RSS

ΑΛΚΗΣΤΙΣ

14 Σεπτ.
Η Άλκηστις είναι η προσωποποίηση και το σύμβολο της συζυγικής αγάπης, αφοσίωσης , αυταπάρνησης και αυτοθυσίας .
Ήταν κόρη του Πελία , (γιού του Ποσειδώνα και βασιλιά της Ιωλκού) , και παντρeύτηκε τον Άδμητο , βασιλιά των Φερών της Θεσσαλίας , ο οποίος συνδεόταν με μεγάλη και δυνατή φιλία με τον Θεό Απόλλωνα . Λένε πως , ήταν ο Απόλλωνας , που βοήθησε τον Άδμητο , να παντρευτεί την Άλκηστη , που ήταν και η καλύτερη και ομορφότερη κόρη του βασιλιά της Ιωλκού . Όμως με τις … φασαρίες του γάμου , ο Άδμητος , ενώ πρόσφερε θυσίες σε όλους τους Θεούς , ξέχασε να θυσιάσει στην Άρτεμη , την αδελφή του φίλου και προστάτη του Απόλλωνα . Έτσι λοιπόν η Άρτεμις , – καλή , καλή – , αλλά χολώθηκε τόσο πολύ , που καταδίκασε σε …. θάνατο τον ξεχασιάρη , Άδμητο . Ο Άδμητος διέφυγε τον κίνδυνο και πάλι χάρη στον Απόλλωνα, που πέτυχε να εξευμενίσει την αδελφή του θεά και να πείσει τις Μοίρες , να απαλλάξουν τον βασιλιά από τον θάνατο αν κάποιος στενός συγγενής του δεχόταν να πεθάνει στη θέση του. Αλλά οι γονείς του Άδμητου (άκου τώρα) , δεν δέχθηκαν να θυσιασθούν για το παιδί τους. Αντίθετα, η Άλκηστη, χωρίς να διστάσει, θυσιάστηκε στη θέση του συζύγου της. Τότε η Περσεφόνη , συγκινημένη από την αγάπη της Άλκηστης, δεν τη δέχθηκε στον Άδη, αλλά την έστειλε πίσω στον επάνω κόσμο (τέλος καλό , όλα καλά) .
Μνεία γι αυτή την θυσία της Άλκηστης υπέρ του συζύγου της , γίνεται και στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα , ο δε Ευριπίδης , γράφει γι αυτή την θυσία , την ομώνυμη τραγωδία του «Άλκηστις» . Χαρακτηριστικά , αναφέρει ο Ευριπίδης στην τραγωδία του αυτή , ότι μιλώντας ο Χορός των Θεσσαλών γερόντων λέει :
«… Είθε από μας , καθένας , τέτοια γυναίκα νάβρισκε , γιατί , δεν είναι τύχη στον κόσμο μεγαλύτερη , από καλή γυναίκα….»
Παρόμοιο περιστατικό , τρανής συζυγικής αγάπης , βρίσκουμε και στις «Ικέτιδες» του Ευριπίδη , όπου αναφέρεται , ότι όταν έκαιγαν στη πυρά τον νεκρό (κεραυνοβολημένο από τον Δία) Αργείο ήρωα , Καπανέα , έπεσε και η σύζυγός του Ευάδνη στη νεκρική πυρά και κάηκε μαζί του, πράξη που την ανύψωσε σε σύμβολο συζυγικής αφοσίωσης .
————————————————–
Ακούτε κορίτσια ;;;…
Αφιερωμένο , σε όλους τους … ύπανδρους και εξαιρετικά σε όλους τους ύπανδρους εκ Θεσσαλίας ορμώμενους , φίλους και αναγνώστες μου ….
 

Ετικέτες: , , , ,

40 responses to “ΑΛΚΗΣΤΙΣ

  1. γητεύτρια

    Σεπτεμβρίου 14 , 2008 at 21:23

    Διάβαζα μόλις, φωναχτά την ιστορία σου στην κόρη μου, που έβλεπε ταινία δίπλα αραχτή στον καναπέ. Άκου της λέω, να μαθαίνεις τί σημαίνει συζυγική αγάπη!
    Γούρλωσε τα μάτια και μου είπε: «Καλά αυτή η τρελή, αλλά αυτός ο άθλιος το δέχτηκε; » Ναι της λέω, αλλά η Άρτεμις συγκινήθηκε και δεν την κράτησε. «Κι όταν γύρισε δεν τον χώρισε; Άντρας ήταν αυτός που άφησε τη γυναίκα του να θυσιαστεί για πάρτη του;» με ρώτησε.
    Πόσο εξωπραγματικές φαντάζουν όλες αυτές οι ιστορίες, σήμερα ε; Κάποτε εμείς δακρύζαμε…
    Καλησπέρα!

     
  2. nik-athenian

    Σεπτεμβρίου 14 , 2008 at 23:12

    Η εικόνα υπέροχη (στ’ αλήθεια).
    Όσο για τον μύθο, όσα μας λέει άλλα τόσα αποκρύπτει.
    Όπως έχει γραφτεί στην Όλυμπος-Εσπρέσσο, ο Απόλλωνας είχε γκόμενα την Άλκηστη, κι όταν τη βαρέθηκε και πήγε για φρέσκα τη φόρτωσε στον Άδμητο. Επειδή μάλιστα την ιστορία τους, την απέκρυψαν από τον Άδμητο και η Άλκηστη και ο Απόλλωνας, ο Άδμητος σκύλιασε και αποφάσισε να ξεκάνει τη σύζυγο αφού δεν μπορούσε να ξεκάνει το θεό.
    Αλλά και οι θεοί πάλι του ξηγήθηκαν ξυνά. Για σκεφτείτε να του τη γυρίσουν πίσω από τον Άδη και να τον βάλουν να κοιμάται με ένα ζόμπι. Αλλά τι περιμένεις από Άδμητο, δηλαδή χύμα άνθρωπο, ανώριμο;
    Αθάνατοι Ολύμπιοι και ημιολύμπιοι με τις ίντριγκές σας!

     
  3. stelios

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 14:45

    Δεν μ’ αρέσει αυτή η Άλκηστις. Γιατί οι γυναίκες σύζηγοι την εποχή εκείνη ήταν σε χειρότερη θέση και από τους δούλους (εκτός από εκείνους που δούλευαν στα ορυχεία). Και η ηθελημένη από τη γυναίκα συζυγική πίστη ισοδυναμούσε με πλήρη αποδοχή του ρόλου του κτήματος του άντρα (με εξουσία ζωής και θανάτου παρακαλώ) και με συναίνεση στην απώλεια κάθε ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Η μαγεία με τους αρχαίους Έλληνες, όμως, ήταν ότι δεν ήταν μονοδιάστατοι. Έτσι, εγώ προτιμώ την Αφροδίτη, η οποία ως Πάνδημος ή Κοινή ήταν η προστάτιδα της ελεύθερης και σεβαστής από τους άντρες (και εντελώς άπιστης)… εταίρας. 😉

     
  4. stelios

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 14:48

    Ζητώ την επιείκειά σας για το «σύζηγοι».

     
  5. silia

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 18:37

    @ γητεύτρια
    «…Κάποτε εμείς δακρύζαμε …» , μ’ αυτά που κάνανε οι πρόγονοι μας …
    Τώρα , οι απόγονοί μας , δακρύζουνε κι αυτοί … αλλά από τα γέλια …
    Δεν ξέρω , μα την Πίστη μου , πότε ήταν καλύτερα .
    Δεν ξέρω …

     
  6. silia

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 18:38

    @ nik-athenian
    Υπάρχουν πολλές όψεις και πρίσματα , πίσω απ’ τα οποία , μπορείς να «δεις» , μια ιστορία …. Εμένα προσωπικά , μου άρεσε η όψη της … αυταπάρνησης και της θυσίας … Η όψη και η άποψη , ότι ποτέ μια θυσία από αγάπη , δεν πάει χαμένη . … Ίσως είμαι ρομαντική … ίσως να … γέρασα λιγάκι (Δες στον αντίποδα του γήρατος , την άποψη της κόρης της Γητεύτριας) … ‘Ισως να ψάχνω λίγο να … παραμυθιαστώ , να ξεγελάσω τον εαυτό μου , ότι υπάρχουν παραμύθια με υπερβάσεις και με happy end .
    Ισως , απλά να μου άρεσε υπερβολικά ο Χορός των Θεσσαλών Γερόντων , να λέει : «“… Είθε από μας , καθένας , τέτοια γυναίκα νάβρισκε , γιατί , δεν είναι τύχη στον κόσμο μεγαλύτερη , από καλή γυναίκα….”»
    Λατρεύω την αρχαία τραγωδία , και πάνω απ’ όλα να βλέπω και να ακούω τον Χορό . …
    … Δεν έτυχε ποτέ να δω και να ακούσω δια ζώσης , αυτή την Τραγωδία , μόνο την έχω διαβάσει .
    Πέρα όμως από όλα αυτά τα …ρομαντικά και όμορφα , … μεγάλη η πατσαβουριά των … Θεών , γενικώς , αδερφέ μου …

     
  7. silia

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 18:54

    @ stelios
    Εντάξει … η Άλκηστη , δεν σου αρέσει … Για το άλλο το «βλήτο» την Ευάνδη , τι έχεις να πεις ;
    Περα από την πλάκα , υπέροχοι αυτοί οι Αρχαίοι … δεν βρίσκεις ;. Έχουνε ιστορίες και απόψεις και Ήρωες και Θεούς , για όλα τα γούστα … Μπορούν να μιλάνε σε όλους μας και για πάντα .
    Όσο για το «…οι γυναίκες σύζυγοι την εποχή εκείνη ήταν σε χειρότερη θέση και από τους δούλους (εκτός από εκείνους που δούλευαν στα ορυχεία). Και η ηθελημένη από τη γυναίκα συζυγική πίστη ισοδυναμούσε με πλήρη αποδοχή του ρόλου του κτήματος του άντρα (με εξουσία ζωής και θανάτου παρακαλώ) και με συναίνεση στην απώλεια κάθε ελευθερίας και αξιοπρέπειας.» , βρίσκω να έχεις δίκιο , αλλά ούτε κι αυτή η αποχαλίνωση και η έλλειψη ερεισμάτων , γενικά , στην εποχή μας , μου αρέσει … (ρίξε μια ματιά , αν θέλεις και μπορείς στο http://tdjm.blogspot.com/2008/09/blog-post_10.html (Γυναίκες σε καθεστώς ομηρίας) .
    Οι Αρχαίοι , εκτός των άλλων , ας μην ξεχνάμε , ότι μας δίδαξαν και την «Χρυσή Τομή» .

     
  8. tina

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 19:31

    Δεν πιστεύω να υπάρχουν τέτοιες απαιτήσεις και στις μέρες μας.Ποιος πέφτει στην φωτιά τωρα…

     
  9. olvios

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 22:07

    Πράξεις αυτοθυσίας γίνονταν και γίνονται και μάλλον θα συνεχίσουν να γίνονται.
    Είναι δύσκολο κάθε φορά να καταλάβει κανείς και περισσότερο να εξηγήσει και να αξιολογήσει μια τέτοια ενέργεια.
    Μάλλον πρόκειται για μια εσωτερική ανάγκη αυτών των ανθρώπων που εμείς δεν μπορούμε (μερικές φορές ούτε και οι ίδιοι ) να δικαιολογήσουμε.
    Κρίνοντας τους, εμμέσως, δηλώνουμε αν εμείς θα το κάναμε ή όχι

     
  10. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 15 , 2008 at 23:55

    Μπα…Είμαι πολύ τυχερή που…Δεν είμαι αρχαία.
    Όχι ότι που είμαι…»Νέα»…θα θυσίαζα τη ζωή μου για κανέναν από δαύτους – τους… Αντριδες ντε- Και ας με πείτε όλοι κακιά γυναίκα.
    Μωρέ…Θυσιάστηκε ποτέ κανένας από αυτούς για μένα; η μήπως…προκειτε; Χα!

    Τελικά πολύ βλαμένη αυτή η Άλκηστις.

    Αμ ο άλλος…Άντρας να σου πετυχη…
    Εγώ συμφωνώ με την κόρη της Γητευτριας, εχει δίκιο το κοριτσάκι (το παίζω νέα χαχαχα)

     
  11. stelios

    Σεπτεμβρίου 16 , 2008 at 08:42

    Οι αρχαίοι λάτρευαν όλες τις αρετές και όλες τις αδυναμίες. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι τις ξεχώριζαν. Για αυτό και ήταν υπέροχοι. Αλλά όλα αυτά για τους ελεύθερους άνδρες και τις καλύτερες από τις ελεύθερες εταίρες. Για τους υπόλοιπους τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Μια φορά υποκριτές δεν ήταν. Την υποκρισία την έφεραν οι μονοθεϊστικές θρησκείες που αναγόρευσαν το πάθος σε αμαρτία.

     
  12. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 16 , 2008 at 14:06

    Καλά. Ας μην κατέβαινε ο Ηρακλής (είδος Σούπερμαν της εποχής) να ζέψη τον Κέρβερο και να πλακώση στις γρήγορες το Χάρο αρπάζοντας την Άλκηστη και σας έλεγα εγώ αν θα την άφηνε η Περσεφόνη να ξεφύγη από τη Νομοτέλεια (λες και περνούσε απ’ το χέρι της δηλαδή) ερήμην της εξουσίας του συζύγου και αφέντη της Άδη.

    Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά όπως διάβασα το παραπάνω της Σίλιας, μου έκανε κάτι σα ρουσφέτι της Περσεφόνης στην Άλκηστη δηλαδή, ενώ όλοι ξέρουμε ότι η ανάσταση της έτσι οφείλεται κάθετα και σφαιρικά στο τσαμπουκάλεμα του… διογενούς φουσκωτού.

    Κορίτσια, πάρτε το απόφαση. Ό,τι κι αν γίνη, τον απο-φασιστικό λόγο τον έχει πάντα ο μπρουτάλ αρσενικός, «ο άντρας, ο βαρύς, ο πρόστυχος».

    Όσο για το βερέμη σύζυγο, τον προικοθήρα… αφήστε καλύτερα μη πω καμμιά βρωμοκουβέντα πρωινιάτικα και δε κάνει.

    ___________
    Ενδιαφέρον θα είναι να μελετήσετε το τέλος του Ηρακλή και πως ο εν λόγω ημίθεος προμηθεύτηκε το μοιραίον πουκαμισάκιον by Nessos. Εκεί θα δήτε και θα θαμάξετε που το… νινί δε σέρνει απλώς καράβι, αλλά αεροπλανοφόρα ολόκληρα μαζί με τ’ αερόπλανα και θα φρίξετε όταν ανακαλύψετε ποιός έχει -πέραν του αποφασιστικού λόγου- τον τελευταίο και φαρμακερό, που σιγά μη δε το ξέρατε.

     
  13. silia

    Σεπτεμβρίου 16 , 2008 at 17:14

    @ tina
    Η λέξη «απαίτηση» δεν συνάδει με την λέξη «θυσία» … Ευτυχώς δηλαδή γιατί αν η Θυσία , ήταν ή γινόταν ποτέ … απαιτητή , θα έχανε και την αξία της .
    Υπάρχουν κάποια ρήματα, που (στην ουσία) , δεν έχουν Προστακτική σε β’ πρόσωπο , όπως τα ρήματα , σέβομαι , αγαπώ , … θυσιάζομαι … Δεν μπορείς να πεις σε κάποιον «Σεβάσου με» , γιατί τον σεβασμό , οφείλεις να τον εμπνεύσεις … Δεν μπορείς να πεις «αγάπα με» γιατί δεν μπορείς (δεν έχεις το δικαίωμα) να υπεισέρχεσαι στον κόσμο της ψυχής του , … Και δεν μπορείς να πεις «θυσιάσου για μένα» γιατί … αν η ζωή σου εξαρτάται από αυτή την θυσία , τότε είσαι … καμένος από χέρι … Όλα αυτά , δυστυχώς ή και … ευτυχώς κάποιες φορές , εμπνέονται και αν μη τι άλλο , είναι τουλάχιστον γελοίο και φτηνό να … απαιτούνται .
    Έτσι , πιστεύω , πως με το σχόλιο σου εννοούσες πως στην εποχή μας , δεν υπάρχουν πια άτομα με το ψυχικό σθένος για να θυσιάσουν τη ζωή τους , για κάποιον άλλο . Ναι … η εποχή μας , είναι φτωχή σε τέτοιου είδους συναισθήματα και πράξεις … Κι όμως …
    Η Αξιοπρέπεια , η Φιλοδοξία , η Καριέρα , η Νιότη , τα Όνειρα και τα Σχέδια Ζωής , μπορεί να μην είναι όλη η ζωή μας , αλλά είναι Κομμάτια ζωής , που πολλές φορές κάποιοι άνδρες (αλλά περισσότερο κάποιες γυναίκες) , θυσιάζουν για το καλό ή την προκοπή , ή την ανέλιξη κάποιου άλλου … Ακόμη και τώρα , σ’ αυτή την εποχή , που ζούμε , αλλά και στην εποχή , την μελλούμενη , όπου θα ζούνε τα παιδιά μας … (τα παιδιά ΣΑΣ , ήθελα να πω) .

     
  14. silia

    Σεπτεμβρίου 16 , 2008 at 17:25

    @ olvios
    Να που και ο … «Ευτυχής» φίλος μου συνεπικουρεί με τον λόγο του , αυτό που λέω λίγο πιο πάνω στην φίλη Tina , ότι δηλαδή «Πράξεις αυτοθυσίας γίνονταν και γίνονται και μάλλον θα συνεχίσουν να γίνονται.» …
    Και όχι μόνο … Ο φίλος olvios , λέει και κάτι πολύ σπουδαίο . Λέει πως , «Κρίνοντας τους (τους θυσιαζόμενους) , εμμέσως, δηλώνουμε αν εμείς θα το κάναμε ή όχι» ….
    Λόγος σκληρός σαν χαστούκι … αλλά καμιά φορά μόνο ένα χαστούκι , είναι δυνατον να μας κάνει να αντιληφθούμε κάτι ζόρικο .
    Σ’ ευχαριστώ Ευδαίμονα φίλε μου … Υπόσχομαι να το σκεφθώ με μεγάλη προσοχή , αυτό που είπες και να το «δουλέψω» μέσα μου και να το … απολαύσω … Πιστεύω ότι με κάτι τέτοια , γινόμαστε καλύτεροι .

     
  15. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 12:13

    @ που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    Ποτέ , μην λες «ποτέ» … ιδίως εσύ , ένας ανθρωπος ιδιαίτερα «δοτικός» και ευαίσθητος απέναντι στους άλλους …
    … διότι , άλλο τί δείχνουμε ότι είμαστε , κι αλλο τί λέει η καρδιά μας , ότι είμαστε .

     
  16. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 12:16

    @ stelios
    Να είσαι σίγουρος , ότι τις …. ξεχώριζαν (τις Αρετές από τις Αδυναμίες) …. Κι αυτή είναι η … Μαγεία των Αρχαίων προγόνων μας (το ότι τις ξεχώριζαν και τις τιμούσαν και τις δύο) .

     
  17. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 12:21

    @ Αναμοχλευτής
    Επιτέλους Αναμοχλευτά μου , (που σας έχω ψιλοχάσει τελευταία και μου κακοφαίνεται) , ξεκαθαρίστε μας , τί από τα δυο πρεσβεύετε …. τί από τα δυό ισχύει ;… Το «…λες και περνούσε απ’ το χέρι της δηλαδή) ερήμην της εξουσίας του συζύγου και αφέντη της» , ή το «…θα φρίξετε όταν ανακαλύψετε ποιός έχει -πέραν του αποφασιστικού λόγου- τον τελευταίο και φαρμακερό, που σιγά μη δε το ξέρατε» ;;;…

     
  18. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 14:36

    Χμ…Με τσακωσες λες…
    Όμως…Άλλο δοτικός (αν και εγωιστικό το βρίσκω αυτό -Δίνω γιατί μου αρέσει, νοιώθω ικανοποίηση εσωτερική-Άρα…Για μένα το κάνω, και όχι για τους άλλους.)
    Και άλλο… θυσιάζομαι, (πρόθυμα δίνω και την ίδια μου τη ζωή αν χρειαστεί). Ναι θα το κάνω αυτό, αλλά μόνο για τα παιδιά και τα εγγόνια μου!
    Ποτέ για έναν άντρα, πριν τους γνωρίσω τόσο καλά…Ίσως και να την έκανα τη μαλακία. Ωχ…Πιπέρι χαχα

     
  19. tina

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 17:32

    Θεωρώ ότι,δυστυχώς,έχουν πάψει να υπάρχουν τέτοιες πράξεις υπέρτατης αφοσίωσης και αγάπης.
    Αλλά και απο την άλλη γιατί δυστυχώς?Πράξεις που ίσως υπαγορεύονταν απο τα πρέπει και τα ήθη της εποχής μάλλον δεν ήταν πράξεις καρδιάς.Και γιατί η αυτοθυσία στις συγκεκριμένες αφηγήσεις,και οχι μόνο,αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες?(Κάτι αντίστοιχο βεβαίως απαντάται και στην παράδοση της Ινδίας, όπου μαζί με τον νεκρό έκαιγαν και την σύζυγο).

     
  20. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 18:59

    Σίλιά μου, μήπως μου λέτε -εμμέσως πλην σαφώς- ότι αντιφάσκω;

    Στην πραγματικότητα ο άντρας ο σωστός, ο βαρύς, ο πρόστυχος ΝΟΜΙΖΕΙ ότι αποφασίζει. Όταν ανακαλύπτει ότι φόρεσε το χιτώνα του Νέσσου είναι πια πολύ αργά. Ο δυνατός κύκλωπας πάντα θα τυφλώνεται απ’ τη λαμογιά του Οδυσσέα κι ο Ηρακλής θα ντύνεται με το δώρο της Διηάνειρας. Τα μπράτσα δεν είναι από φαιά ουσία, γι αυτό, θα το έχετε προσέξει κι εσείς, οι Ολυμπιονίκες βολεύονται από το Κράτος σε θέσεις ενστόλων δημοσίων υπαλλήλων (= καραβανάδων) και δεν τοποθετούνται σε θέσεις όπου απαιτείται αυξημένη πνευματική λειτουργία, όπως π.χ. στην Αστυνομία. (Μπουχαχαχαχα !!! ).

    Βλέπετε επομένως πως δεν υπάρχει καμμία αντίφαση.

    Θα προσέξατε επίσης ότι αντιπαρήλθα επιμελώς το ζήτημα της… ευγενούς προσφοράς της Άλκηστης. Το έκανα γιατί τέτοιου είδους θυσίες υπάρχουν μόνο στη σφαίρα του μύθου. Στην πραγματικότητα κάθε «θυσία» γίνεται πάντα με προοπτική ανταλλαγμάτων, δηλαδή με πληρωμή, δηλαδή υστερόβουλα, πράγμα που γίνεται αυταπόδεικτο από τις εγειρόμενες απαιτήσεις κατά την διαδικασία του διαζυγίου, γεγονός που κατατάσσει ορισμένους γάμους στις μορφές πορνείας.

    Όλοι βλέπετε αγαπούν υπό όρους κι αυτό φαίνεται όταν μπροστά στο αδιέξοδο, στην ανακάλυψη ότι το έτερον μέλος της «παρέας» δεν συνεισέφερε τα αναμενόμενα, οι εκδικήσεις συμβαίνουν όσο καταστροφικότερες μπορούν να είναι.

    Ευτυχώς να λέτε που υπάρχουν και άντρες, που αφού πλήρωσαν τίμημα πανάκριβο, γνωρίζουν την έμφυτο γυναικεία πολύτροπο καταστροφικότητα, ώστε σε περιπτώσεις «φλογερών ερώτων» φροντίζουν να έχουν δεμένο κι ένα γαϊδαράκο σε μια γωνιά της αυλής, για να πραγματοποιήσουν τω καιρώ τω δέοντι την… α λα γαλλικά υποχώρησή τους (= μη το ψάχνετε, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» κι άλλη λύση δεν υπάρχει).

    Εξυπακούεται ότι εξαιρώ όλες τις κυρίες που συμμετέχουν στο παρόν. Υπάρχουν και αγγελούδια που περιίπτανται της κολάσεως, δεν το συζητώ…

    _________________
    Τώρα αν, υποθετικά τελείως, έχει συμβεί στο παρελθόν κάποιο μικρό παρατραγουδάκι, ένα τόσο δα ολισθηματάκι, σίγουρα δεν έφταιγε το εμπλεκόμενο αγγελάκι. Η ώρα η κακιά και το υπερβάλον του έρωτος φταίνε, το οποίο τελευταίον ως γνωστόν γεννά μέχρι παραφροσύνη ένα πράμα.

     
  21. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 20:08

    @ που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2
    Σαφώς και είναι διαφορετικά πράγματα το «δοτικός» , από «αυτόν που θυσιάζεται» , αλλά ένας που δεν είναι καν δοτικός , ελάχιστες πιθανότητες έχει να προσφέρει εαυτόν , ή κομμάτια της ζωής του για το καλό κάποιου άλλου . …
    Ξέρεις «Ξυπόλυτη» μου , ότι στην μακριά πορεία μου στους … δρόμους του Ιπποκράτη , έχω συναντήσει ακόμα και … μητέρες να αρνούνται να δώσουν αίμα ή νεφρό για το παιδί τους ;… Ακραίο , αλλά υπάρχει …
    Και θα σου επαναλάβω : Ποτέ μην λες «ποτέ» …. Μπορεί να πάθεις κανένα Alzheimer , και να ξεχάσεις πόσο σε πίκραναν οι άντρες … Λέω εγώ τώρα …

     
  22. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 20:22

    @ tina 2
    Οι «πράξεις που ίσως υπαγορεύονταν απο τα πρέπει και τα ήθη της εποχής…» , δεν είναι θυσίες … Η Θυσία , με την έννοια της προσφοράς της ζωής σου είναι Αρετή και χρειάζεται πολλή , πάρα πολλή νόηση και λογική για να μην «μπερδευτεί» με οτιδήποτε άλλο , που μπορεί να έγινε επειδή άμεσα ή έμμεσα , φανερά ή κρυφά , συνειδητά ή υποσυνείδητα , «εμποδίστηκε» η έλεύθερη βούληση του ανθρώπου .
    Τελικά , μάλλον λέμε το ίδιο πράγμα …

     
  23. tina

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 20:26

    Τελικά,μάλλον ναι.

     
  24. silia

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 20:41

    @ Αναμοχλευτής 2
    Ναι , γλυκέ Αναμοχλευτά μου , αυτό υπαινίσσομαι , … ότι φάσκετε και αντιφάσκετε . Και καθόλου όλη αυτή η … ανάλυση σας περί της τακτοποίησης των Ολυμπιονικών μας , δεν είναι ικανή να με πείσει περί του αντιθέτου ….Και το «Μπουχαχαχαχα !!!» , (και μάλιστα πολύ πιο … ηχηρό το είπα πρώτη , αλλά ήσασταν απασχολημένος με το να γράφετε και δεν με …. ακούσατε να …. χαχανίζω .
    Και … αυτόν τον … «γαϊδαράκο σε μια γωνιά της αυλής» , πώς είπατε ότι τον λένε ;;;… Σβετλάνα ; (γιατί μόνο με κάποιο τέτοιο όνομα καβάντζα , μπορείς να …. στρίψεις , α λα Γαλλικά , τω καιρώ το δέοντι) ….
    Κι εγώ , εξυπακούεται , πως εξαιρώ εσάς από τον παρόντα λόγο μου …. Και πείτε της εριτίμου συζύγου σας , να μην πάει και ψάχνει τζάμπα στην αυλή , νυχτιάτικα …
    Και τα εν λόγω «αγγελούδια» στα οποία αναφέρεσθε … συγγνώμη δηλαδή , αλλά τι ακριβώς κάνουν ιπτάμενα πάνω από την Κόλαση ;… Μάτι , παίρνουν ; (θου Κύριε … ) .

     
  25. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 22:24

    1ον. Εγώ πάντως αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν κατάλαβες.

    2ον. Δεν πρόκειται ακριβώς περί γαϊδαράκου, αλλά περί 4τρόχου τζιβαερίου «γαμπριολέ» 2 θέσεων, 140 αλόγων γαλλικής κατασκευής και προελεύσεως, με μελλοντικές βλέψεις να φορέση νιτρομπουκάλα, το δε όνομα αυτής: «Αλπογανίστρα» ( εσύ κυρ-Αλογοσκούφη μη ξερογλύφεσαι και ψάξ’ αλλού για… τεκμηρίωση)

    3ον. Η ερίτιμος δεν προκάμει για νυχτερινές ανιχνεύσεις εν αυλήδι. Τυλίγει ντολμαδάκια. (Αργία μήτηρ πάσης κακίας και ως εκ τούτου δεν της αφήνω ελεύθερο χρόνο γιατί την θέλω καλή, γλυκομίλητη κι ανεκτική στις… λαδιές μου προκειμένου να μη γίνη «επίτιμος»).

    4ον. Ε, καλά τώρα…

     
  26. vinumbonum

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 22:44

    @Silia
    @Αναμοχλευων

    Παιδες,οι αντιπαραθεσεις σας προκαλουν τρανταχτο εσωτερικο γελιο,αφηνουν πλατυ χαμογελο και ευδαιμονια.Ευγετε. (Το ειπα καλα;)

    Ως γνωστον Αννα μου,τα καλα κοριτσια πανε- λεει- στον παραδεισο.Τα αλλα- λεει- οπου θελουν.

     
  27. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 17 , 2008 at 23:24

    Xaxaxaxa…………………………………..

    Τι να μου κάνει εμένα Σίλια μου ένα τόσο δα…Alzheimerματάκι;
    Λοβοτομή… Και πάλι παίζεται, να ξεχάσω, να κλείσουν πληγές, και να γλυκάνουν οι αναμνήσεις από … (πρόσεξε…Δεν λέω όλους!) κάποιους από δαύτους!

    Γι΄αυτό σου λέω…
    Οτι θυσιάσαμε θυσιάσαμε…Το… κατάστημα δηλώνει πτώχευση, και κατέβασε ρολά!

     
  28. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 01:38

    @ Αναμοχλευτής 3
    Εγώ , αυτό που δεν κατάλαβα , είναι γιατί εσύ κατάλαβες , ότι εγώ … δεν κατάλαβα ….
    Και επίσης , εκείνο που ξέρω , είναι ότι , μόνο με έναν τρόπο , μπορεί ένας άντρας να έχει μια γυναίκα καλή , γλυκομίλητη κι ανεκτική στα … πάντα …. Κι αυτός (ο τρόπος) , δεν είναι το να την βάζεις να τυλίγει ντολμαδάκια …. Ε , μα πια ….
    Άσχετο 1 :
    Τι ακριβώς είναι η … «νιτρομπουκάλα» ;
    Άσχετο 2 :
    Το άλλο σας όνομα (εκτός του Αναμοχλευτής) , είναι … «Ντολμαδάκι» ;;;

     
  29. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 01:51

    @ vinumbonum
    Και …
    ως (γνωστόν τοις πάσι) γλυκέ μου vinum , τα …. καλά αγόρια, πάνε subito στην … Κόλαση , γιατί αφήνουν τα κακά κορίτσια να … πλήττουν .
    Τα δε κακά αγόρια , ΔΕΝ πάνε πουθενά (κάθονται σπίτι και βλέπουν ποδόσφαιρο , πίνοντας μπύρες) .
    Σας φιλώ .

     
  30. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 01:55

    @ που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 3
    Αχά !!!
    «πρόσεξε…Δεν λέω όλους!» …
    Τί γίνεται ; Το … κατάστημα , άρχισε τις Εκπτώσεις ;
    Την αγάπη μου .

     
  31. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 02:10

    Εκπτώσεις;;; (ορθάνοιχτα ματάκια)
    Μα… Κατεβάσαμε ρολλά λεεμμεεε!

    Μα… Γιατί δεν με πιστεύει κανείς; Και άντε όλοι οι άλλοι … Αλλά και εσύ;

    Δεν έχω ύπνο…Δεν έχω ύπνο…Και σε λίγο… Πρέπει να …Ξυπνήσω……………

    Και την δική μου. Το ξέρεις!

     
  32. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 10:23

    1. Σίλια, εσύ προσωπικά είσαι καλή, γλυκομίλητη κι ανεκτική στα… πάντα; (Διευκρινίζω ότι δεν εννοώ εκείνα τα γλυκούλικα, ασπρόμαυρα, ολοστρόγγυλα κινέζικα αρκουδάκια).

    1α. Αν ναι, τότε θα γνωρίζεις καλά το πως έγινες, εφόσον η καλωσύνη, αντίθετα απ’ την καπατσωσύνη, δεν είναι εγγενής γυναικεία ποιότητα.

    1β. Αν δεν είσαι, τότε ας αλλάξουμε κουβέντα να μιλήσουμε για πιο ενδιαφέροντα θέματα, όπως ας πούμε για την συνεπή κομμουνιστική ιδεολογική πορεία και το αναμφισβήτητο επικοινωνιακό ταλέντο της κας Κανέλλη σε σχέση με την άκρως δημοκρατική πρακτική του σταλινικού μοντέλου στο προλεταριακό προτσέσο με βάση την αρχή του σοσιαλισμού σε μία και μόνη χώρα, σε αντίθεση με την τροτσιστική τεταρτοδιεθνική αντίληψη της διαρκούς επανάστασης, καθώς και τις επιρροές που δέχεται η κομματική ιντελιγκέντσια κατά τις πανσελήνους και τις ανάδρομες πορείες του Ερμή ενώ αυτός βρίσκεται στον οίκο της Αφροδίτης.

    2. «Νιτρομπουκάλα» είναι μηχανισμός βελτιωτικός των επιδόσεων του κινητήρα ενός τροχοφόρου, ένα είδος δηλ. ντοπαρίσματος της μηχανής. Υποπτεύομαι ότι δεν έχεις υπ’ όψη σου τον όρο «νιτρομπούκαλος», που χρησιμοποιείται υποδηλώνοντας τα κεκαυλωμένα μειράκια που σακατεύονται κάθε λίγο και λιγάκι στις κόντρες της παραλιακής, οδηγώντας σε χαμηλή πτήση τους ενισχυμένους… κουβάδες τους.

    3. Όχι, το άλλο μου όνομα δεν είναι «ντολμαδάκι». Πρόκειται απλώς για επίκτητη ιδιότητα, την οποία απέκτησα επαξίως δι επισήμου πράξεως της Ελληνικής Προξενικής αρχής στον χλοερό τόπο όπου κατοικούσα μέχρι πρότινος. Αν τώρα η πληροφορία αυτή θα κάνη τη ζωή σου ανετότερη, προσδίδοντάς της επιτέλους νόημα και ουσία, σε πληροφορώ ότι το δεύτερο όνομά μου είναι «lady-killer», αλλά για λόγους τακτικής (τα θύματα δεν πρέπει ποτέ να είναι προϊδεασμένα) φροντίζω να μην κυκλοφορεί ευρέως και γι αυτό σε παρακαλώ να δείξης λίγη διακριτικότητα προκειμένου να διαφυλάξης το προσωπικό μου πρεστίζ ως εραστή του ονείρου.

    Όπου λοιπόν ακούσης γοερούς γυναικείους λυγμούς, να ξέρης ότι η αιτία είμαι εγώ ή ο Αλογοσκούφης, χωρίς βέβαια να αποκλείω το ενδεχόμενο οι εν λόγω λυγμοί να είναι είτε προϊόν αυτοπαραμυθιάσματος είτε επιδείξεως υποκριτικής τέχνης με αποκλειστικό σκοπό τη ζημιά για τη ζημιά.

    _________
    Προς Vinumbonum, φιλικά χαμόγελα και καλημέρες.

     
  33. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 17:51

    @ που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 4
    Δεν μας … πείθεις .
    😆 🙂 😉

     
  34. silia

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 18:09

    @ Αναμοχλευτής 4
    «Σίλια, εσύ προσωπικά είσαι καλή, γλυκομίλητη κι ανεκτική στα… πάντα;»
    ————————————
    Και βέβαια είμαι … Και στα πάντα , και στα λάμα , και στα …. καγκουρώ , άμα λάχει …
    Α , συγγνώμη … δεν εννοούσατε τα περί … πανίδος … ‘Οπως και να έχει το θέμα , όμως … είμαι και καλή και γλυκομίλητη και ανεκτική , γιατί οι άντρες που … επέλεξα να έχω δίπλα μου , ΔΕΝ με βάζουν να … τυλίγω ντολμαδάκια (… που είναι και πολύ επίπονη εργασία , εδώ που τα λέμε) .
    Καθώς , όμως , συνεχίζω την ανάγνωση του … σύντομου σχολίου σας , και φθάνω στο …επίμαχο 1β , νοιώθω , ότι θα προτιμούσα να … ΜΗΝ είμαι , ώστε να έχω την ευκαιρία , να συζητήσω μαζί σας για το υπερβολικά ενδιαφέρον θέμα της «συνεπούς κομμουνιστικής ιδεολογικής πορείας … κλπ, …κλπ …» , που αποτελεί και το πιο ακραίο μου όνειρο σ’ αυτή την ζωή … Κρίμα … κρίμα , που είμαι «καλή, γλυκομίλητη κι ανεκτική στα… πάντα και στα λάμα και στα καγκουρώ» … Φτουουου … πάλι λάθος έκανα . (Αναμoχλευτά μου , πάντοτε βρίσκετε τρόπους να με εξιτάρετε … σας το έχω πει και παλιότερα) .
    Όσον αφορά το δεύτερο όνομά σας , που είναι “lady-killer” , έννοια σας και θα είμαι διακριτική … Κάνατε πολύ καλά , που μου το είπατε κατ’ ιδίαν … (σ’ αυτό το μπλογκ , δεν πατάει ψυχή …. Μπουχαχαχαχα … και πάλι … )

     
  35. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 20:58

    Τι ήθελα να την αναφέρω την «έτσι»;

    Πλακώθηκε με το Βερύκιο απόψε στο δελτίο ειδήσεων και γίνανε μπίλιες.

    Εκεί σε ήθελα να δεις τι εννοούσα όταν έλεγα ότι ο άντρας έχει τον αποφασιστικό λόγο ενώ η γυναίκα τον τελευταίο και φαρμακερό.

    ___________
    Περιττό να σου πω ότι κέρδισε η Κανέλλη στο πρώτο λεπτό του αγώνα με τρία απανωτά γκολάκια κι ένα νοκ-άουτ, κάνοντας το Βερύκιο να… παραμιλάει σιωπηρά.

     
  36. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 01:20

    @ Αναμοχλευτής 5
    Kέρδισε η εν λόγω , γιατί φαίνεται πως ο τηλεοπτικός της αντίπαλος , δεν ήταν ακριβώς , αυτό που λέμε «ο άντρας, ο βαρύς, ο πρόστυχος»…. Ε , καλά να πάθει κι αυτός … Ας πρόσεχε …
    Ευτυχώς Χριστέ μου , που δεν βλέπω τηλεόραση .

     
  37. stixakias

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 12:06

    Διαβάστε και τον Ερωτόκριτο (αν δεν το έχετε ήδη κάνει).
    Τι τράβηξε η καημένη η Αρετούσα…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 9 , 2009 at 08:56

      @ stixakias
      Τί τράβηξε δηλαδή ;…
      Μια χαρά λαχνό τράβηξε κι αυτή η … δυστυχισμένη .
      Άλλωστε εδώ μιλάμε για τις θυσίες των …. έγγαμων γυναικών και όχι για τα … τσαλίμια των κοριτσιών , που θέλουνε να παντρευτούν το αντικείμενο της αγάπης τους .
      …. και φυσικά , κάνω πλάκα .

       
  38. Lilith

    Οκτώβριος 22 , 2008 at 21:09

    Καλά, η Άλκηστη είχε κάθε καλή πρόθεση να κάνει τη θυσία. Ο Άδμητος είναι το θέμα. Τι της είπε δηλαδή; «Thanks, i owe you one, πάρε κι ένα σάντουιτς για το δρόμο και… καλό ταξίδι»;
    Ο ήρωες λάμπουν πάντα πλάι στους δειλούς. Όπως το λευκό χρώμα. Όταν το βλέπεις μόνο του, μπορεί να σου φανεί και λίγο γκρίζο. Δίπλα στο μαύρο, όμως, γίνεται εκτυφλωτικά λαμπερό! Σου «βγάζει τα μάτια».

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 9 , 2009 at 08:57

      @ Lilith
      Φανταστική η παρομοίωση (συσχετισμός) με τα χρώματα … δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι …
      Σ’ ευχαριστώ γι αυτό .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: