RSS

ΤΖΕΝΗ , ΤΖΕΝΗ …

20 Μάι.
γυμναστικ�ς επιδείξεις (Τζ�νη)
Παραταχθείτε εις 6άδαααας …. Μαρς !
….. Στοιχηθείτεεεεε … δι’ εκτάσεως …. και δια προτάσεως ….
….. Παρουσιασθείτεεεεε ….. όνομα … επίθετο πατρός …. του …. και της ….. Εμπρός μαρς !!!….
 
Κι αρχίζαμε τα επίθετα και τα ονόματα και τα «του» και τα «της» , με βροντερή φωνή «και όχι ψόφια» , όπως απαιτούσε η σιδηρά πειθαρχία που …. οφείλαμε στο σχολείο , στην Πατρίδα («που σας ταΐζει βρεεεε») , αλλά και στην ίδια την κυρία Ευρυνόμη την ευσταλή και αυστηρή … Γυμνάστρια μας ….
Δεκαετία του ’60 …. Γυμνάσιο Θηλέων μιας μικρής επαρχιακής πόλης του Βορρά , απ’ αυτές ξέρετε , που …. κινδύνευαν από τον ίδιο τον … Βορρά , (βλέπε : Βούλγαροι , Σέρβοι , Ρώσοι – φτου κακά στο στόμα – και άλλοι παλιοκουμμουνιστές) και ακριβώς γι αυτό , έπρεπε να ουρλιάζουμε («με σθένος») το ονομά μας , το επίθετο μας και το όνομα του πατέρα και της μάνας μας , μπας και φτάσουν όλα αυτά τα ονόματα στα … αφτιά των  βόρειων εχθρών της Πατρίδας και …. ψιλοχεστούν από τον φόβο τους και σταματήσουν να την επιβουλεύονται , και εγκαταλείψουν τα σχέδια της άλωσής της (για την Πατρίδα μας , που μας …. ταΐζει βρεεε , …. μιλάμε πάντα) .
Κι όλα καλά πορεύονταν , μέχρις ότου , έφτανε η σειρά της Τζένης ….
Α , η Τζένη …. Κοντούλα , με τα … «πιασίματα» της , πονηρό σπιρτόζικο βλέμμα , επιμελημένα προκλητική («ξεχνούσε’ που και που , κάποιο κουμπί ξεκούμπωτο στο μπούστο , ή τραβούσε την σχολική ποδιά με ένα λαστιχάκι , λίγο πιο ψηλά απ’ το κανονικό) , βελούδινη φωνή , πλήρως … άσχετη από μαθήματα και σχολικές υποχρεώσεις , που με έναν μυστήριο όμως τρόπο κατάφερνε να περνάει τις τάξεις …. Το πολύ – πολύ , μεταξεταστέα στα Μαθηματικά , και μια φορά και στα … Θρησκευτικά (αλλά αυτό δεν «πιάνεται» , γιατί όλοι ξέραμε πως ο θεολόγος μας την είχε στο μάτι έπειδή πήγε και τον «κάρφωσε» στον κύριο γυμνασιάρχη , ότι της … χάϊδευε το μάγουλο) .
Κι όλα μια χαρά θα κυλούσαν για την πονηρούλα , ροδομάγουλη και «έξω-καρδιά» , Τζένη , αν δεν ήταν αυτό το «….όνομα … επίθετο πατρός …. του …. και της ….. Εμπρός μαρς !!!» της αυστηρής και καλλίγραμμης (βλέπε φωτο … ) κυρίας Ευρυνόμης , της γυμνάστριας μας …
Γιατί η Τζένη δεν είχε … όνομα πατρός … μόνο μητρός είχε . Γιατί ο … μπαμπάς της , ήταν τσιγγούνης και το όνομά του δεν το «χάριζε» όπου κι όπου , ούτε το … «δάνειζε» για κάποιο χρόνο , ώσπου να κάνουν οι άλλοι την δουλειά τους , όπως πχ , να … τελειώσει η Τζένη το Γυμνάσιο και να απαλλαχθεί από το βασανιστικό :
– Παρουσιασθείτεεεεε ….. όνομα … επίθετο πατρός …. του …. και της ….. Εμπρός μαρς !!!….
– Πολυξένη Χ#…… , της Αγλαΐας και του … του …. του ….. Της Αγλαΐας ρε κυρία …. σκέτο …. αφού σας το ξαναείπα …
– Του … «Ποιού» ;;;… Πολυξένη Χ#….. Αλλά τί ρωτάω εσένα ;… εδώ , ούτε η μάνα σου το ξέρει το όνομα αυτού του «Ποιού» ….. Αλλά να το ξέρετε … Μ’ αυτούς τους … κατάπτυστους εκτραχηλισμούς της κοινωνίας μας , να το ξέρετε …. μια μέρα , θα …. μας φάνε οι Βούλγαροι και κοντά στα ξερά , θα καούν και τα χλωρά …. και θα γίνουν «σκλάβοι» του Σιδηρού Παραπετάσματος ακόμη και τα παιδιά , που είναι κάποιου «Του» και κάποιας «Της» ….. Τέλος πάντων … Αναπηδήσεις επί τόπου με τα χέρια στην ανάταση … Άρξασθεεεε … Μαρς ….
Η Τζένη , τα αντιμετώπιζε αυτά με κάποια νηφαλιότητα … φερ’ειπείν , ποτέ δεν πατούσε τα κλάμματα … Φαίνεται το να μεγαλώνει χωρίς κάποιον ….»Του» , αλλά μόνο με μια «Της» … την είχε θωρακίσει κάπως , με ένα θράσος που την έσωζε από το … ρεζίλι των εφηβικών δακρύων … Ωστόσο , θύμωνε … Θύμωνε και μουρμούριζε (απόδειξη ότι ήταν πραγματικά θυμωμένη , ήταν το ότι μουρμούριζε … όχι υστερίες … απλά μουρμούριζε … για όποιον άκουγε … Εγώ , «‘ακουγα» γιατί τα αφτιά μου είχαν νωρίς νωρίς εκπαιδευτεί στο να «ακούνε» κάτι τέτοια) :
– Μια μέρα θα σε εκδικηθώ , γκιόσσα … Εγώ , μια μέρα αυτήν θα την γ….. κι ας μην είμαι κάποιου «Του» …
Έμενα εντυπωσιασμένη και πλήρης απορίας για το πως  και για το πότε θα γινότανε αυτό … Η απάντηση δόθηκε , σχετικά γρήγορα …. Πάνω στις … Γυμναστικές Επιδείξεις του τέλους της σχολικής χρονιάς .
Και ήταν οι Γυμναστικές Επιδείξεις , γεγονός πολύ σπουδαίο για τον τόπο μας και για τα χρόνια εκείνα , γιατί μαζεύονταν όλοι οι …. Επίσημοι (ο Μητροπολίτης , ο Δήμαρχος , ο Αστυνομικός Δ/ντής , και ο Επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης – ο φόβος και ο τρόμος των καθηγητών μας εκείνης της εποχής) . Εκτός αυτού ήταν και μια ευκαιρία να … δείξουμε τα μπούτια μας ντυμένες με τις λεγόμενες «φουφούλες» τα χαριτωμένα προοίμια των σημερινών σορτς , να ακούσουμε και κανένα «Ζήτω» από κανέναν … εξωσχολικό , που είχαν (οι εξωσχολικοί) μεγάλο σουξέ εκείνα τα χρόνια στον κοριτσίστικο πληθυσμό ….
Ήρθε και για εκείνη τη μοιραία χρονιά η ώρα των Γυμναστικών Επιδείξεων … Όλα και … όλοι στις θέσεις τους … Οι επίσημοι , οι καθηγητές μας , ο Κύριος Γυμνασιάρχης (ιδιαίτερα ικανοποιημένος , δίπλα στον Μητροπολίτη) , ο Επιθεωρητής να πλήττει γιατί τον μόνο που θα έκρινε , θα ήταν η … Γυμνάστρια , οι γονείς και οι συγγενείς , ο μπαμπάς και η μαμά μου , η …. μαμά της Τζένης , και η καθιερωμένη από χρόνια …. γαλαρία , που έκανε και την συνήθη φασαρία με σφυρίγματα και άλλα τέτοια …
Η ορχήστρα του Δήμου έκανε την εισαγωγή και οι ασκήσεις άρχισαν με τους ρυθμούς που έδινε η κυρία Ευρυνόμη , με την …. ολιγο-οιστρογονική (δίκην μόνιμου επιλοχία) φωνή της ….
Στην αρχή , δεν το πρόσεξε κανείς … ίσως μόνο η διπλανή της Τζένης … αλλά που να μιλήσει … (απαγορευόταν αυστηρά να μιλάς την ώρα της Γυμναστικής) .
Σιγά-σιγά άρχισαν να το αντιλαμβάνονται όλοι ….
Ανάταση ; …. Πρόταση η Τζένη
Έκταση ; …. Ανάταση η κοντούλα
Σύμπτυξη ;…. Προσοχή η χωρίς τον «ΤΟΥ» μαθήτρια .
Διάσταση ; …. Καθεστηκυία η μόνο με «ΤΗΣ» κοπελίτσα .
Οκλαδόν ;… Πρηνηδόν η επικίνδυνη «κατάσκοπος» του Σιδηρού Παραπετάσματος .
Ανάπαυση ; …. Πηδηματάκια επί τόπου η … πράκτορας των Βουλγάρων .
Άρχισαν τα πρώτα … γέλια …. επεκτάθηκαν σιγά-σιγά . Κάποιοι άρχισαν να σηκώνονται για να δουν καλύτερα …. να μιλούν μεταξύ τους … ένα ψιλομπάχαλο …. Η φωνή της κ.Ευρυνόμης δυνάμωνε συνέχεια … έφτασε σε τόνους υψηλούς (άρχισε να … ξαναθυμίζει γυναίκα) …. Ο Επιθεωρητής δεν ξεκολλούσε τα μάτια του από την κ.Ευρυνόμη (Επιτέλους είχε βρεί λόγο για να την βρει «λάθος» ) …. Κάποιος , έρριξε την ιδέα να σταματήσουν προς στιμήν και να απομακρύνουν την …. «άλλαντάλλων» … αθλήτρια , αλλά μόλις ο κ.Γυμνασιάρχης κινήθηκε προς αυτή την κατευθυνση , ο …. Μητροπολίτης , που με κόπο κρατιόταν να μη γελάσει , τον σταμάτησε με μια κοφτή κίνηση του χεριού και με το … αμίμητο :
– Αφήστε την στη θέση της την μικρά … Προκαλεί …. ευθυμία στο … Χριστεπώνυμον .
– Όπως επιθυμείτε Σεβασμιώτατε … Έχετε δίκιο … Πρόκειται μάλλον περί …. κωφαλάλου μαθητρίας …. Λάθος της … Γυμνάστριας (Υπογραφή και σφραγίδα στην ζημιά που ετοίμαζε ο Επιθεωρητής στην κ. Ευρυνόμη) .
Η απάντηση του κ.Γυμνασιάρχη ήταν η χαριστική βολή στο με κόπο συγκρατούμενο πια σοβαρό ύφος του τοπικού Ιεράρχη…. Άρχισε να … χαχανίζει απροκάλυπτα (Κάτι που κανείς μέχρι τότε δεν είχε , αλλά και μέχρι τώρα , δεν έχει ξαναδεί …. κι αν ξαναδεί στο μέλλον , να με … φτύσετε .
Και μέσα σε όλα αυτά η … «μαρίδα» των εξωσχολικών ερωτιδέων , να χειροκροτάει , φωνάζοντας ρυθμικά ;
– Τζέ-νη – Τζέ-νη – Τζέ-νη ….
………………………………………………………..
Την άλλη χρονιά … (Λύκειο πια) , η Τζένη δεν μας … ακολούθησε . Λέγαν , πως έφυγε με την μητέρα της για να εγκατασταθούν μόνιμα στη Θεσσαλονίκη …. Τυχαίο …
Την άλλη χρονιά , στην θέση της κ.Ευρυνόμης ήρθε μια πολύ νεώτερη Γυμνάστρια . Λέγαν πως η κ Ευρυνόμη , έφυγε με δυσμενή μετάθεση …. βορειότερα . Τυχαίο ;…
===================================
Εάν κάνετε «κλικ» πάνω στην φωτογραφία , και την μεγεθύνετε , θα δείτε την Τζένη στην προ-τελευταία σειρά να εκτελεί (με τον δικό της τρόπο) το παράγγελμα : » Τα χέρια στην ΕΚΤΑΣΗ»
 
Το παρόν κείμενο , αφιερώνεται , με όλη μου την συμπάθεια στην νεόκοπη διαδικτυακή μου φίλη «Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;«
 
 

43 responses to “ΤΖΕΝΗ , ΤΖΕΝΗ …

  1. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Μαΐου 20 , 2008 at 01:20

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!!!!!!

    Θα επανέρθω όταν… ηρεμίσω από τη συγκίνηση.

    Γλυκιά, καλή μου Σίλια…

     
  2. γητεύτρια

    Μαΐου 20 , 2008 at 04:01

    Τζέ-νη! Τζέ-νη!
    Φοβερή η Τζένη!!! Αλλά κι εσύ βρε θηρίο να έχεις και τη φωτό την τόσο ενδεικτική; Μ’ έστειλες!
    Ότι το χάρηκα για την Ευρυνόμη, τ’ ομολογώ! Πολύ καλά να πάθει! Βρε το τσαμπούκι η Τζένη, θάρρος όμως! Θέλει πολύ κότσια να το κάνεις.

    Φιλιά! Είσαι ανεξάντλητη! Πόσο σε χαίρομαι!

     
  3. faros

    Μαΐου 20 , 2008 at 08:43

    Την πιο θερμή μου Καλημέρα.
    (πολύ θα ήθελα να στείλω και μία στην Τζένη)

    Τέτοια βιώματα άκομψης (επιεικώς) συμπεριφορές καθηγητών έχουμε όλοι οι κάποιας ηλικίας – μόνο που κάναμε την «παλαβή».
    Ηρωική η συμπεριφορά της Τζένης, μπράβο.
    Μπράβο και σε σένα που το έκανες ποστ.

    Υ.Γ. 1. αυτά εκεί πάνω στα σκαλιά «Ρ» διαβάζουνε;;;;;
    2. κούκλες είσασταν όλες, μωρέ …
    3. καλά, η Τζενούλα, δεν … παιζόταν …

     
  4. ethan

    Μαΐου 20 , 2008 at 08:44

    Διαπιστώνω πως αν και 40τόσα χρόνια μετά ξενοφοβία και υφέρπων κοινωνικός ρατσισμός δεν έχουν εξαλειφθεί ούτε κάτα διάνοια. Απλώς έχουν γίνει περισσότερο «πολιτικά ορθοί». Κανείς δεν πρόκειται να σε κατηγορήσει ευθέως για τυχόν παρεκκλίσεις σε καταγωγή και διαφορετικότητα προσανατολισμού ή ιδεολογίας. Πίσω από την πλάτη σου βέβαια είναι άλλο ζήτημα…….

     
  5. An-Lu

    Μαΐου 20 , 2008 at 11:59

    Μπράβο της!
    Αναρωτιέμαι αν το διατήρησε το τσαγανό και στην υπόλοιπη ζωή της 😉

     
  6. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2

    Μαΐου 20 , 2008 at 14:12

    Μιλάνε όλοι για τον τσαμπουκά της Τζένης…
    Ο τσαμπουκάς αυτός… δεν είναι τίποτε άλλο από την αγωνία της αποδοχής.
    Και πονάει! Πονάει τόσο πολύ…!!

    Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που από γεννησιμιού τους γνωρίσαν την απόρριψη – οποιουδήποτε είδους- καλλιεργούν μια άμυνα προστασίας, κοίτα με…είμαι εδώ, και αν δεν με δεις… θα σε αναγκάσω εγώ, να το κάνεις!
    Δες με! Είμαι εδώ…Και είμαι όπως εσύ, με τα προτερήματα και τα ελαττώματα μου, με την ίδια ανάγκη για αναγνώριση και αγάπη.
    Τι σημασία έχει, αν είναι διαφορετικό το χρώμα μου από το δικό σου; Αν δεν είμαι τόσο όμορφη… τόσο μορφωμένη… τόσο πλούσια…Αν δεν είμαι ΤΟΥ…, και είμαι μόνο ΤΗΣ… ;

    Είμαι εδώ… Και αξίζω όσο και εσύ!

    Δυο δρόμους είχε η Τζένη μας.

    Φαντάζομαι την εξέλιξη της ζωης της κάπως έτσι…

    Στην προσπάθεια να δείξει, και να αποδείξει…Στρώθηκε… πάλεψε…Έγινε!
    Την φαντάζομαι μια σνομπ τύπισσα που…Γαμάει και δέρνει!
    Αυτή είμαι εγώ κουφάλες!!!
    Με βλέπετε τώρα Εεεε;;;

    Η…Είδε…Κατάλαβε…Ότι όσο και να παλέψει, για όλους θα είναι το μπάσταρδο πάντα! Και… αδράνησε… αφέθηκε…ποιος ξέρει σε τι σκοτεινούς χωρίς αδιέξοδο δρόμους;
    Γιατί…
    Σκέφτονται οι Τζένες…
    Εμένα δεν με αγάπησε, και δεν πίστεψε ότι αξίζω, αυτός που με έφερε στη ζωή, ποιος θα με αγαπήσει, και για ποιον θα αξίζω;
    Για κανέναν ποτέ!!!
    Ειμαι αχρηστη, στα σκουπιδια μου αξιζει να ζω…

    Σκέφτονται… οι…Τζένες!!!

     
  7. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Μαΐου 20 , 2008 at 16:41

    H ιστορία σου είναι καταπληκτική με μια αφοπληστική φαιδρότητα. Η γραφή σου εξαίρετη.
    Βέβαια έρχεται το προηγούμενο σχόλιο της ξυπόλητης στ΄αγκάθια, να βάλει τα πράγματα σε μια άλλη βάση. Όχι φιλολογική ή αισθητική, αλλά να αφαιρέσει το χαμόγελο – κάλυμα και να δει τα πράγματα ρεαλιστικά.
    Και δυστυχώς θα συμφωνήσω μαζί της.
    Γεια χαρά.

     
  8. faros 2

    Μαΐου 20 , 2008 at 17:19

    Ξυπόλητη …
    Έχοντας νιώσει στο πετσί μου την απόρριψη λόγω φτώχειας (άλλος ρατσισμός κι αυτός) καταλαβαίνω απόλυτα τι λες, γιατί το λές και κυρίως πόσο δίκιο έχεις …
    Βλέπεις η σίλια το κάνει ποστ με τρόπο που να χαμογελάμε … εσύ τώρα, … μας πόνεσες …

     
  9. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 17:28

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 1
    Εγώ σ’ ευχαριστώ . Πρώτα εσύ με συγκίνησες με την ιστορία σου .

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2
    Άσχημο και το ένα … άσχημο και το άλλο … (για τα σενάρια εξέλιξης της Τζένης λέω … της κάθε «Τζένης» ) . Γιατί είτε εξελιχθείς σε ένα άτομο που «γαμάει και δέρνει» , είτε «βουλιάξεις» στην κατάθλιψη μιας μόνιμης απόρριψης , έχεις χάσει το παιχνίδι για την πραγματική ευτυχία . Η «πραγματική ευτυχία» , είναι η Αγάπη … κι αν ΔΕΝ μπορείς να αγαπήσεις , είσαι ανάπηρος και δυστυχής …. Δια βίου .

    «Σκέφτονται… οι…Τζένες!!!» …
    Δυστυχώς .

     
  10. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 17:39

    @ γητεύτρια
    Ιδιαίτερα «κότσια» χρειαζόντουσαν εκείνες οι εποχές για να δείξεις τον τσαμπουκά σου .
    Και :
    Ανεξάντλητη δεν είμαι …. Απλά έχω πολλές «ιστορίες» μέσα στην Μνήμη μου και τις … ανακαλώ με κάθε ευκαιρία .
    Όταν θα μου στερέψουν αυτές οι «καταχωνιασμένες» , θα βάλω μπρος την φαντασία μου …. Τελειώνει η Φαντασία ; Κι αν ναι , που τελειώνει ;;;
    ————————–
    Τώρα , που το ξαναβλέπω αυτό που έγραψα , θαρρώ πως λέμε το ίδιο πράγμα .
    Και τα δικά μου τα φιλιά . Πάντα .

     
  11. Nina C

    Μαΐου 20 , 2008 at 17:57

    Kλαπ, κλαπ, κλαπ! Ενθουσιώδες χειροκρότημα εξωσχολικής, για τις Γυμναστικές Επιδείξεις!
    ——–

    Η Φαντασία δεν τελειώνει ποτέ, πιστέψτε με! Μιλάω εκ πείρας…

     
  12. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 17:59

    @ faros
    Ξέρεις … υπάρχουν πολλές «Τζένες» … Αλλά κι εσύ είσαι ένας άνθρωπος πολύ πλούσιος σε από καρδιάς «Καλημέρες» οπότε μάλλον θα τα καταφέρεις …
    Είναι ο πιο γλυκός Πλούτος , αυτός που έχεις .
    ——————————
    Και … ναι … Ριζοσπάστη διαβάζουν , αρχές του ’60 , μέσα στο Σχολείο και μπροστά στον Αστυνομικό Δ/ντη και τον Μητροπολίτη …. Και μάλιστα έτσι … απροκάλυπτα … σε κοινή θέα … ψηλά στα σκαλιά για να τις δούνε όλοι … Μπροστά στον … τοίχο …. (Αμέσως μετά – φυσικά – τις … εκτέλεσαν , εκεί , επί τόπου) … Ωραίο σενάριο … Να το «δουλέψω» για πιθανό … ποστ …
    Και φυσικά , κάνω πλάκα .

    @ faros 2
    Ο μόνος άνθρωπος που έλπιζα να χαμογελάσει , όταν έγραφα αυτό το κείμενο , ήταν η «Ξυπόλητη» … Για όλους τους άλλους έλπιζα να προβληματιστούνε …
    Μάλλον … απέτυχα .

     
  13. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:03

    @ ethan
    Το … «πίσω από την πλάτη σου» , βέβαια , είναι πιο … άγριο … Όταν το ξέρεις … ή μάλλον , όταν το καταλαβαίνεις … Λέω εγώ , τώρα …
    Εσύ , τί λες ;

     
  14. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:09

    @ An-Lu
    Ελπίζω , να το διατήρησε … Αν πρόκειται για τσαγανό , μακάρι να το διατήρησε .
    Αν και πιστεύω , πως δεν ήταν τσαγανό … Ήταν αυτό , που ακριβώς από κάτω , περιγράφει με ωμότητα και πικρία η φίλη «Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2»

     
  15. faros 3

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:20

    Εγώ χαμογέλασα (πικρά … ) δεν προβληματίστηκα, όμως σφίχτηκα γιατί ποτέ δεν έκανα μια τέτοια «παλληκαριά» … και τη χάρηκα τη Τζένη μας και αλήθεια θα ήθελα να της στείλω μια καλημέρα – για να εξιλεωθώ ίσως … ποιος ξέρει ….
    Η ιστορία της «ξυπόλητης» ναι με προβλημάτισε και με συγκίνησε …

     
  16. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:28

    @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Το χαμόγελο κάλυμα Αλέξανδρε … είναι αυτό ακριβώς που λές … «Κάλυμα» .
    Ένα «κάλυμα» , που χρησιμοποίησα για να μπορέσω να το τελειώσω αυτό το ποστ , και να μην με πνίξει η πικρία και η αγανάκτηση που με πλημμύριζαν , καθώς την ξανάφερνα την ιστορία στο μυαλό μου .
    Συγγνώμη αν επαναλαμβάνομαι αλλά θα ξαναπώ αυτό που είπα στον Φάρο :
    «Ο μόνος άνθρωπος που έλπιζα να χαμογελάσει , όταν έγραφα αυτό το κείμενο , ήταν η “Ξυπόλητη” … Για όλους τους άλλους έλπιζα να προβληματιστούνε …
    Μάλλον … απέτυχα» .

     
  17. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:34

    @ Nina C
    Νεαρή ερωτιδέα μου … εσύ …
    Καλό το χειροκρότημα … Αν έρριχνες και κανένα .. σφύριγμα , θα ήσουν εντελώς μέσα στο κλίμα .
    ——————————–
    Και ναι … Η Φαντασία δεν τελειώνει ποτέ … Και εγώ αυτής της γνώμης είμαι … Γι αυτό άλλωστε έγραψα στην Γητεύτρια πως λέμε (περίπου) το ίδιο πράγμα …. (Ανεξάντλητη) …
    Όπως θα κατάλαβες , παινεύομαι … Παινεύομαι γλυκειά μου … Τί να κάνουμε … Εσύ έχεις ωραίο «ξερετετί» , κι εγώ είμαι «αναξάντλητη» … Η κάθε μια , με τις χάρες της .
    …………….
    Μου … λείπεις … Να το πω , ή θα μας …κράξουν ; (Πάει , … το είπα )

     
  18. silia

    Μαΐου 20 , 2008 at 18:44

    @ faros 3
    Να … εξιλεωθείς ; … γιατί ; Μην … «αίρεις» τις αμαρτίες όλου του κόσμου … Πιστεύω , πως είσαι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων , που τις … «Τζένες» αυτού του κόσμου … δεν ήταν ικανοί να τις βλάψουν .
    Μπορεί να , «αμάρτησες» κάπου αλλού , αλλά την Τζένη , δεν την έβλαψες εσύ … Ούτε είσαι συνένοχος … Είμαι σίγουρη .

     
  19. Stelios Levantis

    Μαΐου 20 , 2008 at 20:56

    Γαμώτο! Ξέρετε, ρε, ποιο είναι το δράμα της γενιάς μου, των τριαντάρηδων; Ότι δεν μάθαμε ποτέ τη γλώσσα μας και έτσι δεν έχουμε φωνή, δεν μπορούμε να δώσουμε ονόματα στα αισθήματά μας και άρα δεν μπορούμε να τα ακούσουμε, να τα δούμε, να τα παρατηρήσουμε από όλες τις πλευρές, να τα μάθουμε και να τα εκφράσουμε. Έτσι και εγώ από χθες μάταια προσπαθώ να δώσω μορφή και υπόσταση σε αυτά που ένιωσα διαβάζοντας αυτό το ποστ. Περιμένω και τον Αναμοχλευτή μπας και με ξεμπλοκάρει, αλλά άφαντος. Να ‘σαι καλά για άλλη μια φορά, Σίλια.

     
  20. Stelios Levantis

    Μαΐου 20 , 2008 at 21:01

    Από το πρωί εννοώ. Σαν εχθές μου φαίνεται. Τέλος πάντων.

    Φιλιά! 🙂

     
  21. tina

    Μαΐου 20 , 2008 at 22:00

    Έμαθα για το blog αυτό τυχαία απο έναν συνεργάτη και ομολογώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ.Και στα κείμενα ανακαλύπτω κάτι διαφορετικό κάθε φορά-χιούμορ,συγκίνηση,ευαισθησία-όχι μόνο από εσάς προσωπικά ,αλλά και από όλους τους διαδυκτιακούς φίλους.Να είστε καλά όλοι.Καλό βράδυ.(Αν και νιώθω λίγο να μην «κολλάω» εδώ,αλλά δεν με πειράζει.Συνεχίζω να διαβάζω τα κείμενα με μεγάλο ενδιαφέρον.Καλή συνέχεια).

     
  22. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Μαΐου 21 , 2008 at 00:50

    Καθόλου δεν απέτυχες Σίλια μου!

    Διαβάζοντας το την πρώτη φορά…(μετά την έκπληξη και τη συγκίνηση που με έκανες να νοιώσω με την αφιέρωση σου…) Ήμουν και εγώ εκεί μαζι σας στις γυμναστικές επιδείξεις, και την ευχαριστήθηκα τη νίλα που έπαθε η κακίστρω η ¨Αμόρφωτη¨… « καθηγήτρια» Ευρυνόμη δε λέγεται;

    Την χάρηκα τη Τζενουλα, και φώναζα και εγώ …

    – Τζέ-νη – Τζέ-νη – Τζέ-νη ….

    Σε δεύτερη σκέψη όμως… έγινα εγώ η Τζένη…έγινε το παιδί μου Τζένη… και πόνεσα.

    Πόνεσα και θύμωσα, γιατί κάτι τέτοιες Ευρυνόμες, ήταν ο λόγος που δείλιασα στην αρχική μου απόφαση να γεννήσω εκτός γάμου το παιδί μου.

    Γιατί εγώ Σίλια μου δεν θα΄θελα ( ούτε καμιά μάνα θα το ήθελε ποτέ αυτό) το παιδί μου να βρεθεί στη θέση της Τζένης, Γιατί…ισορροπημένη ζωή…σημαίνει ζωή με γερές βάσεις!!! Όλα τα άλλα…εγώ τα θεωρώ… Σε κουβέντα να βρισκόμαστε.Γιά νάχουμε να λέγαμε δηλαδή.. Μπαρμπότσαλα!!!

    Μπορεί κάποιοι που δεν βίωσαν τα δύσκολα στη ζωή τους, να χλεύασαν, κρυφά, την Τζένη, με έντεχνο τρόπο γραφής, παρά τα σιχαρίκια . Δεν έπαψαν να υπάρχουν Ευρυνόμες Σίλια μου, ακόμα και σήμερα που ο κόσμος αλλάζει.

     
  23. faros

    Μαΐου 21 , 2008 at 06:53

    Την πιο θερμή μου Καλημέρα.
    Ας μου επιτραπεί, ειδικά σε σένα , την Τζένη, την ξυπόλητη …

     
  24. prioni

    Μαΐου 21 , 2008 at 09:02

    @silia

    Καλημέρα,

    Αχός ακούστηκε !
    Ο μέγας εσπερινός, μιάς ξυπόλητης γυναίκας που σαρώνει με τα ψυχικά της αποθέματα, το κάθε κυριλίκι, δίνοντας μάθημα ψυχής σ’ όσους τρέμουν την αλήθεια. Το κείμενό σου, κατάθεση δάφνινου στεφανιού, στεφάνωμα της θύμισης, γιατί ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως να κρατάμε τις επάλξεις….
    Μπάβο σου!
    Κι εσύ ξυπόλητη, έδειξες πως τα παπούτσια δεν κάνουν τον άνθρωπο.
    Νάμαστε πάλι όρθιοι και ζωντανοί.

    Έχεις mail.

     
  25. prioni

    Μαΐου 21 , 2008 at 09:04

    @silia

    Ένα χαμόγελο ακόμα…σε όλους

     
  26. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Μαΐου 21 , 2008 at 17:42

    Πως να γλυκάνεις τόση πίκρα σε μια τόσο «μικρή» καρδιά!!!

     
  27. Stiliano

    Μαΐου 21 , 2008 at 17:58

    Καλησπέρα
    Καταπληκτικό ποστ. Γεμάτο νοσταλγία και επανάσταση.

     
  28. itelli

    Μαΐου 21 , 2008 at 20:05

    Άσχετο (κ ασήμαντο), αλλά μού θύμισες μια ιστορία ενός θειού μου: όπως έπαιζαν με άλλους δύο όταν ήταν πιτσιρίκια, γκρέμισαν εναν φράχτη κ τους πήγε ο αγρότης στη χωροφυλακή. Ο χ/φ τους ρωτάει πώς τους λένε. Λέει ο θειός μου «Αναστάσιος Χ του Νικολάου κ της Παρασκευής«. Λέει ο δεύτερος «Γεώργιος Υ του Κων.νου κ της Κυριακής«. Λέει κ ο τρίτος «Νικόλαος Ζ του Ιωάννη κ της Σαββάτως«. Κ εκεί έπεσαν οι μπάτσες, όσο κ αν ωρύονταν κ οι τρεις ότι έλεγαν αλήθεια…

     
  29. silia

    Μαΐου 21 , 2008 at 20:57

    @ Stelios Levantis
    Ήταν πολύ όμορφο αυτό ,που είπες …. Ειλικρινά , από τα πιο όμορφα πράγματα , που έχω ακούσει στον κόσμο του Διαδικτύου .
    Και … δεν χρειάζεται να τά εκφράσεις (τα συναισθήματα που σου γεννήθηκαν) … Φτάνει που τα έννοιωσες .
    Και τα δικά μου τα φιλιά .

     
  30. silia

    Μαΐου 21 , 2008 at 21:02

    @ tina
    Σ’ ευχαριστώ , πολύ-πολύ , για τα καλά σου λόγια .
    Είναι τιμή μου να με διαβάζουν με ενδιαφέρον , οι άνθρωποι , και πολύ περισσότερο οι νέοι άνθρωποι .

     
  31. silia

    Μαΐου 21 , 2008 at 21:13

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    «…Καθόλου δεν απέτυχες Σίλια μου!…»
    —————————
    Ευχαριστώ γι αυτό που είπες ….
    Κάτι τέτοια , μου δίνουν κουράγιο , να συνεχίζω να γράφω .
    Όσο για το πότε έχει ένα παιδί ζωή με γερές βάσεις , αυτό που έχω εγώ να πω , (μπορεί να ακουστεί παντελώς άσχετο…. αλλά έτσι νοιώθω) , είναι το :
    Όλοι οι άνθρωποι , είναι βασικά , παιδιά των … μανάδων τους .

     
  32. silia

    Μαΐου 21 , 2008 at 21:26

    @ faros
    Γεια σου καλέ μου φίλε .

    @ prioni
    Όμορφα λόγια . Ευχαριστώ .

     
  33. silia

    Μαΐου 21 , 2008 at 21:32

    @»Το τέρας της Αμάθειας»
    Υπάρχουν κάποιες «πίκρες» καρδιάς , που δεν γλυκαίνουν ποτέ . Δυστυχώς .

    @ Stiliano
    Χαίρομαι που σου άρεσε .
    Επανάσταση , όντως ήταν για … εκείνη την εποχή .
    Καλώς ήρθες στα μέρη μου

    @ itelli
    Ωραία ιστορία …
    ‘Επρεπε να μου την στείλεις με mail … για να την κάνω ποστ …. Χα , χα , χα .
    Γειά σου itelli , με τα ωραία σου .

     
  34. Πάνος

    Μαΐου 21 , 2008 at 22:30

    Ωραία ιστορία! Και …διδακτική 🙂

     
  35. Sotiris K.

    Μαΐου 22 , 2008 at 00:07

    προσπαθώ να φανταστώ λίγο τα συναισθήματα της Τζένης..
    Δεν είναι εύκολο. Καθόλου εύκολο.
    Μού έρχονται στο μυαλό λόγια και αντιδράσεις για τα «μούλικα»!
    Πότε πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια που άλλαξαν άρδην τη ροή της ιστορίας;

    Να είσαι καλά Silia και το πιο λίγο που μπορώ να κάνω είναι να πω ένα ευχαριστώ που μοιράζεσαι μαζί μας με τόσο όμορφο τρόπο τις στιγμές και τα βιώματά σου…

     
  36. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Μαΐου 22 , 2008 at 00:53

    Φάρε… Και όλοι όσοι πόνεσαν, και πάγωσε το χαμόγελο που είχε αρχίσει να χαράζεται στα χείλη σας.

    Λυπάμαι γι’αυτό, σαφώς δεν ήταν πρόθεση μου να λυπήσω κανέναν…Αλλά… δεν μπορώ να κάνω ότι δεν υπάρχει το ¨πρόβλημα¨ και να περάσω δίπλα του σφυρίζοντας αδιάφορα.

    Ξέρω ότι με καταλαβαίνετε όλοι εσείς που ξέρετε πως είναι να πονάς.

    Συγνώμη.

     
  37. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Μαΐου 22 , 2008 at 01:07

    Σίλια…

    Όλοι οι άνθρωποι , είναι βασικά , παιδιά των … μανάδων τους .

    Το ξαναδιάβασα αυτό από σένα, και καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες…Και έτσι είναι.

    Όμως…αν μου επιτρέπεις να συμπληρώσω…Όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά των μανάδων τους…αλλά είναι πραγματικά ευτυχισμένα και ολοκληρωμένα, όταν… εκεί παραδίπλα… διαβάζουν την εφημερίδα τους, η σκαλίζουν την πίπα τους… οι πατεράδες τους.

     
  38. faros

    Μαΐου 22 , 2008 at 05:38

    Την θερμή μου Καλημέρα σε όλους σας.

    (και είπαμε, «η ζωή τραβάει την ανηφόρα …» καθώς και «αρνιέμαι, αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε …»).

     
  39. silia

    Μαΐου 23 , 2008 at 01:46

    @ Πάνος
    Aπό κάθε ιστορία , μπορείς κάτι να διδαχθείς … αν «σκύψεις» , βέβαια μέσα στην «καρδιά» της …
    Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω στα μέρη μου .

    @ Sotiris K.
    Όταν μοιράζομαι με κάποιους άλλους … οτιδήποτε (πολύ περισσότερο στιγμές ζωής και βιώματα) , δεν νοιώθω μόνη .
    Εγώ (για πολλοστή φορά το λέω) σ’ ευχαριστώ που με διαβάζεις … Που με διαβάζετε όλοι .

     
  40. silia

    Μαΐου 23 , 2008 at 01:57

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    Δεν το είπα αυτό , με την … βιολογική του έννοια .
    Εννοούσα , πως η μάνα μπορεί να αντικαταστήσει πολλούς και πολλά …. Αυτήν , κανένας .

    @ faros
    Γειά σου Φάρε με τα … επαναστατικά σου άσματα …
    —————————–
    Και κάτι άλλο … Θαρρώ πως εγώ , εσύ και κάποιοι άλλοι (μερικοί) εδώ μέσα (στα μπλογκ της WordPress) , έχουμε τελευταία κάποιο μικροπρόβλημα και δεν μπορούμε να διαβάσουμε τα σχόλια μας ή να γράψουμε σχόλια …. Για την ώρα , δεν ξέρω , αν και πότε και πώς , θα διορθωθεί αυτό .
    Τα φιλιά μου .

     
  41. faros

    Μαΐου 23 , 2008 at 08:00

    Πράγματι πολλά προβλήματα …

    Την θερμή μου Καλημέρα σε όλους.

    υ.γ.: όσο κι αν φανεί παράξενο και απίθανο εγώ με κάποια τραγούδια και μουσική που θα ακούσω ξεπερνάω προβλήματα …νιώθω καλύτερα έως υπέροχα … βοηθάει …

     
  42. Stelios Levantis

    Μαΐου 23 , 2008 at 08:44

    Σίλια, επίτρεψέ μου μια παρατήρηση: υπάρχουν και παιδιά που μεγαλώνουν μόνο με τους μπαμπάδες τους, οι οποίοι πολλές φορές τα καταφέρνουν καλά.

     
  43. silia

    Μαΐου 23 , 2008 at 11:12

    @ Stelios Levantis
    Για όνομα του Θεού , φίλε Στέλιο … Με τίποτα δεν απαξιώνω τον ΠΑΤΕΡΑ , σε τίποτε … Δεν απαξιώνω τον ΑΝΔΡΑ , επίσης σε τίποτα . Απλά το λάθος είναι δικό μου … Μίλησα αφοριστικά για το θέμα και ίσως , ακούστηκε άσχημα .
    Σαφώς και έχεις δίκιο … Και όχι μόνο κάποιες φορές τα καταφέρνουν , αλλά όλο και περισσότερο οι άνδρες προσαρμόζονται σε νέες απαιτήσεις , που τους ήταν μέχρι τώρα σχετικά ξένες …. και προσαρμόζονται , εντυπωσιακά εύκολα και ιδίως η νέα γενιά ανθρώπων …. Αυτό , είναι ένα από τα καλά της νέας εποχής , … γιατί υπάρχουν και τα άσχημα (πάντα για την αναπροσαρμογή των ρόλων στη ζωή , μιλάω) .
    Συγχώρεσέ με , αν ακούστηκα υπερβολικά αυστηρή .

    Υ.Γ. Επίσης υπάρχουν και μητέρες «φρικιά» … που σκοτώνουν , πουλάν , εγκαταλείπουν , αδιαφορούν , αισθάνονται σαν …εμπόδια τα παιδιά τους … Αυτές όμως είναι ψυχοπαθητικές προσωπικότητες , … Είναι η εξαίρεση στον κανόνα . Ενώ οι πατεράδες , που όλο και περισσότερο ασχολούνται επιτυχώς με τα παιδιά τους , δεν είναι η εξαίρεση , αλλά είναι το φαινόμενο προσαρμογής σε νέες απαιτήσεις …. και είναι αξιοθαύμαστο …. Επαναλαμβάνομαι …. αλλά τί να κάνω ;… είμαι φλύαρη .

    @ faros
    Φάρος = ο αιώνιος έφηβος .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: