε σήμερα!

     
  14. μούργος

    Μαΐου 11 , 2008 at 16:56

    …………………………………………………………………..
    (μη περιμενετε κειμενο. μονο μια κουβεντα:
    δεν ξερω ποιος ειναι (ηταν) πιο τυχερος , η μητερα σας, ο συζυγος της, εσεις, τα παιδια σας, ……….)
    να’στε καλα!
    ……………………………………………………………………….

     
  15. γητεύτρια

    Μαΐου 11 , 2008 at 17:05

    Πόσο τυχερή γυναίκα είσαι! Τί πλάσμα η μητέρα σου! Τί ιστορία συγκλονιστική! Και πόσο τυχερή μέσα στις ατυχίες της! Άργησε η τύχη της… αλλά της έδωσε εσένα! Είναι σίγουρο πως σήμερα χαμογελά… και καμαρώνει την κόρη της να γιορτάζει, μανούλα κι εκείνη!

    Την αγάπη μου όλη! Να είσαι πάντα ευτυχισμένη!

     
  16. με το φεγγαρι αγκαλια

    Μαΐου 11 , 2008 at 19:06

    !!!!!

     
  17. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 19:08

    @ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ
    Σας ευχαριστώ ….
    Θα είμαι λιγόλογη στις απαντήσεις μου στα σχόλια σας αυτού του ποστ …. Από την ώρα , που άρχισα να διαβάζω τα σχόλια σας , με πιάσαν τα κλάμματα , και όπως καταλαβαίνετε , όταν κλαις πάνω από ενα πληκτρολόγιο , που λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα , κινδυνεύεις από …. ηλεκτροπληξία …
    Λοιπόν :

    @ Nina C
    Σ’ ευχαριστώ πολύ γλυκειά μου … Νάντια (Κομανέτσι) ….
    Έλα … πλάκα .
    Νίνα , με συγκινείς πάντα .

    @ πρεσβύωψ
    Ευχαριστώ , και … μακάρι να μου χαμογελάει … Όταν χαμογελούσε , φωτίζονταν ο κόσμος μου όλος … Γινόταν πανέμορφη .
    Καλώς ήρθες .

     
  18. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 19:48

    @ liakada
    Έχω μια φίλη , που δεν αξιώθηκε να κάνει παιδιά . Όταν οι γιοι μου ήσαν μικροί , μια τέτοια μέρα μου έφεραν λουλούδια , τα οποία φυσικά είχαν «κουρσέψει» από τον κήπο μας … Τους είπα να τα πάνε στην εν λόγω φίλη μου , που είναι και γειτόνισσα . Στην εύλογη απορία τους , τους εξήγησα , πως αυτές οι γυναίκες , έχουν για παιδιά τους … ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ του κόσμου …
    Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε , ακόμη όμως οι γιοί μου όταν αναφέρονται σ’ αυτήν , την αποκαλούν η …. «Άλλη , η μεγάλη μας μαμά» .
    Αξίζει να προσευχηθεί κανείς γι αυτές τις γυναίκες .

     
  19. Lardigos 2

    Μαΐου 11 , 2008 at 20:24

    Διάβασα πριν από λίγο το κείμενό σας στη μητέρα μου (όλη μέρα το κουβαλώ στο νου μου, Σίλια). Την κάματε και έκλαιγε από ευτυχία για λογαριασμό σας, για λογαριασμό μου, για λογαριασμό όλων των παιδιών ανεξαιρέτως ηλικίας. Μαζί της ξαναβούρκωσα και γω.
    Και πάλι σας ευχαριστώ, ειλικρινά.

     
  20. Γ ρ η γ ό ρ η ς

    Μαΐου 11 , 2008 at 21:01

    …. σ’ ευχαριστώ… για το δάκρυ που μου χάρισες…

     
  21. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 22:22

    @ Αρης
    Πολύ όμορφα τα λόγια σου . Με έχουν κατασυγκινήσει .
    Μακάρι να γινόμουν , μια μάνα σαν κι αυτήν .

    @ faros
    Έλα ρε Φάρε …
    Κλαις εσύ … Κλαίω εγώ … Μούσκεμα τα κάναμε ….

    @ Πάρης
    «…ξεκίνησα τη μέρα μου πολύ ιδιαίτερα διαβάζοντας το….»
    ——————————
    Είναι πολύ σπουδαίο αυτό που είπες . Με κάνει ιδιαίτερα περήφανη το γεγονός ότι μπορεί ένας λόγος μου να κάνει έναν άνθρωπο να ξεκινάει τη μέρα του όμορφα …
    Οι μέρες μας , έχουνε γίνει , εν πολλοίς …. άχαρες .
    καλώς ήρθες .

     
  22. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:12

    @ επιρρεπής
    Τις μαμάδες , πρέπει να τις γιορτάζουμε , όποτε εκείνες κάνουν κέφι …. Αν είναι δυνατόν , να τις γιορτάζουμε και κάθε μέρα .
    ———————————
    Λοιπόν , τωρα που τα λέω αυτά , κοιτάζω το ρολόϊ μου και βλέπω πως είναι μεσάνυχτα πια και …. κάτι . Συνειδητοποιώ , πως και οι δυο μου γιοί δεν μου τηλεφώνησαν σήμερα για να μου ευχηθούνε … Μπορεί να είχαν κάτι , που τους έκανε να ξεχάσουν … Μπορεί να μου ευχηθούνε αύριο … Και αύριο … μια χαρά θα είναι … Σαν γιορτή .

    @ sasel
    Ευχαριστώ και καλώς ήρθες .

     
  23. faros

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:16

    Καλημέρα και Καλή Βδομάδα.

    (τα λέω νωρίς νωρίς, δεν αντέχω να ξαναδιαβάσω το άρθρο σου το πρωί, … ξέρεις, εγώ, προτιμώ τα … μούσκεμα (!) … απεχθάνομαι τα … «στεγνά» … και δεν ντρέπομαι να κλαίω !!!)

     
  24. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:26

    @ itelli
    Σ’ ευχαριστώ παιδί μου .
    Να δώσεις και τις δικές μου τις ευχές στην μαμά σου … (την άλλη) .

    @ Stelios Levantis
    ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
    Όσο για την ιδέα-όνειρο , που αναπτύσεις , είναι θαρρώ , τόσο αδύνατον εφαρμόσιμη , που όντως – όπως λες – καταντά χαοτική …
    Ξέρεις … όσο κι αν ακούγεται … παρατραβηγμένο , υπάρχουν γυναίκες , που ΔΕΝ θέλουν να γίνουν μητέρες ούτε «προς ώρας» , ούτε και για πάντα . Έχουν και αναπτύσσουν επιχειρήματα γι αυτό και άλλοτε δεν υπάρχουν ούτε καν επιχειρήματα παρά μόνο ένας άκρατος εγωισμός και έλλειψη … υλικού για προσφορά … Από την άλλη μεριά , υπάρχουν άντρες ομοφυλόφιλοι , που ζητάν να μπορούν να υιοθετήσουν και να μεγαλώσουν ένα παιδί … με την ίδια λαχτάρα , που θα το ζητούσε μια γυναίκα που δεν μπορεί να κάνει παιδιά .
    Πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα , αυτό που σκέφτεσαι ;…
    Δεν ξέρω τί να πω …

     
  25. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:47

    @ Lardigos
    Όσα χρόνια κι αν ζήσαμε με την μητέρα μας , πάντα θα νομίζουμε πως δεν ήταν αρκετά για να το ευχαριστηθούμε … πως η αγάπη μας γι αυτήν θα μπορούσε να ήταν πιο μεγάλη …. Άσχετα αν το εκφράζουμε κάποιες φορές , … αργά .
    ————————————-
    Τους στίχους που μου έγραψες , δεν τους ήξερα , και σε ευχαριστώ γι’ αυτούς . Εγώ σου στέλνω λίγους στίχους για την μάνα γραμμένους επίσης από έναν μακρυνό , από την Ασία (Ινδία) ποιητή …. τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ :
    «….Απ ‘το στήθος σου μας έθρεψες με ζωή ,
    αλλά όχι , αθανασία ,
    γι αυτό τα μάτια σου είναι πάντα , άγρυπνα ..(….)»

     
  26. silia

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:50

    @ zambia
    Σ’ ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου .
    Θα κάνω για τους φίλους μου ό,τι μπορώ .

    @ stixakias
    Δεν το έκανα επί … σκοπώ καλέ μου .
    Αλλά με την ευκαιρία , μου θύμισες ένα τραγουδάκι που μου τραγούδαγε τρυφερά η μάνα μου μερικά …. στιχάκια , του οποίου έχουν ως εξής :
    «Πούν’το – πούν’το
    Νά’το – νά’το
    Στην αμυγδαλιά ‘πο κάτω ,
    Και τσακίζει μυγδαλάκια
    Με τα δυό του τα χεράκια .»

     
  27. Sotiris K.

    Μαΐου 11 , 2008 at 23:59

    Δεν καταλαβαίνω!!!
    Γιατί αναρωτιέσαι αν σε ακούει;
    Μα και βέβαια σε ακούει η μαμά σου..
    Γιατί να μη σε ακούει; Αφού είναι εκεί, ζει μαζί σου.
    Είναι πάντα δίπλα σου.
    Μέσα σου για την ακρίβεια…

    Και ναι, η ευχή Χρόνια Πολλά, είναι και για εκείνη.
    Όπως και για σένα.
    Χρόνια ΠΟΛΛΑ !!!

     
  28. Stelios Levantis

    Μαΐου 12 , 2008 at 09:20

    Ούτε εγώ ξέρω τι να πω παραπάνω, Σίλια. Είναι απλώς μια περισσότερο ή λιγότερο τρελή σκέψη. 🙂

     
  29. Juanita La Quejica

    Μαΐου 12 , 2008 at 09:20

    Μια καλημέρα μόνο θέλω να πω, γιατί το κείμενο και το θέμα της Μάνας με φορτίζουν τόσο που δυσκολεύομαι.
    Να είσαι καλά και να χαίρεσαι τους γιους σου!

     
  30. silia

    Μαΐου 12 , 2008 at 10:27

    @ μούργος
    Δεν ξέρω , ποιος είναι ή ήταν πιο τυχερός , μπορώ όμως να σου πω , ποιος … νοιώθει να είναι ο πιο τυχερός από όλους μας : …. Εγώ … Το γιατί , δεν θα το εξηγήσω , γιατί θα θεωρηθεί (ακόμη κι από τους πιο καλοπροαίρετους) , ότι … παινεύομαι .

     
  31. silia

    Μαΐου 12 , 2008 at 11:09

    @ γητεύτρια
    Φοβερό πλάσμα , στ’ αλήθεια …. Όμορφη , ευγενική , νοικοκυρά , πάντα περιποιημένη , ερωτεύσιμη , καλή σύζυγος , δεν γκρίνιαζε ποτέ , δεν παραπονέθηκε ποτέ , δεν έδωσε ποτέ την εικόνα του … θύματος σε κανέναν …. και πάντα το στήριγμα και η κολώνα του καθενός μας …. Αδιαφιλονίκητος και «επιτυχημένος» … αρχηγός του σπιτιού μας , πάντα …. Γι αυτό με «πείραξε» τόσο πολύ , όταν την είδα με «το κενό στα μάτια» .
    Σ’ ευχαριστώ .

    @ με το φεγγαρι αγκαλια
    Ευχαριστώ πολύ .

     
  32. silia

    Μαΐου 12 , 2008 at 11:40

    @ Lardigos 2
    Ξέρεις τί σπουδαίο πράγμα είναι να κάνεις κάποιον , να …. κλαίει από ευτυχία ;…
    Έκανες στην μητέρα σου το πιο όμορφο δώρο .

    @ Γ ρ η γ ό ρ η ς
    Εγώ σ’ ευχαριστώ , που …. μου το είπες .(Ότι δάκρυσες)

     
  33. silia

    Μαΐου 12 , 2008 at 11:45

    @ faros 2
    Ο άνθρωπος που προτιμά τα … μούσκεμα (!) … απεχθάνεται τα … “στεγνά” … και δεν ντρέπεται να κλαίει …. είναι … original καλός ανθρωπος .

     
  34. Marina

    Μαΐου 12 , 2008 at 15:01

    Ωραία η μητέρα σου, πλούσια σε νιάτα, θέληση, αγάπη και ευγένεια ψυχής. Σπάνια τέτοιοι άνθρωποι περπατούν τη Γή, μάλλον αλαφροπατούν, στέκονται πλαί μας, τινάζουν τα φτερά τους, τα διπλώνουν γύρω μας προστατευτικά και μας συνοδεύουν.
    Συμφωνώ που δεν γιορτάζεις τη μητέρα σου στις 11/5, άνθρωποι σαν εσένα τη γιορτάζουν κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.
    Και το αφιέρωμα πρός εκείνη δείχνει πόσο αντάξια κόρη της έγινες..

     
  35. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Μαΐου 12 , 2008 at 15:40

    Δεν είναι πολλά πια αυτά που είναι ικανά να κάνουν την καρδιά μου να τρεμουλιάσει κι να σφιχτή, και το σώμα μου να το διαπερνούν ρίγη ανατριχίλας ξανά και ξανά, σε κάθε φράση, σε αυτή τη λέξη που με πόνο, νοσταλγία, καημό, και λατρεία εσύ φωνάζεις. Μαμά;….

    Δεν με νοιάζει αν τώρα αυτόματα γεράσω και πεθάνω, αν ξέρω ότι και έμενα θα με αναζητούν έτσι! Τόσο γλυκά, τόσο μοναδικά, όσο εσύ τη δική σου υπέροχη μανούλα.

    Εγώ… Ταπεινά σε ευχαριστώ!!!

     
  36. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Μαΐου 12 , 2008 at 19:02

    Σπάνια διαβάζεις τέτοια συγκλονιστικά κείμενα βγαλμένα απο καρδιάς.
    Σχεδόν αιφνιδιάστηκα.
    δεν ξέρω τι άλλο να πω
    Νά΄σαι καλά.

     
  37. ethanandthecity

    Μαΐου 12 , 2008 at 22:08

    Δεν δακρύζω εύκολα, μπορώ να πω ότι σπάνια μου συμβαίνει πλέον. Με το κείμενο σου τα κατάφερες. Και τελικά το ήθος που αποπνέεις, ακόμα και στα σημεία στίξης των φράσεων σου, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Να είσαι καλά Σίλια μου και να χαίρεσαι αυτούς που αγαπάς

     
  38. roula karamitrou

    Μαΐου 12 , 2008 at 22:14

    Γιατρέ μου, μαζί την έχεις τη μαμά σου…μέσα σου.Τυχερές μάνα και κόρη που πήρατε και δώσατε τέτοια αγάπη. Να σαι καλά silia, ναγαπάς και ναγαπιέσαι

     
  39. silia

    Μαΐου 12 , 2008 at 23:48

    @ Sotiris K.
    Σ’ ευχαριστώ Σωτήρη μου .
    Αυτό το «Μέσα σου για την ακρίβεια…» , στέκεται σαν , … βάλσαμο στην ψυχή μου .

    @ Stelios Levantis

    🙂 🙂 🙂

    @ Juanita La Quejica
    Καλημέρα και σ’ ευχαριστώ

     
  40. silia

    Μαΐου 13 , 2008 at 00:03

    @ Marina
    Σ’ ευχαριστώ πολύ …
    Τόσο όμορφα λόγια που λες γι αυτήν … Τόσο όμορφα …
    Σαν να την γνώριζες … Ξανά ευχαριστώ .

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    «…σε αυτή τη λέξη που με πόνο, νοσταλγία, καημό, και λατρεία εσύ φωνάζεις. Μαμά;….»
    ————————————-
    Της χρωστάω τόσα … πως να μην έχει πόνο , νοσταλγία και καημό η αναφορά μου σ’ αυτή ;….
    Ότι καλό , μου τόδωσε αυτή … Κι ο πατέρας μου βέβαια , αλλά … συγγνώμη γι αυτό που θα πω , μα έτσι το έννοιωθα πάντα : «Τα παιδιά , είναι των … μανάδων τους»
    Διάβασα αρκετά από το μπλογκ σου , καθώς και από το μπλογκ της Μαρίνας και έννοιωσα την ψυχή μου να … γρατζουνιέται και να ψιλοματώνει ….

     
  41. silia

    Μαΐου 13 , 2008 at 00:13

    @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Σ’ ευχαριστώ ποιητή μου .
    Νά ‘σαι κι εσύ καλά , πάντα .

    @ ethanandthecity
    Κάποτε το δάκρυ , μπορεί να είναι λυτρωτικό …. Μην το κρατάς … Κάποτε το δάκρυ μπορεί να ξεπλύνει κάποια κατακάθια , που τζάμπα τα κρατάμε μέσα μας .
    Αυτό για το … ήθος … Σπουδαία κουβέντα … Σ’ ευχαριστώ .

    @ roula karamitrou
    Αυτό το … «μέσα σου» (τό είπα και παραπάνω στον Σωτήρη) , γλυκαίνει την ψυχή μου …. Την ηρεμεί …. Κι ακόμα …. τραυματίζει τις ενοχές μου . Και μιλώ για ενοχές , γιατί ποτέ δεν θα είμαι σίγουρη , αν έκανα πλήρως το καθήκον μου απέναντί της .

     
  42. faros

    Μαΐου 13 , 2008 at 07:47

    Την πιο θερμή μου Καλημέρα!

    (φτου … σκόρδα, χάντρες, … η γρουσουζιά
    να φύγ΄η μέρα μακρυά, πάνω σ΄άγρια βουνά!)

     
  43. tdjm

    Μαΐου 13 , 2008 at 09:02

    Oμορφα συναισθήματα ,από όμορφους ανθρώπους για όμορφους ανθρώπους.

    Καλημέρα και πολύχρονη μανούλα!!

     
  44. giorgia_is_coming_to_town

    Μαΐου 13 , 2008 at 15:51

    Σ’ ευχαριστώ! Για την αφιέρωση…(και σίγουρα δεν είμαι η μόνη)

     
  45. silia

    Μαΐου 14 , 2008 at 00:16

    @ faros
    Τί είναι αυτά καλέ ;;;… Με τρομάζεις …

    @ tdjm
    Καλημέρα και πολύχρονη κι εσύ .

    @ giorgia_is_coming_to_town
    Σου ευχομαι , του χρόνου τέτοια μέρα , να …. μην σε αφορούν οι αφιερώσεις μου .
    Φιλιά .

     
  46. Marina

    Μαΐου 10 , 2009 at 11:57

    Εκπληκτικό το κείμενο, πολύ με άγγιξε. Η μαμά σου, φάρος της ζωής σου άνθρωπος με περισσή αγάπη, σπάνιος. Χαίρομαι που τη τιμάς με παλιές φωτογραφίες και θύμησες. Μ’ αρέσει πολύ.

     
    • silia

      Μαΐου 16 , 2009 at 00:52

      @ Marina
      Μαρίνα , ένα χρόνο ακριβώς πριν ξαναδιάβασες και ξανασχολίασες σ’ αυτή την ανάρτηση-αφιέρωμα στην γιορτή της μητέρας ….
      Πολύ χαίρομαι γι αυτό .
      Κάνω λάθος ;…

       
  47. amelinia

    Νοέμβριος 1 , 2009 at 18:18

    Σίλια μου έχεις ένα φοβερό ταλέντο και εκφράζεσαι πολύ όμορφα κι αγγίζεις τους αναγνώστες σου βαθιά. Πρώτη φορά διάβασα για τη μαμά σου και πάλι συγκινήθηκα. Να’σαι καλά. Κάποια στιγμή θα το πάρω σβάρνα όλο το μπλογκ σου να το διαβάσω ανάρτηση-ανάρτηση γιατί εδωμέσα κρύβονται διαμάντια!

     
    • silia

      Νοέμβριος 13 , 2009 at 18:46

      @ amelinia
      Nα … το πάρεις σβάρνα και να το «περπατήσεις» … κι αν όχι όλο , όσο πιο πολύ μπορείς . Θα με κάνεις ευτυχισμένη μ ‘ αυτή την πορεία σου .

       
  48. Ελένη

    Μαΐου 9 , 2010 at 13:33

    Γιατί έπεσα στο blog σου; Με γονάτισες…

     
    • silia

      Μαΐου 10 , 2010 at 00:34

      @ Ελένη
      Αν και δεν θεωρείται καλό το να «γονατίζεις» τους ανθρώπους , πιστεύω ότι το έγραψες σαν μια πολύ όμορφη φιλοφρόνηση .
      Ίσως ήτανε το … τυχερό σου , να έλθεις εδώ … Ίσως να ήτανε , πάλι , το … δικό μου «τυχερό» .

       
  49. erimos

    Δεκέμβριος 10 , 2010 at 19:19

    Δεν ξέρω πόσο αργά είναι για σχόλια. Εγώ ο ρακοσυλέκτης,έγινα ράκος
    από συγκίνηση.
    Δεν μπορώ να γράψω τίποτε άλλο.

     
  50. silia

    Δεκέμβριος 11 , 2010 at 01:14

    @ erimos
    Όμορφο σχόλιο .
    Ούτε κι εγώ μπορώ να γράψω τίποτα άλλο …
    Το ξαναδιάβασα μετά από πολύ καιρό και … δεν δύναμαι … Μου προκαλεί την ίδια συγκίνηση όπως τότε , όταν το πρωτοέγραψα

     
  51. μητσος

    Μαΐου 1 , 2011 at 22:12

    νασαι καλα…..το βιωσα και γω!!! το αντεγραψα γιατι τοσο ομορφα ενω τα νοιωθω δεν μπορω να τα πω….νασαι καλα!!! ζει και σε καμαρωνει!!

     
  52. μητσος

    Μαΐου 1 , 2011 at 22:14

    νασαι καλα…..το βιωσα και γω!!! το αντεγραψα γιατι τοσο ομορφα ενω τα νοιωθω δεν μπορω να τα πω….νασαι καλα!!! ζει και σε καμαρωνει!!

    οτι βγαινει απο τη καρδια μοσχοβολαει!!!

     
    • silia

      Αύγουστος 9 , 2011 at 10:04

      @ μητσος
      Ό,τι βγαίνει από την άδολη και την γεμάτη αθωότητα κι αγάπη καρδιά , … όντως μοσχοβολάει .
      Καλώς ήρθες .

       
  53. DaisyCrazy

    Ιουνίου 24 , 2011 at 10:47

    Δε το θυμόμουν αυτό το ποστ. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Σημασία έχει ότι με άγγιξε, με συγκίνησε, με ταρακούνησε, μ’ανατρίχιασε! Τι όμορφος άνθρωπος και η μαμά σου Σίλια μου! Και της μοιάζεις απίστευτα πολύ 🙂
    Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που είσαι ο Ανθρωπος που είσαι με τέτοιους γονείς που είχες.

     
    • silia

      Αύγουστος 9 , 2011 at 10:02

      @ DaisyCrazy
      Νοιώθω μια υπέροχη , λυτρωτική συγκίνηση μ’ αυτό το σχόλιο σου .
      Ευχαριστώ σε .

       
  54. Νewagemama

    Νοέμβριος 16 , 2011 at 11:29

    Αχ τι κλάμα που ρίχνω τώρα…Πολύ με άγγιξε το υπέροχο κείμενό σου. Εχω τη τύχη να ζει η μανούλα μου, αλλά τρέμω μόνο με τη σκέψη πως θα ρθει η στιγμή που θα τη χάσω…

     
  55. Kostas Outsider

    Αύγουστος 20 , 2013 at 15:51

    Με αποτελείωσες γλυκιά μου Silia… Αλλά το χρειαζόμουν. Ξέρω, ξέρω τι θα πεις και θα έχεις δίκιο. Ποτέ μα ποτέ δεν θα υπάρξω έτοιμος να… Αλλά αφήνω τα γλυκά σου λόγια να φωλιάσουν κρυφά μέσα στην καρδιά μου και ας είναι βάλσαμο όταν έρθει η ώρα.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: