RSS

«ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ»

17 Ιον.
Σήμερα , κανένας δεν φώναξε για μας στις κερκίδες . Σήμερα τρυπώσαμε βιαστικοί και κάθιδροι στα αποδυτήρια , με τους ώμους σκυμένους , χωρίς να κοιταζόμαστε μεταξύ μας . Σήμερα τα φλας , δεν ήταν για μας .
Σήμερα , χάσαμε .
Κι όμως μπήκαμε ακμαίοι και φορμαρισμένοι και πανέτοιμοι στον αγωνιστικό χώρο . Πως την πατήσαμε έτσι , πως μας την έπαιξαν έτσι , αυτοί οι βόρειοι , ρόδινοι , ξανθοί αντίπαλοι – αυτοί οι αντίπαλοι που μπήκαν σαν φιλοξενούμενοι κι αγόρασαν το γήπεδο ; Που αρχίσαμε το ματς στην έδρα μας και το τελειώσαμε στη δική τους ;
Πως χάσαμε , πού χαθήκαμε , τί γίναμε εμείς , αυτή η τρομερή ενδεκάδα της Μεταπολίτευσης , των οραμάτων και των συνθημάτων ;
(Νύχτες στο Σύνταγμα κι εμείς παιδιά , με σημαιάκια «Ενωμένη Αριστερά» , χέρι-χέρι οι άλλοι στο μπαλκόνι , γροθιές σφιγμένες , πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα , με την υπόσχεση χαραγμένη στο σχήμα του χαμόγελου , από το μεγάφωνο τα αντάρτικα , ένα αεράκι που λικνίζει τα πανό και υποσχέσεις πως όλα πια θ’ αλλάξουν , όλα θα διορθωθούν , ο αγώνας , παιδιά τώρα δικαιώνεται …) .
Πως γίνεται να χάνουμε σήμερα Κυριακή , εμείς οι παίκτες που βγήκαμε απ’ τα τσικό της ομάδας , που την ιδρώσαμε και την πιστέψαμε την φανέλα , από τότε , που δεν διαφημίζαμε χαλιά , γάλατα και ταξιδιωτικά γραφεία στο στήθος μας ;
(Σούρουπο στους δρόμους της Αθήνας , νεσκαφέ στο Μουσείο , πρωινά στο αμφιθέατρο , χαράματα στην Ομόνοια . Ο βασιλιάς χαμένος από χέρι , στα πεζοδρόμια , πατημένες προκυρήξεις , συζητήσεις χωρίς αρχή και τέλος , τσιτάτα , αφίσες με τον Τσε στα δώματα των πολυκατοικιών ….)
Κι όμως , είχαμε πει , πως θα νικήσουμε . Πως δεν φοβόμαστε κανέναν εμείς . Πως με την μπάλλα αγκαλιά , θα χυμήξουμε στην εστία του αντιπάλου και με μια υπέροχη κεφαλιά , θα σηκώσουμε το γήπεδο στο πόδι . Πως χάσαμε το ματς χωρίς καν να το καταλάβουμε ;
(Μεσημέρι στο αεροδρόμιο κι ένας ένας γυρίζανε οι «μεγάλοι» . Ο Καραμανλής , ο Ανδρέας , ο Μίκης . Άστραφτε η Συγγρού μες στο σκοτάδι , ένας λαός , χύμα στους δρόμους , χοροί έξω απ’ του Φιξ , σώπα όπου νά’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες , κι οι ηγέτες χαμογελαστοί , να κουνάνε το χέρι , έννοια σας τώρα επιστρέψαμε , ο αγώνας τώρα δικαιώνεται….)
Γιατί χάσαμε τότε , σήμερα Κυριακή ; Γιατί ο … Αγώνας , δεν δικαιώθηκε ; Και τελικά , μιλούσαμε όλοι για τον ίδιο αγώνα ;
(Τώρα οι παλιοί φίλοι χάθηκαν . Οι μέρες οι παλιές έγιναν επετειακά στην τηλεόραση . Τα συνθήματα , τρύπωσαν σε κουτιά με συσκευασία δώρου . Τα πανό λειώσανε , οι αφίσες αντικαταστάθηκαν με πίνακες του Φασιανού , το Μουσείο άλλαξε , το νεσκαφέ μας πειράζει στα νεύρα , οι καταλήψεις , μας τη σπάνε , οι απεργίες , μας ενοχλούν .
Τώρα , γίναμε άλλοι . Είμαστε άλλοι . Άλλος , κι όχι εμείς , έζησε το παρελθόν μας . Άλλος , κι όχι εμείς , ξεχύθηκε -τότε- στους δρόμους ….)
Αυτή , την αντίπαλη ομάδα , εγώ δεν την ξέρω . Δεν ξέρω το ποδόσφαιρο που παίζουν , ούτε τους κανόνες , που εφαρμόζουν . Ξέρω μόνον , πως αυτοί , είναι οι Θεοί του 1988 (2004), κι αυτούς φωνάζει ο κόσμος στις κερκίδες .
Εμείς , μια κουρασμένη ενδεκάδα , προσπαθούμε όπως – όπως να υπερασπίσουμε την εστία μας , υποχωρούμε κακήν κακώς , ενώ εκείνοι προχωρούν , επελαύνουν , επιτίθενται , σουτάρουν και ….
Γκοοοολ !!!
(Που πήγανε τα χρόνια και τα πρόσωπα , που πήγανε οι μνήμες και πώς σήμερα , ύστερα από τόσο καιρό – πώς τα … θυμάμαι όλα ξανά ; )
Κι εγώ , γιατί έμεινα ακίνητη στον πάγκο , όταν χάναμε ;
Υ.Γ. Πολλοί , είπαν αργότερα , πως το ματς ήταν σικέ . Πως όλα , ήταν αγορασμένα , πουλημένα και βρώμικα .
Δεν αποδείχτηκε ποτέ ! …
 **********************************************************
Αυτό το κείμενο , δεν είναι (φυσικά) δικό μου … Το έγραψε η Έλενα Ακρίτα  στο βιβλίο της «Τα φλου» , που πρωτοδημοσιεύτηκε από τις Εκδόσεις «Κάκτος» το 1990 . … Ωστόσο , το θυμήθηκα μόλις προχθές , όταν αποκλείστηκε η Εθνική μας , από το EURO του 2008 .
Το βιβλίο … το είχα ψιλοξεχάσει …
Τον θρίαμβο του EURO του 2004 , τον είχα ψιλοξεχάσει ….
Τον πρώιμο αποκλεισμό της Εθνικής μας από το EURO του 2008 , θα τον ξεχάσω γρήγορα ….
Την ….Μεταπολίτευση , ποτέ …. Είναι που …. με πονάει … Κατάλαβες ;
 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

20 responses to “«ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ»

  1. Sotiris K.

    Ιουνίου 17 , 2008 at 23:40

    Στα παιχνίδια και στην ζωή, ελάχιστες είναι οι βεβαιότητες!!
    Για να μην πω καμιά.
    Ούτε οι κανόνες!
    Επομένως, εθνική Ελλάδας, να είσαι καλά.
    Το όνειρο θα συνεχίσει να υπάρχει.
    Η μεταπολίτευση, δεν μπορεί, θα έρθει.
    Ίσως χρειαστεί βέβαια να αλλάξουν και λίγο οι κανόνες!
    Και το κυριότερο, να ξέρουμε τι θα (την) κάνουμε όταν έρθει!
    Όπως και στα παιχνίδια δηλαδή!

    Καλησπέρα

     
  2. πρεσβύωψ

    Ιουνίου 18 , 2008 at 04:57

    ……..Κι εμείς που αριστερίσαμε
    ποιό τάχα ήταν το λάθος
    εφιάλτης ήταν το είδωλο
    αλήθεια όμως το πάθος….
    Δ. Σαββόπουλος
    Κυρία μου τι σας φταίμε και ξύνετε τις πληγές μας που ανεξάρτητα με το λειτούργημά σας δεν μπορείτε να τις γιαίνετε..
    Η γενιά του 114 με τη γενιά του πολυτεχνείου που είναι πολύ κοντά σε ηλικία , είμαστε οι περισσότεροι σαν τον σαλτιμπάγκο πρωταγωνιστή του ποιήματος ΑΣ ΦΡΟΝΤΙΖΑΝ του Καβάφη…

     
  3. faros

    Ιουνίου 18 , 2008 at 07:58

    Κατάλαβα !

    Την Καλημέρα μου !

     
  4. anlu

    Ιουνίου 18 , 2008 at 10:00

    Αχχχχχ….

     
  5. Νεφελόεσσα

    Ιουνίου 18 , 2008 at 20:13

    Έτσι μια απορία… τί πάει να πει, μεταπολίτευση;

     
  6. silia

    Ιουνίου 18 , 2008 at 21:34

    @ Sotiris K.
    Όνειρα ναι … θα υπάρχουν πάντα … Είναι που … κοιμόμαστε για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μας …. Όρθιοι ….
    Μεταπολιτεύσεις … με την έννοια , που ονειρεύτηκε η γενιά μου , … δεν νομίζω … Όλα καθηλώνονται σε κάτι πιο απλό , πιο εύκολο , πιο εύπεπτο . Οι συνειδήσεις μουδιάζουν , οι φωνές εξασθενούν , οι διαμαρτυρίες διασκεδάζονται , το χτυποκάρδι το …. «θεραπεύουν» με χάπια γιατί σχεδόν όλοι το θεωρούν πια αρρώστια , και το «Αχχχχ» το στέλνουν στον ψυχολόγο για να συνταγογραφήσει κάποιο … Prozac ….
    —————————–
    Nοιώθω τόσο απογοητευμένη και απαισιόδοξη , απόψε , που αυτή η δική σου αισιοδοξία , αυτή η εφηβική σου ελπίδα , αυτό το ζωντανό νεανικό σου πνεύμα , με … εκπλήσσει ευχάριστα .

     
  7. silia

    Ιουνίου 18 , 2008 at 21:55

    @ πρεσβύωψ
    Κι όμως … πολλές φορές , κάτω από έναν επίπαγο (κρούστα) που αναπτύσσεται αντιδραστικά , πάνω από μια πληγή , η … ζημιά δουλεύει και η βλάβη «τρώει» ιστούς κρυφά , από κάτω …. Είναι ιατρικά αποδεκτό , να «ξύνεις» τους επίπαγους των πληγών , καμμιά φορά , να φτάνεις και … ως το κόκκαλο , προκειμένου να σώσεις ένα πληγωμένο μέλος , που μοιάζει επιφανειακά τουλάχιστον , να … μην ματώνει …
    ——————————
    Υπέροχοι οι στίχοι , που τραγούδησε ο Νιόνιος …
    Μόνο που …. τον θυμάμαι με τα παρδαλά ρούχα να «κλείνει» με μεγάλο σουξέ την Ολυμπιάδα της Αθήνας , και με πιάνει κάτι σαν …. φυσικός πόνος στο στήθος .
    —————————–
    «… Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
    για το αψήφιστο της εκλογής….»
    —————————————-
    Ας … φροντίζαμε κι εμείς (ανήκω και στην γενιά του Πολυτεχνίου , αλλά ακροθιγώς και στην γενιά του 114) , να μην καταντούσαμε έτσι …. Γιατί το να λέμε , ότι «Άλλοι» μας κατάντησαν έτσι , είναι θαρρώ υπεκφυγή ….
    Θεός ο Ποιητής …. Τον «έπιασε» τον Νεοέλληνα , από τότε …

     
  8. silia

    Ιουνίου 18 , 2008 at 21:56

    @ faros
    Αυτό έλλειπε , Φάρε μου …. Να μήν καταλάβαινες …

     
  9. silia

    Ιουνίου 18 , 2008 at 21:58

    @ anlu
    Πονάει ε ;… Πονάει το άτιμο ….

     
  10. silia

    Ιουνίου 18 , 2008 at 22:00

    @ Νεφελόεσσα
    Πάει να πει :
    Μεταβολή , μεταλλαγή , παραλλαγή , εξαλλαγή , μετατροπή , τροποποίηση , μετάπλαση , μετασχηματισμός , μεταμόρφωση , αναμόρφωση , ανάπλαση , μεταρρύθμιση , παραμόρφωση , διαστρέβλωση , μεταμφίεση , μεταστροφή , μετάπτωση …. ενός πολιτεύματος ….
    Κοινώς λέγεται και …. «αλλαξοπατριαρχία» και … «αλλαξοβασιλίκι» .
    Κάποιοι , παλιά , το λέγαν και …. «Επανάσταση» . Σήμερα πια , ο … όρος αυτός δεν χρησιμοποιείται , παρά μόνον για να χαρακτηρίσει κάποια καινοτομία στη…. μόδα ….
    ——————————
    Σφίχτηκε η ψυχή μου , ακόμη περισσότερο …

     
  11. γητεύτρια

    Ιουνίου 18 , 2008 at 23:54

    Βρε τί μας κάνετε νυχτιάτικα Σίλια και πρεσβύωψ!
    Πάνω που έχω πει να το γυρίσω στην τρελή και να μη σκέφτομαι τίποτα απ’ αυτά που πονάνε. Να τα απωθώ… κι ας λες εσύ καλή μου για μαχαίρια στο κόκαλο. Και που το κάναμε μια ζωή τί καταλάβαμε; Τις πληγές μας ξύναμε. Δεν τις θεραπεύαμε….

    Καλό βράδυ!

     
  12. Nina C

    Ιουνίου 19 , 2008 at 08:29

    H ελπίδα πεθαίνει τελευταία, σας λέω. Εξάλλου, όταν πιάσεις πάτο, μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας μετά. Εκτός αν επιλέξεις να μείνεις εκεί και να πεθάνεις.

    Εννοείται πως -και πάλι- μιλάω εκ πείρας…

     
  13. manos

    Ιουνίου 19 , 2008 at 11:15

    Θα φτιάξουμε τον πάγκο και την ομάδα πάλι. Τι νομίζεις ότι κάνουμε εδώ πέρα; Προπόνηση κάνουμε, συντρόφισσα. Προπόνηση μελλοντικών αποκρούσεων.

     
  14. stelios

    Ιουνίου 19 , 2008 at 14:40

    Και επιθέσεων, Μάνο.

     
  15. faros

    Ιουνίου 20 , 2008 at 09:20

    Εγώ από … ευγένεια απάντησα (στο ερώτημά σας)!!!
    Με ικανοποίηση είδα ότι το ΄καναν κι άλλοι.
    (με ποιο … σκεφτικό, θα σε … γελάσω – το θκομ το ΄πιασες!)

    Πολύ πολύ Καλημέρα.

     
  16. faros

    Ιουνίου 20 , 2008 at 18:06

    Η αναφορά λέει ότι σαν σήμερα το 1977 η ολομέλεια του συμβουλίου της επικρατείας κάνει δεκτή (ευτυχώώώς) την προσφυγή χωροφύλακα κατά της απόφασης για την απόταξή του (σ.σ. !!!), επειδή διάβαζε «Ριζοσπάστη».
    Κατάλαβες ;

     
  17. silia

    Ιουνίου 20 , 2008 at 23:36

    @ γητεύτρια
    Αφού , δεν μπορείς (λέω εγώ τώρα … το να το ρίξεις στην τρελλή) … Τί το παλεύεις ;….

     
  18. silia

    Ιουνίου 20 , 2008 at 23:38

    @ Nina C
    «…όταν πιάσεις πάτο, μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας μετά…»
    ————————————-
    Μα την Πίστη μου , ποτέ , δεν τό είχα σκεφτεί έτσι …
    Μ’ αρέσει … Κι όσο κι αν είναι τραγελαφικό , … μου ακούγεται και αισιόδοξο …

     
  19. silia

    Ιουνίου 20 , 2008 at 23:42

    @ manos
    και
    @ stelios

    Προπόνηση έ ;… Καλό μου ακούγεται …
    Μόνο που φοβάμαι πως εγώ , δεν θα προλάβω το …. ματς …. Μια δυο προπονήσεις , ίσως , ακόμα ….
    … Όμως , μου ακουγεται καλό .

     
  20. silia

    Ιουνίου 20 , 2008 at 23:48

    @ faros
    Κάτι είναι κι αυτό …
    Όμως Φάρε μου , ξέρεις … Συνήθως αυτοί που κερδίζουν τις προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας … μένουν με ένα «δοξαστικό» χαρτί στο χέρι … Ένα χαρτί , που ποτέ (ή σχεδόν ποτέ) δεν γίνεται … ρεαλισμός ….
    Έχω εγώ τέτοια χαρτιά , που αν τα διαβάσεις , θα πεις «Μπράβο η φιλενάδα μου η Σίλια , τί έχει καταφέρει» … Και στην ουσία , κατάφερα , μόνο να κρατάω … χαρτιά στα χέρια μου ….
    —————————–
    Ωστόσο , κάτι είναι κι αυτό (για τον … χωροφύλακα , λέω) …
    Μήπως είναι κάτι σαν …. Μεταπολίτευση ; …
    Μπαααα ….

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: