RSS

ΘΥΜΑΜΑΙ …

21 Ιολ.
Θυμάμαι , εκείνο το πρωινό σαν νά’ταν χθές … 20 Ιουλίου του 1974 …. πάνω στα βουνά των Γρεβενών , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου .
Θυμάμαι πως είχαμε μαζευτεί από νωρίς στο καφενείο του χωριού και τεμπελιάζαμε κάτω απ’ το μεγάλο πλατάνι …. Οι αγροτικές εργασίες στα αμπέλια (που ήταν και η ζωή τους εκεί πάνω) , «πεσμένες» , λόγω εποχής και η ζέστη αφόρητη – θυμάμαι … – ακόμη και για εκείνο το μεγάλο υψόμετρο …. Περιμέναμε τον …. Ταχυδρόμο .
Ο Ταχυδρόμος ήταν κάτι πολύ σπουδαίο για τα μέρη εκείνα , και για εκείνη την εποχή …. την εποχή χωρίς τηλέφωνα (ένα τηλέφωνο με χειροκίνητη μανιβέλα υπήρχε μόνο στο καφενείο του χωριού , όπου για να συνδεθείς με τον ΟΤΕ του κέντρου , «άνοιγαν» όλα τα παρόμοια τηλέφωνα στα διάφορα άλλα χωριά του στυλ «Κλείσε μπάμπω-Λεμονιά , Θεσσαλονίκη ψάχνω και με καθυστερείς … Τί ψάχνω στη Θεσσαλονίκη ;;;… Η γιατρίντσα , ψάχνει την μάνα της …. όχι , όχι … τον αρραβωνιαστικό της ψάχνει … κλείσε τώρα , θα σε πάρω μετά , να στα πω …» ) , την εποχή , χωρίς … εφημερίδες (Χούντα , ακόμη … τί να διαβάσεις ;… ) και προπαντός , χωρίς τηλεόραση (Μία μόνο στο καφενείο του χωριού , που ο μαγαζάτορας την … χρέωνε με τον καφέ για να την δούνε , αλλά ποιός να πλήρωνε λεφτά για να δεί την τηλεόραση της Χούντας ;… όλοι σχεδόν ήταν αριστεροί … κι έτσι κι αυτή , έμενε σβυστή) .
Έτσι , έμενε μόνο ο Ταχυδρόμος , να μας … συνδέει με τον υπόλοιπο κόσμο (ερχόταν μια φορά την εβδομάδα και η μέρα εκείνη , ήταν κάτι , σαν γιορτή) … Ο Ταχυδρόμος και το ραδιόφωνο , που όμως δεν τους πολυάρεσε γιατί μετέδιδε ειδήσεις της Χούντας (οι περισσότεροι άκουγαν τα βράδια κρυφά στα σπίτια τους την Ντόϋτσεβέλλε) , και έβαζε και κάτι ψιλοσαχλά τραγούδια που και που , αλλά όλοι (μα … όλοι) προτιμούσαν τα δημοτικά τραγούδια και έτσι και το ράδιο , ήταν σε ψιλοαχρηστία .
Θυμάμαι …. Θυμάμαι όμως , πως την μέρα εκείνη απ’ το πρωί που την αράξαμε στο καφενείο , το ραδιόφωνο είχε «βγάλει άντερα» (που λέγαν) στα δημοτικά τραγούδια και όλοι , ήσαν ευχαριστημένοι και μέχρι και … κονσέρβα , άνοιξαν με το τρίτο «μεταβγαλμένο» τσίπουρο , γιατί στον τόπο εκείνον , όταν λέγανε …. «καφέ» , τσίπουρο εννοούσαν , γιατί το αμπέλι και τα τσίπουρα , ήταν η ζωή τους … θυμάμαι …
Τότε ήταν , που είδαμε και τον Ταχυδρόμο , να ανηφορίζει …
A , … o Tαχυδρόμος … Ένας … Ιππότης των ορέων …. με την στολή του , τον πέτσινο σάκκο του , τα μαύρα γυαλισμένα του άρβυλα , την κυκλική τρομπέτα του κρεμασμένη στον λαιμό και … το λευκό του άλογο (εντάξει λίγο γέρικο κι αυτό , σαν και την αφεντιά του … αλλά άλογο … άτι … πως να το πω… ) .
Έφθασε στο ύψος του ανοίγματος (της πλατείας του χωριού) , ξεπέζεψε , έδεσε το άλογο στον πλάτανο και στάθηκε μπρος στην ομήγυρη με τα χέρια στη μέση :
– Άϊντε βρε … χαμένα βόλια … Τι φτιάντε μωρέ εδωπέρα ;… Που συγυρνάτε τα μυαλά σας ορέ σκουντηγμένα ; … Τί τηράτε και τί αφουγκράζονται τ’ αυτιά σας και χαζοτραγουδάτε σαν νεραϊδοπαρμένες κόρες ;…. Ξυπνάτε ορέ !…Ξυπνάτε !… σας φέρνω χαμπέρι από την πόλη , πως γίνεται …. πόλεμος …. Μπήκαν οι Τούρκοι στην Κύπρο και την βαράνε … Πόλεμος ορέ ζαγάρια …. Αφήστε τα τσάμικα ,τους συγκαθιστούς και τα κλαρίνα και τηράτε τί θα γένει από δω και πέρα ….
Είχα την εντύπωση για μια στιγμή , πως μέχρι και τα τζιτζίκια … σώπασαν . Μέχρι να συνειδητοποιήσουν , τί άκουσαν , πέρασαν κάποιες στιγμές , που φάνηκαν σαν να «κολλούσε» ο χρόνος …. Άνθρωποι «καμμένοι» από τον πόλεμο , με σχετικά πρόσφατες τις μνήμες του Εμφύλιου (Πίνδος , βλέπεις) , νοιώσαν τον πανικό να τους κυκλώνει …. Οι γυναίκες να μοιρολογάν , οι άντρες να δακρύζουν και να σφίγγουν τα χείλια , τα παιδιά να κρύβονται στις ποδιές των μανάδων τους , και οι γριές να … μοιρολογάνε και να τραβάνε η κάθε μια για το σπιτικό της , να … ετοιμαστούν …. να ετοιμάσουν τους άντρες για τον … Πόλεμο … Και μέσα στην όλη ταραχή , να και η …. χαζο-Δέσπω , που την είχε «βαρέσει η τρέλλα» απ’ τα μικράτα της να γυρεύει να αγοράσει μια μεγάλη ….(«την πιο μεγάλη , μάστορα» ) κλειδαρια για το σπίτι της …
– Αϊ χάσου ρε Δέσπω με την κλειδωνιά σου , κι εσύ … Τι τάχα την χρειάζεσαι την κλειδωνιά , μέσα σ’ αυτή την συμφορά ;
– Να … μανταλώσω καλά το σπίτι μου …. Ξέρεις τι άτιμα είναι ετούτα τα … Τουρκόπουλα ;… Μπορεί σε λίγο , να φτάσουνε και μέχρι εδώ και να με κυνηγάν για να με … μαγαρίσουν ….
Γύρισα κι εγώ στο σπίτι μου …. θυμάμαι… και άνοιξα το ραδιόφωνο ….
Μέχρι το πρωί της άλλης μέρας , είχαμε ενημερωθεί σχεδόν για όλα ….
Μετά τρεις μέρες , κατάφερα να επικοινωνήσω τηλεφωνικά , με την μάνα μου στην Θεσσαλονίκη …. Μου είπε πως ο άνθρωπός μου (και νυν σύζυγος μου) , που τότε υπηρετούσε κληρωτός , την θητεία του , της είχε τηλεφωνήσει πως … έφευγαν από την Φλώρινα όπου βρισκότανε το Τάγμα του , με προορισμό την Κύπρο …
Θυμάμαι , ….πως μη ξέροντας τί ακριβώς έπρεπε να κάνω , (αλλά νοιώθοντας , πως κάτι έπρεπε να κάνω κι εγώ γι αυτόν τον πόλεμο) , κατέβηκα με την συγκοινωνία μέχρι την Κοζάνη , όπου υπήρχε Νοσοκομείο με οργανωμένο Τμήμα Αιμοδοσίας , και … έδωσα ένα μπουκάλι αίμα …. μπας και το χρειαζόταν κάποιος ….
————————————————–
Θυμάμαι …
Τα θυμάμαι όλα αυτά , κάθε τέτοια μέρα (και όχι μόνο) …. Τα θυμάμαι και όταν βλέπω κάποιες αφίσες με την ματοβαμμένη Κύπρο και την λεζάντα : «ΔΕΝ ΞΕΧΝΏ» …. ή : ‘ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ» ….
————————————-
Θυμάμαι …
 

Ετικέτες: , , ,

19 responses to “ΘΥΜΑΜΑΙ …

  1. faros

    Ιουλίου 21 , 2008 at 09:01

    Καλημέρα … τί καλημέρα … συγνώμη … τι μου θύμησες να ήξερες …
    Ένα μόνο θα σχολιάσω … ακόμα να ανοίξει ο ρημάδης ο φάκελλος της Κύπρου … και φυσικά ούτε θα ανοίξει …
    Ένα όνομα … Ραβάνης … έτσι, να το φωνάξω …

     
  2. faros

    Ιουλίου 21 , 2008 at 09:02

    Συγνώμη … και καλή βδομάδα …

     
  3. silia

    Ιουλίου 21 , 2008 at 11:51

    @ faros
    Τον Δημήτρη Ραβάνη-Ρεντή τον συγγραφέα – δημοσιογράφο , εννοείς ;…
    ——————————
    Γιατί ζητάς συγγνώμη ;
    Δεν σε κατάλαβα .

     
  4. ο Αναμοχλευτής

    Ιουλίου 21 , 2008 at 15:40

    Καλά που τό ‘πες.

    Να μη ξεχάσω να λησμονήσω…

    Ο φάκελος της Κύπρου κάηκε μαζί με τους φακέλους των φακελωμένων πολιτών στον κλίβανο της Χαλυβουργικής.

    Μόνο που για τους δεύτερους φρόντισαν να κάνουν πρώτα φωτοτυπίες. Θα τις βρήτε στο αρχείο της Αυριανής, κάπου στην αρχή της Χαρ. Τρικούπη.

    Είδαμε στην ιστορία της χώρας μας «καμμένα χαρτιά» της πολιτικής να γίνονται πρωθυπουργοί. Όμως δεν είδαμε ποτέ ν’ ανοίγουν καμμένοι φάκελοι. Άλλωστε «η Κύπρος είναι μακριά» απεφάνθη ο… εθνάρχης των μισών Ελλήνων.

    «Λησμόνει Τιμολέον,
    διότι όστις λησμονεί
    δεν ενθυμείται πλέον»…

    ____________
    Τα χρόνια μου εμένα, εκείνα που πέρασα σε άδεια αλώνια, σε άρρωστους κάμπους με χάρτινα άνθη υπηρετώντας πλαστές ιδέες και κούφια ιδανικά, ποιός θα μου τα δώση πίσω;
    Ποιός θα με εξιλεώση που εκών-άκων βρέθηκα σ’ άδεια πατρίδα να συναγελάζομαι φλούφληδες και να πειθαρχώ σε άνοα κτήνη;

    Να μη ξεχάσω να λησμονήσω…

    Γιατί έτσι πρέπει. Το οφείλω στον εαυτό μου!

     
  5. faros

    Ιουλίου 21 , 2008 at 18:19

    Όχι, ένα φίλο (Φ) που αγνοείται …
    Δεν είδες που δεν έκανα ποστ ;;;
    Δεν κατάλαβες … ;;;
    Είναι δύσκολο να σχολιάσω … για αυτό η συγνώμη …

     
  6. faros

    Ιουλίου 22 , 2008 at 12:40

    Καλημέρα σας !

     
  7. tdjm

    Ιουλίου 23 , 2008 at 08:26

    Μνήμες ελάχιστες έχω από τότε…ήμουν μόλις 5.
    Κι όμως την άκουσα κι εγώ εκείνο τη μέρα ,αυτήν την λέξη *Πόλεμος*.
    Ακόμα τον θυμάμαι τον τρόμο της γυναίκας που ερχόταν με τα πόδια από το κέντρο της Αθήνας και αποκαμωμένη στάθηκε στην αυλή του σπιτιού μου (ναι υπήρχαν αυλές τότε στα σπίτια) ,για να ζητήσει ένα ποτήρι νερό…
    Πόλεμος , της είπε της μάνας μου ..πόλεμος ,οι Τούρκοι μπήκαν στην Κύπρο……και επικρατούσε μια παγωμένη σιωπή ολόγυρα εκείνη τη στιγμή ,που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να την ξεχάσω…
    Τα άλλα τα έμαθα μεγαλώνοντας. Εκείνο που θυμάμαι δε χαρακτηριστικά ,είναι πως η τηλεόραση εκείνες τις ημέρες είχε πολλά κινούμενα σχέδια . Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση γιατί μάλλον στο παιδικό μου μυαλό ,ο πόλεμος είχε την διάσταση που του άρμοζε,γι αυτό κάτι έψαχνα να βρω ,κάτι να ακούσω ,κάτι να δω στην τηλεόραση ,αλλά τα ΜΜΕ της εποχής φαίνεται πως δεν είχαν την ίδια άποψη με μένα!!

    Ούτε εγώ ξεχνώ ,λοιπόν!!

     
  8. faros

    Ιουλίου 23 , 2008 at 09:20

    Πολύ Καλημέρα σας !

    (δεν ήταν ακριβώς πόλεμος, φίλε tdjm, ήταν κάτι πολύ χειρότερο … )

     
  9. μούργος

    Ιουλίου 24 , 2008 at 00:37

    Σιλια, εχεις το χαρισμα να μας φερνεις με τα κειμενα σου, ζωντανες εικονες απο μια αλλη εποχη.
    προσυπογραφω, δυστυχως, το σχολιο του Αναμοχλευτη.

     
  10. silia

    Ιουλίου 24 , 2008 at 11:53

    @ ο Αναμοχλευτής
    Πικρός φίλε μου σήμερα , μου εμφανίζεσαι …
    Πικρός και …. πικραμένος , αν δεν κάνω λάθος .
    Δεν βαριέσαι … Κι εγώ , κάπως έτσι νοιώθω για όλα αυτά …
    Προσπάθησε να μην πικραίνεσαι … Προσπάθησε τουλάχιστον , να πικραίνεσαι όσο το δυνατόν , λιγότερο …
    Μια …. ανάσα είναι η ζωή μας …

     
  11. silia

    Ιουλίου 24 , 2008 at 11:55

    @ faros
    Σωπαίνω …
    Είναι μεγάλη πληγή αυτό που μου λες … Πολύ μεγάλη …
    Γι αυτό και σωπαίνω .

     
  12. silia

    Ιουλίου 24 , 2008 at 12:32

    @ tdjm
    Ούτε και να ξεχάσεις ποτέ , σου εύχομαι …
    Ξέρεις …. Λένε πως η ύπαρξη του ανθρώπου , είναι οι … μνήμες του .
    Η ζωή όλη , είναι οι μνήμες μας ….
    ——————————
    Σ’ ευχαριστώ που μου τις κατέθεσες (τις μνήμες σου) εδώ .

    @ faros
    Θέλω να πιστεύω πως το «…δεν ήταν ακριβώς πόλεμος, φίλε tdjm …», που είπες , είναι ένα συντακτικό λάθος …. Και το λέω αυτό Φάρε μου , γιατί πίσω από το ψευδώνυμο «tdjm» , βρίσκεται μια …. υπέροχη ξανθιά γυναίκα .

     
  13. silia

    Ιουλίου 24 , 2008 at 12:41

    @ μούργος
    Χαίρομαι γι αυτό που λες για τα κείμενά μου …
    Οι «εικόνες» από το χθες , είναι κάτι που αγαπώ πολύ …
    Πικραίνομαι όμως , που τελικά , είμαστε πολλοί , που … «προσυπογράφουμε» το πικραμένο-πικρό σχόλιο του φίλου Αναμοχλευτή .

     
  14. Άντη

    Ιουλίου 25 , 2008 at 04:15

    μάλλον ανήκω στη γενιά που δεν έζησε από κοντά κάποιον πόλεμο ή σοβαρή διαμάχη , εύχομαι να μην ζήσουμε κανέναν πόλεμο ή κάτι παρόμοιο γιατί πραγματικά είναι κρίμα…
    δεν ξέρω αν υπάρχει Θεός αλλά αν υπάρχει προσεύχομαι να έχει όλους τους ανθρώπους καλά…

    φιλικά

     
  15. silia

    Ιουλίου 25 , 2008 at 10:44

    @ Άντη
    Βασικά , καλώς ήρθες .
    Για το πρώτο μέρος του σχολίου σου , θα πω κάτι … κλασσικό . «Σου εύχομαι , και να ΜΗ ζήσεις , ποτέ έναν πόλεμο , ή κάτι παρόμοιο , στη ζωή σου» .
    Όσο για το δεύτερο σκέλος του σχολίου σου , έχω να πω , πως … ούτε εγώ ξέρω (αν υπάρχει Θεός) , αλλά ψυλλιάζομαι , πως αν υπάρχει …. κατοικεί μέσα στην καρδιά σου .

     
  16. elinater

    Αύγουστος 2 , 2008 at 13:59

    poli oreo!!!an kai ta thimmame, imoun poli mikri tote!

     
  17. elinater

    Αύγουστος 4 , 2008 at 17:32

    Δεν ξέρω πώς έγινε το σχόλιο «poli oreo!!!an kai ta thimamai,imoun poly mikri tote».
    Εγώ δεν θυμάμαι τίποτα γιατί δεν ζούσα τότε.

     
  18. Liakada

    Ιουλίου 20 , 2012 at 21:25

    Θυμαμαι ενα φιλο μου που μια βδομαδα πριν ειχε αποφοιτησει απο Μαθηματικο Αθηνων . Τον πηρανε φανταρο .. Ειχε ερθει με σαγιοναρες και ενα παλιο σορτς στο σπιτι να μας χαιρετισει! Ετρεμε συγκορμος! Δεν τον ειπα καταμουτρα δειλο- κρατηθηκα. Την αλλη μερα θυμαμαι εμενα σε ενα μικρο πλοιο της γραμμης να ταξιδευω για το νησι. Ο πατέρας ειχε προσταξει να παω κοντα τους παραυτα γιατι κανενας δεν ηξερε τι θα ξημερωνε! Δυο νυχτες δεν κοιμηθηκαμε .. σβουριζαν απο πανω μας τα φαντομ …
    Μετα απο μερες επεστρεψα στην Αθηνα. Πολυ αργοτερα και ο φιλος μου ο μαθηματικος… με τη ..στολη που ειχε φυγει! Πηγε στον πολεμο με σαγιοναρα! Εκλεβαν κοτες για να σιττιζονται μου ειχε πει ! Ποσο μαλλον να ειχε οπλο!

     
  19. Σταυρουλα Παπακυριακου

    Ιουλίου 23 , 2013 at 16:00

    ΚΑΛΑΛΑ…….ΘΥΜΑΜΑΙ…..ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ,ΠΡΩΙΝΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ.(ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΝΑΣ,ΣΙΡΙΑΛ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΑ)ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ ΠΡΩΙΝΑ , ΠΑΡΕΟΥΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ.ΚΑΙ ΤΟ…. ΚΕΝΤΗΜΑ!ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ,ΑΛΛΑ ΕΜΒΑΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ.ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΝΗΣΥΧΗΣΕ Η ΓΙΑΓΙΑ .Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ, ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ. ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΜΑΘΕ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΕ, ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ, ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΙ. ΕΙΧΕ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΠΟΛΥΤΗΡΙΟ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΝΤΙ ΛΕΥΚΟΥ, ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ.
    Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΠΩΛΗΣ, ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ ΕΙΚΟΣΙ ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ.ΕΚΛΕΙΣΕ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΤΟ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΜΕΣΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ….ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΣΕ …ΤΣΑΝΤΕΣ ΤΑΞΙΔΙΟΥ
    .ΦΥΓΑΜΕ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦ-ΗΛΙΑ .Η ΜΑΜΑ ΕΤΡΕΧΕ, .ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΩ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ.-ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙΣ, ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΑ .ΓΙΑΤΙ ,Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΣΠΙΤΙ, ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΑΣΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΗΣΩ,ΘΑ ΠΑΘΩ ΟΤΙ ΕΠΑΘΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΤΟ΄’40. ΕΦΥΓΕ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΤΟΥ ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΕΡΑΡΧΙΑ ΤΟΝ ΣΑΚΚΟ, ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΑΣΕ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΠΑΠΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ,ΕΙΠΕ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ.Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ!
    Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙ …ΕΦΥΓΕ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ .Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΥΣΚΟΤΗΣΗΣ.ΜΠΛΕ ΧΑΡΤΙΑ …ΠΟΥ ΝΤΥΝΑΜΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΣ. ΚΑΛΥΨΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
    .ΕΝΑΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ, ΤΙΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΕΣ ΩΡΕΣ, ΚΑΤΕΚΛΕΙΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ .ΑΡΜΑΤΑ ΜΑΧΗΣ ΕΦΕΥΓΑΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΖΗΤΩ-ΚΡΑΥΓΑΖΕ , ΠΕΤΟΥΣΕ ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥΣ.
    ΕΓΩ ,ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑ ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ .ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ Β’ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΤΗΣ, ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΧΑ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΒΑΡΙΑ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ
    ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΤΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ …..

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: