RSS

ΧΡΑΤΣ – ΧΡΟΥΤΣ ….

17 Σεπτ.
Τράβηξε αμέσως την προσοχή μου … Όπως και να είχε το θέμα , θα την τραβούσε … Έκλαιγε με έναν τρόπο , που ήθελα δεν ήθελα θα της χάριζα την προσοχή μου . Ένα τρομαγμένο , άλλοτε βουβό και άλλοτε φασαριατζίδικο κλάμα , που διακόπτονταν που και που από σφοδρά αναφυλλητά … Στα 6 με 7 περίπου , κρατώντας , με το ένα της χέρι , μια τεράστια ροζ σχολική τσάντα στολισμένη με την Barbi σε διάφορες πόζες και με το άλλο , τραβώντας το χέρι της μητέρας της , σε μια προσπάθεια , να την ξεκολλήσει (την μάνα της) από την πορεία της και τον σκοπό της :
– Μαμάαα .. σε παρακαλώ καλέ μαμά [λυγμός] … Ας μην πάω στο σχολείο … Δεν θέλω [λυγμός] …
– Πρέπει …
– Δεν θέλω … Θέλω να [λυγμός] , να μένω σπίτι και να παίζω …
– Αποκλείεται …
– Γιατί μαμά ;… γιατί [λυγμός] … Δεν θέλω να πάω στο σχολείο ….
– Γιατί στο σπίτι , με … τυραννάς ( ! ) … Να πας στο σχολείο να … ανασάνω κι εγώ λίγο ( ! ) …
– Δεν θα σε τυραννάω [λυγμός] , καλέ μαμάαααα … στο ορκίζομαι … Θα κάθομαι ήσυχα ήσυχα και [λυγμός] θα παίζω με την Barbi μου …. και [λυγμός] … δεν την θέλω αυτή την παλιότσαντα …
Η νεαρή μητέρα , έσκυψε και μάζεψε την τσάντα από τις σκόνες του δρόμου όπου την είχε πετάξει η μικρή … τύραννος της … Καθώς ανασηκωνόταν , το βλέμμα της έπεσε επάνω μου . Κοιταχτήκαμε για κάποια ελάχιστη στιγμή , στα μάτια … Αντιλήφθηκε ότι τις παρακολουθούσα και … έτσι (μάλλον) η μικρή θρηνούσα και οδειρομένη μέλλουσα μαθήτρια , γλύτωσε την … σφαλιάρα ….
.
————————————
==============================
Ξέρετε καλοί μου φίλοι , τί συμβαίνει καθώς περνούν τα χρόνια ; Έρχεται η … Λησμονιά και αφήνει στρώματα θολούρας πάνω στο ….»παρμπρίζ» του μυαλού … Στην αρχή , λίγη θαμπάδα , ύστερα περισσότερη , ώσπου πιάνει ένα στρώμα γενναίο και μαθαίνεις να «κοιτάζεις» τον δρόμο σου από αλλού … Μέχρις ότου ….
Μέχρις ότου , κάτι , περνά απότομα , σαν υαλοκαθαριστήρας , από το θαμπωμένο σου «παρμπρίζ» και νάσου μια εικόνα , που σαν πρωτόγνωρη έρχεται μπροστά σου και είναι απ’ αυτές που πιθανόν θα … «θολώσουν» τα μάτια σου σαν φθινοπωρινή βροχούλα ….
Κάπως έτσι … σαν υαλοκαθαριστήρας πάνω στο θολωμένο μου «παρμπρίζ» , έδρασε το κλάμα της μικρής τυραννικής μέλλουσας μαθήτριας και η δικαιολογία για το γιατί έπρεπε (η μικρή) να πάει στο σχολιό , της τυραννισμένης μητέρας της …
… Λυγμός και … χράτς… «Γιατί στο σπίτι με … τυραννάς» και … χρουτς …
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1952) τριών χρόνων να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Δεν είμαστε με τα καλά μας … Γιατί ;
– Γιατί θέλω να έχω κι εγώ τσάντα …
– Δεν γίνεται … Δεν παίρνουν στο σχολείο τόσο μικρά παιδιά ….
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια 4ων , (Σεπτέμβρης του ’53) να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Γιατί ;…
– Γιατί θέλω να έχω τσάντα και γιατί πηγαίνει στο σχολιό και η Αποστολία (η κολλητή μου) ….
– Η Αποστολία είναι πια 6 … μπορεί …. Εσύ δεν μπορείς ακόμα …
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1954) πέντε χρόνων πια , να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Γιατί ;
– Εσύ , γιατί ΔΕΝ θέλεις να πάω ;;;
– Γιατί είσαι μικρή ακόμα … Γιατί δεν θέλω να χωριστούμε τα πρωινά ακόμα … Θέλω να σε βλέπω … να σε καμαρώνω όλη τη μέρα ….
– Θα σε … τυραννάω όλο το πρωί αν θα μένω στο σπίτι … γράψε με στο σχολιό και θα κάθομαι φρόνιμα όλη τη μέρα ….
Δεν ξέρω αν πτοήθηκε απ’ αυτό , ή αν κάτι άλλο έδρασε πάνω της , αλλά η μάνα μου εκείνο τον Σεπτέμβρη , πήγε και βρήκε την κυρία Θεοπηγή την δασκάλα της 1ης τάξης του Δημοτικού της γειτονιάς μας και :
– Έλεος … πάρτε την στο σχολείο σαν υπεράριθμη .
– Είναι μικρή ακόμη
– Πάρτε την … Ορκίστηκε πως θα είναι φρόνιμη … Με τυραννάει όλη μέρα με τα κλάματα της … δεν την αντέχω άλλο … Κι αν σας ενοχλήσει … διώξτε την .
– Εντάξει … μπορεί να έρχεται ….. Χωρίς εγγραφή , όμως … Και ….
– Τί και ;;;
– Και …. χωρίς τσάντα ….
– Σίλια , τί λες ;
– Έστω και … χωρίς τσάντα … Θα πάω …
Χρατς – χρουτς και
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1955) έξι (συμπληρωμένα) χρόνων , πηγαίνοντας πρώτη μέρα στο σχολείο , επίσημη μαθήτρια πια , μπροστά στον … υπαίθριο φωτογράφο που … απαίτησε από την μάνα της :
– ‘Ελα Σίλια … και μια προφίλ … χαμογέλα .
– Η … τσάντα θα φαίνεται ;
– Θα φαίνεται …
[κλικ]
.
.
Χρατς – χρουτς …
Πριν λίγες μέρες , ανοίξαν τα σχολεία … Για κάποιους , ήταν η πρώτη τους μέρα στο σχολείο …
Καλή χρονιά .

 

Ετικέτες: , ,

72 responses to “ΧΡΑΤΣ – ΧΡΟΥΤΣ ….

  1. faros

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 20:10

    Καλησπέρα σου.
    Τελικά τα … φλας – μπακ σου, απίθανα !
    Με έκανες κι εμένα να θυμηθώ πράγματα …
    Άλλα καλά, άλλα κακά: Μου αρέσουν οι θύμησες …

    Να ευχηθώ κι εγώ με τη σειρά μου : Καλή χρονιά σε όλα τα μαθητούδια μας.

     
  2. tina

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 21:18

    Υπέροχο.Να είστε καλά.

     
  3. olvios

    Σεπτεμβρίου 18 , 2008 at 23:42

    Του είπε ο δάσκαλος την πρώτη μέρα
    Να κρατάς σφιχτά το κοντύλι
    Για πολύ καιρό πονούσαν τα τρία δάχτυλα που κρατούσαν το κοντύλι
    Γιατί και ο παππούς , πριν πάει σχολείο, του είχε πει να κρατά σφιχτά την τριχιά να μη του φύγει η φοράδα.
    Είμαστε αποτέλεσμα χιλιάδων τέτοιων εντολών
    Και με συνέπεια συνεχίζουμε την παράδοση, δίνουμε εμείς τώρα τις εντολές.
    Και τα νέα θύματα αναρωτιούνται μέχρι να γίνουν και αυτοί θύτες γιατί έτσι μεγάλωσαν και έτσι έμαθαν πως μεγαλώνουν τα παιδιά
    Και αν τα τραύματα ήταν πολύ οδυνηρά γυρίζουν τα μέσα έξω και οι εντολές εξίσου `αποτελεσματικές` , μην ιδρώνεις, μη τρέχεις, μη λερώνεσαι, μη… μεγαλώσεις .
    Και αργότερα
    ……… η γυναίκα πρέπει να είναι υπάκουη και ο άντρας είναι άντρας και …..θα πιεί και ένα ποτήρι παραπάνω ….
    ……… όλοι οι άντρες …. σκέπτονται με διό κεφάλια και το ένα φροντίζει να σου τη `φέρει` το άλλο .
    Υπάρχουν εξαιρέσεις όμως τον τόνο τον δίνει το …τυχαίο, το χύμα.

     
  4. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 01:03

    @ faros
    Ώστε , έβαλα μπρός και τον δικό σου υαλοκαθαριστήρα … Χρατς – χρουτς , πάνω κι απ’ το δικό σου θολωμένο «παρμπρίζ»… Και νάσου οι θύμησες και για σένα …
    Μου άρεσε πολύ αυτό που είπες .

     
  5. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 01:04

    @ tina
    Πάντα με το καλό σου λόγο μικρή , καλή μου φίλη …
    Ευχαριστώ .

     
  6. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 01:12

    @ olvios
    Δεν είμαστε το … αποτέλεσμα χιλιάδων εντολών , μόνο … Αλλά καί συμβουλών , και τιμωριών (δικαίων ή αδίκων) και θεωριών και λαθών και … πειραματισμών , ακόμα – ακόμα , αν θέλεις …
    κι όπως σωστά λες , κάποτε η σκυτάλη αλλάζει χέρια και η … Ζωή συνεχίζεται …. και στην τελική , καλά και σωστά … κάνει .
    Θά’ θελες να μου εξηγήσεις αυτό το : «Υπάρχουν εξαιρέσεις όμως τον τόνο τον δίνει το …τυχαίο, το χύμα.»

     
  7. faros

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 08:30

    Την Καλημέρα μου.
    Πολλά κόλπα κάνει το ίντερνετ από χθες …

    Σίλια, φίλη μου, πολλάκις γυρίζω στο παρελθόν – δεν μετανιώνω για ό,τι έκανα (και για ό,τι δεν έκανα) για να παραδειγματίζομαι και να συνεχίζω με νέα ορμή …
    Η ζωή είναι όμορφη σε όλες της τις χρονικές εκφάνσεις της – νομίζω ! πιστεύω !

     
  8. tdjm

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 08:34

    Kαλή χρονιά κι από μένα!!

    Σαφώς κι ωραιότατο το κείμενο και οι αναμνήσεις που φέρνει μαζί του!

    Να σταθώ όμως ..στην τελείως λάθος προσέγγιση της μάνας…
    Πας σχολείο γιατί στο σπίτι μένεις και με τυρρανάς.
    Πάρκινγκ τα σχολειά μας, σταθμός για ατίθασα και δύσκολα παιδιά!!.
    Τιμωρία και όχι επιβράβευση. Οπως και να είναι τα σχολειά..μαύρα κι άραχνα (στις μέρες μας) ,δεν ξέρω ίσως και στις δικές σας,είναι καταφύγια και όχι *φυλακές* και σταθμοί παιδιών ,που δεν τα μπορούμε άλλο η που μας ζάλισαν.
    Δεν είναι καταναγκαστικό έργο.

    …..Μια άλλη συζήτηση , σε κάποιο άλλο σχολείο ,λίγες μέρες πριν….
    -Πώς περάσετε παιδιά?
    -Ωραία κυρία! Παίξαμε ,πήγαμε σε θάλασσες και βουνά,ξεκουραστήκαμε!
    -Σας έλειψε κάτι , νοσταλγήσατε κάτι?
    Μια τάξη ,ολάκερη , με μια φωνή ,δυνατή και βροντερή ….*Το σχολείο ,Κυρία,η τάξη μας ,εσείς * και μια δασκαλίτσα λίγο πιο δίπλα να βουρκώνει από περηφάνεια κι αγάπη!!
    Αυτό είναι το σχολειό…..Τουλάχιστον για μένα!

    Γλυκές καλημέρες
    Σίλια

    (Υγ ωραία σάκα)

     
  9. Νεφελόεσσα

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 09:48

    Χρατς χρουτς … δυο μικρά αδύνατα ποδαράκια την οδήγησαν τρέχοντας στον σχολείο… Η πρώτη «μεγάλη» ευτυχία της μικρής της ζωής…
    Χρατς χρουτς … χτυπάει το κουδούνι … αγιασμός… το καλωσόρισμα των δασκάλων…
    Χρατς χρουτς … η τελετή τελείωσε … οι μεγαλύτεροι μαθητές φτιάχνουν πηγαδάκια μιας κι έχουν πολλά να πουν και τα νεάκια τρέχουνε να χωθούν και πάλι στην αγκαλιά της μαμάς τους…
    Χρατς χρουτς … ο όγκος των φωνών του γέλιου αρχίζει να ελαττώνεται … ξαφνικά η μέρα σκοτείνιασε… νοιώθει εγκατάλειψη… αρχίζει να καταπίνει σταγόνες πικρές κι άλλες, υγρές, τις αφήνει να κυλάνε στο πρόσωπο… το χεράκι παραμένει μετέωρο και δυο μάτια ψάχνουν εναγωνίως να βρουν την δική τους φωλιά…

    Την καλημέρα μου
    Ν.

     
  10. stelios

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 10:04

    Η ψυχή αυτού του παιδιού στη φωτό φαίνεται πως έχει διατηρηθεί ίδια.

    Φιλιά

     
  11. itelli

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 10:17

    Γεια σου ρε μάνα με τα ωραία σου!!! Πώς κ δεν σ’έκρυψε η μάνα σου μέσα σε καμια τσάντα να σε στείλει πακέτο στο σχολείο;

     
  12. Αναμοχλευτής

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 11:33

    Κι εγώ ήθελα πολύ να πηγαίνω στο σχολείο για να παίζω πετροπόλεμο μετά το σχόλασμα.

    Μόλις πέρασε η πετροπολεμική περίοδος, η οποία με φιλοδώρησε με πλήθος σημαδιών στο κεφάλι, ήθελα να πηγαίνω γιατί ήμουνα ερωτευμένος με την Αδαμαντία, το πιο ωμό, αγενές, κακομαθημένο θηλυκό που συνάντησα στη ζωή μου, κίνητρο άλλωστε ικανό για πρώιμο έρωτα.

    Μετά, όταν μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι οι Αδαμαντίες πέφτουν ευκολότερα όταν τις βοηθάς στη φυσική και τους βρίσκεις τους συντελεστές στις χημικές εξισώσεις, ήρθε η περίοδος της διανόησης.

    Αργότερα ανακάλυψα ότι οι Αδαμαντίες θαυμάζουν τους αθλητές, και τότε πλαστογραφώντας την υπογραφή του πατέρα μου (ανήλικος γαρ) πήγα και γράφτηκα να γίνω αθλητής του μποξ (όχι ποδόσφαιρα και αηδίες…)

    Όμως τότε ήταν η ηλικία που οι Αδαμαντίες ερωτεύονταν τους ηθοποιούς, και να ‘μαι τακίμι με εκκολαπτόμενους ζεν πρεμιέ στη Φωκίωνος, δηλώνοντας σπουδαστής σκηνοθεσίας στη σχολή Σταυράκου. Κοντά στο βασιλικό νόμιζα ότι θα… ποτίζομαι κι εγώ, μέχρι που διαπίστωσα ότι αντί να ρίξω εγώ γκόμενα, οι «ηθοποιοί» μου έτρωγαν κι αυτές που κατάφερνα να ψήσω.

    Η διαπίστωση ότι οι φίλοι σπουδαστές της δραματικής τέχνης είναι πιο λιγούρηδες από μένα, έδρασε καταλυτικά στην εφηβική μου ψυχή και βλέποντας ότι οι γιατροί έκαναν θραύση στις συμμαθήτριες, επειδή τους παρείχαν αφειδώς δικαιολογητικά για τις αδικαιολόγητες απουσίες, αποφάσισα να βάλω πλώρη για την Ιατρική.

    Η ανακάλυψη όμως ότι η ιατρική θέλει πολλή μελέτη και αφοσίωση με έκανε να στραφώ στην πολιτική, αναλογιζόμενος ότι αφού οι Αδαμαντίες δεν θέλουν, τότε θα μπορούσα ίσως στην τελική να βολευτώ με κάποια χαμηλοκώλα, μουστακαλού, ταγαροφορούσα ρηγίτισσα ή κνίτισσα (ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει).

    Αυτές όλες όμως έπασχαν από ερωτοφοβία, εκτός από μια μαοϊκή, που μ’ ερωτεύθηκε σφόδρα, αλλ’ όμως έμοιαζε καταπληκτικά με πίνακα του Πικάσσο κι έτσι, όπως είναι ευνόητο, εγκατέλειψα την… ερυθροφρουρό μαζί και τις γενικώς άχρηστες επαναστατικές πολιτικές αντιλήψεις και δραστηριότητες.

    Και μετά ως από επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος άνοιξε το δικό μου πνεύμα και σκέφτηκα ότι οι κοπέλες ξεβρακώνονται πολύ ευκολότερα μπροστά σε ένα ζωγράφο, παρά σε ένα γιατρό, ή ένα πολιτικό, ή ενα αθλητή και νάμαι με ένα χρωστήρα στο χέρι, θεράπων της υψηλής Τέχνης.

    Και τότε… Τότε ήρθε η «Αλλαγή», όπου ακολουθώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τα διδάγματα των «νέων τζακιών» κατέληξα να γίνω ένα άχρηστο, πλην γκλαμουράτο ρεμάλι…

    έτσι ακριβώς όπως με γνωρίζετε, όσοι ασχολήστε να διαβάζετε αυτά που γράφω.

    _____________
    Όπως θα διαπιστώσατε από το παρόν βραχύ βιογραφικό μου σημείωμα, η διάθεσή μου για το σχολείο πέρασε πάρα πολύ νωρίς, όπως κάθε παιδική ασθένεια που επιφέρει την ευεργετική ανοσία.

     
  13. silia

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 13:18

    @ faros 2
    Ο καθένας μας , έχει κάποιον , να τον … ταλανίζει με κόλπα … Για σένα , αυτός ο κάποιος , μάλλον είναι το Ιντερνετ .
    Μου αρέσει να ακούω αισιόδοξους ανθρώπους («Η ζωή είναι όμορφη σε όλες της τις χρονικές εκφάνσεις της – νομίζω ! πιστεύω !» ) .

     
  14. anlu

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 13:46

    Ήσουν φαινόμενο από μικρό!!!!!

     
  15. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 16:40

    Καλέ… Χρατς χρουτς έχει το σχολείο; εμένα γιατί μου φάνηκε μπαμ και μπαμ;
    Μια μπαμ που πήγα…Και μια μπαμ που έφυγα.
    Τι που πήγαινα, τι που έφευγα…
    Τούβλο πήγαινα, ντουβάρι έφευγα…

    Δεν μπορώ να πω… Πολυ ωραίο μάθημα το διάλειμμα
    Τι; δεν είναι μάθημα το διάλειμμα;
    Ποιος το λέει αυτό;
    Ξέρετε πόσα έμαθα εγώ στα διαλείμματα; για να μη σας πω, ότι μόνο εκεί έμαθα, αν έμαθα κάτι.
    Γιατί…Και που ήμουν μέσα στην τάξη, εγώ διάλειμμα είχα, ( ήταν και… «βλαμμένος» ο καλός μου δάσκαλος και δεν μου αλαζε θρανίο) Βλέπεις χρυσέ μου… ότι το…κοριτσάκι… ΔΕΝ… Βλέπεις ότι ολημερίς το ξανθό, άδειο κεφάλι, με τις περιποιημένες μπούκλες, είναι στραμμένο αριστερά, το βλέμμα απλανές «Αλούθε» κοιτάζει προς μια κατεύθυνση το παράθυρο που βλέπει ντουγρού στο δρόμο, ότι στον μόνο ήχο που αντιδρά είναι αυτός του κουδουνιού ( και πάλι όχι πάντα) Βάλτο σε ένα θρανίο που να βλέπει στον τοίχο! Τίποτα δεν θα άλλαζε θα μου πεις…( που δεν θα μου το πεις, από κει που είσαι…Άλλα λέμε τώρα…) Δεν το ξέρεις σιγουρα όμως, το ξέρεις; εσύ βιαζόσουν να σταματήσεις να βλέπεις αυτό το…Σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρει χαζοκόριτσο που σου έκανε τα νεύρα τσατάλια, και ο καλύτερος τρόπος ήταν να…Περνάει τις τάξεις, που θα πάει; 6 χρόνια είναι θα περάσουν, για παραπάνω ήσουν σίγουρος ΔΕΝ… Και καλά έκανες και ήσουν. Γιατι…ΔΕΝ…Ε…Κάτι παραπάνω ήξερες εσύ…
    Όταν κοτσάροντας βαθμό απολυτηρίου (Δημοτικού παρακαλώ) το μεγαλόπρεπο 5…! Διαγωγή όμως…
    Α! όλα κι’ όλα…Κοσμιοτάτη.
    Θεώρησες και υποχρέωση σου, και καθήκον να συμβουλέψεις τη μητέρα του… τούβλου, όταν σε ρώτησε με βλέμμα γεμάτο παράπονο και απορία, μα πιο πολύ ανησυχία… Μα καλά κύριε τάδε μου… 5;;; Είναι καθυστερημένο το παιδί μου; Να λες και ευχαριστώ κυρία… Δείνα μου, χατιρικά της το έβαλα και αυτό, γιατί… Δεν την αντέχω άλλο. Ε…να μην ταλαιπωρήστε και σεις…Πάρτε το απόφαση ότι το κοριτσάκι…ΔΕΝ…Στείλτε το σε καμιά μοδίστρα, σε καμιά κεντήτρια να μάθει μια τέχνη, και ευχαριστημένη να είστε…

    Πήγα ( με πήγανε ) Και σε μοδίστρα, αλλά…ΔΕΝ…
    Πήγα (με πήγανε) και σε κεντήτρια, αλλά…Ξανά μανά…ΔΕΝ…
    Και σε κομμώτρια πήγα ( εκεί… Δεν με πήγανε. Μπορούσα να κάνω και από μόνη μου πια μαλακίες) Και εκεί όμως…ΔΕΝ. ( Τι να σου κάνουν και οι φιλενάδες; Εξάντλησαν κάθε καλή διάθεση που είχαν να συμπαρασταθούν στις νέες επαγγελματικές παλαβομάρες της φίλης τους) Ε…Δεν θα μείνει η άλλη με το μαλλί στο χέρι, η… Με τη μια πλευρά σγουρό αράπικο, και την άλλη πράσο που μόλις το ξερίζωσες από τον μπαχτσέ, επειδή εσύ, (ηλίθια ξανθιά-Βαμμένη πια…)Μπέρδεψες τα φάρμακα…

    Μωρέ…Μπας και είχε δίκιο τελικά ο καλός μου Δασκαλάκος; Μήπως το μόνο που μου άξιζε ήταν το…5;

    Α… μπα…
    Όχι…Μου αξίζουν πολύ περισσότερα.

    Μου αξίζει το 10 με τόνο, μου αξίζει το άριστα!!!

    Δεν θα με ρίξετε εκεί που θέλετε εσείς κύριοι κύριοι Δάσκαλοι.
    Θα ανέβω, Και θα μείνω εκεί που που εγώ θέλω, και πιστεύω πως μου αξίζει!!!

    Καλή σχολική χρονιά.

     
  16. Elementstv

    Σεπτεμβρίου 19 , 2008 at 17:24

    Τελειο …απλα τελειο..

     
  17. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:12

    @ tdjm
    Γλυκειά ξανθιά μου φίλη , χτύπησες «διάνα» στην κεντρική ιδέα και στον ενδόμυχο σκοπό (μου) , για τον οποίο γράφτηκε αυτό το ποστ .
    Περισσότερο ήθελα να δείξω το μεγάλο λάθος αυτής της νέας μάνας , να εμφανίζει στα μάτια ενός παιδιού το σχολείο σαν … τιμωρία για τις … σκανταλιές του … παρά την φάτσα μου την γεμάτη από περηφάνεια για την σχολική μου σάκκα .
    Όλο το υπόλοιπο , ήταν μια προσπάθεια , να έρθει σε αντιδιαστολή αυτή η συμπεριφορά , με μια άλλη μάνα , πριν από 50+ χρόνια , που δεν θέλει και τόσο να στείλει το παιδί της στο σχολείο , για να μην το … αποχωριστεί τόσο σύντομα (έστω και για λίγες πρωινές ώρες) .
    ———————————-
    Ας μην είμαστε όμως αφοριστικοί και υπερβολικά αυστηροί … Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος … Ποιος ξέρει τί ζόρι τραβούσε (όχι απ’ το παιδί της … γενικά) αυτή η νεαρή … άστοχη μάνα . Από πόσα άλλα και δύσκολα , φορτισμένη , αστόχησε στην προσπάθεια να … επικοινωνήσει σωστά με το μικρό παιδί της …
    Δεν είδα και … πολλούς μπαμπάδες , εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο , να … συνοδεύουν τα παιδιά τους … Που ήταν όλοι εκείνοι οι μπαμπάδες ;… Στην δουλειά τους ;… Μάλλον .
    Φιλώ σε .

     
  18. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:25

    @ Νεφελόεσσα
    Όλοι κάποτε βρίσκουμε τις … «φωλιές» μας …Ίσως κάπως αργά , αλλά τις βρίσκουμε ….
    Χρατς – χρουτς … Μην σταματάς τους υαλοκαθαριστήρες σου σε κάτι πικρό … Συνέχισε … Μετά από αρκετά ίσως «Χρατς – χρουτς» , βρεθεί αυτή η … φωλιά …

     
  19. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:26

    @ stelios
    Σπουδαίο κοπλιμέντο αυτό για μένα , φίλε μου Όμορφε …
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  20. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:31

    @ itelli
    Μα παιδί μου … Χωρούσα μέσα σε μια σχολική τσάντα ;… Δυό μέτρα γυναίκα , ήμουν πάντα …

     
  21. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:39

    @ Αναμοχλευτής
    Εκτός από το ότι σκέπτομαι να αλλάξω το όνομά μου σε … Αδαμαντία , αποφάσισα μετά από αυτό το … λακωνικό σας σχόλιο , να ΜΗΝ ξαναψηφίσω ποτέ το ΠΑΣΟΚ , γιατί με την «Αλλαγή» που επέφερε , σας στέρησε την καριέρα του ζωγράφου κι εμάς από έναν ακόμη υπέροχο , εικαστικό καλλιτέχνη …
    Αυτό κατάλαβα εγώ … Για το πάλαι ποτέ … διθυραμβικό «Αλλαγή-Αλλαγή , λαϊκή συμμετοχή» , δεν μιλάτε ;

     
  22. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:52

    @ anlu
    Μπα … μην το λες …
    Απλά ήμουν πάντα κοκέτα και κομψευόμενη και μου άρεζαν πάντα οι … τσάντες .
    Πλάκα κάνω …
    Η αλήθεια είναι ότι ήμουν μοναχοπαίδι (δηλαδή χωρίς αδέρφια) , και το μόνο μέρος όπου θα μπορούσα (εκείνη την εποχή) να παίξω και να συναναστραφώ με παιδιά , ήταν το σχολείο .

     
  23. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 01:57

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
    Πολλή πικρία βγάζεις θαρρώ καλή μου φίλη σ’ αυτό το σχόλιο σου … Το «Χρατς-χρουτς» του δικού σου υαλοκαθαριστήρα , δεν σε «έβγαλε» σε γλυκές αναμνήσεις …
    Ωστόσο , μην σταματάς … Συνέχισε με τους υαλοκαθαριστήρες … Όλα όσα ζήσαμε , είναι … δικά μας , και πρέπει να τα αγαπάμε … Πικρά και γλυκά .
    Και βέβαια σου αξίζουν πολύ περισσότερα…. Είμαι σίγουρη .

     
  24. silia

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 02:00

    @ Elementstv
    Μπήκες για πρώτη φορά στο «σπίτι» μου (το μπλογκ μου εννοώ) , με ένα πολύ όμορφο κοπλιμέντο για μένα … Κάτι που δείχνει ότι σου αρέσει η γραφή μου .
    Σ’ ευχαριστώ και καλώς ήρθες .

     
  25. linguafranca

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 02:20

    Καλώς σε βρήκα! Πολύ γλυκό το κείμενο… και ότι με είχαν πιάσει κι εμένα οι αναπολήσεις

     
  26. ritsmas

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 07:38

    Βρε θηρίο!!!! Υπεροχο κομματι. Και η φωτο απαιχτη. Αχ, τί μου θυμίζεις, που να πάρει…Η τσάντα πάντως ε, πρωτο τραπέζι πιστα φιλενάδα.
    σε χαιρετω , καλό Σ/Κ
    ριτς

     
  27. faros

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 07:39

    Το λοιπόν … Αδαμαντία, την πιο θερμή Καλημέρα μου σε σένα και σ΄όλη την μπλογκοπαρέα σου.

     
  28. "Το τέρας της Αμάθειας"

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 08:34

     
  29. renata

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 13:52

    @ Σίλια, είστε μια κούκλα με την τσάντα! 🙂

    Εγώ πάλι για να μην τους ζαλίζω, μ’ άφηναν απ΄τα 5 κι έπαιρνα τα βιβλία της αδερφής μου και τα διάβαζα όταν πήγαινε πρώτη(ένα χρόνο μεγαλύτερη αυτή) .
    Κάθε χρονιά στο σχολείο έπειτα μια αφόρητη πλήξη σ’ όλο το δημοτικό.

    @ Πού πας ξυπόλητη στ’ αγκάθια, λυπάμαι πολύ για την ατυχία σας να πέσετε σε τέτοιο συνάδερφο.

     
  30. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 14:54

    renata…
    Δεν ήταν κακός άνθρωπος ο δασκαλάκος μου, με αγάπη τον θυμάμαι… (Ίσως επειδή αγαπώ τις αναμνήσεις μου) Πιστεύω ότι…Τόσο του…» Έκοβε» τόσο έκανε. Δεν είχε μάλλον τη δύναμη, η τη διάθεση, να μπει στην ψυχολογία να «διαβάσει»… Και να δώσει ίσως περισσότερη σημασία, στην ψυχή ενός ονειροπόλου κοριτσιού.

     
  31. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 15:03

    Πολλή πικρία βγάζεις θαρρώ καλή μου φίλη σ’ αυτό το σχόλιο σου …
    ………………………………………………………………………………….

    Σίλια μου …

    Γιατι ειναι πικρια; η αληθεια ειναι…
    Τι φταίω εγώ… Αν είναι από μόνη της πικρή η αλήθεια;

    Α… οι υαλοκαθαριστήρες … Νομίζεις πως θα ήμουν εδώ άωρα να συζητάμε αν… Δεν τους είχα να δουλεύουν στο φουλ;

    Σε φιλώ γλυκά.

     
  32. olvios

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 18:54

    Το σωστό είναι:
    ….Υπάρχουν εξαιρέσεις, όμως τον τόνο τον δίνει το …τυχαίο, το χύμα.
    Και θέλω να πω ότι υπάρχουν κάποιοι γονείς που ξέρουν τι κάνουν και προετοιμάζουν τα παιδιά τους με εφόδια που θα αξιοποιήσουν το ταλέντο την κλίση και δεξιότητα τους , με τρόπο σκέψης και αρχές που θα τα βοηθά να κατανοούν και να επηρεάζουν τον κόσμο που θα ζήσουν. (υπάρχουν και αυτοί που αγοράζουν , αφού μπορούν, αυτή τη δυνατότητα)
    Αυτό όμως που καθορίζει για τους πολλούς την εξέλιξη τους είναι το τυχαίο και το `μοδάτο` όπως με μεγάλη ακρίβεια μας αποκαλύπτει ο τρόπος που επιλέγουν τα παιδιά την σχολή που θα ήθελαν να εισαχθούν

     
  33. skupitsa

    Σεπτεμβρίου 20 , 2008 at 22:35

    Σίλια το κείμενο γλυκύτατο αλλά εγώ έμεινα στη φατσούλα (δηλαδή στην έκφρασή της) αυτής που κρατά την τσάντα. Κοιτάς ακόμη έτσι; Στο εύχομαι. Φιλιά.

     
  34. faros

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 08:03

    Πολύ πολύ Καλημέρα σας !

     
  35. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 19:05

    @ linguafranca
    «Παρελθόν , δεν είναι ό,τι έζησες, αλλά ό,τι θυμάσαι .»
    Αυτό , το άκουσα πριν χρόνια , σε μια ραδιοφωνική εκπομπή , με παλιά τραγούδια . Από τότε που το άκουσα , έγινε το motto μου .
    Σου το αφιερώνω .
    Καλώς ήρθες .

     
  36. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 19:09

    @ ritsmas
    Ώπα …. ! Πήραν μπρός και της ritsmas οι …. υαλοκαθαριστήρες …
    Η τσάντα , όντως , «αχτύπητη». Φαίνεται άλλωστε και από το … υφάκι μου .
    Τύφλα νά’ χουν οι … Prada .

     
  37. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 19:12

    @ faros 2 & 3
    Ευχαριστώ … Νονέ μου .
    Τα παπουτσάκια (δώρο του Πάσχα) παρακαλώ , να είναι ασορτί με την τσάντα …
    Και την δική μου «καλημέρα» , και φιλιά στην νονά (Τί ευγενικό κοριτσάκι , που είμαι ;… )

     
  38. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 19:15

    @ «Το τέρας της Αμάθειας»
    Cheese ….
    Χαμογέλασα …
    Αχ , και να ξέρεις , πως ο Βασίλης , είναι ο αγαπημένος μου .
    Χίλια ευχαριστώ .

     
  39. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 19:24

    @ renata
    Είμαι κούκλα , και χωρίς την τσάντα , αλλά δεν το κάνω θέμα , για να μην σας … κομπλάρω .
    Εγώ δυστυχώς , δεν έχω αδέρφια . Τότε , σαν ήμουνα παιδί , δεν μου κακοφαινόταν και πολύ γιατί είχα όλο τον θαυμασμό , το ενδιαφέρον , τα χάδια και τα κανακέματα των γονιών μου , για …πάρτη μου και μόνο . Για τα παιχνίδια , με τις παρέες μου , είχα το σχολείο …
    Τώρα όμως , μου κακοφαίνεται , που δεν έχω αδέρφια .

     
  40. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 20:14

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια; 2
    Μάλλον φταίω εγώ . Μάλλον εκφράστηκα λάθος σ’ αυτό που ήθελα να πω …
    Δεν ήθελα να πω , πως εσύ βγάζεις πικρία , αλλά εμείς (εγώ τουλάχιστον) , εισπράξαμε , κάτι πικρό από τις θύμησές σου .
    Και ναι … Η Αλήθεια τις περισσότερες φορές , είναι πικρή .
    Επέτρεψέ μου για …εξιλέωση να σου αφιερώσω ένα ποίημα μου , που έγραψα πριν πολλά χρόνια … περίπου 38 …
    https://silia.wordpress.com/2007/04/06 (ΑΛΗΘΕΙΑ)

     
  41. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;***

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 20:31

    Δεν ξέρω αν ήταν όπλο ή παιχνίδι
    και δεν θυμάμαι πια το σχήμα του καλά .
    …………………………………………………………………………………..

    Όχι, δεν ήταν παιχνίδι Σίλια μου.

    Όπλο ήταν, Που Κόβεις και σε κόβει…
    Το ξέρεις τώρα πια…έτσι δεν είναι;

    Ευχαριστώ για την αφιέρωση…
    Ξέρεις κάτι; Σε αγαπώ.

     
  42. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 20:39

    @ olvios 2
    Α , ωραία …
    Τώρα , μ’ αυτό που είπες («το τυχαίο και το `μοδάτο` όπως με μεγάλη ακρίβεια μας αποκαλύπτει ο τρόπος που επιλέγουν τα παιδιά την σχολή που θα ήθελαν να εισαχθούν» ) , μου θύμισες την ιστορία , με τον … απίθανο λόγο , που αποφάσισα να μπω στην Ιατρική Σχολή της Θεσσαλονίκης και να σπουδάσω , στην τελική , γιατρός . Αξίζει τον κόπο να την ακούσεις (συνάδει απόλυτα μ’ αυτό που μου γράφεις) , αλλά επειδή είναι αρκετά μεγάλη (μάλλον , εγώ είμαι φλύαρη) , θα την ανεβάσω σαν ποστ στο μέλλον (το άμεσο) .

     
  43. silia

    Σεπτεμβρίου 21 , 2008 at 20:52

    @ skupitsa
    Ναι … ακόμη έτσι κοιτώ , όταν κρατώ … υπέροχες τσάντες …
    Πλάκα κάνω φυσικά .
    Πρώτα – πρώτα , κρατώ τσάντα πάρα πολύ σπάνια . Έχω μια μανία , να στριμώχνω τα πράγματα μου (λεφτά , κλειδιά , κινητά , σημειώματα , κάρτες , μικροαντικείμενα) , μέσα στις τσέπες μου …. Με τσάντα , νοιώθω κάπως άβολα … Μην σου πω και λιγάκι αστεία …
    Τέλος πάντων , η έκφραση στην φωτογραφία , είναι έκφραση περηφάνειας (έννοιωθα πολύ σπουδαία , που ήμουν πια original μαθήτρια , και όχι ιμιτασιόν , όπως μέχρι τότε , δηλαδή χωρίς τσάντα) .
    Έπειτα ξέρεις … Εκείνη την εποχή , ποτέ μου δεν πίστεψα , πως δεν με παίρναν πιο νωρίς στο σχολείο , λόγω του ότι ήμουν μικρή …. Πίστευα ακράδαντα , πως στο σχολείο πηγαίνουν οι έξυπνοι , κι εγώ διακατεχόμουν πάντα από την αλαζονία του έξυπνου και πίστευα , πως το γεγονός , να μην με δέχονται στο σχολείο από τα … τρία μου χρόνια , οφειλόταν στο ότι ήσαν … «στριμμένοι» άνθρωποι …
    Έχω λοιπόν στην φωτο , και μια έκφραση , απόλυτης ικανοποίησης , γιατί πίστευα , πως με το πείσμα μου και με την … «καπατσωσύνη» της μάνας μου , είχαν καταλάβει όλοι το …λάθος τους και επιτέλους ήμουν μία μαθήτρια .
    Και τα δικά μου τα φιλιά .

     
  44. μούργος

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 00:18

    εγω πηγα στα πεντεμισι Α ταξη, χωρις να εχω παει νηπιαγωγειο.
    φυσικα χτυπιομουνα, δεν ηθελα να παω.
    αλλαξα γνωμη τη δευτερη μερα.
    η γλυκυτατη (αν και αρκετα τροφαντη και σχετικα μεγαλη) δασκαλα μου, μου εδωσε μια καραμελα (μονο σε μενα, απο ολα τα παιδακια) και το συνεχισε για πολλες μερες ακομη.
    ηταν ενα κινητρο!
    …… μετα απο πολλα χρονια, μου ειπαν οτι τις καραμελες τις εδινε η μανα μου στη δασκαλα για να μου τις δινει.

     
  45. elina

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 07:50

    Υπέροχη η φωτό της μικρής Σίλιας.Με τη γαλάζια ποδιά με το άσπρο γιακαδάκι… εμείς δεν φορέσαμε τέτοιες.:(
    Κάθε πρωί που η μαμά πήγαινε τον αδερφό μου στο σχολείο έκλαιγα.Ηθελα κι εγώ να έχω φίλους απ το σχολείο, να παίζω στην αυλή με πολλά παιδάκια.
    Τελικά με έγραψε στα νήπια…ήμουν μόλις 3,5 χρονών.
    Και ήθελα να πηγαίνω μόνη μου.
    Μ’ακολουθούσε κρυμμένη πίσω απ’ τα δέντρα.
    Όταν ερχόταν να με πάρει ήταν πάντα βουρκωμένη…όταν μεγάλωσα μου είπε πως κάθε πρωί έκλαιγε που προτίμησα να παίζω με άλλα παιδάκια και όχι μαζί της.Ακόμα της λείπουν αυτά τα παιχνίδια.

     
  46. tdjm

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 08:30

    Καλή μου Σίλια…

    Ενα θα σου εκμυστηρευθώ.Οταν γράφω στις αναρτήσεις ,περιμένω πάντα με αγωνία το σχόλιο σου..
    Οχι για τις γραμμές πάνω από την παύλα.____________
    Μα για εκείνες κάτω από αυτήν.
    Ξέρω πάντα πως θα είμαι εντός θέματος στα γραπτά σου .Μα αυτός ο τρόπος να με επαναφέρεις στην τάξη και να μου δείχνεις πως υπάρχει κι άλλη οπτική με βοηθάει πολύ.
    Να διορθώσω ,αν διορθώνεται ένα από τα μεγαλυτερα ελαττώματα του χαρακτήρα μου.
    Την απολυτότητά μου!

     
  47. tdjm

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 08:31

    χαχαχαα
    Διαβάζοντα κι αυτό το σχόλιο, βλέπεις ξεκάθαρα γιατί πράγμα μιλώ .
    Ακόμα κι σε αυτό ,είμαι απόλυτη.

    …..Ξέρω πάντα πως θα είμαι εντός θέματος στα γραπτά σου .

    χαχαχαχα
    Εχω πολύ δρόμο ακόμα!!

     
  48. faros 4

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 08:37

    Δεν φταίω εγώ … εσύ το … προκάλεσες … 😀

    Όχι, δεν πάω να … γλυτώσω το … δώρο (το πασχαλινό, ντε) !
    Διαβίβασα στη … Νονά τις ευχές σου και γέλασε και ανταπέδωσε !

    Πολύ πολύ Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

     
  49. mamma

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 17:57

    Ξέρεις, κι εγώ σκέφτομαι «ευτυχώς που δουλεύω και έχω μερικές ώρες μακρυά από το παιδί». Οι μικροί μας άγγελοι μπορούν να εύκολα να μετατραπούν σε μικρούς βρυκόλακες που ρουφάνε το χώρο και το χρόνο μας [μιλάω πάντα για τα πρώτα 3+1/2 χρόνια ζωής του παιδιού… γι’ αυτά δλδ που έχω ζήσει μέχρι τώρα].

     
  50. mamma

    Σεπτεμβρίου 22 , 2008 at 18:00

    Τώρα που δημοσιεύτηκε το σχόλιο μου συνειδητοποίησα πως όλοι εδώ μιλάτε για το σχολείο.
    Ενώ εγώ μιλάω για την τυραννία των παιδιών εις βάρος του γονιού.

    Άλλα ντάλλων η Μαγδάλω 😀

     
  51. faros

    Σεπτεμβρίου 23 , 2008 at 07:52

    Καλημέρααααααααααα !

     
  52. kyriaki

    Σεπτεμβρίου 23 , 2008 at 09:19

    Anna……είσαι καταπληκτική-υπέροχη!!!

     
  53. γητεύτρια

    Σεπτεμβρίου 23 , 2008 at 14:31

    Και τί δε θα ‘δινα να σε είχα μαθήτρια! Απίθανη είσαι…
    Σε είχε όμως η μανούλα σου… στην τρίχα! Και βγάζει ένα δυναμισμό η εικόνα σου! Πολύ στυλ το μικρό! 🙂

     
  54. sevial

    Σεπτεμβρίου 23 , 2008 at 20:27

    χρατς-χρουτς κ σκέφτηκα τον περσινό σεπτέμβρη..τελευταία χρονιά στο σχολείο κ δεν το είχα συνειδητοποιήσει γιατί το αναθεματισμένο άγχος εκείνο τον τελευταίο σχολικό σεπτέμβρη σου φέρνει μόνο τις πανελλήνιες στο μυαλό….
    στο πανεπιστήμιο έχουν τσάντα τουλάχιστον..;;

     
  55. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 12:45

    @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;***
    «…Ευχαριστώ για την αφιέρωση…
    Ξέρεις κάτι; Σε αγαπώ….»
    ——————————————
    Eγώ , σ’ ευχαριστώ για το … «σ’ αγαπώ» .
    και … ξέρεις κάτι ; Κι εγώ σ’ αγαπώ .

     
  56. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 17:42

    @ μούργος
    Λοιπόν , φίλε «Μούργος» , διαβάζοντας αυτό το σχόλιο σας , μου δημιουργήθηκε σταδιακά , η εντύπωση ότι είστε … σεξιστής … Υποσυνείδητα βέβαια , αλλά … σεξιστής . Και , εξηγούμαι :
    Ακούστε τις σταδιακές μου σκέψεις , προϊούσης της ανάγνωσης του σχολίου σας :
    «Πω , πω … Η κλασσική αγορίστικη ερωτική φαντασίωση με την … δασκάλα … Την οποία , περιγράφει ως «γλυκύτατη» (φως φανάρι) , «τροφαντή» (ενδόμυχα , όλα τα αρσενικά αρέσκονται σε φαντασιώσεις τύπου … Ρενουάρ) , αρκετά μεγάλη (χαρακτηριστική ερωτική φαντασίωση μικρού αγοριού , που δεν έχει αποκολληθεί ακόμη από το Οιδιπόδειο μητρικό σύνδρομο), και … καπάκι η περίφημη … καραμέλα … Ξέρετε φίλε μου , η προσφορά καραμέλας , απoτελεί κατά την … φροϋδική θεωρία , το σύμβολο της …. Αποπλάνησης αγοριών τε και κοριτσιών , όπως ακριβώς και ο μύθος της … Κοκκινοσκουφίτσας ένα πράμμα …
    Η δε έκφραση «(μονο σε μενα, απο ολα τα παιδακια) και το συνεχισε για πολλες μερες ακομη.» , βάζει … υπογραφή και σφραγίδα στο πάντα υποσυνείδητο (σημειώνω) σεξιστικό σας παραλήρημα ….
    Στο τέλος , όμως , εκείνο το «…… μετα απο πολλα χρονια, μου ειπαν οτι τις καραμελες τις εδινε η μανα μου στη δασκαλα για να μου τις δινει.» , μου χάλασε όλη αυτή την ομολογουμένως άκρως επιστημονική μου προσπάθεια , για …. ψυχανάλυση …
    ————————————-
    Και φυσικά … σε πειράζω .
    Εκείνο όμως , που μου άρεσε , είναι πως αυτό μου το ποστ , έγινε αιτία , να πάρουν μπρος , και οι δικοί σου …. «υαλοκαθαριστήρες»

     
  57. faros 5

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 18:31

    Αντε να σχολιάσεις τώρα …
    Αχαλίνωτη φαντασία ;
    Προχωρημένη …. κινση ;
    Εκπληκτική γνώση ψυχολογικών γνώσεων ;
    Η κορυφή της ψυχαναλυτικής διάθεσης ;

    Και όλα αυτά από μια … καραμέλα ;;;
    (έστω και σε … καθημερνή βάση !!! )

    Σήλια, δεν παίζεσαι, με τίποτα όμως !

    Την πιο καλή Καλησπέρα μου !

     
  58. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:01

    @ elina
    Την … ίδια μαμά , μου φαίνεται πως είχαμε …
    Ή τουλάχιστον , είχαμε παρόμοιες μαμάδες .
    …………………………………….
    Όσο γι αυτή την … μπλέ ποδιά , που λες , από «όνειρο ζωής» , που ήταν στα 5 και στα 6 μου χρόνια , έγινε ο εφιάλτης μου στα 15 και τα 16 μου (βλέπεις η … εφηβική κοκεταρία , ήθελε μίνι φούστα και παρδαλό στενό πουκάμισο)

     
  59. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:08

    @ tdjm 2 & 3
    Χωρίς να καταλαβαίνω τί ακριβώς είναι αυτές οι γραμμές πάνω ή κάτω από την παύλα , έχω να πω , πως πάντοτε , επικεντρώνεις σ’ αυτό που έχω στο μυαλό μου , όσο κι αν το «καλύπτω» ή το πασάρω με … στολή παραλλαγής (που λένε και στο Στρατό) .
    ————————————
    Και έχω να σου πω , πως …. αν η απολυτότητα , είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του χαρακτήρα σου , τότε , μάλλον είσαι από τους ανθρώπους με τα λεγόμενα … «αστεία» (εννοώ , πολύ ελαφρά) , ελαττώματα .

     
  60. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:15

    @ faros 4
    «Αν … δεν κλάψει το παιδί στην μάνα του , δεν τρώει» (παροιμία) .
    «Αν δεν γκρινιάξει το βαφτιστήρι στον νονό του , παίρνει για Πασχαλιάτικο δώρο , μόνο μια λαμπάδα» (Ρητό της Σίλιας)
    😆 😆 😆

     
  61. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:29

    @ mamma 1 & 2
    Γλυκειά mamma , φαίνεται πως ο μικρός σου τύραννος , σε απασχολεί τόσο πολύ , που … ΔΕΝ σου αφήνει χρόνο να βάλεις μπρος τους … υαλοκαθαριστήρες σου …
    Σε … ζηλεύω όμως , όπως και πολλοί άλλοι από εδώ μέσα (φαντάζομαι) . Μακάρι να είχα κι εγώ έναν μικρό τύραννο να με απασχολεί , κι ας μην είχα καιρό για …. ονειροπολήσεις και σχολικές αναμνήσεις …
    Θα το θυμηθείς αυτό μια μέρα , όταν ο μικρός σου «βρυκόλακας» , θα είναι …. φοιτητής , … φαντάρος , … σύζυγος μιας σκορδόπιστης… (με την καλή έννοια το λέω βρε … μην με στραβοκοιτάτε) και θα ζει μακρυά σου … Τότε , που θα κάνουν «χρατς-χρουτς» οι υαλοκαθαριστήρες σου και θα τον … ξαναβλέπεις μικρό τύραννο , αλλά … μέσα στην αγκαλιά σου …
    ……… Μπα … με έκανες και … βούρκωσα …

     
  62. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:36

    @ kyriaki
    Σ’ ευχαριστώ γλυκειά μου Κυριακή και χαίρομαι πολύ που σε «ξαναβλέπω» , έστω κι από εδώ μέσα …
    Και κάτι άλλο :
    Όχι μόνο είμαι ένας «καταπληκτικός και υπέροχος» (σύ είπας … μην με πάρετε και για παινεσιάρα), άνθρωπος , αλλά είμαι και ένας … τυχερός άνθρωπος , γιατί η τύχη μου τα φέρνει έτσι , όπως να γνωρίζω και καταπληκτικούς και υπέροχους ανθρώπους … (καληώρα σαν κι εσένα … )

     
  63. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:48

    @ γητεύτρια
    Μα … είμαι κατά κάποιον τρόπο , μαθήτρια σου …
    Ξέρεις , πόσα πράγματα διδάχθηκα από σένα ;…
    ———————————-
    Και … όντως η μάνα μου με είχε πάντα «στην τρίχα» … Κι αν αυτό ακούγεται κοινότυπο για την εποχή μας , για εκείνη την εποχή (την εποχή της … «Μεγάλης Πείνας» ) , ήταν ένας άθλος , που μόνον οι μάνες-παληκάρια , κατάφερναν .

     
  64. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:52

    @ sevial
    Πόσο κρίμα είναι , τα πιο γλυκά μας νιάτα να τα «μαυρίζουμε» με άγχη και μάλιστα των Πανελληνίων …
    Συνέχισε το «χρατς-χρουτς» σου , μπας και σε «βγάλει» πιο πίσω , σε πιο ανέμελες σχολικές εποχές …
    Καλώς ήρθες στο σπίτι μου .

     
  65. silia

    Σεπτεμβρίου 24 , 2008 at 19:58

    @ faros 5
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια … Μ’ αρέσει πολύ να με … παπαρίζουν (να με κολακεύουν και να με επαινούν , ήθελα να πω … ) .
    Και ναι … από μια «καραμέλα» , μπορώ να κάνω όλοκληρο … ψυχογράφημα … να δείς από ένα «γλυφιντζούρι» , τί μπορώ να κάνω …
    ΜΗΝ ΡΩΤΗΣΕΙΣ !!!… ΜΗΝ ΡΩΤΗΣΕΙΣ !!!!…Πλάκα κάνω …

     
  66. mamma 3

    Σεπτεμβρίου 25 , 2008 at 17:26

    Σ’ ευχαριστώ για την αντιστροφή της οπτικής.
    :-*

     
  67. μούργος

    Σεπτεμβρίου 25 , 2008 at 17:44

    φανταζομαι αμα μου εδινε γλυφιτζουρια τι θα εγραφες! 😆 😆

     
  68. silia

    Σεπτεμβρίου 25 , 2008 at 18:43

    @ mamma 3
    Σου τα έγραψα αυτά , γιατί εγώ τώρα , έχω πολύ χώρο και πολύ χρόνο , αλλά … δεν τους έχω πια (τους δυό γιούς μου) μέσα στην αγκαλιά μου . Και γιατί , μου λείπουν πάρα πολύ , παρ’ όλο που κι εγώ τότε , έτσι αισθανόμουν .

     
  69. silia

    Σεπτεμβρίου 25 , 2008 at 18:46

    @ μούργος
    Αποκλείεται «Μούργος» να μπορείτε να φανταστείτε τί θα έγραφα , αν μιλούσατε για …. γλυφιντζούρια …. Κι αυτό , γιατί … ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο , που να διαθέτει , τόόόόόόόσο μεγάλη φαντασία… (μετά συγχωρήσεως , που λένε και στο χωριό μου , όταν μιλάμε για … μεγάλα μεγέθη) .

     
  70. ingiltere vizesi

    Σεπτεμβρίου 26 , 2008 at 02:46

    Γιατί αυτός ο ιστοχώρος δεν έχει άλλη γλωσσική υποστήριξη;

     
  71. Ελένη M.

    Οκτώβριος 1 , 2008 at 09:56

    Βλέπω την φωτογραφία της μικρής Silias το κείμενο και τους διαλόγους …
    μου γεννιέται η επιθυμία να πω μια μαντινάδα :

    Η ομορφιά στον άνθρωπο
    δεν είναι η ομορφιά του
    αλά πως συναισθάνεται
    τον άλλο η καρδιά του .

    Υ.Γ Οι καλοί φίλοι μας θυμίζουνε πράγματα που ξέρουμε …. δεν ήμουνα σίγουρη πως θυμόσουνα την ομορφιά σου Silia …λάθος ; μάλλον … χα χα !…η μαντινάδα όμως δεν χάνει το λόγο ύπαρξης της ….

    Καλημέρα !

     
  72. Τσαλαπετεινός

    Σεπτεμβρίου 12 , 2011 at 12:42

    Υπέροχη ανάμνηση…
    Πάντως όσο συνεχίσουμε να υπολογίζουμε τις χρονιές από Σεπτέμβρη
    κατά κάποιο τρόπο…παραμένουμε μαθητές.

    😉

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: