RSS

ΓΟΝΙΟΣ ….

12 Ιον.
Αυτή την ιστορία , που θα πω , την ξαναθυμήθηκα κατά ένα μυστήριο τρόπο , διαβάζοντας αυτό  … (Παράξενες οι ατραποί , που μέσα τους ταξιδεύει το ανθρώπινο μυαλό … Παράξενες κι ασύνδετες φαινομενικά , οι αφετηρίες και οι αποβιβάσεις στα ταξίδια του Νου) .
—————————————–
Η όμορφη Ουλιάνα , από το Καζακστάν , ήταν μόλις 16 , όταν κατάλαβε , πως ο Κρικόρ , είχε αφήσει κάτι … ζωντανό μέσα της … Ούτε που τόλμησε να του πεί τίποτα , γιατί ο Κρικόρ είχε άλλα τέσσερα τέτοια «ζωντανά» να θρέψει στο σπίτι του … Φοβήθηκε και να μην την μαλλώσει κιόλας … Γιατί ;… Δεν είχε σημασία … Η όμορφη μικρή Ουλιάνα , φοβόταν γενικά τους άντρες όταν θύμωναν … και ήταν πιωμένοι …. Μα πιο πολύ απ’ όλους φοβόταν τον πατέρα της , που … μπορεί και να την σκότωνε , αν μάθαινε για τις «ντροπές» της … Κι όταν αυτό το … «κάτι ζωντανό» του Κρικόρ , άρχισε να πεταρίζει μέσα της ,τότε αποφάσισε να φύγει και να πάει στην Ελλάδα , όχι έτσι στα … ξεκάρφωτα, αλλά γιατί έκεί έμενε τα τελευταία έξι χρόνια η μεγάλη της αδερφή ,παντρεμμένη με τον ελληνικής καταγωγής Τοντόρ , από την περιοχή του Εριβάν της Αρμενίας και τα τρία παιδιά τους … Συνενοημένη λοιπόν με την μάνα της , μπήκε στο τραίνο για Αθήνα , τάχα μου και … να πάει να μείνει λίγο με την αδερφή της , που ζούσε σε μικρή βορειοελλαδική πόλη , όχι στα σπίτια που τους έταξαν αλλά σε τενεκεδένια τολ και πουλώντας μικροπράγματα στα τοπικά παζάρια για να επιβιώσουν 5 άτομα , γιατί τα … λεφτά για σπίτια και δουλειές , τά’ χανε φάει , λέει , κάτι επιτήδιοι από τον ΕΙΑΠΟΕ (Κύριος οίδε τί στην ευχή ήταν και τούτο) , από τις προηγούμενες ακόμη εκλογές ….
Βρήκε την αδερφή της , της εξήγησε με κλάματα τί τρέχει , παρακάλεσαν και τον Τοντόρ , που ξύνισε τα μούτρα του λιγάκι και … στριμώχτηκαν έξι άτομα στο τολ , που δεν ήταν φτιαγμένο ούτε για δύο … (όχι ανθρώπους … ζωντανά) , μέχρι να γεννήσει …
———————————-
Ο Χάρης στα 50 του , ένα μαράζι είχε να τον τρώει …. Μετά από 20 χρόνια γάμου , δεν είχε αποκτήσει δικό του παιδί . Και ήταν το βάσανο διπλό γιατί ο Χάρης σαν γιατρός Γυναικολόγος που ήταν , έφερνε στον κόσμο παιδιά , που αντί να τα ακουμπήσει στην αγκαλιά της όμορφης – σχεδόν πάντα δακρυσμένης – Άννας της γυναίκας του , τα ακουμπούσε σε άλλες αγκαλιές , έπαιρνε τα «ευχαριστώ» και τα … κουρασμένα χαμόγελα άλλων γυναικών , αλλά όχι της δικιάς του γυναίκας για το μωρό που βοήθησε να γεννηθεί .
Πριν κάποια χρόνια , ενδιαφέρθηκαν και για επίσημη υιοθεσία , αλλά μπλέχτηκαν σε μια γραφειοκρατία και ένα είδος άρνησης-αδυναμίας του κρατικού μηχανισμού να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους , που τους απογοήτευσε γρήγορα και τα παράτησαν .
Ο Χάρης εκείνο το πρωινό , βρισκόταν ήδη στον τρίτο καφέ , όταν δέχτηκε την επίσκεψη της ήδη εκνευρισμένης Προϊσταμένης αδελφής του Τμήματός του στο μικρό επαρχιακό Νοσοκομείο , που δούλευε .
– Γιατρέ … συγγνώμη , αλλά έλεος πια … Ελάτε μέσα στην Κλινική … Η Ρωσιδούλα , που ξεγεννήσατε προχθές , παίρνει εξιτήριο σήμερα , και αρνείται να πάρει μαζί και το μωρό της … Το … αφήνει στο Κράτος … λέει … Τί … σκατοσοβιετικές του πάλαι ποτέ νοοτροπίες , είναι αυτές ;… Ελάτε σας παρακαλώ …. Μια ώρα μαλλώνουν (μαζί με την αδερφή και τον γαμπρό της είναι) με την κοινωνική λειτουργό και τις μαίες στο γκισσέ … κάντε κάτι …
– Δεν έχω να κάνω τίποτε … Δεν είναι δική μου δουλειά …
– ……………
– Τί ;… τί θέλεις ;
– Γιατρέ ;… Το μωρό είναι πολύ όμορφο … ένας κούκλος με μπλε μάτια … Και γερό …. Και δεν υπάρχει μπαμπάς … Και δεν θέλει να το πάρει μαζί της η μάνα του ….
– Ε ;… και ;…
– Γιατρέ … (Η Προϊσταμένη αδελφή , έμοιαζε δακρυσμένη … Γνωρίζονταν χρόνια με τον Χάρη)…
Ο Χάρης , σηκώθηκε κάπως αργά … μουδιασμένα … Ξαναβρήκε τους γρήγορους ρυθμούς του στον μακρύ διάδρομο προς την Μαιευτική κλινική …
– Πάρτε τηλέφωνο στη γυναίκα μου , και …. πείτε της πως την θέλω εδώ …
———————————-
 Οι διαδικασίες ήταν σύντομες και … σύννομες …. Η Ουλιάνα ήταν μέσα στη χαρά , που θα γύριζε στον πατέρα της και ούτε γάτα ούτε ζημιά , αλλά και ο πανέμορφος γιός της θα έπεφτε σε καλά χέρια . Μόνο έναν όρο έβαλε …. δεν ήθελε με τίποτα , κάποια αμοιβή (Η … «αμοιβή» δεν είναι στα … «σύννομα» , αλλά είναι κανόνας) … δεν ήθελε λέει να νοιώθει πως … πούλησε το μωρό της …. Ήθελε , λέει , να νοιώθει πως τό’ κανε δώρο στο γιατρό , που την ξεγέννησε σαν πραγματικός Ρώσος κρατικός γιατρός (=τζάμπα) και στην … δακρυσμένη γυναίκα του , που ήταν τόσο όμορφη και θα … ταίριαζε μια χαρά με τον όμορφο γιό της …
Και η Ουλιάνα , που τα έλεγε αυτά , … δεν είχε κλείσει ακόμη τα 17 της χρόνια …..
———————————-
Κάποιες τυπικές διαδικασίες , κάποιες τυπικές (ας το πούμε) δίκες , χαρτιά , υπογραφές , και ο γιος του Κρικόρ , που κοιμόταν ανίδεος και εφησυχασμένος στο μακρινό Καζακστάν , μετακόμισε από το … τολ των παλλινοστούντων , στο σπίτι του Χάρη και της Άννας … Ένα σπίτι , που ήταν όμορφο , αλλά ξαφνικά , έγινε και φωτεινό …
Δυο μήνες δίνει ο Νόμος αναμονή , μέχρι την τελική νομική διαδικασία , για να … αλλάξει μάνα , ένα παιδί … Αναμονή , μπας και η φυσική μάνα , το … μετανοιώσει …. Μέρα με την ημέρα η «δακρυσμένη» Άννα , τις μετρούσε αυτές τις μέρες … Έμαθε να προσεύχεται , να … περνάνε γρήγορα ….
———————————-
Λίγες ημέρες , πριν την … τελική υπογραφή , η Ουλιάνα ντυμένη με τα καλά της , πήγε στο σπίτι του Χάρη , και … γύρεψε το μωρό της … πίσω . Ένα βήμα πίσω της , η κλαμμένη αδερφή της .
– Σας είπα , πως … ΔΕΝ το πουλάω το παιδί μου …. Κι εσείς θελήσατε να το αγοράσετε …. Κανένα ευρώ , κανένα ρούβλι , κανένα όμορφο δολλάριο , δεν μπορεί να αγοράσει το μωρό μου …. Δεν θελήσατε το δώρο μου … Θελήσατε να αγοράσετε ένα μωρό … Να πάτε αλλού … σε άλλο «παζάρι» ….
– Μα , δεν μας το ζήτησε κανείς … Ένα μικρό δώρο στον γαμπρό σου ήταν , που δεν μπορεί να θρέψει τα δικά του παιδιά … Σαν βοήθημα … από την καρδιά μας … Ας μας το … δώσει πίσω , αν είναι έτσι ….
– Ο Τοντόρ , ας πρόσεχε , να έχει και να μπορεί να θρέψει τα παιδιά του … Δεν είναι δικιά του δουλειά … Όπως δεν είναι δουλειά ούτε και του Κρικόρ μου … Δεν εμπιστεύομαι τον γιο μου σε ανθρώπους που σκέφτηκαν να αγοράσουν ένα μωρό … Να μου τον δώσετε , γυμνό … Έτσι όπως τον γέννησα .
———————————
Το … Φως , ξανάσβυσε στο σπίτι του Χάρη και της Άννας ….
———————————
«Περίλυπος εστί η καρδία μου , έως θανάτου» …. μουρμούρισε ο Ιησούς στο Όρος των Ελαιών …..
———————————
Την Ουλιάνα , δεν την ξαναείδε , ποτέ , κανείς …..
———————————
Ο Τοντόρ , επέστρεψε , τρεις μήνες μετά , το «από καρδιάς» δώρο των 3000 ευρώ … Ζει ακόμη στα τολ …..
 
***********************************************
Αφιερωμένο στον «Μπαμπάκη» .
 
 
 

Ετικέτες: , , , ,

51 responses to “ΓΟΝΙΟΣ ….

  1. olvios

    Ιουνίου 12 , 2008 at 22:01

    Ένα μικρό τρυφερό φυτό,
    το συνάντησε νωρίς η άνοιξη και άνθισε.
    Το μέρος άνυδρο, αφιλόξενο, σκληρό
    Δεν ήθελε.
    Σε άλλο τόπο, μονόδρομος η επιλογή, για ελπίδα
    Όλο υποσχέσεις, για μια ελπίδα, το άνθος να καρπίσει.
    Σε ποιά μεριά του δρόμου?
    Από τη μια μεριά άνυδρο, σκοτεινό, θλιμμένο.
    Από την άλλη, πλούσιο, φωτεινό, άδειο.
    Δεν ήθελε.
    Σε άλλο τόπο φεύγει.
    Δεν ήξερε, ένα μικρό τρυφερό φυτό ήταν μόνο.
    Εμείς όμως ξέρουμε.
    Έχουμε και ένα μερίδιο από την σκληρότητα, την σκοτεινιά
    την θλίψη, το κενό.

     
  2. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Ιουνίου 12 , 2008 at 22:08

    Αχ!… Τι είναι αυτά που μου κάνεις Σίλια μου…Εχω…θέμα με το… θέμα… μάνας παιδιού, πατρός…άφαντου!…

    Την αγάπησα την Ουλιάνα. την πόνεσα. με θύμωσε που λύγισε… αλλά την λάτρεψα που… ‘συνήλθε’, με έκανε περήφανη η περηφάνια της. Εύχομαι να μην υπέκυψε ξανά και να μεγαλώνει εκείνη το πανέμορφο αγοράκι της, γιατί τα παιδιά… δεν χαρίζονται… ούτε αγοράζονται!!!
    πάνε εκεί που…πρέπει να πάνε, εκεί που… είναι… ‘ταγμένα’ να πάνε.

    Την Αννα, την πόνεσα και κείνη… την κατάλαβα…την ένοιωσα. άλλα…η μοίρα της, ήταν να μην κρατήσει παιδί δικό της στην αγκαλιά της. εύχομαι να βρήκε άλλες διεξόδους να απλώσει την τρυφεράδα και τον πόνο της ψυχής της. θα μπορούσε πχ… να βαφτίσει το γιο της Ουλιάνα, και να τον μεγαλώνει δίπλα της σα δεύτερη μαμά του. λέω εγώ τώρα…

    όμως… γινόμαστε τόσο εγωιστές καμιά φορά οι άνθρωποι… τα θέλουμε όλα δικά μας. Ιδιοκτησία μας.

    Πουθενά. σε κανένα μεγαλόσπιτο, με όλα τα… καλά, που μπορεί να του προσφέρει…δεν μεγαλώνει καλύτερα ένα παιδί, από ότι στην αγκαλιά της μάνας του!!!

    Ας το καλό σου… με έκανες να δακρύσω. Ευχαριστώ.

     
  3. faros 1

    Ιουνίου 12 , 2008 at 22:56

    Αϊ παράτα μας σίλια …
    Θα στο πω και αν θέλεις διέγραψε το σχόλιο …
    Για αυτό έγινα κομμουνιστής!
    Γιατί αυτό το κωλοκράτος που ζω τόσα χρόνια ΔΕΝ φρόντισε ποτέ τις Ουλιάνες, ΔΕΝ τιμώρησε ποτέ τους «καζακστανούς πατεράδες», ζητήματα υιοθεσιών και «αζήτητων μωρών» ΔΕΝ λύθηκαν ποτέ, ΔΕΝ … ΔΕΝ … ΔΕΝ …

    Ας είναι καλά η Ουλιάνα και η κάθε Ουλιάνα και γερά και μυαλωμένα τα παιδιά τους …
    Πάλι κλάψαμε …

    υ.γ. ας είναι σε ευχαριστώ ξυπόλητη, και σένα σίλια και όλους για τα καλά σας λόγια, φχαριστώ σας.

     
  4. ο Αναμοχλευτής

    Ιουνίου 12 , 2008 at 23:06

    Σίλια, ξέρω ότι δεν θέλεις να σχολιάζω όταν γράφεις τέτοια θέματα, και δεν θα το ‘κανα αν η εντύπωση αυτού του κειμένου δεν μου έφερνε πολύ έντονους συνειρμούς, που για τους φυσιολογικούς ανθρώπους μπορεί να είναι παράξενοι, ίσως και ν’ αγγίζουν το παράλογο, όμως συνειρμοί είναι αυτοί και τι να τους κάνουμε; Τώρα αν δεν το θέλεις αυτό που θα σου καταθέσω, μπορείς και να το σβύσης χωρίς δεύτερη σκέψη.

    Διαβάζοντας λοιπόν την ιστορία σου αυτή, μου ήρθε στο μυαλό ο Φώτης Αγγουλές. Ο Αγγουλές ήταν μια κομμουνιστική ψυχούλα, που ακριβώς επειδή ήταν ψυχούλα τα έδωσε όλα για το συνάνθρωπο. Γεννήθηκε στη Μ. Ασία, όμως το κύμα της προσφυγιάς τον ξέβρασε 11χρονο κάπου στη Χιο. Δεν πήγε σχολειό ποτέ και «επίσημα» γράμματα δεν έμαθε, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνη ποιητής.

    (Μεταξύ μας τελείως, να σου εξομολογηθώ και τη σκέψη που κάνω συχνά πυκνά. Πιστεύω ότι ούτε κι ο Όμηρος δεν πήγε σχολείο. Ποιός δημοσιοϋπάλληλος δάσκαλος άλλωστε θα καθότανε να μάθη γράμματα σ’ ένα παιδί στραβό; Εδώ ακόμα κι εκείνα που βλέπουνε τα στραβώνουνε μ’ αυτά που [δεν] τους μαθαίνουνε…)

    Ο Αγγουλές, που λες, όσα γράμματα έμαθε τα έμαθε στη φυλακή. Του τα μάθανε κάποιοι σύντροφοί του που ξέρανε γραφή κι ανάγνωση, κι έτσι καθότανε και έγραφε ποιήματα σε ό,τι χαρτιά έβρισκε. Κυρίως σε χαρτιά από πακέτα τσιγάρων που του τα ‘διναν οι συγκρατούμενοι. Αυτός δεν έγινε ποτέ οικογενειάρχης και πως να γίνη αφού έζησε τη ζωή του στα κάτεργα; Κι έτσι πέθανε μόνος κι άρρωστος στο καράβι που τον έφερνε από τη Χιο στο Πειραιά. Όλα κι όλα τα υπάρχοντά του που βρήκανε στις τσέπες του ήτανε 17 δραχμές και τρία κομμάτια χαρτί με κάτι στίχους.

    Αυτός ο Άνθρωπος λοιπόν, έγραψε μεταξύ άλλων και το ακόλουθο, με τον τίτλο «Αφρόκρινα», που σας παραθέτω κρατώντας την ορθογραφία του ίδιου του ποιητή:

    Το Εριντάν ορθόπλωρον όργωνε το γαλάζιο κάμπο
    τον ανθισμένο μ’ αφρόκρινα.
    Κι αν ήταν το ταξίδι μας ταξίδι σκλάβων ή όχι
    Δεν μ’ ένοιαζε δεν τώκρινα
    Στην πλώρη στέκομουν ορθός κι κύτταζα στο τέρμα
    Τη Δύση που ήταν κόκκινη, σαν να τη βάψαν μ’ αίμα
    Κι αν ήταν το νήμα της ζωής
    Που τη μαχαίρωναν οι ανθρώποι
    Τούτη τη στιγμή δεν τώκρινα
    Γιατί ήταν σκληρή για μας η ζωή
    Και ξένοι γύρω οι τόποι.
    Και το Εριντάν, ορθόπλωρον όργωνε το γαλάζιο κάμπο
    Τον ανθισμένο μ’ αφρόκρινα.

    _________
    Ο Π. Τζαβέλλας μου εξήγησε κάποτε ότι το Εριντάν ήτανε το καΐκι που μετέφερε τους κρατούμενους στη Γιάρο ή το Μακρονήσι, δε θυμάμαι ποιό, μα δεν έχει και σημασία νομίζω…
    Ένα καΐκι που κουβαλά έναν καινούργιο άνθρωπο στα κάτεργα βλέπω εγώ σε κάθε γυναίκα έγγυο, κι αν το καταφέρετε συμπαθάτε με που σας χαλάω το κλίμα όμως δεν θ’ αρνηθήτε ότι πάντα είναι «ξένοι γύρω οι τόποι».

    Αλλιώς γιατί βλέπουμε τόσα νέα παιδιά να αρνούνται τη ζωή αυτοχειριαζόμενα με χίλιους τρόπους;

     
  5. ο Αναμοχλευτής

    Ιουνίου 12 , 2008 at 23:09

    Χα χα χα!!!
    Μόλις το ανέβασα είδα ότι κι ο Φάρος λέει:
    «Θα στο πω και αν θέλεις διέγραψε το σχόλιο …»

    Σίλια κάνε την αυτοκριτική σου. Μας έχεις δημιουργήσει αισθήματα ενοχής.

     
  6. Sotiris K.1

    Ιουνίου 12 , 2008 at 23:55

    παίρνεις τον κόμπο στο λαιμό σου και πας για ύπνο!!
    (Ο κόμπος για το μεγαλείο της μικρής.
    Δεν το πουλάω το παιδί μου, το εμπιστεύομαι, κι αν εσείς ζείτε μέσα στους νόμους της αγοράς, εγώ δε θέλω να ζήσω μαζί σας. Ούτε το παιδί μου!
    Δεν μπορώ να σας εμπιστευτώ τέτοιοι που είστε!)

    Καληνύχτα

     
  7. Lardigos

    Ιουνίου 13 , 2008 at 07:11

    Ξέρω ανθρώπους -πολλούς- που θέλουν διακαώς παιδιά, με μια επιθυμία εντελώς εγωιστική, για να δουν σε αυτά τη συνέχειά τους, για να αντέξουν τη μοναξιά που υποψιάζονται πως κρύβει σε κάποια καμπή της η ζωή, για να εξασφαλιστούν στα χρόνια τα στερνά και της αδυναμίας, για να κρατήσουν το γάμο τους όταν δεν φτάνουν οι δυο τους μόνο, για να αναπαράγουν ξερά ένα κοινωνικό πρότυπο, για να … για να….
    Ξέρω ανθρώπους -λίγους- που δε θέλησαν παιδιά, με μια άρνηση εντελώς ανθρώπινη, επειδή μέσα τους δεν πίστεψαν ότι είναι ικανοί, επειδή φοβήθηκαν μην επαναλάβουν λάθη των δικών τους γονέων, επειδή οι παιδικές τους μνήμες είχαν πολλές σκοτεινές γωνιές, επειδή ο ένας δεν ήθελε κι ο άλλος από αγάπη αποδέχτηκε, επειδή υπήρχε ο φόβος μιας κληρονομικότητας, επειδή… επειδή….
    Και ξέρω ανθρώπους -πολλούς, πάρα πολλούς ευτυχώς- που αγκάλιασαν παιδιά και της διπλανής πόρτας, που εκτός από βιολογικοί γονείς έγιναν και ανάδοχοι, που κατάλαβαν ότι τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά όλων, που έχουν πάντα την πόρτα ανοιχτή και στο σπίτι τους και στην καρδιά τους.
    Και -το ξαναγράφω- αυτοί οι άνθρωποι είναι πολλοί, ευτυχώς πάρα πολλοί…

    Καλημέρα σε όλους.

     
  8. faros 2

    Ιουνίου 13 , 2008 at 08:51

    Ουφ, … μεγάλο βάλσαμο ο ύπνος , με ημέρωσε, με ηρέμησε – είχα και φασαρίες με την έναρξη της μετακόμισης κλπ.
    Ήρθε και το άρθρο σου και με αποτέλειωσε.
    Συνήλθα τώρα, το βλέπω πιο ψύχραιμα.
    Με στεναχωρεί πολύ ότι «το μισό του ουρανού» τραβάει τόσα πολλά για να υπάρχει τούτος ο κόσμος …
    Και τέτοιες ιστορίες και ακόμα πιο δραματικές με τις νέες κοπέλλες να τραβάν τα ελέη του θεού ιδίως στις εμπόλεμες καταστάσεις τύπου Ιράκ, Παλαιστίνης κλπ., πραγματικά με συγκλονίζουν.
    Και ξέρεις γιατί Σίλια;
    Γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα – εδώ θα μου επιτρέψεις μόνο να πω ότι βοήθησα μια τέτοια κοπέλλα σαν την Ουλιάνα σου οικονομικά (της γλύτωσα καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες δραχμές – μη ρωτήσεις πως) … μακάρι να μπορούσα περισσότερα, αλλά … ξέρεις …

    Την πιο θερμή και συγκινητική Καλημέρα μου.

    υ.γ. και του μπαμπάκη το άρθρο εξ ίσου συγκινητικό.

     
  9. mamma

    Ιουνίου 13 , 2008 at 11:32

    Δυνατή ιστορία. Και στα σχόλια τοποθετήθηκαν δυναμικά φίλοι του μπλογκ. Έχω κι εγώ να πω αλλά ο τόπος που βρίσκομαι δεν είναι ο κατάλληλος. Θα επανέλθω αργότερα.

    Καλημέρα στην παρέα 🙂

     
  10. lemon

    Ιουνίου 13 , 2008 at 15:45

    Όμως, αφού αυτή ήθελα να το αφήσει, στο πουθενά μάλιστα-στο κράτος, και τελικά είχε την τύχη να το πάρει μια οικογένεια-και το χάρηκε, αρχικά. Γιατί είναι αυτή που έχει το δίκιο;
    Κι αυτοί οι άνθρωποι οι δίχως ελπίδα, που γέλασαν και πάλι ξεγελάστηκαν-από τη ζωή; Αυτούς ποιος τους σκέφτεται; Παιχνίδι είναι οι ψυχές τους-τώρα πάρτο, τώρα δώσε το πίσω;
    Γονείς είναι αυτοί που έχουν την αγάπη-συνειδητά, κι όχι αυτοί που έχουν το παιδί-από βιολογική τύχη…
    Ζητώ συγνώμη για την πίκρα που βγάζουν τα λόγια μου. Μα ήθελα να τα πω.
    Ευχαριστώ.

     
  11. silia

    Ιουνίου 13 , 2008 at 19:48

    @ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ
    Πρίν ξεκινήσω να απαντάω έναν προς έναν , θα ήθελα να σας πω κάτι , που όταν ξεκίνησα να γράφω αυτή την ιστορία , δεν είχα σκοπό να σας το πω . Θέλω να σας πω , (κι αν μπορέσω , θα το κάνω) τον πραγματικό λόγο για τον οποίο έγραψα αυτή την ιστορία . ‘Ηθελα να πω , αυτό ακριβώς που είπε η φίλη lemon δηλαδή «Γονείς είναι αυτοί που έχουν την αγάπη-συνειδητά, κι όχι αυτοί που έχουν το παιδί-από βιολογική τύχη…» Μόνο επέτρεψέ μου καλή μου φίλη , να βάλω ένα ΠΑΝΤΑ και η πρόταση να γινει «Γονείς είναι αυτοί που έχουν την αγάπη-συνειδητά, κι όχι ΠΑΝΤΑ αυτοί που έχουν το παιδί-από βιολογική τύχη…» ….
    Η ιστορία που σας διηγήθηκα , είναι αληθινή …. Τα πρόσωπα είναι υπαρκτά και μάλιστα ο Χάρης , είναι παιδικός μου φίλος ….
    Κάτι όμως , από όλη την ιστορία , είναι λάθος …. είναι φανταστικό …. είναι «φτιαμένο» από μένα …. Μ’ άλλα λόγια , κάτι από όλη την ιστορία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΩ ….. το ποιό είναι αυτό , δεν θα σας το πω , γιατί δεν έχει σημασία . Σημασία έχει να καταλάβουμε όλοι , ότι :
    Οι άνθρωποι , δεν είναι πάντα , αυτό που λένε … Αλλά είναι πάντοτε , αυτό που σκέφτονται … Και γι αυτό , ποτέ δεν θα καταφέρουμε να καταλάβουμε , ο ένας τον άλλον . Γιατί η σκέψη μας , είναι …. «εμείς» , και όλα τα άλλα , (λόγια , γραπτά κλπ) ,είναι αυτό που θέλουμε να είμαστε , ή αυτό που θέλουν οι άλλοι να είμαστε , ή αυτό που έπρεπε ή αυτό που θέλουμε να δείξουμε … ότι είμαστε) ….
    Αλλά συγγνώμη για την φλυαρία … Παρασύρθηκα …
    Στην ιστορία μας λοιπόν …
    Αυτό το «ΚΑΤΙ» , που είναι «ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ» ,(και που επιμένω να μην σας πω) , μπορεί να είναι πχ το τέλος … πχ : η Ουλιάνα χρησιμοποιεί το «κόλπο» με την περηφάνεια στο θέμα της «αμοιβής» γιατί στο μεταξύ , αντιλήφθηκε – οι καλοθελητάδες δεν λείπουν ποτέ – ότι μπορεί να βγάλει περισσότερα , και το έχει «τάξει» το μωρό , αλλού … Επίσης , μπορεί να είναι το ότι , η Ουλιάνα είναι αυτή που περιγράφεται (ένας αθώος , περήφανος Άγγελος) , που όμως μέσα στην νεόκοπη ζούγκλα που της προέκυψε , την βάζουν στα κυκλώματα , καταλήγει στα κωλάδικα της Εθνικής , όπου δεν μπορεί να μεγαλώσει το παιδί της … και το παιδί καταλήγει ένας Θεός ξέρει που … (τα … σενάρια , άφθονα) …..
    Συγχωρείστε με …. Δεν «παίζω» με την σκέψη σας … Απλά , θέλω να σας δείξω ότι σε μερικά θέματα τα όρια δεν είναι σαφή , και ΔΕΝ υπάρχουν αυστηρά πρωτόκολλα . Ας μην είμαστε αυστηροί και αφοριστικοί … Ας αφήνουμε ένα μικρό παράθυρο , να «αναπνέει» και το «Κάτι Άλλο , που μπορεί να συμβαίνει» ….
    Μ’ αυτό το γραπτό μου , ήθελα να πω , ότι με πονάει πολύ το θέμα των υιοθεσιών σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο …. Αυτό μόνο ….
    Και ότι το έναυσμα για να το γράψω , ήταν αυτή η ιερή αγανάκτηση του φίλου του Μπαμπάκη …. Αυτό το …. τραγικό «ΣΚΑΤΑ» που φώναξε ….
    ——————————-
    Σας αγαπώ .

     
  12. Νεφελόεσσα

    Ιουνίου 13 , 2008 at 19:50

    H Ουλιάνα … ένα παιδί αξιολύπητο, που η μοίρα το έφερε πολύ νωρίς μπροστά σε τραγικές επιλογές.
    Αλλά….
    Αλλά όσο και να μου είναι συμπαθής δεν μπορώ να την τοποθετήσω στο αυτό επίπεδο με μητέρες συνομήλικές της, που σε παρόμοιες συνθήκες δίνουν λυσσαλέο αγώνα για να παραμείνει το παιδί στον φυσικό του χώρο: την αγκαλιά της μητέρας του.

    H Ουλιάνα … φρέσκια μανούλα, που με πόνο ψυχής αφήνει το παιδί της να το μεγαλώσουν αυτοί που διαθέτουν τα μέσα [αρχικώς το κράτος και στη συνέχεια ο γιατρός]
    Αλλά….
    Αλλά όσο και να βλέπω ότι η γυναίκα αυτή δεν είναι ευτελής και όσο και να συμμερίζομαι το δίλημμά της, νομίζω ότι η λελογισμένη υπερηφάνειά της έχει εγωιστικό και όχι αλτρουιστικό κίνητρο. Το γεγονός ότι δεν επιθυμεί αντάλλαγμα σημαίνει ότι η κοπέλα έχει ηθικό έρεισμα αλλά ταυτόχρονα και ότι αυτό αποτελεί και την δικαιολογία για τις ενοχές που της δημιουργούνται από την εγκατάλειψη του μωρού. Σ’ αυτό συνηγορούν δύο πράγματα: α) το υπερβολικό της αντιδράσεώς της, αφού το δώρο δόθηκε μετά την υιοθεσία και όχι ενόψει αυτής και β) «Όπως δεν είναι δουλειά ούτε και του Κρικόρ μου …». Στον Κρικόρ δεν τολμάει να θέσει το θέμα της κοινής τους ευθύνης (για να μην πω το μέγιστο της δικής του) με αποτέλεσμα να ρίχνεται στα κύματα ένα πλάσμα του οποίου το μέλλον εξαρτάται από την ψυχοσύνθεση, τις αντιδράσεις και στις παρορμήσεις των γονέων του, αλλά αυτός εξακολουθεί να είναι …ΤΗΣ…
    Μου λείπουν πληροφορίες για το τι πραγματικά αισθανόταν και πώς σκεπτόταν η μητέρα και τι οι προς υιοθεσίαν γονείς, αλλά αναρωτιέμαι: το βρέφος τελικά ήταν αντικείμενο συναλλαγής για τον γιατρό ή μέσο εξαγοράς της συνειδήσεως της φυσικής μητέρας;

    Όπως και να έχει, το πλέον τραγικό αυτής της ιστορίας (γιατί η σημερινή ιστορία σου, Σίλια, έχει πολλές πλευρές) για μένα δεν βρίσκεται ούτε στην μητέρα ούτε στους θετούς γονείς. Βρίσκεται δευτερευόντως στην άγνοια του φυσικού πατρός και πρωτίστως στις συνιστώσες της μοίρας του βρέφους.

    Μερικά από τα σχόλια με συγκίνησαν περισσότερο κι από το ίδιο το θέμα. Κι όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ ποτέ, ομολογώ ότι σήμερα κύλησαν δυο δάκρια από τα μάτια μου: ένα για όσες έφεραν στον κόσμο παιδιά και συνειδητά τα μεγάλωσαν και ένα για όσες συνειδητά απέχουν της μητρότητας για λόγους που ξέρουν εκείνες.

     
  13. Sotiris K.

    Ιουνίου 13 , 2008 at 21:45

    Είναι προφανές.
    Ο καθένας «διάβασε» μια ξεχωριστή ιστορία!
    Η δική μου η σκέψη, έτσι για να δικαιολογηθώ, οδηγήθηκε από την προσωπική παραδοχή, σίγουρα τη συμμερίζεστε και άλλοι, πως κάθε κοινωνία έχει τους δικούς της κανόνες, και οι οποίοι δεν μοιάζουν κατ’ ανάγκη μεταξύ τους.
    Έτσι οι άνθρωποι, κάθε κοινωνίας έχουν δικό τους σύστημα αξιών!
    Το Κράτος μιας , έστω και πρώην, Σοβιετικής κοινωνίας και το Κράτος μιας Αστικής Δημοκρατίας, μοιάζουν σαν τη νύχτα με την ημέρα.
    Επομένως και οι κανόνες που διέπουν αυτές τις κοινωνίες, καθώς και οι αξίες.
    Μια άλλη σκέψη που κάνω, είναι ότι το μητρικό φίλτρο είναι ένα ιδεολόγημα.
    Αναπτύσσεται και διαμορφώνεται στα πλαίσια της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει το ον, μάνα!

    «Απολογούμενος» λοιπόν για το σχόλιό μου, να καταθέσω ότι εγώ «διάβασα» τις συγκρούσεις κοινωνικών προτύπων και αξιών, και όχι συνειδησιακή μάχη μέσα στο ίδιο αξιακό σύστημα…

    Φοβάμαι όμως ότι με την απόπειρα αυτή να εξηγήσω τη στάση μου, καταστρέφω την πραγματικά συγκλονιστική ατμόσφαιρα που έχτισες με τη γραφή σου!
    Σταματώ λοιπόν εδώ, και περιμένω τις δικές σου συνέχειες!

    Καλησπέρα

     
  14. faros 3

    Ιουνίου 13 , 2008 at 22:45

    Ηθικές αξίες …
    Ευνοούμενη κοινωνία …
    Κράτος πρόνοιας …
    Σχέσεις των δύο φύλων …
    Προστασία της μητρότητας … της γυναίκας … του παιδιού …

    Λόγια …. Λόγια … Λόγια … (παχιά και κούφια!!!)

    Η πραγματικότητα είναι ότι το κορίτσι-παιδί ΔΕΝ μπορεί να χαρεί την αγάπη, ΔΕΝ μπορεί να χαρεί τον έρωτα, ΔΕΝ μπορεί να χαρεί την μητρότητα … ΔΕΝ ΖΕΙ !!!
    Και φταίμε ΟΛΟΙ μας για αυτό, … ας μην υποκρινόμαστε …

    υ.γ. αυτό, πιστεύω Άννα, περιλαμβάνεται στην ιστορία σου και δεν είναι φαντασία …

     
  15. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;2

    Ιουνίου 14 , 2008 at 00:55

    Προστασία της μητρότητας … της γυναίκας … του παιδιού …

    Χα χα χα….Γελάσαμε και σήμερα Φάρε…

    άκου… Γέννησα το πρώτο μου παιδί, πριν 34 χρόνια.

    Είχα αποφασίσει να το γεννήσω εκτός γάμου, (όχι από καπρίτσιο βέβαια )…και στα παλιά μου τα παπούτσια ( όχι δηλαδή ότι είχα καινούρια… αλλά λέμε τώρα) η γνώμη που είχαν κάποιοι …σοβαροφανείς οικογενειάρχες και …κήρυκες της ‘ηθικής’.

    Αυτή όμως η… δεν με άφησε να το κάνω… γιατι… πρώτοι και καλύτεροι οι…προστάτες της…προστασίας…ορμηξανε να με κατασπαράξουν.
    θέλησαν να μου αρπάξουν το παιδί μου πριν ακόμα το γεννήσω. ως δια μαγείας… βρέθηκαν χαρτιά έτοιμα να τα υπογράψω. να υπογράψω δηλαδή ότι δεν το θέλω το παιδί μου… και το χαρίζω! το χαρίζω στο κράτος… το χαρίζω στον «άγιο άνθρωπο» που θα με ξεγενούσε… ‘δωρεαν’…το χαρίζω στην …τάδε ‘κυρία’… καριολίδου, που με τα φράγκα της είχε την προστασία των ‘μεγάλων’ … Γενικώς το χαρίζω!!!
    Ποιος θα υπολογίσει ενα ανόητο κοριτσόπουλο, που έχει το θράσος να γίνει μάνα και να μεγαλώσει μόνη το παιδί της; δεν κοιτάει τα χάλια της, που δεν έχει δεύτερο ζευγάρι παπούτσια να βάλει στα πόδια της… θέλει και παιδί η ξυπόλητη!

    Στοίχημα με όλους!!!
    Αυτό που έγινε τότε…πριν 34 χρόνια, εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα, σε άλλα…’θρασύτατα’ κοριτσάκια.

    Μωρέ…Δε γαμιόμαστε ασπρίσουμε λέω εγώ…

     
  16. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 01:20

    @ olvios
    Έχουμε , πανάθεμά μας … έχουμε .
    Συγκινητικός . Μια ευαίσθητη ματιά , χωρίς θυμό .

    @ Που πας μωρή ξυπόλυτη
    Θα ήταν υπερβολικό και μάλλον ηλίθιο , να πω , πως μπορώ να καταλάβω έναν τέτοιο πόνο σαν αυτόν , που κουβαλάς μέσα σου … Μπορω να πω , ότι αντιλαμβάνομαι ένα μέρος του μόνο ….
    Όπως και να έχει όμως , δεν συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία σου παράγραφο ….»Πουθενά. σε κανένα μεγαλόσπιτο, με όλα τα… καλά, που μπορεί να του προσφέρει…δεν μεγαλώνει καλύτερα ένα παιδί, από ότι στην αγκαλιά της μάνας του!!!»
    Το «μεγαλόσπιτο» , δεν αποτελεί εκ προοιμίου αρνητικό παράγοντα για να μεγαλώσει ευτυχισμένο ένα παιδί …. Απλά το «μεγαλόσπιτο» συνήθως μπορεί να διαθέσει λεφτά για εξωσωματικές και υιοθεσίες … Από την άλλη , θα το πω πολύ δειλά αυτό το τελευταίο και θέλω να το ακούσεις με υπομονή και επιείκια :
    Σήμερα , στον χώρο που δουλεύω , φέρανε για νεκροτομή , τα «τουμπανιασμένα» πτώματα των δυο μικρών παιδιών , που μέρες τώρα ψάχνανε … Τα … «ΣΚΑΤΑ» του Μπαμπάκη είναι μυρωδάτο αγίασμα , μπροστά στην βρώμα που γέμισε την ψυχή μου …. ξέρεις γιατί ; …. Γιατί αυτά τα παιδιά είχανε μια μάνα , που (λένε) είναι κατά κάποιο τρόπο , υπεύθυνη για όλα αυτά ….
    —————————
    Επίσης θέλω να σου πω , πως τα παιδιά που …»πουλιούνται» στις υιοθεσίες (να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας …. να μην μας προσβάλουν οι λέξεις) , πουλιούνται από τις μάνες τους … Και κάπου αυτές τις ημέρες άκουσα , πως οι μάνες των παιδιών που βιάζονται από τους πατεράδες τους , συνήθως είναι γνώστες του γεγονότος , και ηθικοί αυτουργοί του στυγερότερου ανά τους αιώνες εγκλήματος ….
    —————————-
    Συγχώρεσέ με … Νοιώθω τόσο άσχημα απόψε ….

     
  17. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 01:37

    @ ο Αναμοχλευτής
    Κάνεις …. λάθος . Πάντα θέλω να σχολιάζεις στα θέματά μου …. Σε όλα μου τα θέματα .
    Σ’ ευχαριστώ για την όμορφη ιστορία που μου είπες . Θα την φυλάξω με πολύ προσοχή και αγάπη στην παρακαταθήκη μου .
    Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σαρκίο , τα δικά του βιώματα και αξίες , τα δικά του συμπεράσματα για τη ζωή …. Αρκεί , να μην βλάπτεις με τις απόψεις σου άλλους ανθρώπους …. Όλα , είναι σεβαστά .
    —————————-
    Όμως , Αναμοχλευτά μου , μην προσπαθείς να με …. τσιγκλίσεις , με το ότι τάχα μου σας προκαλώ ενοχές ….
    Η ενοχή , είναι ένα συναίσθημα , που στέκει πολύ ψηλά στην ιεραρχία των … Δαιμονίων της ψυχής μας …. κι εγώ είμαι ένας πολύ μικρός και απλός άνθρωπος για να διαχειρίζομαι τέτοιους Δαίμονες …
    «Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες , δεν θα τους συναντήσεις , αν δεν τους κουβανείς μες στη ψυχή σου…» .
    Αθάνατε Ποιητή …

     
  18. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 01:51

    @ faros 1
    Δεν θα διαγράψω τίποτα , εκτός αν είναι κάτι υβριστικό ή προσβλητικό για το πρόσωπό μου …
    Ωστόσο το «Αϊ παράτα μας σίλια …» , με πόνεσε …. Σαν μια απότομη σφαλιάρα , χωρίς να την αξίζω …
    Κάποτε , σαν ήμουνα παιδί , είχε πέσει στα χέρια μου , δεν ξέρω από που ένα βιβλιαράκι με εικόνες και σύντομα κείμενα για την ζωή του Χριστού (10ετία του ’50) .Το βιβλίο ήταν μισομαδημένο , και του λείπαν πολλά από τα αρχικά φύλλα , με αποτέλεσμα , να «ξεκινάει» από την σελίδα , όπου ο Χριστός έχει συλληφθεί και κάποιος , του δίνει ένα χαστούκι για κάτι που είπε (δεν θυμάμαι πια , τί) … Ο Χριστός απάντησε ήρεμος :
    – Αν μίλησα άσχημα , τιμώρησέ με , μα αν μίλησα σωστά , γιατί με δέρνεις ; )
    Δεν ξέρω , γιατί , αλλά έμεινε μέσα μου , σαν μια από τις πιο αγαπημένες φράσεις , που έχω ακούσει σ’ όλη μου τη ζωή …
    Όποιος με αγαπά , με καταλαβαίνει , όταν διηγούμαι αυτή την ιστορία με το βιβλιαράκι ….
    ——————————–
    Κανονικά δεν έπρεπε να το πω αυτό … γιατί δίνω «έδαφος» στον Αναμοχλευτή , να λέει , πως σας δημιουργώ , ενοχές ….
    Σου ορκίζομαι όμως ότι είναι ένα γνήσιο παράπονο , και όχι «φτιαχτό» για να σε στεναχωρήσει .

     
  19. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;3

    Ιουνίου 14 , 2008 at 02:08

    Σιλια μου δεν διαφωνώ σε ότι λες!!!

    Σαφώς και υπάρχουν οικογένειες που υιοθετούν παιδιά και τα μεγαλώνουν με πολύ αγάπη, δεν είπα ποτέ το αντίθετο.
    Και σαφώς υπάρχουνε και μάνες, που βρομίζουν την ιερότερη των λέξεων.
    εγώ μίλησα μόνο για την Ουλιάνα, γιατί… φαντάστηκα (μάλλον το επιθυμούσα) ότι μετάνιωσε που έδωσε το παιδί της, και το πήρε για να το μεγαλώσει μόνη της έτσι είπα το….Πουθενά. σε κανένα μεγαλόσπιτο, με όλα τα… καλά, που μπορεί να του προσφέρει…δεν μεγαλώνει καλύτερα ένα παιδί, από ότι στην αγκαλιά της μάνας του!!!” Γιατί αυτή είναι η αλήθεια!!!

    Πάντα πίστευα ότι ένα παιδί για να μεγαλώσει σωστά, αυτό που χρειάζεται είναι μόνο η αγάπη της μάνας του. Οταν πρόκειται για …ΜΑΝΑ!!!

    Και να σου πω κάτι για τις υιοθεσίες; ίσως σου φανώ σκληρή και κυνική, αλλά… Δεν είδα παρά μόνο σπανιότατα -έως καθόλου-… να θέλει μια οικογένεια να υιοθετήσει ένα …’προβληματικό’ παιδί. (ενώ η μάνα που το γέννησε, θυσιάζει τη ζωή της για να το φροντίσει και να το προστατέψει)και όχι μόνο αυτό… αλλά αναζητούν και κάποιο, να είναι…όσο πιο κοντά στα… χρώματα και τα χαρακτηριστικά του ενός από τους δυο.να τους μοιάζει…γιατί θα αλαλάξουν ίσως γειτονιά και θα το παρουσιάσουν εκεί σαν δικό τους, ότι το γέννησαν. αμφίβολο ότι θα αποκαλύψουν και στο ίδιο το παιδί την αλήθεια, παρά μόνο … αν κάπου… κάτι ακούσει… κάτι ρωτήσει… όλοι καταλαβαίνουμε τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς φυσικά.

    Είμαι συγκλονισμένη με το θέμα των δυο παιδιών, όπως όλοι άλλωστε, φαντάζομαι πως νιώθεις εσύ που το έζησες από κοντά…

     
  20. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Ιουνίου 14 , 2008 at 06:14

    Ενδιαφέρουσα η «συζήτηση» σας με αφορμή την αληθινή (έστω και εν μέρει) ιστορία που έγραψες!!!

    Εγώ θα ήθελα να «υπογραμμίσω» τούτο:

    «Γονείς είναι αυτοί που έχουν την αγάπη-συνειδητά, κι όχι ΠΑΝΤΑ αυτοί που έχουν το παιδί-από βιολογική τύχη…»

    Tην καλημέρα μου σε όλους 🙂

     
  21. faros 3

    Ιουνίου 14 , 2008 at 07:34

    Πολύ θερμή Καλημέρα.

    Το παραξήγησες, καλέ!
    Το «άϊ παράτα μας» είχε την έννοια της ανθρώπινης αντίδρασης της στιγμής όταν σου λέει κάποιος κάτι που σε συγκηνεί τα μέγιστα, αυτό που θα έλεγε κάποιος άλλος: » πω πω τί λες !!!» ή «αμάν αγαπητή, με κόλλησες στον τοίχο» ή «ωχ !, τώρα ήρθε κι έδεσε» ή «τώρα, την κάτσαμε, την βάρκα» ή «κάλλιο μια μαχαιρία, παρά αυτό» ή «βράσε ρύζι, τί να πει κανείς τώρα» ή – τέλος – «γιατί μου το ΄κανες αυτό, καλέ;;;» !!!

    Ελπίζω να ήρθε η παρεξήγηση, άλλωστε αν δεις το rest των σχολίων, θα καταλάβεις γιατί …

     
  22. nik-athenian

    Ιουνίου 14 , 2008 at 13:14

    !!! για το σχόλιό σας Ιούνιος 13 , 2008 σε 07:06:27
    Σαφέστερο από το ίδιο σας το ποστ.

     
  23. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 19:34

    @ Sotiris K.1
    Υπάρχουν ακόμα «μικρές» και «μικροί» με μεγαλείο … Δυστυχώς , όμως όλο και λιγοστεύει … Όχι το μεγαλείο μέσα τους , αλλά ο αριθμός τους ….
    Φοβάμαι ότι θα ζήσουμε (η … κλάση μας) να δούμε την … πλήρη εξαφάνισή τους .
    Αλλοίμονο ….

     
  24. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 19:42

    @ Lardigos
    Φίλε Lardigos , δεν ξέρω σε ποια «κλάση» είστε …. (δεν ξέρω αν είστε νεαρός , μεσήλικας , ώριμος , ή έχετε μπει σε εφεδρία) , αλλά όπως και να έχει το πράγμα , έχω να σας πω το εξής :
    Έχετε αναλώσει την μέχρι τούδε ζωή σας , με κάτι υπερβολικά ενδιαφέρον , δημιουργικό και όμορφο …. Να παρατηρείτε τους ανθρώπους και τις τροχιές τους …
    Αν μη τι άλλο , την κάνατε «πλούσια» (την ζωή σας) .
    ———————————
    Υπάρχουν και διάφοροι … άλλοι …
    Μάλλον , νεαρός θα είστε …. έχετε καιρό ακόμα να τους γνωρίσετε .
    ———————————
    Έλεος … Πλάκα κάνω … Δεν σας ρωτώ έμμεσα για την ηλικία σας .

     
  25. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 19:56

    faros 2 & 3
    🙂 🙂 🙂
    Μεγάλο , όντως , βάλσαμο ο ύπνος … Το ξέρω καλά αυτό … Ο Ύπνος , είναι η …. δουλειά μου .
    Γέλα , απλά έκανα μια … «πονηριά» … Ήθελα να βρω μια ευκαιρία να γράψω την ιστορία με το βιβλιαράκι των παιδικών μου χρόνων … που αγαπώ πάρα πολύ ….
    Έλα γέλα …. Δες , πως ξυπνάω τους ασθενείς μου , και γέλα …

     
  26. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 20:47

    @ mamma
    Όποτε μπορείς γλυκειά mamma …
    θα περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία , το σχόλιο σου … Έχει μια ιδιάζουσα … αξία το σχόλιο σου , εδώ , για μένα .

     
  27. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 20:59

    @ lemon
    Καλώς ήρθες .
    Η παρουσία σου εδώ , είχε μια καθοριστική σημασία … Άλλαξε τον ρου των σκέψεων και των … προθέσεων μου γι αυτό το συγκεκριμένο ποστ .
    Μέσα στην καρδιά μου μίλησες …. όχι γιατί έχω παρόμοια εμπειρία προσωπική , αλλά γιατί έχω ζήσει πολλούς ανθρώπους , που έψαχναν (είμαι και … κάποιας ηλικίας) για ένα παιδί …. Άλλοι χάρηκαν , άλλοι πληγώθηκαν …. κάποιοι πένθησαν ….
    Θα ανεβάσω στο άμεσο μέλλον κι άλλες ιστορίες , πάνω σ’ αυτό ….
    Βασικά η απάντηση μου στο σχόλιο σου δόθηκε παραπάνω στο @ Προς όλους .
    Σ’ ευχαριστώ για την παρέμβασή σου .

     
  28. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:00

    @ Νεφελόεσσα
    Άσε και ένα … τρίτο δάκρυ γλυκειά , όμορφη Νεφελόεσσα , και γι αυτές που τους έμμεσα υποσυνείδητα , τους υπέβαλλαν , να επιλέξουν να μην γεννήσουν ή να μην μεγαλώσουν παιδιά … Συμβαίνει κι αυτό … Ίσως όχι πια πολύ συχνά στην εποχή μας , αλλά συμβαίνει … Άφησε ένα δάκρυ και γι αυτές … ούτως ή άλλως , εσύ έχεις το … θείο χάρισμα να μπορείς να δακρύζεις .
    Απίστευτα όμορφο σχόλιο .

     
  29. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:12

    @ Sotiris K. 2
    Ο καθένας “διάβασε” μια ξεχωριστή ιστορία , γιατί ο καθένας , έχει διαφορετικές απόψεις , βιώματα , πληγές , σημεία αναφοράς κώδικες και κανόνες , στη ζωή του …
    ———————————-
    Η αλήθεια , πάντως είναι ,πως έτσι όπως «τοποθέτησα» αρχικά , τα γεγονότα και τα πρόσωπα σ’ αυτή την ιστορία , ήταν μοιραίο , αν όχι όλοι , αλλά οι περισσότεροι , να νοιώσουν έτσι όπως έγραψες ότι έννοιωσες , στο πρώτο σου σχόλιο (στο Sotiris K.1) .
    Υπέροχη η ανάλυση σου εδώ ….
    Λοιπόν … πάει , το αποφάσισα :
    Θα γράψω και τα υπόλοιπα πιθανά σενάρια .
    In time ….

     
  30. faros 4

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:42

    Επειδή σου αρέσουν οι ιστορίες … να πω μια προσωπική μου.
    Πριν 10 περίπου χρόνια πήγα για μια εγχείριση θραύσης πέτρας – δεν πέτυχε, άλλο αυτό – και ήρθε και με νάρκωσε μια όμορφη και γλυκιά αναισθησιολόγος …
    Δεν ξέρω αν αυτό ήταν η αιτία, πάντως κοιμήθηκα και ονειρεύτηκα ότι πήγα στον Παράδεισο, ο οποίος ήταν μια τεράστια κάτασπρη κάμαρη με ψυχές – μια ήταν η δική μου – ρε Άννα, ένιωσα μια τέτοια γαλήνια ηρεμία και θα τολμούσα να πω ευδαιμονία, που όταν ξύπνησα ήταν σαν να μην είχε γίνει ΚΑΜΙΑ επέμβαση, ένιωθα ευτυχισμένος …
    Την καλησπέρα μου – αν και χάνουμε 1-0 …

     
  31. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:46

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη 2&3
    Για τις γυναίκες , που έμμεσα , βίαια ή και υποσυνείδητα , τους υπέβαλλαν , να επιλέξουν να μην γεννήσουν ή να μην μεγαλώσουν παιδιά … , μίλησα λίγο πιο πάνω στην απάντηση μου στην Νεφελόεσσα .
    Δυστυχώς συμβαίνουν αυτά …. και πιο πολύ , συνέβαιναν σε κάπως παλιότερες εποχές …. Σήμερα , αυτά τα φαινόμενα έχουν λιγοστέψει … Δεν έχουν εξαφανιστεί , αλλά έχουν λιγοστέψει … (κάνε μια βόλτα , από της mammas).
    Προσπάθησε να με καταλάβεις σ’ αυτή την ιστορία που θα σου πω , παρακάτω :
    Ήρθε για καισαρική πριν λίγο καιρό μια τσιγγάνα , πολύ μελαχροινή , νιόπαντρη … Ζήτησε επισκληρίδιο αναισθησία με εμμονή …και της κάναμε το χατήρι … Μόλις «βγήκε» το μωρό και το παρέλαβαν παραδίπλα (αυτή δεν τους έβλεπε) οι παιδίατροι για βοήθεια , έλεγχο και καθαριότητα , πριν ακόμη το δει , διημήφθη ανάμεσά μας το εξής:
    – Καλέ κυρία … εσένα λέω … δείξε μου το μωρό …
    – Εντάξει καλέ , μη βιάζεσαι , θα στο δείξουμε , γερό είναι … μια χαρά , είναι …
    – Πές μου αν είναι μαύρο ή άσπρο …
    – Τι λες καλε ; … δεν είσαι με τα καλά σου … τί μου λες ;
    – Πές μου μήπως είναι άσπρο ;… Πες … πες καλέ κυρία … ΠΕΣ ΜΟΥΟΥΟΥΟΥ!!!!
    – Πάψε καλέ μην τσιρίζεις … Άσπρο είναι … κάτασπρο …. Ροζ … μια χαρά ειναι , σου λέω (άλλα νόμιζα εγώ)
    – Αχ … μοίρα μου κακιά … δεν το θέλω !!!!…. Να το πάρετε … Να το δώσετε σε καμμιά άλλη που δεν έχει παιδί … Ούτε ο αντρας μου θα το θέλει …
    -Δεν γίνονται έτσι , αυτά τα πράγματα … Αλλά γιατί δεν θα το θέλει ο άντρας σου ;…
    – Γιατί με παντρεύτηκε επειδή ήμουν έγκυος , αλλά είχα εκτός απ’ αυτόν και άλλον … γκόμενο τότε … ένα Χριστιανό (πρόκειται για Οθωμανούς αθίγγανους)…
    ………………
    Αναγκαστήκαμε και την … κοιμήσαμε , για να σταματήσει την υστερία …
    Την επόμενη κιόλας μέρα … μάθαμε ότι ο σύζυγος , πήγε στον Μουφτή της περιοχής και ζήτησε χωρισμό , που τον πέτυχε κιόλας … Το μωρό βγήκε για υιοθεσία , και φαντάζομαι πως , … δεν θα έμεινε και πολύ στα «αζήτητα» … ‘Ηταν βλέπεις …. ξανθό ….
    ———————————
    Η … άλλη όψη του νομίσματος (; )… Μην ξεχνάς … Κι αυτή , μάνα (φυσική) ήταν … Δεν θέλω να πω πως είναι ο κανόνας … αλλά …

     
  32. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:52

    @ «Το τέρας της Αμάθειας»
    Σ’ ευχαριστώ , Τέρας .
    Και η συζήτηση – με τα νέα δεδομένα – …. συνεχίζεται … Κράτα επαφή .

     
  33. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 21:53

    @ nik-athenian
    Αν θα μπορούσαμε να λέμε ή να γράφουμε τις σκέψεις μας (έντιμα όμως) , τί θα γινόταν ο κόσμος μας ;…
    Ένας Παράδεισος ;
    Μία Κόλαση ;
    Ή …. μια χειρότερη Κόλαση ;
    —————————–
    Αυτό μου ήρθε στο μυαλό , διαβάζοντας αυτό το σχόλιο σας .

     
  34. silia

    Ιουνίου 14 , 2008 at 22:18

    @ faros 4
    «…. μια όμορφη και γλυκιά αναισθησιολόγος …» ; και όμορφα όνειρα ;
    Εγώ θα ήμουν … σίγουρα … (έλα , πλάκα)
    —————————-
    Χάνουμε 1-0 ;…
    Σου ορκίζομαι … δεν είμαι με τους Ρώσους …

     
  35. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Ιουνίου 15 , 2008 at 06:20

    Καλημέρα 🙂

    Κρατάω, κρατάω… (επαφή)!

    Τώρα που είπα επαφή… (ΑΣΧΕΤΟ)
    Για κείνη τη συμμάζωξη που λέγαμε σκέφτηκες κάτι???

     
  36. faros 5

    Ιουνίου 15 , 2008 at 08:18

    Καλημέραααα, καλή Κυριακή !

    υ.γ. 1: δεν ξέρω … δεν ήσουν εσύ … δεν πρέπει να διαφέρετε όμως … στην ψυχή και στην καρδιά …
    (όχι, δεν κάνω πλάκα)
    υγ.γ 2: Το τέρας της Αμάθειας: βάλτε και μένα στο κόλπο ρε παιδιά, μέσα είμαι!

     
  37. silia

    Ιουνίου 15 , 2008 at 10:42

    @ «Το τέρας της Αμάθειας» 2
    Για τη «συμμάζωξη» , έχω να πω , πως το Καλοκαίρι , δεν είναι η καταλληλότερη εποχή , για κάτι τέτοιο ….
    Ακόμη , ότι και οι αποστάσεις είναι για πολλούς … «μεγάλες» (εννοώ πως υπάρχουν εργαζόμενοι και μεσήλι κες , που δύσκολα μετακινούνται , αλλά και άλλοι , «οικονομικά ασθενέστεροι» για μετακινήσεις) … Έτσι νομίζω , επειδή ο μεγάλος όγκος των ιστολογιογράφων , βρίσκονται στην Αθήνα , ότι ο καλύτερος τόπος για κάτι τέτοιο , είναι η Αθήνα … Οπότε αν ζεις εκεί …. κάνε αν θέλεις , ένα πλάνο -σχέδιο συνάντησης (από τώρα όμως) …. και στην πορεία του Καλοκαιριού , το συζητάμε … Αλλιώς , η άλλη λύση , είναι Θεσσαλονίκη …
    Τί λες ;

    @ Faros 5
    Ας οργανωθεί κι ας γίνει με το καλό η Συνάντηση , και να είσαι σίγουρος , πως θα «είσαι μέσα» .
    Καλά να περνάς ….
    Α , και πού είσαι ;… Χρόνια σου πολλά , σήμερα γιορτάζεις …. (μπαμπάς , δεν είσαι ; )

     
  38. faros

    Ιουνίου 15 , 2008 at 12:36

    Σιγά μην είναι σήμερα του … Αγίου … Μπαμπά !!!

    υ.γ.1. πάντως, φχαριστώ για τις ευχές …
    υ.γ.2. αυτές είναι λίγο … αμερικανιές … χε χε !!!
    υ.γ.3. «ο λόγος σου με χόρτασε» … αν μετράει η γνώμη μου … καλό είναι μια πασχαλινή «μάζωξη» … σε χωριό.

     
  39. μούργος

    Ιουνίου 15 , 2008 at 12:57

    ως συνηθως Σιλια, ανοιξες ενα ακομη μεγαλο θεμα.
    τι να πω;
    τα ειπαν ολα οι σχολιαστες!
    να πω μονο, οτι δεν μου αρεσε καθολου οτι η ουλιανα εκδηλωσε τη προθεση της λιγο πριν την προθεσμια (τοτε εμαθε για τα λεφτα; ειχε αλλη προταση; )
    ουτε μου αρεσε καθολου η φραση της, οτι αυτο δεν ειναι δουλεια του πατερα του μικρου.
    ουτε η φραση της για τον γαμπρο της: ας προσεχε!
    στο δικο της προβλημα κανενας ηρωας της ιστοριας δεν το ειπε σε αυτην.
    (εβγαζε το προβλημα της που ειχε με τον πατερα της; ).
    οχι, εγω δεν ειμαι με την ουλιανα!
    υ.γ.
    συναντηση στην αθηνα;
    με θελετε και μενα; 😀

     
  40. silia

    Ιουνίου 15 , 2008 at 13:04

    @ Μούργος
    «ουτε μου αρεσε καθολου η φραση της, οτι αυτο δεν ειναι δουλεια του πατερα του μικρου.» …
    ——————————
    Σε κανέναν έλλογο αρσενικό άνθρωπο (έτσι μου αρέσει να λέω τους άντρες) , δεν αρέσει αυτό . Ωστόσο , πολλοί θηλυκοί άνθρωποι (γυναίκες) το χρησιμοποιούν (δυστυχώς) σαν ένα είδος εκβιασμού και απαξίωσης (ΛΑΘΟΣ) .
    Στην Αθήνα νομίζω πως είναι καλά .

    @ Για όλους αυτούς , που γύρεψαν κι άλλα σενάρια ….
    Τα σενάρια , είναι αρκετά . Θα γράψω μόνο ένα … Το πιο ρεαλιστικό … Την ΑΛΗΘΕΙΑ :
    Η Ουλιάνα , άφησε το μωρό , στον Χάρη και την Άννα , έναντι μικρής (όντως) αμοιβής … Είναι η αλήθεια , πως δεν ήθελε να μοιάζει ‘οτι «πουλάει» το παιδί της . Έχει γυρίσει στην Πατρίδα της και ζει απ’ ότι λέει , ευτυχισμένη . Διατηρεί άριστες σχέσεις , με το ζευγάρι στην Ελλάδα . Δεν τους πίεσε και δεν τους ανησύχησε ποτέ και ποτέ δεν ανακατεύθηκε στην ανατροφή του μικρού Κλεάνθη . Ο Χάρης σήμερα , είναι στο τελευταίο στάδιο ενός καρκίνου . Σήμερα , μας έχει πάρτυ (ζούμε αρκετά κοντά) όλους σχεδόν τους παλιούς φίλους και συμμαθητές , γιατί είναι η γιορτή του πατέρα (τρίτη Κυριακή του Ιούνη) και …. γιορτάζει …..
    …. Ο μικρός Κλεάνθης , είναι σήμερα 9 ετών .
    Πάσχει από αυτισμό …

     
  41. μούργος

    Ιουνίου 15 , 2008 at 13:11

    θεε!!
    «ζωη ειναι αυτο που σου συμβαινει , οταν εσυ κανεις αλλα σχεδια»
    υ.γ.
    λογια του λεννον απο ενα τραγουδι γραμμενο για τον μικρο του γιο!

     
  42. που πας μωρή ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Ιουνίου 15 , 2008 at 22:13

    Αμαν βρε σίλια μου…τι ‘φινάλε’ ηταν αυτό; τελείωσε! το αποφάσισα!!! Δεν θα ξαναβιαστώ να γράψω σε θέμα σου…πριν να ειμαι απολύτως βέβαιη για την κατάληξη. Δηλαδή… η Ουλιάνα το πούλησε το παιδί. Τι απογοήτευση….

     
  43. silia

    Ιουνίου 15 , 2008 at 23:03

    @ μούργος 2
    Θεός !!
    … Ο Λέννον .

    @ Που πας μωρή ξυπόλητη…
    Έλεος … Να μην το ξαναπείς αυτό … Εδώ δεν είναι ούτε τηλεπαιχνίδι , ούτε διαγωνισμός ταλέντων , ούτε διαγωνισμός του ΑΣΕΠ … «κερδίσατε … το πήρατε» .
    Σημασία έχει να πούμε αυτό που έχουμε μέσα μας , ό,τι και όπως μας βγαίνει και στην καλύτερη των περιπτώσεων , να έχουμε και μια συζήτηση , που θα μας ακονίσει λίγο το μυαλό αλλά προπαντός το Συναίσθημα .
    Υπάρχουν πολλά πρίσματα πίσω απ’ τα οποία , «βλέπουμε» την ζωή … Κι αυτό , δεν σημαίνει ότι την «βλέπουμε» λάθος ….
    Να μην το ξαναπείς αυτό ….
    Θα σε περιμένω πάντα , να έρχεσαι γρήγορα , αυθόρμητη , αυθεντική , ανεπιρρέαστη , γνήσια …. νέα … να δίνεις το παρόν σου .
    Να μην το ξαναπείς αυτό ….

     
  44. tdjm

    Ιουνίου 16 , 2008 at 09:24

    *Ομορφη* ιστορία…με συγκίνησε η Ουλιάνα.
    Βέβαια υπάρχει λόγος γι αυτό.
    Μέσα μου θέλω να είμαι δίκαιη ,αλλά γνωρίζω ότι δεν μπορώ.
    Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που θεωρούν τα παιδιά δώρα Θεού. Αποτελεί εξωπραγματικό γεγονός για το δικό μου μυαλό , το να φύγει ένα παιδί από την φυσική του μάνα ,πέραν από λόγους υγείας.Ξέρω θα μου πείτε ,ότι ίσως να μην μπορεί να το μεγαλώσει ,πως υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν για ένα παιδί…
    Δεν ξέρω , μέσα μου πιστεύω πως πουθενά δεν μεγαλώνει καλύτερα ένα παιδί ,από την αγκαλιά της μάνας του.
    Κι αυτό γιατί οι μανάδες ,στο μεγαλύτερό τους ποσοστό αγαπούν τα παιδιά τους και παλεύουν μέχρι θανάτου γι αυτά…

    Δεν ξέρω μπερδεύτηκα πάλι ,μπορεί να κάνω και λάθος.
    Θυμάμαι λίγες μέρες αφότου γέννησα τον γιό μου ,είχα πει σε μια θειά μου που είχε έρθει να με επισκεφθεί…
    Θειά …δώρο Θεού είναι το παιδί και έτσι θα μεγαλώσει δίπλα μου.
    Τι εννοείς? με ρώτησε.
    Λέω πως ως δώρο Θεού , αύριο ,τώρα ,σε ένα λεπτό μπορεί να μου το πάρει πίσω…Εγώ πρέπει να το μεγαλώνω σαν η κάθε στιγμή μας ,να είναι η τελευταία…
    Βέβαια το παραπάνω έβγαινε από την αγάπη μου γι αυτό και από τον φόβο μου ,ότι μπορεί κάποια μέρα να το χάσω ..(παιδικά ψυχικά τραύματα..θάνατος πατέρα). Ξέρω πως ακούγεται εγωιστικό ,αλλά έτσι τον μεγαλώνω μέχρι τώρα..και μας βγήκε σε καλό ,γιατί μιλάμε πολύ , τσακωνόμαστε πολύ , γελάμε πολύ ,πληγώνουμε ο ένας τον άλλο πολύ …σαν κάθε φορά να είναι η τελευταία που βλεπόμαστε.
    Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά…νομίζω πως οι γονείς τελικά …φυσικοί και θετοί ,έτσι πρέπει να ζούμε με τα παιδιά μας….

    Συγνώμη αν σας μπέρδεψα …με τάραξε λίγο το κείμενο.

    καλημέρα

     
  45. Νικολας

    Ιουνίου 16 , 2008 at 14:50

    Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω κείμενό σου Silia και εκτιμώ ότι , έχεις την ικανότητα να μεταδίδεις τα μηνύματα που θέλεις και να εκμαιεύεις αντιδράσεις και συναισθήματα, υλικό για νέες υποθέτω μελλοντικές ιστορίες. Τα σχόλια κάλυψαν σχεδόν στο σύνολό τους τις διάφορες πτυχές της ιστορίας και δεν έχω να προσθέσω κάτι καινούργιο.΄Ομως διαβάζοντας την ιστορία σου και τα σχόλια θυμήθηκα μια έρευνα που έγινε πριν αρκετά χρόνια και που εκ πρώτης όψεος δεν δείχνει να συνδέεται άμεσα με το θέμα που κουβεντιάζουμε. Μπορεί, όμως, και πρέπει να προωθηθεί κατάλληλα στο νου και τις συνειδήσεις των ανθρώπων, αλλά και όπου δεί, ώστε να μειώσει τουλάχιστον στο μικρότερο δυνατόν το ποσοστό επανάληψης τέτοιων τραγικών και διλληματικών καταστάσεων. Ο καθένας μας κουβαλάει το μερτικό του στην ευθύνη.
    Κάποτε, σε ένα χωριό της Ινδίας, μιά επιτροπή ειδικών επιστημόνων έπεισε μιά οικογένεια αγροτών να κάνει μέχρι το πολύ δύο παιδιά. Ο κλήρος, η γή τους, μόνο για 4 άτομα επαρκούσε.Έτσι θα μπορούσαν να ζήσουν όλοι τους μιά άνετη ζωή.
    Δέκα χρόνια μετά η επιτροπή επισκέφτηκε ξανά το χωριό. Διαπίστωσε ότι πράγματι η οικογένεια με τα δύο παιδιά ζούσε κατά πολύ καλύτερα από τις άλλες πολυπληθείς οικογένειες. Η απάντηση,όμως , που πήρε από την συντριπτική πλειοψηφία των υπόλοιπων αγροτών του χωριού στο ερώτημα αν θα ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της 4μελούς οικογένειας και να ζήσουν με καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, τους εξέπληξε : Φτωχή ( sic ) οικογένεια, απάντησαν, έχουν μόνο δύο παιδιά !! Κι ας έκαναν εκείνοι 10-15, κι ας πέθαιναν τα μισά, κι ας στερούνταν τα υπόλοιπα και οι γονείς τα στοιχειώδη. Βλέπεις εδώ λειτουργεί αυτό που η επιστήμη ονομάζει στερεότυπο (= οστεοποιημένη αντίληψη ).
    Μήπως, στην εποχή που ζούμε, αυτό το στερεότυπο διογκώνεται στο μυαλό των φτωχών και των αδύναμων όλων των λαών πιό έντονα σήμερα ;
    Μήπως, λάθος πιστέψαμε, ότι το είχαμε ξεπεράσει, η, ότι το είχαμε περιορίσει ;
    Μήπως, αν όχι στη συγκεκριμένη ιστορία, αλλά σε πολλες άλλες περιπτώσεις οι γονείς της κάθε κοπελιάς που μένει έγκυος είναι μέσα στο κόλπο αδιαφορώντας για τις όποιες τραυματικές εμπειρίες και τον πόνο που θα προξενήσουν, αρκεί να τα οικονομήσουν ;
    Ευχαριστώ για την φιλοξενία

     
  46. silia

    Ιουνίου 16 , 2008 at 21:32

    @ tdjm
    Καμιά αμφιβολία δεν υπάρχει , πως ΕΤΣΙ πρέπει να ζούμε με τα παιδιά μας , οι γονείς … Φυσικοί και θετοί …
    Όταν φτάνουμε να μιλάμε για Αγάπη , για Ομορφιά , για Φροντίδα , για Αλτρουισμό , για Τρυφερότητα , για το … γονεϊκό Θαύμα , ΔΕΝ (πρέπει) να ξεχωρίζουμε τους φυσικούς από τους θετούς γονιούς .
    Σ’ ευχαριστώ που μου κατέθεσες αυτή την πανέμορφη εικόνα της ζωής με το παιδί σου …. Πάντα η ομορφιά , θα κάνει καλό στους ανθρώπους .

     
  47. silia

    Ιουνίου 16 , 2008 at 21:41

    @ Νικολας
    Ενδιαφέρουσα η έρευνα που μας παραθέτεις … Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του (πάντα με προσοχή βέβαια) .
    Όσο για την τελευταία σου παράγραφο , όπου εμέσως πλην σαφώς αναφέρεις (αν δεν κάνω λάθος) ότι κάποιοι βγάζουν λεφτά από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες των κοριτσιών τους και ίσως το ανάγουν και σε ένα είδος … «επαγγέλματος», έχω να πω , πως ναι …. (δυστυχώς) υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις , ακόμη …. Ακόμη και στην Πατρίδα μας …
    Είναι φαινόμενα που συναντιούνται σε πληθυσμούς με πολύ χαμηλή Παιδεία (ο όρος «Παιδεία» , με την ευρεία Καποδιστριακή της έννοια) .
    Σ’ ευχαριστώ και καλώς όρισες , στα μέρη μου .

     
  48. mamma

    Ιουνίου 17 , 2008 at 09:20

    Χθες γύρισα από τριήμερο. Θα σχολιάσω την ιστορία σα να μην διάβασα τα σχόλια.

    Η έφηβη μικρομάνα άλλαξε γνώμη [όχι βέβαια για τα λεφτά που έδωσε το ζευγάρι, για άλλους δικούς της λόγους]. Εύχομαι να βρήκε τρόπο να μεγαλώσει το παιδί της με αξιοπρέπεια και να μην τους έλειψαν τα χρειώδη. Όμως δεν μπορώ να μην λυπηθώ για το άκληρο ζευγάρι που έζησε συμπυκνωμένη τόση χαρά και τόσο πόνο.

    Η αδελφή μου δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Έχουμε σκεφτεί την «νόμιμη» [υπάρχει άραγε τέτοιο πράγμα στον παράδεισο που ζούμε;] υιοθεσία, έχουμε σκεφτεί και την περίπτωση της παρένθετης μήτρας [έτσι νομίζω είναι η επίσημη ονομασία]. Μάλλον θα προτιμήσουμε το δεύτερο.
    Η αδελφή μου ξαναπαντρεύεται τον Αύγουστο και τελευταία συνηθίζουμε το αστείο «η μιά παντρεύεται, η άλλη κάνει παιδιά, η τρίτη σπουδάζει… η εξειδίκευση τελειοποιεί».

    Τώρα θα κάνω σχόλιο επί του σχολίου του Αναμοχλευτή.
    Η φύση είναι προνοητική. Έφτιαξε το μητρικό ένστικτο ακριβώς για να μην αφήσει στους ανθρώπους την δυνατότητα επιλογής κατόπιν σκέψεως 😉
    [μου άρεσε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ η οπτική σου αγαπητέ!]

    Καλημέρα Σίλια και καλή βδομάδα 🙂

     
  49. lemon

    Ιουνίου 17 , 2008 at 20:20

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια silia.

    Στο παρελθόν προσπάθησα να κάνω παιδί κάποιες φορές, μα δεν τα κατάφερα. Το θέλησα πάρα πολύ, ίσως δεν προσπάθησα αρκετά, δεν ξέρω. Τελικά έμαθα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου, για τους άλλους και για τη ζωή, μέσα απ αυτήν την ιστορία.
    Δεν επιχείρησα-ούτε το έχω σκοπό, να υιοθετήσω, με οποιονδήποτε τρόπο. Βρίσκομαι ακόμη στο στάδιο του εγωισμού, της γκρίνιας και τελικά, της άρνησης: «γιατί όλοι αυτοί να το έχουν αξιωθεί, κι εγώ όχι; Ε, λοιπόν, καλά είμαι έτσι, αφού δεν μου έτυχε παιδί, μια χαρά έμαθα να ζω έτσι, άλλο δεν θέλω σ αυτή τη ζωή».
    Ανωριμότητα, ίσως. Μα δεν είμαι, αυτές τις μέρες τουλάχιστον, σε κατάσταση να το κουβεντιάσω περισσότερο.

    Τα λόγια μου είχαν πίκρα, και δεν το θέλω καθόλου αυτό. Δεν θέλω να είμαι τέτοιος άνθρωπος. Τέλος πάντων. Πάει αυτό.

    Ούτε που θέλω να αναφέρω για τα παιδάκια και το τι βλέπεις στην δουλειά σου. να είσαι καλά, ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως νιώθουν οι άνθρωποι σε τέτοιες θέσεις.

    Ο Χάρης καρκίνο; Ο μικρός αυτισμό; Πως μπορούμε και τα συζητάμε, και αναλύουμε, εκ του μακρόθεν. Αυτή η μάνα, η γυναίκα του Χάρη, πως νιώθει; είναι καλά; Κάνε της μια αγκαλιά σφιχτή από μένα όταν τη δεις. Χωρίς να της το πεις.

     
  50. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 20:54

    @ mamma 2
    Απαραίτητα και τα … «χρειώδη» . Ας μην τα απαξιούμε .
    Έζησα αρκετές φορές , κοντά μου δίπλα μου , το δράμα των άκληρων ζευγαριών . Έτυχε … Είναι μεγάλο , πίστεψέ με … Αλλά τί λέω ;… Γράφεις πως το ζείς εκ των … έσω .
    Ωστε τρεις αλληλοσυμπληρώνουσες (Παιδί χωρίς γάμο – γάμος χωρίς παιδί – σπουδές) αδελφούλες ε ;… Να ζήσετε , να έρθουν όλα καλά για όλες σας , και να είστε πάντα δεμένες μεταξύ σας …
    Δεν έχω αδέλφια …. Ξέρεις , … είναι κι αυτό ένα … ζόρι .

     
  51. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 20:59

    @ lemon
    Εγώ σ’ ευχαριστώ , που καταθέτεις εδώ , αυτό το καθάριο και όμορφο «σώψυχό» σου . Κομμάτια από τον εαυτό σου , από τις σκέψεις σου , από τους πόθους και τους πόνους σου .
    Τελικά η … ανωνυμία , προσφέρει και τα καλά της .
    Με την «εξομολόγηση» κάνεις καλό και στον εαυτό σου , και σε μένα …. και σε πολλούς ίσως από αυτούς , που μας διαβάζουν .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: