RSS

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΑΔΕΙΑ – ΔΙΑΚΟΠΕΣ – ΚΟΝΣΕΡΒΑ

09 Ιολ.

Επειδή , κυριολεκτικά «πνίγομαι» από … καλοκαιρινό χαβαλέ και επειδή μπορώ να ορκισθώ στα … τρυφερά μου νιάτα και την έκπαγλο καλλονή μου (Σημείωση για τους μυημένους : Αν την ώρα που ορκίζεσαι , πιάνεις τον …. ξερετεποιόν σου , ΔΕΝ πιάνει ο όρκος) , ότι η κονσέρβα , ΔΕΝ έχει λήξει ακόμα και η διάρροια που θα σας πιάσει , θα είναι από το κακό μάτι που σας βρήκε καθώς εμφανιστήκατε με το καινούριο αποκαλυπτικό μαγιό σας στην παραλία , πάρτε μία (κονσέρβα) από πέρυσι , να έχετε να … παίζετε , εκεί στις παραλίες , που βρίσκεστε …

             Ο ΓΑΤΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΖΩΡ

     Ή ΠΩΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΗΜΟΣ

——————————————————-

Στην αρχη , εμοιαζε με υποψια . Απροσδιοριστο . Σαν κατι να της θυμιζε . Κατι σαν …γαργαλητο απ’το στομαχι , που προσπαθουσε να ανηφορισει και …κολλουσε . Εγινε φτερουγισμα , περασε το διαφραγμα , κι αρχισε να «παιρνει τα επανω του» . Μεγαλωσε , δυναμωσε , θεριεψε , εγινε τρανταγμα στο στηθος , μουδιασμα στα χερια , ριγος δυνατο στη πλατη , και σε μια υστατη προσπαθεια , περασε σαν μεγαλος κομπος απο τον λαιμο και ….ξεσπασε στο προσωπο . Σ’ενα προσωπο κατακοκκινο , με ορθανοιχτο στομα , φουντωμενα αυτια , μισοκλειστα και πνιγμενα στα δακρυα ματια …….

…..Μα , ενα γέλοιο…..Μουγκρισμα , ξεφυσημα , κακάρισμα , ενα ξεφρενο χαχανητο , που γεμισε την καμπινα του αυτοκινητου σαν χρωματιστος καπνος , σαν εκνευρισμενο μελίσσι , σαν ενθουσιασμενο ακροατηριο προεκλογικου αγωνα……..

…..Ακους εκει ,……»ο γατος μου , ο Αζώρ»!!!…….

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ειχε ξεκινησει απο το πρωί , ενα αφηρημενο , χωρις σκοπο τριγυρισμα στους δρομους , με μια απελπισια δαγκωμενη στα χειλια με ενα καημο , που διογκωνονταν σταθερα αντι να ξεχνιεται…….»Οι καημοι , δεν ξεχνιουνται . Για να ….ξεφωλιασουν απο μεσα σου , πρεπει να …πεθανουν » . Καποιος , καποτε , της το ειχε πει αυτο το τελευταιο . Δεν θυμοταν πια ποιος της το ειπε και γιατι…….Και τελος παντων , τί ειναι αυτο , που μπορει να σκοτωσει ενα καημο ;…..Τιποτα……ενα «τιποτα» , καρφωμενο στον νου απο το πρωι , και ειχε φτασει απογευμα . Εβρεχε κιόλας….

Ερωτα , φονια του γέλιου , φθοροποιέ της χαρας….Ερωτα φονια , ….γενικώς .

Κομματιασμενες εικονες , λεξεις , αγγίγματα , να δερνουν τον νου , κατα ριπές ….Το πρωτο κοίταγμα , ενα χερι που ετρεμε ελαφρα , το πρωτο τρομαγμενο φιλι , η αφή , το πρωτο ψεμμα -πότε αληθεια συνεβη αυτο ;- , καποια υπεκφυγη μετά και υστερα η …αρνηση , που πιο πολυ την εννοιωσε παρα την δεχτηκε ,….- μπερδεμενα πραγματα – . Που ηταν η χαρα σε ολα αυτα ; Ετσι , καθως τα εψαχνε , δεν την ευρισκε πουθενα …..Ξαναρθε στο μυαλο , το χερι που ετρεμε . Ελαφρα . Ανεπαισθητα . Ισα , για να το καταλαβει . Ισα , για να ανοιξει την πορτα στον …καημο ….Το χερι……..

Φρεναρησε αποτομα . Ενα καμπανακι χτυπουσε στο δεξιο της κρόταφο …..Οχι ,…ηταν αληθινο καμπανακι …..Οργανωσε το βλεμμα της , ισα μπροστα ….Σιδηροδρομικη διαβαση , φυλασσόμενη ….Θα περνουσε το τραινο ….Καποτε , τα αγαπουσε τα τραινα ….Υστερα , ηταν εκεινο το ταξιδι με το τραινο , που δεν εκαναν μαζι…..και…..

Το καμπανακι και το κοκκινο φως στα δεξιά και κατι ακινητο , αθορυβο κι αχρωμο στα αριστερα . Το πώς περασε στη συνειδηση του αριστερου της κροταφου , ….μυστηριο …Εστρεψε το κεφαλι , τοσο αργα , που το εννοιωσε να τριζει στους αρμους του . Ανοιξε το παραθυρο , το ιδιο αργα …..Δυο πλασματα , ακινητα διπλα της , κοντα στις γραμμες του τραινου . Δυο …παιδια …Το ενα , μεγαλυτερο , ίσαμε εντεκα χρονω , κοριτσι , με το βλεμμα καρφωμενο στο «πουθενα» , με τα μαλλια βρεγμενα και κολλημενα στο προσωπο , κρατουσε με το ενα χερι , το μικροτερο , απο τους ωμους .Το μικρότερο…..Αγορι ; δεν θα επαιρνε και …ορκο . Ενα …αφυλο πλασμα , μαυριδερο , με ξυρισμενο κεφαλι , μακρυ φόρεμα ,- μαλλον φανελλα αντρικη ηταν , κουρελιασμενη κοντα στους αστραγαλους – , με ενα βλεμμα συγκλονιστικο στα υγρα αισθαντικα ματια του , και , με κατι μεγαλο , μαλλιαρό , που …ισως κάποτε να ηταν ασπρο , χαλαρο και ακινητο στην αγκαλια του ……Ειχε και ουρά ;;; ναι ειχε…..Εσκυψε επικινδυνα εξω απο το παραθυρο του αυτοκινητου .

– Τι ειναι αυτο που κρατας ;

«Τι ηταν » ηθελε να ρωτησει , αλλα σαν κατι να την φοβισε….Η φωνη της , ακουστηκε υστερικη , της φανηκε οτι σκεπασε και τον θορυβο του τραινου , που περνουσε εκεινη την στιγμη…..Η σιωπη , που ακολουθησε , …ηταν τραγικη . Αυτη , σιγουρα σκεπασε τον θορυβο , αλλα και την απολυτη ησυχια , που ειχε αφησει πισω του το τραινο . ….Το …συγκλονιστικο βλεμμα του παιδιου , μετακινηθηκε , – ασχετα με τους βολβους του – , απο τα …ματια της ….στην αγκαλια του .

– Ο γατος μου , ο Αζώρ…Πεθανε χτες….

Η παραφορά της , μεγαλωσε . Γκάζωσε το αυτοκινητο και σε μεσα σε ενα κλιμα …αλλοφροσυνης , περασε τις γραμμες . Οι μνημες του χαμενου ερωτα , κομματιαστηκαν . Θρυψαλα μνημης , ανακατεμενα με δακρυα , κάνανε …φτερα απο το ανοιχτο παραθυρο . Το εκλεισε και εκοψε ταχυτητα .

Και τοτε , της …ηρθε το γέλιο . Στην αρχη , έμοιαζε με …υποψια . Απροσδιόριστο ……Ακους εκει ….»ο γατος μου ο Αζώρ» !!!…Μα , ενα γελιο ! Μουγκρισμα , ξεφυσημα , κακάρισμα , ενα ξεφρενο χαχανητο , λεπίδα στην καρδια του ….στρογγυλοκαθισμενου καημου . Σχεδον , άκουσε το ξεψυχισμα του ……

Η βροχη ειχε σταματησει . Η δυση , ματωνε αναμεσα σε μολυβένιες λουρίδες . Η άσφαλτος , βρεγμενη …..Ο καημος , εμεινε αψυχος , επανω της…..

Δεν γυρισε , ουτε να τον κοιταξει……Ανοιξε το ραδιοφωνο , και σιγομουρμουρισε μαζι με την καλλιτεχνιδα το…..»Σ’ όποιον αρεσουμε….» .

………………………………………………………………………………………………………………………………………

Το γέλιο , μακραίνει τη ζωή…….σκοτώνει τους καημούς , (ακόμη και τους ερωτικούς) , ανοίγει τα …πνευμόνια , ομορφαίνει το πρόσωπο , και δημιουργεί …αξιαγάπητες ρυτίδες ……Γελάτε ……

           

 

Ετικέτες: ,

24 responses to “ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΑΔΕΙΑ – ΔΙΑΚΟΠΕΣ – ΚΟΝΣΕΡΒΑ

  1. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Ιουλίου 10 , 2008 at 00:45

    Καιρό τώρα θέλω να το πω…Αστο, λέω… Αλλη φορά…
    Τώρα, είναι η άλλη φορά!

    Αγαπημένη μου Σίλια, ακριβώς όπως το σκέφτομαι θα στο πω…

    Αν δεν ήσουν μια καλή γιατρός, Θα ήσουν σίγουρα μια…( που να τη βρω τη λέξη που θα ταίριαζε στο ταλέντο, την ευαισθησία, την τρυφερότητα και τη γλυκύτητα σου; γμτ δεν με βοηθάει καθόλου και το περιορισμένο μου λεξιλόγιο…)
    Καταπληκτική; καθηλωτική; αριστουργηματική; συγκλονιστική; άπιαστη; μοναδική; Και…Γαμώ;…Συγγραφέας.

    Τι κρίμα για την τέχνη, που της λείπεις…

    Τι τύχη για την ιατρική να έχει έναν άνθρωπο, και επιστήμονα σαν εσένα…

    Όμως…Γιατί να μη χωράνε και τα δυο μαζί;

    Κυρία μου…Επιβάλετε!… Να… Εκδοθείτε!!!

    Έχεις όλο το θαυμασμό, και την αγάπη μου, μαζί με το πιο γλυκό χαμόγελο μου.

     
  2. Μαρία

    Ιουλίου 10 , 2008 at 08:52

    Ε λοιπόν, αυτό το κόλπο για να μην πιάνουν οι όρκοι δεν το ήξερα! Κοίτα να δεις τι μαθαίνει κανείς. 😀 Το κείμενο όχι απλά απολαυστικό, αλλά μεγάλο βάλσαμο!
    Υ.Γ. Θα συμφωνήσω με την «που πας μωρή ξυπόλυτη στ΄αγκάθια».
    Υ.Γ.2: Στις επαναλήψεις συμπεριλαμβάνονται και επεισόδια του «ρετιρέ»; 😛
    Φιλιά και καλημέρα! 😀

     
  3. faros

    Ιουλίου 10 , 2008 at 09:13

    «Ένα ηλιόλουστο πρωινό, ένας ολόασπρος φουντωτός γάτος με γλαφυρά μαυριδερά μάτια, που τον λέγανε Αζόρ, κάνοντας τις συνηθισμένες κεραμιδότσαρκές του βρίσκει μία κονσέρβα.
    Χωρίς να το πολυσκεφτεί την παραδίνει στην κυρία του.
    Εκείνη προσπαθώντας να την ανοίξει για να ανιχνεύσει το περιεχόμενό της, κατά λάθος προφανώς κόβει το δάχτυλό της, νιώθωντας ένα βαθύ και πρωτόγονο πόνο και τρέμουλο.

    Για να ξεχάσει τον πόνο της, πάει μια βόλτα με το αυτοκίνητό της, όπου, ώ τι θαυμαστή και απρόσμενη συγκυρία, συναντά ένα κοριτσάκι – αλάνι που κρατάει στα δακρυσμένα χέρια της ένα ΟΛΟΪΔΙΟ ΓΑΤΟ, που , συνομωτώντας όλο το σύμπαν, τον έλεγαν και αυτόν Αζόρ και μόλις είχε αφήσει τα «εγκόσμια» – εξ ου και τα ακράτητα δάκρυα της μικρής.

    Πατάς γκάζι και φεύγεις, προσπαθώντας να αποφύγεις την μοίρα σου, όμως αδυνατείς …

    Συγνώμη, αυτά όμως κατάλαβα, πολύ πολύ Καλημέρα και ό,τι επιθυμείς.

     
  4. silia

    Ιουλίου 10 , 2008 at 21:33

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    Θα … εκδοθώ …. Αποτελεί το πιο … ακραίο μου όνειρο … Θα εκδοθώ , μια μέρα ….
    Και τότε , θα μπορείτε να λέτε : «Ήμουν … φίλη της …» ή : «καταδεχόταν να μου γράφει σχόλια …. » , ή «ήμουν δίπλα της και την ενθάρρυνα στα πρώτα βήματα της …»
    Παραλήρημα μεγαλείου , λέγεται αυτό που κάνω τώρα , καλή μου ξυπόλητη , και έχεις … μερίδιο ευθύνης , που μου ξεσηκώνεις τα μυαλά …

     
  5. silia

    Ιουλίου 10 , 2008 at 21:38

    @ Μαρία
    Δεν ήξερες το κόλπο , για να μην πιάνουν οι όρκοι ;;;;…. δεν το πιστεύω αυτό που ακούω …
    Και πως ορκιζόσουν μέχρι τώρα ;;;… Στ’ αλήθεια ;;;… ΄Ελεος … ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ ;;;
    Καλέ , διάβαζε τις παλιές …. «αλεπούδες» , να μαθαίνεις …
    Και … όχι μόνο από το «Ρετιρέ» θα έχουμε επαναλήψεις , αλλά και από τον … «Μεθοριακό Σταθμό» … μη σου πω …

     
  6. silia

    Ιουλίου 10 , 2008 at 21:45

    @ faros
    Φάρε …. με ξέκανες …
    Ξεψυχώ στην … διαδικτυακή αγκαλιά σου , μετά από τα τρία φονικά στιλέτα , που έρριξες και κάρφωσες την … τρυφερή λογοτεχνική καρδιά μου …
    Το «γλαφυρά μαυριδερά μάτια»
    Το «ένα βαθύ και πρωτόγονο πόνο και τρέμουλο»
    και το «στα δακρυσμένα χέρια της» ….
    ……………………………
    Γιατί βρε Φάρε; … Τί σου έκανα ;
    Το … κρίμα , στον λαιμό σου … Πάει … τα άφησα τα εγκόσμια , μαζί με τον … δεύτερο Αζώρ …. (Τελικά , πολύ κοινό όνομα για γάτες … το «Αζώρ» … όλους έτσι τους λένε ; )

     
  7. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2

    Ιουλίου 11 , 2008 at 00:48

    Ακραίο; ακραίο το πιο φυσικό;

    Ελπίζω να λέω τότε …ΕΙΜΑΙ φίλη της.

    Αποφάσισε το!
    Και… αν χρειαστείς βοήθεια… Σφύρα κλέφτικα.
    ( Σε μια από… τις εμπορικές μου «κρίσεις » είχα άνοιξη βιβλιοπωλείο) που σημαίνει μεταξύ άλλων και επαφές με εκδότες, οι περισσότεροι ίσως με έχουν ξεχάσει, αλλά…Μη σε ανησυχεί αυτό, έχω εγώ τον τρόπο να τους κάνω να με θυμηθούν.

    Α….Και αν χρειαστείς …Μανατζάρισμα…Οχι που… Να το παινευτώ δηλαδή…Αλλα…Δεν πιάνομαι, στις δημόσιες σχέσεις. χεχε

    Αντε!…Μου έλειψε η δράση, ξεκίνα!!!

     
  8. faros 2

    Ιουλίου 11 , 2008 at 08:02

    Τώρα που τα ξαναδιαβάζω … ρε Σίλια, πολύ μου άρεσαν … άκου … στιλέτα (λογοτεχνικά) εγώ θα τα έλεγα λογοτεχνικά αριστουργήματα …
    Μπράβο μου που έγραψα τέτοια πράγματα … 😆

    Ξυπόλητη: Με δυο λέξεις … Με ενθουσίασες … 😀

    Άντε ρε Σίλια, μια απόφαση είναι, θα χαροποιήσεις πολύ κόσμο και εγώ από τη μεριά μου αλλά και πιστεύω πολλοί άλλοι ό,τι βοήθεια μπορούν θα την προσφέρουν !

    Πολύ πολύ πολύ Καλημέρα !

     
  9. ritsmas

    Ιουλίου 11 , 2008 at 08:12

    Πολυ πολυ ομορφο Σίλια….νασαι πραγματικά καλά…. αλλα αυτα με τα κονσερβοκούτια, λίγο ξεπερασμένο και λίγο τρομάκτικους ε; Δεν πειράζει, η φωτο με τον γατο σου μας γεμίζει αισιοδοξία. Πού ξέρεις, μπορεί σε μια άλλη ζωή να γίνουμε κι εμείς ο πωλών της μετρητοίς, γιατί περί αυτού πρόκειται αν δεν κάνω λάθος
    σε φιλω, καλες διακοπές, να περνάς ομορφα ο,τι κι αν κάνεις
    ριτς

     
  10. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 3

    Ιουλίου 11 , 2008 at 14:03

    Γιατί, Φάρε πουλάκι μου, σε ενθουσίασα;
    να..το κάνω πιο… συχνά. χαχαχα

     
  11. faros 3

    Ιουλίου 11 , 2008 at 14:47

    Για τις … γνωριμίες που έχεις, Ξυπόλητη, και που προτίθεσαι να τις … use , για την Σίλια «μας» !

    υ.γ. όχι και «πουλάκι», 56 είπαμε … 😀 😆

     
  12. Nina C

    Ιουλίου 11 , 2008 at 23:21

    Γελάμε, γελάμε, μόνο έτσι επιβιώνουμε…
    ========

    Το Αζώρ είναι σαφώς γελοιωδέστερον του Τούλης. Δεν φαντάζομαι να έχετε αντίρρηση?

     
  13. ο Αναμοχλευτής

    Ιουλίου 12 , 2008 at 03:02

    Λογοτεχνήτε, λογοτεχνήτε, κάτι θα μείνη…

    Θα είναι ο θαυμασμός της πλεμπάγιας που έχει μάθει να χειροκροτή, γλείφοντας και ξαναγλείφοντας το ίδιο κόκκαλο σε άλλα χέρια; (Ναι μωρέ εντάξει, κάτι σας είπα τώρα!.. )

    Θα είναι ο χλευασμός της ανάλγητης –γιατί ανέκαθεν ημιφρενούς– σνομπάρουσας νομενκλατούρας; (Το «σ’ όποιον αρέσουμε» γίνεται μοναδική ασφαλιστική δικλείδα κι άμυνα κόντρα στην Αλήθεια)

    Θα είναι η ψευδαίσθηση κι η καλλιέργειά της; (Το «σ’ όποιον αρέσουμε» αποκτά την απαραίτητη υπερβατικότητα αυθεντίας για την αμφισβητήσιμη ευστάθεια του σχοινοβάτη)

    «Μακάριοι οι ειδόντες το κάτοπτρον και μη πιστεύσαντες, ότι αυτών εστίν δικαιωματικώς η παραμύθα».

    Το γεγονός είναι ότι ο ένας Αζώρ –είτε σκύλος θα ‘ναι είτε γάτος, τι σημασία έχει– θα διαδέχεται τον άλλο, με τη γνωστή σε όλους τους Αζώρ και τις Αζώρες βλαμμένη βεβαιότητα μοναδικότητας, κι αυτή είναι η μόνη ισχύουσα διάταξη των Νόμων της Παγκόσμιας Οικονομίας Αισθημάτων και λοιπών Ψυχοτρόπων.

    Ευτυχήτε, αν μπορήτε!

    ___________
    Σας ενημερώνω:
    Χτες αποφυλακίστηκε η φυστικωμένη και μη διορισμένη σκορδόπιστη του Γ. Γραμματέα.
    Μεγάλη μέρα για τις ποταπές όμοιές της. Άμποτε και στα δικά τους, μπας κι αποφυλακιστούνε απ΄τον χαμερπή εαυτό τους.

     
  14. faros 4

    Ιουλίου 12 , 2008 at 08:31

    Πάει χάλασε ο κόσμος 😮 😮 😮 😥

    Πριν λίγο καιρό ίσχυει το πράσινο (τουλάχιστον) ρητό : » πάσα φυστικωμένη, εστί διορισμένη» : o 😛

    Πρέπει πάραυτα και αμέσως να φύγει η επάρατος, που σημειωτέον χαλάει και την … «πιάτσα» 😮

    Πολύ πολύ Καλημέρα σε όλους και καλό σαββατοκύριακο (ελπίζω οικοδέσποινά μας να ξεκουραστείς λίγο).

     
  15. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:02

    @ ξυπόλυτη 2
    Ευχαριστώ .
    Θα τα πούμε , από πιο πριβέ χώρο .

    @ faros 2
    Σ’ ευχαριστώ κι εσένα Φάρε μου . Μου δίνεις κουράγιο και ένα αίσθημα αισιοδοξίας , ότι όλα θα έλθουν βολικά .

     
  16. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:03

    @ ritsmas
    Τελικά , μόνο τα …. κατοικίδια , έμειναν να ζούνε όπως … «ο πωλών της μετρητοίς» … Κάποια κατοικίδια και όσοι ασχολούνται με το μαύρο χρήμα (με την ευρύτητα του όρου) … Δυστυχώς .
    Σε διακοπές είμαι , ναι … Περνώ καλά , στο … σπίτι μου . κάνω κάτι φοβερά ευχάριστο : Χαίρομαι τους γιούς μου , που τους βλέπω πολύ λίγο (λιγότερο από ό,τι θα ήθελα) , όλο τον χρόνο .
    Καλές διακοπές και σε σένα .

     
  17. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:03

    @ ξυπόλητη 3 & faros 3
    Γελάκια και … σαχλαμαρίτσες ;… τί βλέπουν τα ματάκια μου ;… Ψιλοφλερτάκι από το Διαδίκτυο ; … Άντε βρε … με το καλό .
    Ώπα … Μάθαμε και τα χρόνια του Φάρου …. Μμμμμ …

     
  18. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:04

    @ Nina C
    Αντίρρηση ;
    Ουδεμία ….
    Αν και ο Συγκριτικός βαθμός (-δέστερον) , αν μη τι άλλο , σημαίνει ότι και το «Τούλης» , φέρνει ελαφρώς , προς το … γελοίον … Και για να το αναφέρετε , μάλλον το ψιλοπαραδέχεστε κιόλας …
    Άσχετο : Εγώ προσωπικά , ποτέ δεν είχα γατί με … γελοίο όνομα . Όλα τα ονόματα που διαλέγω για τα … ευγενή μου κατοικίδια , πρόερχονται από την Ιστορία , την …. Προϊστορία και τις παραδόσεις της Αιγύπτου , της Τουρκίας , και γενικώς της …. λαγγεμένης Ανατολής …. μηδέ της Αφρικανικής ηπείρου εξαιρουμένης , αλλά μέχρι το ύψος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης (από εκεί , δεν παίρνω ονόματα γιατί την έχω σε … εμπάργκο)
    Τα δροσερά …. φιλιά μου (διαθέτω και τέτοια) .

     
  19. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:05

    @ ο Αναμοχλευτής
    Θα … ευτυχούσα , αν μπορούσα να σας καταλάβω κιόλας …. Τώρα , απλά , σας απολαμβάνω …. ακατανόητε αναμοχλευτά μου .
    Με την τελευταία σας παράγραφο (που ειρήσθω εν παρόδω , την κατενόησα) , …. ανακουφίστηκα … Τελικά , υπάρχει Θεός .

     
  20. silia

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:20

    @ faros 4
    Φάρε , … μια και ξέρετε το «πράσινο» ρητό , «πάσα φυστικωμένη, εστί διορισμένη» , εξηγήστε μου αν είναι δυνατόν και το «κόκκινο» (διαχρονικό) ερώτημα : «Πάσα διορισμένη , γιατί ΔΕΝ εστί ΚΑΙ φυστικωμένη ;» …. γιατί η Αλέκα , προς το … αγ….τη , μου φέρνει ….
    (Αλέκα , sorry γλυκειά μου , αλλά μου την «έσπασε» ο … δικός σου) .
    —————————————
    Άσχετο :
    Η Αλέκα , τί επαγγέλεται ;

     
  21. Nina C

    Ιουλίου 12 , 2008 at 15:38

    @Φυσικά και είναι γελοίο το «Τούλης»! Είχα επιλέξει το Τεκίλα, που είναι το αγαπημένο μου ποτό, και αυτό είναι γραμμένο στο βιβλιάριο υγείας του. Στη συνέχεια κατέληξα στο Γάτης, ωραιότατο ελληνικό όνομα. Μέχρι που μετά το ξερετετί, αποφασίσαμε ότι δεν είναι και πολύ άντρας πλέον. Έτσι επικράτησε το «Τούλης», στο οποίο ακούει κιόλας!!!

     
  22. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Ιουλίου 12 , 2008 at 17:14

    Ψιλοφλερτάκι; Τι λες παιδί μου;…

    Ούτε ψιλό, ούτε χοντρό.

    Δεσμευμένος άνθρωπος;

    Οσο για μένα…ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ!!!

    Μια και μοναδική φορά την πάτησα στη ζωή μου, και…Το πλήρωσα ακριβά.
    Ακόμα και…

    Σήμερα το πληρώνω!!!

    Ασε….Μη με ταράζεις…

    Πάω στη… Μεγάλη πόλη τώρα να διασκεδάσω, και δεν εννοώ να μου το χαλάσει αυτό τίποτα, και…Κανένας!

     
  23. faros

    Ιουλίου 12 , 2008 at 19:05

    Συμφωνώ ξυπόλητη, καλά της τα είπες, μπράβο 🙂
    Εγώ της τα ξαναείπα, και λόγω ιδελογίας αλλά και λόγω προσωκών «πιστεύω», δεν αφήνω το παραμικρό – αν πω κάτι που παραξεγηθεί ζητάω αμέσως συγνώμη.

    Σίλια μου πάτησες τον κάλο 👿 👿 👿

    Πρώτον η Αλέκα είναι Φιλόλογος (πραγματικά με Φ κεφαλαίο) και δεύτερον, αν δεν ξέρεις, τον άντρα της τον «έφαγε» σε τροχαίο ένα τύπος πριν κάποια λίγα χρόνια (Ο Θανάσης Παπαρήγας – αυτός ήταν – θα σου πω μόνο ότι μιλούσε 7 ξένες γλώσσες) είναι μόνη της στον κόσμο με μια κόρη, ενώ όλοι οι άλλοι εμείς έχουμε και ένα κάποιο σόι.
    Για μένα πες ό,τι θέλεις, αλλά για την Αλέκα …

    Επειδή το πολυσοβάρεψα, … πρασινούλα σε κόβω 😆 😆 😆

    Την Καλησπέρα μου.

     
  24. faros

    Ιουλίου 13 , 2008 at 09:25

    Άντε και την πιο θερμή μου Καλημέρα, εύχομαι μια ήρεμη και ξεκούραστη Κυριακή.
    (Να είσαι πιο ανανεωμένη την … Τσαγγαροδευτέρα)!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: