RSS

ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ … ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ

15 Ιον.
Λένε πως το Διαδίκτυο , είναι παντού … Πάνω  μας , κάτω μας , δεξιά κι αριστερά μας , γύρω μας , μέσα στο παρελθόν και το μέλλον μας … Σ’ αυτή την ζωή και σε οποιαδήποτε … άλλη ….
Το κείμενο , που ακολουθεί , το έχω ξανααναρτήσει , … παλιά πρίν ένα χρόνο και βάλε … Όμως επειδή μέρα που είναι (3η Κυριακή του Ιούνη = ημέρα του Πατέρα) , και επειδή θεωρώ , πως σ’ αυτό , κάνω την καλύτερη περιγραφή που θα μπορούσα , για τον πατέρα μου , θα το επαναλάβω …. Με την ελπίδα , ώστε , αν αληθεύει , ότι το Διαδίκτυο βρίσκεται παντού …. να το διαβάσει , και να … ξανάρθει να …. παίξουμε ….
********************************************************************
Μερες τωρα , ο κομητης τριγυριζε στις γειτονιες μας και η διαφημιση που του γινοταν στην TV στις εφημεριδες και στα «παρεϊστικα» πηγαδακια , αγγιζε τα ορια της υστεριας ….Αρνιομουν πεισματικα να βγω να τον χαζεψω . Να ιδω δηλαδη τι ; Ενα ουρανιο σωμα….. 
– Εχει και ουρά .
– Ενταξει….εχει και ουρά…....Ενα ουρανιο σωμα με ουρα , λοιπον , που διασχιζει το χειμωνιατικο στερεωμα μας ….Κι έπειτα ;….Αν δωσω μια γερη κλωτσια στο σιαμεζο γατο μας , και διαγραψει μια γενναια τροχια πανω απο την αυλη μας , με γουρλωμενα τα γαλαζια του ματια και ανατριχιασμενη την καταμαυρη ουρα του , θα εχει περισσοτερο γουστο ……Χωρια , που θα πλακωσει και η Φιλοζωικη , μ’εκεινη τη φατσα , τη σμιλεμενη απο την αγαμια , να μου πεταει πετρες…….Μεγαλος …τζερτζελές
– Μη γινεσαι γελοια….Η Φιλοζωικη , δεν πεταει πετρες ….απλα συμβουλευει
– Εμενα μου λες ; Η καμπουρα μου το ξερει….Ξεχνατε φαινεται την «πετρια» που εφαγα περυσι απο την εκπροσωπο της Φιλοζωικης , επειδη…..
– Ωχου , καημενη….υπερβολικη και αρνητικη οπως παντα…Στο κατω της Γραφης , το θεμα μας δεν ειναι η Φιλοζωικη , αλλα ο Κομητης….
– Ε , ….και ;
– Τι «ε , και» χριστιανη μου ; που ταξιδευεις ;
– Το «χριστιανη»…., κομμενο!!!…
Δεν ηταν ο τονος της φωνης μου ο αυστηρος , αλλα η κουραση , που τωρα τελευταια , ολο και πιο ευκολα , στρογγυλακαθονταν αναμεσα στα ματια μου και εκανε τους – καλοπροαιρετους κατα τα αλλα – συνομιλητες μου , να φρεναρουν και να με παιρνουν «με το καλο» .
– Ελα καημενη ….παρε το και σαν , «περιπτωση» .Καθε 88 χρονια περναει ο Κομητης. Δεν θα εχουμε αλλη ευκαιρια να τον ξαναδουμε.
– Γιατι ;
– Εγω ,….θα ζω . Μπορει …να ζω……Μαλλον …θα ζω…
– Κανεις δεν ζει τοσο , ωστε να δει τον Κομητη δυο φορες…….
Τοτε , κομητες και ουρες , Φιλοζωικες και πετροβοληματα , και Χριστιανοι Ορθοδοξοι , κανανε ταπεινα στην «παντα» για να περασει η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου …..
Παντα «λαμπυριζουσα» ηταν η μνημη αυτη . Σπανια , αλλα λαμπυριζουσα . Αλλωστε και ο ιδιος , λαμπυριζων ανθρωπος ηταν , τιποτε αλλο . Κι αυτο το «τιποτε αλλο» , ηταν που εθλιβε τη μανα μου και την καταπονουσε και την εβγαζε απο τα ρουχα της . Ωστοσο , επειδη δεν της «καθοταν» και καλα να τον εμφανισει και σαν αχρηστο στα παιδικα μου ματια , βρισκοταν σε μεγαλο διλημμα . Διλημμα , απ’οπου την εβγαλε σαν «απο μηχανης Θεος» καποτε η …θεια Ευδοκια .»Θειες» αποκαλουσα ολες τις κολλητες της μανας μου , στα χερια των οποιων , μεγαλωνα κιολας , μια και αυτη , ολη την ημερα ελειπε , τρεχοντας δεξια και αριστερα , για τον ¨επιουσιο» .
– Ελα καημενη , παρτον σαν …»φολκλορ» …….της ειπε….
Κι ετσι , σωθηκε κι αυτη απο το διλημμα , σωθηκε κι αυτος στα παιδικα μου ματια………..Φολκλορ τυπος , λοιπον …..Εγχρωμος ….Διασκεδαστικος . Σαν σερπαντινα…Σαν κεντημενη φορεσια πανηγυριου ….Γεματος , νοτες και εικονες , που εσπαζαν τα μιζερα χρωματα της καθημερινοτητας , ενος μεταπολεμικου , επαρχιωτικου σπιτικου σαν το δικο μας……..Πολυ ψηλος , πολυ αδυνατος , πολυ …χαρουμενος για το ….»χάλι» μας . Διηγιοταν περιπετειες σε χωρες εξωτικες και τοσο μακρυνες , που , αμφεβαλλα ακομη και αν υπηρχαν σ’αυτον τον πλανητη . Κι ομως, σχεδιαζαμε μαζι , βημα προς βημα τα μελλοντικα μας ταξιδια – οταν θα πιαναμε λεφτα – στους μυστηριους αυτους τοπους ………Τραγουδουσε καποια αργοσυρτα και λυπητερα τραγουδια , σε γλωσσες παραξενες και ισως , ανυπαρκτες . Και ομως , μου τα μετεφραζε , λεξη προς λεξη , και δεν ηταν λιγες οι φορες , που συγκινιομασταν και δακρυζαμε ανταμα……..Προσευχοταν σε αγνωστους θεους και ζητουσε την ευνοια και την βοηθεια μυστήριων Αγίων , που αν και ηξερα , πως δεν υπηρχαν (τί στη οργη….χλευαζε τους Εβραιους , ευρισκε «φτωχη» την Χριστιανοσυνη , σιχαινοταν τους Κινεζους , αγνοουσε επιδεικτικα , ως μη υπαρχοντες τους Μουσουλμανους , φοβοταν τους Ινδιανους)……εν τουτοις , πολλα βραδια , αποκοιμιομουν καθυσηχασμενη , οτι , οι μυστηριες αυτες θεϊκες δυναμεις , που , «Κυριος οιδε» , σε ποια γωνια αυτου του δυστυχου πλανητη , ανθιζαν , θα συνηγορουσαν , ωστε να μεναμε μακρια απο τα δεινα του κοσμου ετουτου…………Κι οταν μιλουσε για τα …αστρα (αχ αυτα τα αστρα τα μαγικα !) , ηθελα δεν ηθελα , ταξιδευα μαζι του , καβαλα σε ουρανια σωματα ,σ’ολες τις γωνιες του αχανους και σκοτεινου Συμπαντος …….
Μπαμπα , φοβαμαι…..
– Μη φοβασαι χαρα μου ….Εχεις τα αθωα και ομορφα ματια σου , να……φεγγουν στα σκοταδια…..
Μα , πανω απο ολα αυτα τα φαιδρα και περιεργα , πανω απ’ολες αυτες τις παραξενιες , που διαόλιζαν την υπερκινητικη μανα μου …..μου αρεζαν τα παιχνιδια , που παιζαμε μαζι …..Και δεν μιλαω για τις πανπονηρες με τρανταχτα ονοματα στρατηγων , παρτιδες σκακι , ουτε για τα περιπλοκα κολπα με την τραπουλα αραδιασμενη σε μυστηριους «κωδικες» , αλλα για ΤΟ παιχνιδι μας . Ενα παιχνιδι ,που σχεδον παντα , κατεληγε με εκεινον νικητη κι εμενα ….ευτυχισμενη . Ηταν το παιχνιδι , με τις παραξενες …λεξεις . Συνεριζομασταν , για το ποιος θα πει , την πιο παραξενη λεξη , που ομως προσδιόριζε , πραγμα υπαρκτο . Οι γνωσεις , η μαθηση , η κουλτουρα , η φαντασια , οι μνημες , σε ενα ξεφρενο διονυσιακο χορό ….Τα νουμερα της ….»χασουρας» μου , απελπιστικα μεγαλα . Οι ελαχιστες νικες μου,….»πύρρειες» ,γιατι ή ξαπλωνα νηστικη τα βραδια , ή κοιμομουν πολυ αργα , ή πηγαινα αδιαβαστη στο σχολειο την επαυριο………….Γιατι , τελικα , τί ειχα να αντιταξω , εγω , η «πτωχη» στα τρανταχτα και μαγικα και στριμμενα …»Βλαδιβοστοκ» , «υπερσιβηρικος», «ιγκλου» , «πυγμαίοι» , «Λάος» «τρόϊκα» , «Παυλωφ» , «Μεντελ» «περιοδικο συστημα» ,»εκατόμβη» , «τιπιτέϊκα» * , «μπαλνταχίν»**, «χαβάγια» , «Μπαρμπαρόσσα» , ……..(Χριστε μου μεγαλοδυναμε , σωσε με)……Χείμαρρος , καταιγίδα , φως….Απλετο φως…..Φως , στα σκοταδια που φοβομουν….
– Υπεραιωνοβιος …….αντεταξα καποτε δειλα , και ξαφνικα ….σαν να κουραστηκε….Μια θλιψη , φτερωτη , περαστικη , τσαλακωσε το προσωπο του…….
– Το γνωριζω αυτο …το ξερω .Καταλαβαινω τι θελεις να πεις …..Ομως , ξερεις….δεν υπαρχει τετοιο πραγμα . Οι ανθρωποι , ζουν , ογδοντα , ενενηντα χρονια το πολυ …..Μονο εγω….Εγω , πρεπει να ζησω , μμμμ , ….περιπου 113 χρονια….
Τρελλαθηκα. Η αναιμικη προοπτικη μιας πιθανης νικης μου , πηγε περιπατο .
– Γιατι ;
Για να ξαναδω τον κομητη……Ημουν 25 χρονων οταν τον ειδα να περναει πανω απο την ομορφη Κριμαια , την θαλασσα του Αζώφ , το Κιμμέριο κυμα .
Σωπασε . Η μανα μου , μαζεψε τα τελευταια πιατα , μουρμουριζοντας , οτι πρεπει να παω για υπνο…………………
Εκει , ….κοπηκε αποτομα η λαμπυριζουσα μνημη του πατερα μου . Και τοτε , ηταν που αποφασισα να βγω να ιδω κι εγω ….τον Κομητη .
………………………………………………………………
…….Η Νυχτα , ποτε δεν ηταν ντροπαλη . Μου φανηκε ομως , πως εκεινη την ωρα , καθως ανοιξα την πορτα προς τον γεναριατικο κηπο , αρπαξε αποτομα , και ερριξε βιαστικα επανω της , το εναστρο πεπλο της . Σηκωσα το βλεμμα πανω της και ….χαμος . Τα παντα βρισκονταν πανω στο σκοτεινο πιατο του Ουρανου , μα , ο Κομητης , που ; Τα παντα . Αστερες κι αστερισκοι , πλανητες και απλανεις , ο Αυγερινος και ο Έσπερος , ο Νυχτοκόπος και η Παρθενος Σεληνη , οι Άρκτοι , η Κασσιόπεια , ο Ωρίων , οι Πλειάδες , ο Βέγας , Αλτάϊρ , Αντάρης , Σείριος και ο Πολικός του Βορρά και στη μεση , πανω απ’ολους , το ζωναρι της Καλογριάς , ο χαμογελαστος Γαλαξίας . Τα παντα , μα ο Κομητης πουθενα . Και πανω που οι ελπιδες μου για να τονιδω , αρχισαν να φυλλορροουν σαν τα «πεφταστέρια «, νά τος που φανηκε να ερχεται απο ….τον Νοτια………….Ο κομητης , δεν ειναι ευπειθης . Δεν ακολουθει κανεναν απο τους κανονες του Ουρανου . Ο ακριβοθωρητος αλητακος του Συμπαντος , συμπεριφερεται απροβλεπτα και το «παιζει» …ο αναρχικος του χωρου . Ομως , αυτη τη φορα , ο εκκεντρικος και ελευθερος δρομοκόπος του Χάους , ειχε βρει τον μαστορα του . Πιλαλούσε στα ουρανια μονοπατια και πλησιαζε λαχανιαζοντας κι αφριζοντας , ζωσμενος φωσφοριζοντα χάμουρα και ασημενια χαλιναρια , χτυπωντας νευρικα την ολοφωτη ουρα του , και πανω στην ραχη του , ο πιο απιθανος ιππηλάτης του κοσμου . …..Ο πατερας μου …..Ο πατερας μου , που τραβηξε τα γκεμια , τον φρεναρησε σιγα-σιγα , και τον εφερε μερικα μετρα πανω απο τις γυμνες φλαμουριες της εισοδου του κήπου . Εφεξε ο τοπος ολος …..Εφεγγε και το προσωπο του απο χαρα …..
– Ηρθα , να παιξουμε το παιχνιδι μας ….Και ειναι η σειρα σου .
……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι «παραξενιες» των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …….Κι ετσι , μαζευα ο,τι καινουριο και απιθανο , πλουτιζε το λεξιλογιό μου στις «συγχρονες» ημερες μου . Κατι , μυστηρια , οπως «κυβερνοχώρος» , «διαδικτυο» , «απεμπλουτισμένο ουράνιο» , «κλωνοποίηση» , φτιαχνοντας την πονηρη παρακαταθηκη μου , για εκεινη την απιθανη ωρα , που………………Ομως , συνεχιζα να μενω αποσβολωμενη , ακίνητη , ξεθεωμένη μπροστα στο ανηκουστο θεαμα , ανημπορη να ψελλισω κατι απ’ολα αυτα , που χρονια μαζευα με διαθεση ρεβανσισμού . ……Ο πατερας μου , καβαλα στον Κομητη ….. Στον κομητη ΤΟΥ . Στον κομητη , που ποιος ξερει , ποιες συγκυριες ανταμωσαν τους δρομους τους στον ουρανο . Εκει ,…που πλανιοντουσαν και οι δυο …….Φαινεται , πως αργησα πολυ , γιατι :
– Αργεις….Ειναι η σειρα μου τωρα……
Προσπαθησα να τον κοιταξω στα ματια , αλλα θαμπωσα μεσα στο καταύγασμα……Η ενταση , κορυφωθηκε στο επακρο . Συναμα , ειχα την εντυπωση , οτι ο Κομητης σηκωθηκε ψηλοτερα και απομακρυνοταν προς τα πανω . Ολα , αρχισαν να γινονται , λιγοτερο φωτεινα . …..Πραγματι , ο Κομητης , εφευγε . Τωρα πια , μπορουσα να τον ιδω , χωρις να θαμπωνω . Λιγο πριν παρει την τελικη στροφη προς ανατολικη μερια , ακουσα την τραγουδιστη φωνη του καβαλαρη :
– Σ’ αγαπώ……
Τρελλαθηκα….
– Μα , αυτο το ξερω….ΤΟ ΞΕΡΩ . ΤΟ ΞΕΡΩ .
Αλλα μονο τα χειλια μου κουνιόντουσαν . Το ηξερα , παναθεμα με , αλλα κανεις δεν ηταν πια εκει για να μ’ακουσει . ….Ο Κομητης , με τον στοιχειωμενο αναβατη του , ειχαν χαθει προς την Ανατολη …..Ολα ξαναγιναν σκοτεινα . Σκοτεινα κι ακινητα , οπως οταν τελειωνει το ονειρο μεσα στην νυχτα . ….
– Το ξερω…..
Το ηξερα , αλλα δεν προφτασα να το πω . Κι ετσι ….εχασα και παλι……………….
Τωρα , πρεπει να πεθανω , το λιγοτερο 135 χρονων , για να βρω την ευκαιρια να ξαναπαιξω μαζι του και ισως να κερδισω …..135 χρόνων…..Οταν θα ξαναπερασει ο Κομητης …..Κι εκεινο……..ισως .

#########

* τιπιτέϊκα=μικρο βελουδινο κεντημενο με μεταξι καπελακι των Τατάρων

**μπαλνταχίν=καλυμενη με υφασμα κατασκευη , καθισμα , για την ραχη των ελεφαντων

………ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ ΤΟΥ 1997 (ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ : «ΚΑΒΆΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ»)

 

Ετικέτες: , , ,

22 responses to “ΑΣ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ … ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ

  1. nik.athenian

    Ιουνίου 15 , 2008 at 16:20

    Κάθε φορά που θα γράφεις ένα ποστ για τον πατέρα σου, συνοδευόμενο μάλιστα και με φωτο εποχής, ένα ελαφρύ τσιμπηματάκι θα κάνει την εμφάνισή του στο αριστερό μέρος του θώρακά μου.
    Ίδιες ιστορίες τελικά, κάτω από όλους τους ουρανούς.

     
  2. faros

    Ιουνίου 15 , 2008 at 18:37

    Εύχομαι να δεις τον επόμενο «κομήτη» σου … έστω και με την φαντασία σου …
    Μπράβο …

     
  3. stardust30

    Ιουνίου 15 , 2008 at 18:48

    Κανείς δεν έφυγε από μέσα μας..
    Είναι όλοι εκεί και με κάθε χτύπο της καρδιάς μας, με κάθε ανάσα που παίρνουμε τους δίνουμε ζωή, τους δίνουμε αγάπη για όλα όσα στερήθηκαν για να είμαστε σήμερα εδώ, παρόντες με ζωντανές τις αναμνήσεις που θα μείνουν ανεξίτηλες όσο πατάμε στο χώμα.
    Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν οι καρδιές μας είναι αρκετά μεγάλες για να χωρέσουν όλη αυτή την αγάπη και την φροντίδα που μας έδωσαν. Αυτή την απορία έχω και δεν ξέρω αν θα τη λύσω ποτέ .
    Σε καταλαβαίνω γιατί κι εγώ τον έχω χάσει και πέρασα δύσκολα μέχρι να με ξαναβρώ.

     
  4. Nina C

    Ιουνίου 16 , 2008 at 07:59

    Καβάλα στον κομήτη, ναι. Πώς αλλιώς;

     
  5. faros

    Ιουνίου 16 , 2008 at 08:24

    Πολύ πολύ Καλημέρα σας, καλή Κυριακή και χρόνια πολλά.

     
  6. tdjm

    Ιουνίου 16 , 2008 at 08:45

    ……….Ο θανατος , ειναι καταλυτικος ……..Κανενας ελλογος ανθρωπος , δεν ελπιζει οτι θα ξανανταμωσει , εν ζωή , τους νεκρους αγαπημενους του . Κι ομως , κατι “παραξενιες” των κλιμακτηριακων αγρυπνιών μου , μ’εκαναν να πιστευω , πως ισως καποτε , καπως , ισως και να ξαναπαιζα μαζι του , το παιχνιδι μας …

    Kρατώ αυτό το απόσπασμα από το κείμενό σου…
    Με έκανε να χαμογελάσω συνωμοτικά σχεδόν …και τώρα που πλησιάζω και εγώ τις κλιμακτηριακές μου αγρύπνιες ,που ξέρεις μπορεί και να έχω ελπίδα…πως να κάποιος από κάπου μακρυά ,θα έρθει κοντά , θα με καθίσει στην μάντρα με τους τσιμεντόλιθους στην αυλή και κόντρα στον ήλιο θα μου χτενίσει τα μαλλιά…λέγοντας μου…*Μην κουνιέσαι Κωνσταντίνα ,χάνεται το στέμμα σου..όταν κουνιέσαι ,μην λυγιέσαι σου λέω κι είσαι σαν άγγελος …..*
    Και εγώ θα ξαναπαντήσω ….*Δεν μπορώ μπαμπά μου,κουράστηκα ,μούδιασαν τα ποδαράκια μου εδώ πάνω.*

    Ευχαριστώ Σίλια!!

     
  7. prioni

    Ιουνίου 16 , 2008 at 17:55

    Άπιαστη γραφή!!!
    Υποκλίνομαι.
    Η αδήριτη συμφωνία μας με το θάνατο!!
    Σαν την εφηβεία του ιδανικού,
    στην προσπάθειά μας να ορίσουμε το χρόνο μας
    σε τοπία ονειρικά.
    Ξεχνώντας το χρόνο,
    στην κλεψύδρα του νου.
    Να μπούμε στο χωρόχρονο,
    σαν μιά δίνη της άμμου,
    πούχει το ίδιο πρόσωπο με μας.
    Να τραγουδήσουμε γιά τη δροσιά,
    πούχει γιά ρόγα την ελπίδα,
    μες το μετάξι τ’ ουρανού,
    με φιλντισένια ρίμα.
    Ονείρατα καλή μου silia,
    πουν’ λαξεμένα,
    από τους ποιητές.

    Με την ευκαιρία να σου δώσω
    στοιχεία του blog μου.

    Σκέψεις

    http://varelasprioni.blogspot.com/

    Κομμάτια απ τη ζωή μου

    http://prioniprioni.blogspot.com/

    ποίηση

    http://prioni-prioni.blogspot.com/

    ζωγραφική

    http://prionivarelas.blogspot.com/

     
  8. Lardigos

    Ιουνίου 16 , 2008 at 18:02

    Με ταξίδεψε αυτό το κείμενο. Με ταξίδεψε αυτός ο κομήτης. Και νομίζω πως ξέμεινε λίγη αστρόσκονη πάνω μου, στους ώμους μου… όχι, όχι πάνω μου, …μέσα μου, ναι, λαμπυρίζει μέσα μου…

    Με έκανες και αισθάνθηκα πολύ όμορφα, Silia. Ευχαριστώ.

     
  9. faros

    Ιουνίου 17 , 2008 at 07:50

    Την πιο καλή Καλημέρα μου.

     
  10. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 11:11

    @ nik.athenian
    Πω πω … Μη μου λες τέτοια … Έχω πολλές πολλές φωτογραφίες του και κρατάω μέσα μου μεγάλη αγάπη για την μνήμη του … Φοβάμαι , ότι θα σε στείλω σε καμιά … Εντατική … (φτου κακά στο στόμα μου) …
    Εγώ κάνω πλάκα … Εσύ , μου έκανες ένα από τα ωραιότερα κοπλιμέντα που δέχτηκα … ever .

     
  11. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 11:17

    @ faros
    Σ’ευχαριστώ … Είναι τόσο γλυκειά η ευχή σου .
    Η Φαντασία …. το Όνειρο … είναι σπουδαία , αρκεί να ξέρεις τα όρια τους και πως να τα χρησιμοποιήσεις δημιουργικά
    ——————————
    «Η φαντασία …. η φαντασία … Η πιο δημιουργική δύναμη στον κόσμο» …. μου είπε κάποτε κάποιος μέσα στην φάση του φλερτ , προσπαθώντας να με γοητεύσει δηλαδή …
    Από τότε και εδώ και 38 χρόνια , ζω μαζί του …
    (προφανώς , με γοήτευσε) .

     
  12. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 11:22

    @ stardust30
    Ούτε κι εγώ ξέρω , αν «…. οι καρδιές μας είναι αρκετά μεγάλες για να χωρέσουν όλη αυτή την αγάπη και την φροντίδα που μας έδωσαν…» , αλλά ξέρω , πως ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να επιδείξουμε την ίδια αγάπη και φροντίδα για τα παιδιά μας .
    ——————————
    Τον χαμό των γονιών , ένας συνετός άνθρωπος , δεν τον ξεχνά ποτέ …. Απλά , μαθαίνει να ζει με την έννοια της απώλειας , φιλτράρει τις μνήμες και του μένει ένα γλυκό απόσταγμα … Μ’ αυτό μαθαίνει να ζει ευτυχισμένος .

     
  13. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 11:34

    @ Nina C
    Μμμμ , ναι …
    Καβάλα στον Κομήτη , αγκαλιά με τους Αστεροειδείς , χέρι με χέρι με τους Διάττοντες , γαντζωμένοι στην άκρη της «φλούδας» της Νέας Σελήνης , με «απλωτές» μέσα στην θάλασσα του Γαλαξία , συμπόρευση με τα μυστήρια του Σείριου , οργασμός μέσα στην αστρική θύελλα του Σύμπαντος κόσμου …
    Πως αλλιώς ;…
    ——————————–
    Καλέ , τί έχω πάθει ;…. Σαν να παράγινα ρομαντική …
    Γιατρέ μου , είναι σοβαρό ;

     
  14. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Ιουνίου 17 , 2008 at 14:48

    Όταν καταφέρω να «λύσω» τον κόμπο στο λαιμό μου, ίσως μπορέσω να γράψω…

    Προς το παρόν, φιλιά πολλά Χ Χ Χ Χ Χ

     
  15. γητεύτρια

    Ιουνίου 17 , 2008 at 19:04

    Τα δημοσίευες κάπου αυτά τα κείμενα Άννα μου; Ή τα έγραφες για σένα; Μήπως να τα δέσεις όλα μαζί σε έναν τόμο ή σε δύο; Πόσο όμορφα είναι! Και πόσο πολύτιμο φωτογραφικό υλικό!
    Τί τρυφερές περιγραφές καβάλα σε κομήτες! Ποίηση σκέτη! Σου εύχομαι να σπάσεις όλα τα ρεκόρ μακροζωΐας και να χτυπήσει το προσωπικό σου κοντέρ 135 και όχι μόνο!
    Πού ξέρεις; 😉

     
  16. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 21:44

    @ faros 2
    Καλημέρα και σε σένα

    @ tdjm
    Κάνε λίγη υπομονή και μείνε εκεί πάνω στο τοιχάκι σας για λίγο ακόμη …
    «Αυτός» , το ξέρει πως είσαι η Πριγκίπισσα του (το στέμμα) … Για να το … καμαρώσουν και οι άλλοι σου λέει να μείνεις …
    Τί όμορφοι κάποιοι μπαμπάδες ….
    Τί … «άτυχοι» , κάποιοι άλλοι , που δεν έχουνε μάτια για να δουν τα στέμματα και τα φωτοστέφανα , πάνω απ’ τα δεντράκια που «έσπειραν» … Τί χάνουν οι …. αστόχαστοι ….

     
  17. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 21:47

    @ prioni
    Σ’ ευχαριστώ φίλε prioni , για όλα ….
    Τα ποιήματα …
    Τις εικόνες …

     
  18. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 21:54

    @ Lardigos
    Το θεωρώ ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα που μπορεί να πει άνθρωπος σε άνθρωπο το : «Με κάνεις να νοιώθω όμορφα» .
    Μου έκανες μια φιλοφρόνηση , που αγγίζει την ομορφιά του κοπλιμέντου του φίλου nik.athenian .
    Έτσι ήταν και ο μπαμπάς μου φίλε Lardigos . Σε έκανε να νοιώθεις όμορφα … Κάπου αλλού (δεν θυμάμαι τώρα) , είχα κάποτε πει : «Η μάνα μου φρόντισε , να μην πεθάνω από φτώχεια και ο πατέρας μου , να μην πεθάνω από … πλήξη» .
    Χίλια «ευχαριστώ» .

     
  19. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 21:57

    @ «Το τέρας της Αμάθειας»
    Κι αν δεν … μπορέσεις , τί απόγονοι του Μεγαλέξανδρου είμαστε , βρε αδερφέ ;… Βγάλε το «σπαθί» απ΄το θηκάρι , και κόψε τον τον … «κόμπο» ….
    Κόψε τον … και μίλα μου …. Μ’ αρέσει .

     
  20. silia

    Ιουνίου 17 , 2008 at 22:12

    @ γητεύτρια
    Για μένα , άρχισα να τα γράφω … Μετά μου μπήκε η ιδέα να τα «κλείσω» σε βιβλίο, και να τα διαβάσουν κάποιοι …
    Το παρόν πάντως κείμενο , και μερικά άλλα , έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά .
    Όσο για το φωτογραφικό υλικό μου , είμαι ιδιαίτερα περήφανη γι αυτό …. Έχω μαζέψει πάνω από 500 (περίπου) παλιές φωτογραφίες (και λέω «περήφανη» , γιατί τα παλιά χρόνια , δεν ήταν και πολύ εύκολο και του … συρμού που λένε να φωτογραφίζεσαι) … Πήγαινα στο σόϊ κάθε ανιόντα μου συγγενή , που άφηνε τα εγκόσμια , και μάζευα με παρακάλια , όλες ή τις περισσότερες φωτογραφίες , που είχαν από την οικογένεια) … Παντρεύτηκα και έναν …. όμοιο , σαν κι εμένα , με την ίδια λατρεία στις παλιές φωτογραφίες και η συλλογή έγινε ακόμη μεγαλύτερη .
    Λοιπόν , σ’ ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου , αλλά είμαι τόσο κακομαθημένη , που να είσαι σίγουρη , πως έτσι και φτάσω στα 135 , θα σου ζητήσω να … ανανεώσεις την ευχή για καμιά 30ετία ακόμη … Κι εσύ θα ζεις …. είσαι τόσο νέα .

     
  21. γητεύτρια

    Ιουνίου 18 , 2008 at 23:44

    Δεν φαντάζεσαι πόσο εκτιμώ τους συλλέκτες αναμνήσεων και τους ανθρώπους με πολύτιμα αρχεία και κυρίως φωτογραφικά. Μπράβο σας! Και στους δυο σας! Πολύ χαίρομαι τα ποστ σου και ένας από τους λόγους είναι αυτός.

    Φιλιά!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: