RSS

Ο «ΜΑΓΚΑΣ» ΜΟΥ …

04 Οκτ.

Απέναντι από το σπίτι που γεννήθηκα , βρισκόταν ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο , κάτι σαν σκουπιδότοπος της γειτονιάς , κάτι σαν το λημέρι της μαρίδας , κάτι σαν το … «νησί των θησαυρών» για μας τους μικρούς «εξερευνητές» (δεν θα ξεχάσω ποτέ το ξύλο που μάζεψα από την μάνα μου όταν κουβάλησα θριαμβευτικά στο σπίτι , ένα προφυλακτικό που βρήκαμε εκεί μέσα , και που το φουσκώσαμε σαν μπαλόνι φτιάχνοντας μια αυτοσχέδια μπάλλα για τα παιχνίδια μας) … Εκεί λοιπόν , σ’ αυτόν τον αγαπημένο από γενιές μικρών παιδιών σκουπιδότοπο , την Άνοιξη του 1958 μια αδέσποτη σκύλα , ήρθε και γέννησε τα 9 κουτάβια της …
Πηγαίναμε να τα χαζέψουμε , αλλά η μάνα τους μας γρύλλιζε και φεύγαμε … και πού ψωμί να την ξεγελάσουμε (το «ψωμί» ήταν πολύτιμο είδος εκείνη την εποχή) . Ωστόσο επειδή εγώ , ήμουν και … ανάφαγη , όλο και κάτι της ψιλοπετούσα (κρυφά , όμως , μη το καρφώσει κάποιος στη μάνα μου και έχω άλλα) , και με άφηνε να πλησιάσω … Τον είχα ξεχωρίσει από τότε , χωρίς να ξέρω τί ήταν αυτό , που μ’ έκανε να τον ξεχωρίσω .
Σε κάποια φάση η σκύλα …. εξαφανίστηκε … Άλλοι είπαν πως τα … εγκατέλειψε τα παιδιά της («Έτσι κάνουν οι σκύλες … πάνε για … άλλα … Μάνα ήτανε αυτή , ή σκύλα ;… χα χα» ) , και άλλοι πως την φολιάσανε («Τί στριμμένοι άνθρωποι ; τί τους πείραζε το ζωντανό» ) … Τότε ήταν που :
– Μαμά να πάρουμε ένα απ’ τα σκυλάκια ;
– Ρώτα τον πατέρα σου … (αυτό το χούι της μάνας μου , ποτέ μου δεν το κατάλαβα …. αφού πάντα αυτή έπαιρνε τις αποφάσεις , τί μ’ έβαζε να ρωτώ τον πατέρα μου … )
– Μπαμπά , να πάρουμε ένα από τα σκυλάκια ;
– Ξέρω κι εγώ βρε παιδί μου … Είναι και λίγο μπελάς τα σκυλιά …
– Μα , όλοι παίρνουν … Ήδη έμειναν μόνο πέντε …
– Θα … πάρουμε , αλλά όταν θα μείνει μόνο ένα … το τελευταίο ….
– Γιατί ;
– Γιατί θα σημαίνει ότι είναι το πιο γερό … το πιο ανθεκτικό στις κακουχίες … Και το πιο … άσχημο …. Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους … δευτεράντζες … Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ….
Έτσι έγινε και έτσι ο Μάγκας , μπήκε στο σπίτι μας και στη ζωή μου (Το «Μάγκας» , δόθηκε από το ομώνυμο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα , που εκείνη την εποχή , με είχε εντυπωσιάσει πολύ) .
Ο Μάγκας μου , ήταν ασχημούλης και λίγο κουτσός , αλλά με λάτρευε και σε τίποτα δεν τον εμπόδισε η ασχήμια και η μικροαναπηρία του να με συνοδεύει στα παιχνίδια μου , στις βόλτες , στις εξερευνήσεις , στις μοναξιές , στις συντροφιές , στα πάρτυ , στις εκδρομές , στις απελπισίες , στα δάκρυα και στα γέλια μου …. ακόμη και στα πρώτα ραντεβού μου .
Ο Μάγκας μου , αγαπούσε τους πάντες (μα πιο πολύ εμένα) και μισούσε μόνο τον … ταχυδρόμο (ποτέ μου δεν έμαθα το γιατί) και τον … χούγιαζε άσχημα .
Τον Μάγκα μου τον αγαπούσαν όλοι (όσοι τουλάχιστον γνώριζα εγώ) , και τον μισούσε μόνο η σπιτονοικοκυρά μας που το σπίτι της αυλίζονταν σε κοινή αυλή μαζί μας (επίσης ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί – «Επειδή σιχαίνεται τα σκυλιά» έλεγε ο επιεικής πατέρας μου , «Επειδή μισεί εμάς , που μας προστατεύει το … ενοικιοστάσιο» διόρθωνε η … πραγματίστρια μάνα μου) .
Ο Μάγκας μου έμεινε δίπλα μου , μέχρι το Φθινόπωρο του 1967 , που έφυγα από την «φωλιά» μου και κατέβηκα Θεσσαλονίκη , για να σπουδάσω . Σε κάποιο γράμμα που έστειλα στη μάνα μου (πού κινητά ή σταθερά τηλέφωνα τότε) , ρώτησα πως τα περνάει … «Γκρινιάζει συνέχεια και σε ψάχνει κι ο πατέρας σου τον παίρνει μαζί του στο ραφείο (ράφτης ήτανε ο πατέρας μου) για να ξεχνιέται» , ήταν η απάντηση της μάνας μου στο επόμενό της γράμμα .
Όταν τα Χριστούγεννα του 1967 , γύρισα για πρώτη φορά (σαν φοιτήτρια πια) στο πατρικό μου για τις διακοπές , ο Μάγκας μου … δεν υπήρχε πια .
«Ψόφησε ο καημένος … Ήταν και γέρος πια … Να … ρώτα και τον πατέρα σου» , με πληροφόρησε και με παρέπεμψε , όπως πάντα η μάνα μου .
«Πέθανε , μάλλον απ’ τον καϋμό του , που σ’ έχασε» μουρμούρισε μέσα απ’ τα δόντια του ο πατέρας μου .
«Τον … φόλιασε η στρίγγλα η Άντζελ (η σπιτονοικοκυρά μας) , επειδή λέει , της βρώμιζε την αυλή και γαύγιζε τα μεσημέρια» άκουσα τη μάνα μου να μουρμουρίζει , μετά από πολλά χρόνια αλλά δεν της έδωσα και πολλή σημασία , γιατί ήδη την είχε «αρπάξει απ’ τα μαλλιά» , το Alzheimer …. Κρατούσε στα χέρια της το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Μάγκας» και καμωνόταν , ότι διάβαζε …
====================================
Αυτό το ποστ το αφιερώνω στον πρώτο σκύλο της ζωής μου , λόγω του ότι σήμερα , 4 του Οκτώβρη , είναι η Παγκόσμια μέρα των ζώων και μαζί μ’ αυτή την αφιέρωση , θέλω και κάτι να του πω (που θα το ακούσει … είμαι σίγουρη) :
– Μάγκα μου , συγγνώμη ρε , τότε το Καλοκαίρι του 1966 , που σε κλώτσησα επειδή … έφαγες (κυριολεκτικά) το γράμμα , που μού’ στειλε ο άντρας που αγαπούσα τότε … και έμεινες τρείς μέρες κάτω από το κρεβάτι , χωρίς να φας , να πιεις , και να κατουρήσεις , κλαίγοντας (Κι όλα αυτά , γιατί … μισούσες τον Ταχυδρόμο) …. Αλλά , ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα …. Πονάει ο έρωτας , ρε Μάγκα μου , πονάει ο άτιμος … Πονάει και η κλωτσιά , δεν λέω , αλλά ο έρωτας , πονάει πιο πολύ . Θέλει πολλή …. μαγκιά , για να βιώσεις τον έρωτα , χωρίς να πονέσεις …. Κι εγώ , αυτή τη «μαγκιά» , δεν την είχα ποτέ μου .
 
 
 
 
 
 
 
 

Ετικέτες: , , ,

34 responses to “Ο «ΜΑΓΚΑΣ» ΜΟΥ …

  1. Allu Fun Marx

    Οκτώβριος 4 , 2008 at 11:57

    Καλημέρα και καλό Σ/Κ.
    Εγώ απλά να εκφράσω τον θαυμασμό μου για το κριτήριο επιλογής /μάθημα ζωής , που σου επέβαλε ο πατέρας σου:

    – Θα … πάρουμε , αλλά όταν θα μείνει μόνο ένα … το τελευταίο ….
    – Γιατί ;
    – Γιατί θα σημαίνει ότι είναι το πιο γερό … το πιο ανθεκτικό στις κακουχίες … Και το πιο … άσχημο …. Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους … δευτεράντζες … Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ….

     
  2. faros

    Οκτώβριος 4 , 2008 at 14:00

    … πίσω απ΄το σκυλί που γράφει «- κατοικία -» , τί είναι ;;;
    … πραγματική «σκύλα» η … σκύλα … άκου 9 κουτάβια …
    … καλά, πολύ Μάγκας, ο μπαμπάς σου !
    Το λάθος (έτσι για να σε γεμίσω ενοχές), είναι κατάδικό σου !
    Έπρεπε να τον πάρεις μαζί σου στη Θεσσαλονίκη … θα σε φύλαγε και απ΄τους … άλλους τους «μάγκες» 😀

    … δεν τα «πάω» τα σκυλιά, όμως … δάκρυσα …

    Να έχεις ένα καλό απόγευμα !

     
  3. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 00:03

    – Μαμά να πάρουμε ένα απ’ τα σκυλάκια ;
    – Ρώτα τον πατέρα σου … (αυτό το χούι της μάνας μου , ποτέ μου δεν το κατάλαβα …. αφού πάντα αυτή έπαιρνε τις αποφάσεις , τί μ’ έβαζε να ρωτώ τον πατέρα μου … )

    ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

    Έτσι κάνανε τότε οι γυναίκες – Γιαυτό κρατιόντουσαν τα σπίτια – Δίνανε αξία στον άντρα, και όχι … Δεν τον δουλεύανε. Πάντα κάνανε αυτό που θέλανε οι ίδιες … Και οι άντρες τους το ξέρανε, δεν ήταν μαλάκες, σεβόντουσαν όμως τη γυναίκα που… Ήξερε να τους συμπεριφέρεται.
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

    – Ξέρω κι εγώ βρε παιδί μου … Είναι και λίγο μπελάς τα σκυλιά …
    – Μα , όλοι παίρνουν … Ήδη έμειναν μόνο πέντε …
    – Θα … πάρουμε , αλλά όταν θα μείνει μόνο ένα … το τελευταίο ….
    – Γιατί ;
    – Γιατί θα σημαίνει ότι είναι το πιο γερό … το πιο ανθεκτικό στις κακουχίες … Και το πιο … άσχημο …. Όλοι περιφρονούν τους άσχημους και τους σημαδεμένους . Εσύ Άννιτσκα , στη ζωή σου να μάθεις να προσφέρεις , μια αγκαλιά , γι αυτούς τους … δευτεράντζες … Έτσι να μάθεις να κάνεις στη ζωή σου ….
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

    Και έμαθες!!!
    Και πως να μη μάθεις… Όταν τόσο φωτεινός φάρος σε οδηγεί…

    ………………………………………………………………………………………………………………………………….

    Πονάει ο έρωτας , ρε Μάγκα μου , πονάει ο άτιμος … Πονάει και η κλωτσιά , δεν λέω , αλλά ο έρωτας , πονάει πιο πολύ . Θέλει πολλή …. μαγκιά , για να βιώσεις τον έρωτα , χωρίς να πονέσεις …. Κι εγώ , αυτή τη “μαγκιά” , δεν την είχα ποτέ μου .
    …………………………………………………………………………………………………………………………………………….

    Πονάει ο έρωτας Σίλια μου πονάει.

    Και αν τον βιώσεις χωρίς να πονέσεις… Δεν είναι έρωτας. Οτιδηποτε άλλο …Όχι όμως έρωτας.

    Και δεν χρειάζεται να έχεις μαγκιά στον έρωτα …
    Ψυχή μόνο.
    Και αυτήν…
    Την είχες Αννα Σίλια μου.

     
  4. faros 2

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 08:59

    Πολύ πολύ Καλημέρα σας !

    (άσχετο: δεν ξεχνάμε σήμερα να πάμε … περίπτερο, έ;;;)

     
  5. Δημήτρης

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 10:25

    Ωραιες εικονες απο τις μνημες σου. Με συγκινησες πρωι-πρωι!

     
  6. silia

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 12:28

    @ Allu Fun Marx
    Καλημέρα και σε σένα φίλε Allu , και σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
    Ήταν ένας Άγγελος ο πατέρας μου .
    Ένας αθώος , γλυκός Άγγελος ….
    ————————————–
    Ξέρεις … καιρό τώρα θέλω να το πω , αλλά ένας δισταγμός , μία φυσική αιδώς , με εμποδίζει …
    Ίσως αυτό που θα πω , ακούγεται λίγο παρατραβηγμένο, και … λαϊκίστικο , αλλά θαρρώ πως ήρθε η ώρα να το πω :
    Όλοι βλέπουμε όνειρα . Και όλοι μας βλέπουμε κάποιους δικούς μας ανθρώπους (εν ζωή ή όχι) στα όνειρά μας . Έτσι κι εγώ τον βλέπω κάπου – κάπου (τον πατέρα μου) στα όνειρά μου και κάθε φορά που θα γίνει αυτό (σπάνια δυστυχώς) , κάτι πολύ καλό μου συμβαίνει απρόσμενα , εκείνες τις μέρες …
    Σύμπτωση ;…. Μπορεί

     
  7. silia

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 12:58

    @ faros 1
    Εκεί , (πίσω απ’ το σκυλί) είναι το ραφείο του πατέρα μου και η ταμπελίτσα , που όλοι οι επαγγελματίες εκείνα τα χρόνια έπρεπε να έχουν έξω από τα μαγαζιά τους , γράφει την διεύθυνση του σπιτιού μας : «Άνω Χαράδρας αρ. 7» . Διάβασε αν θέλεις γι αυτόν τον δρόμο της ιδιαίτερης μου πατρίδας , δηλαδή εκεί όπου γεννήθηκα στο : https://silia.wordpress.com/2007/05/15 Η ΚΑΣΤΡΩ ΤΟ ΣΑΠΟΥΝΙ ΚΑΙ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
    ———————————
    Όσο για το ότι έπρεπε να τον πάρω μαζί μου στην Θεσσαλονίκη … πού τέτοιες «πολυτέλειες» τότε … Εδώ δεν είχαμε να ταϊσουμε την … πάρτη μας , θα ταΐζαμε κατοικίδια ;… Άλλωστε ποιος σε «έβαζε» στο σπίτι του (για ενοίκιο μιλάω, και πάντα για εκείνη την εποχή … 1967) στην Θεσσαλονίκη με σκύλο ;… Τρία κορίτσια μαζί νοικιάζαμε … ένα δωμάτιο , μέσα σε σπίτι όπου έμενε και η ίδια η νοικοκυρά … χωρίς κουζίνα … χωρίς μπάνιο (κάναμε μπάνιο με την σκάφη , μία-μία) και έτρωγα μια φορά την ημέρα … (και … υπήρξαν και μέρες που δεν έφαγα και καθόλου) … Μην προσπαθείς λοιπόν να με γεμίσεις με ενοχές … Οι ενοχές …. πρέπει να ανήκουν σε άλλους … (Εντάξει , το καταλαβαίνω ότι μου κάνεις λίγη πλάκα)

     
  8. silia

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 14:14

    @ Ξυπόλητη
    Μου άρεσε πολύ ο σχολιασμός σου πάνω στο … γιατί τότε (την εποχή των μανάδων μας) , κρατιόντουσαν τα σπίτια και προπαντός αυτό το : «Δίνανε αξία στον άντρα,… Δεν τον δουλεύανε. Και οι άντρες τους το ξέρανε, δεν ήταν μαλάκες,»
    Είναι πολύ σπουδαίο , να αναγνωρίζεις την αξία των ανθρώπων (πολύ δε περισσότερο των ανθρώπων της ζωής σου) και να τους την αποδίδεις , χωρίς πονηρίες ή υστεροβουλίες … Και νομίζω πως , τελικά , οι άντρες , είναι πιο απλά (όχι «απλοϊκά» … πρόσεξε «απλά» ) άτομα . Συνήθως , είναι πιο ειλικρινείς στα συναισθήματα τους και πιο απλοί στα «θέλω» τους , άσχετα αν εμάς τις γυναίκες μας «βγάζει από τα ρούχα μας» αυτό …
    Οι ανθρώπινες σχέσεις , χρειάζονται μεγάλη ευελιξία και «μαγκιά» (για να μην φεύγουμε και από το θέμα του ποστ) , για να … επιβιώσουν ..
    Ευελιξία ….
    Μαγκιά …
    …. και αμφίδρομη Αγάπη …

     
  9. silia

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 14:20

    @ faros 2
    Ευχαριστώ και ανταποδίδω την «καλημέρα » σου .
    Άσχετο : Θαρρώ πως θα σε απογοητεύσω … Δεν πρόκειται να πάω στο περίπτερο όσο κι αν προσπαθείς να μου το υπενθυμίσεις , πρώτον γιατί έχω έξι ακριβώς (σαν χθες) χρόνια , που έκοψα το τσιγάρο και δεύτερον , γιατί τον «Ριζοσπάστη» , μου τον φέρνουν στο σπίτι … χρόνια τώρα .

     
  10. silia

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 14:31

    @ Δημήτρης
    Κι εσύ με συγκίνησες , που παραμένεις ένας φίλος μου χρόνια τώρα … Στην σκιά ;… έστω στην σκιά , αλλά ΦΙΛΟΣ … Και που ήρθες εδώ στο blog , έτσι απρόσμενα , να μου πεις κάτι όμορφο …
    Ξέρεις , αυτό που γράφω τώρα , ήθελα να σου το πω δια ζώσης . Πήρα το τηλέφωνο , σχημάτισα το νούμερό σου … έπαιξα με τη συσκευή για λίγο στο χέρι … και ύστερα έκλεισα το ακουστικό , αποφασίζοντας πως κάποια πράγματα , πρέπει να μένουν …. εδώ (το κεφάλι- μυαλό μου δείχνω) .
    Να έχεις μια ευχάριστη και τυχερή μέρα , σου εύχομαι .

     
  11. faros 3

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 17:57

    Ο Μάγκας και η Μάγκισσα, ότι το καλύτερο για κείνα τα χρόνια … όχι, δεν έκανα πλάκα … μιλούσα σοβαρά! (για τις ενοχές, ναι, πλάκα είναι)

    υ.γ. πάλι μου την … «έφερες» !!! 😀

     
  12. μούργος

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 22:34

    α βρε Σιλια, καπως ετσι εχασα και γω τον μουργο μου.
    καπως ετσι!
    υ.γ.
    τα περισσοτερα σκυλια δεν χωνευουν τους ταχυδρομους. δεν ξερω γιατι.
    ισως γιατι μπαινουν σε πολλα σπιτια (το καταλαβαινουν, το μυριζουν) και μαλλον τους θεωρουν επικινδυνους ανθρωπους.
    εγω , μια φορα στον τσακ τον γλυτωσα τον ταχυδρομο απο δαγκωνια στον κ@λο. (λεμε τωρα, ποτε δεν δαγκωσε ανθρωπο, ουτε αυτον θα τον δαγκωνε)
    στον μεγαλο διαδρομο της αυλης του πατρικου μου, μπροστα να τρεχει αλλοφρων ο ταχυδρομος, πισω ο μουργος και πισω εγω.
    μετα τρεχαμε γυρω γυρω , εγω με τον ταχυδρομο πισω μου να με σφιγγει με τα χερια του και αντικρυστα ο μουργος .

     
  13. elina

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 23:06

    Πάλι με συγκίνησες…….
    Θέλει πολύ…μαγκιά να καταφέρεις να επιβιώσεις όντας ασχημούλης και λίγο κουτσός, παρατημένος και πληγωμένος (όχι απ την κλωτσιά) απο τον άνθρωπο που αγάπησες και με μια σπιτονοικοκυρά που σε σιχαίνεται!

     
  14. faros 4

    Οκτώβριος 5 , 2008 at 23:34

    Μούργε κάπως έτσι βγήκε το γνωστό … γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο … μούργος !!! 😆 😆

     
  15. museum

    Οκτώβριος 6 , 2008 at 11:49

    Γεια σου Σίλια,

    Είναι που είναι συγκινητικές οι ιστορίες είναι και η δικιά σου η δεξιοτεχνία, όλα μαζί, τέλεια. Ο έρωτας πονάει, ιδίως ο χωρίς ανταπόκριση, μπορεί γιατί τον πλάθουμε στα όνειρά μας τελειότερο από τον κανονικό, αψεγάδιαστο. Είναι και η απόρριψη, τόσα εκφράσαμε, νιώσαμε, κι όμως .. Τουλάχιστον υποφέραμε, άρα ζήσαμε.

    Νά’σαι καλά, να γράφεις, να διαβάζουμε κι εμείς.

     
  16. faros 5

    Οκτώβριος 6 , 2008 at 13:51

    Την Καλημέρα μου και Καλή σας Βδομάδα !

     
  17. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 00:30

    @ faros 3
    Απάντηση στο Υ.Γ. :
    Δεν πειράζει …. Θα με μάθεις σιγά σιγά … Πού θα πάει ;… θα με συνηθίσεις .

     
  18. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 00:36

    @ μούργος
    Έτσι είναι Μούργο μου … Έτσι «χάνονται» , όλοι οι «μούργοι» απ΄τη ζωή μας … Έτσι χάνεται ό, τι αγαπάμε … Μόλις πάρουμε για λίγο τα μάτια μας από πάνω του … παφ !… χάνεται …. Η ζωή , όμως , τρέχει και δεν μπορείς να έχεις πάντα τα μάτια σου πάνω στους «μούργους» της ζωής σου …
    Ας είναι ….

     
  19. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 00:43

    @ elina
    Σου τό είπα … Ήταν μεγάλος «μάγκας» ο Μάγκας μου …
    Αμοιβαία κι αμφίδρομη η συγκίνηση …
    Και η Αγάπη .

     
  20. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 00:51

    @ museum
    Σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο … Βάλσαμο στην σημερινή … κακοκεφιά μου .
    Εντάξει … πονάει ο «ο χωρίς ανταπόκριση» έρωτας , αλλά για λίγο … Εκείνος που πονάει και … σφάζει , είναι ο ….προδωμένος …
    Ίσως όμως να έχει δίκιο η Ξυπόλυτη που λέει πως «αν τον βιώσεις χωρίς να πονέσεις… Δεν είναι έρωτας» .
    Τι να πεις ;…

     
  21. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 00:53

    @ faros 5 & 6
    Καλημέρα 🙂

     
  22. tdjm

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 09:56

    Πανέμορφες οι *μνήμες σου* ,όπως πάντα .

    Και δεν είναι τόσο για την απλότητά τους ,που με μιας σε μεταφέρουν εκεί δίπλα ,σαν να είσαι εσύ που πρωταγωνιστείς..όσο για τα μυνήματα που σου προσφέρουν απλόχερα!!

    Ποιός από όλους τώρα ήταν ο μάγκας της ιστορίας…
    Ο πατέρας, ο σκύλος ή ο έρωτας???

    Το αρσενικό θα πω εγώ….και έχω την αίσθηση πως το άρθρο είναι αφιερωμένο στο κάθε αρσενικό της ζωής μας…

     
  23. tdjm

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 09:57

    Ακόμα και σε αυτό που βγάζει η ψυχή μιας γυναίκας ….Αυτό το …*αντρίκια*

     
  24. faros 6

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 13:16

    Την Καλημέρα μου !

     
  25. Βιολιστής στη στέγη

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 14:17

    Μεταδίδεις το συναίσθημα μακρινών εικόνων τόσο άμεσα που μ’ έκανες να νοιώσω στο παρόν, σαν το κοριτσάκι του 67!

     
  26. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 20:20

    @ tdjm 1& 2
    «…Το αρσενικό θα πω εγώ….και έχω την αίσθηση πως το άρθρο είναι αφιερωμένο στο κάθε αρσενικό της ζωής μας…»
    —————————————–
    Κι εγώ θα πω , πως μάλλον είσαι μία … χάκερ , που χωρίς να ξέρω πώς και από πού , έχεις βρεί το password του μυαλού μου , και μπαίνεις και διαβάζεις αυτά που έχω εκεί μέσα (στο μυαλό μου) , όταν αποφασίζω να γράψω κάτι σ’ αυτό το blog .
    Ακριβώς εκεί είναι αφιερωμένο αυτό το ποστ … Στα αρσενικά της ζωής μας και στην αρσενικάδα της ψυχής μας …. (Σου χρωστώ , μια αφιέρωση πάνω στην αρσενικάδα της γυναικείας ψυχής … in time)

     
  27. silia

    Οκτώβριος 7 , 2008 at 20:27

    @ Βιολιστής στη στέγη
    Όλη μου η ζωή (η τωρινή) , είναι γεμάτη από εικόνες , που τις γυρίζω και τις ξαναγυρίζω στο μυαλό μου όλη μέρα , τις ταξινομώ , τις αρχειοθετώ , τις βάζω σε μια σειρά κι ανάλογα με τα βιώματα και τις εμπειρίες της κάθε ημέρας , τις … ξεφουρνίζω στους γύρω μου …
    Είναι το χόμπυ μου , είναι η μεγάλη αγάπη μου η διαχείριση και η χρήση των αναμνήσεων ….
    Πόσο φοβάμαι , μήπως κάποτε πάψω , ή δεν μπορώ πια να … θυμάμαι …
    Να είσαι καλά , με τον καλό σου λόγο .

     
  28. tdjm

    Οκτώβριος 8 , 2008 at 09:51

    χιχιχιχιχι!!

    Είναι αμφίδρομος ο *χακερισμός* Σίλια…

     
  29. anlu

    Οκτώβριος 9 , 2008 at 14:30

    Γλυκιά μου…κούκλος ήταν ο Μάγκας, όπως όλοι του είδους του 😉

     
  30. silia

    Οκτώβριος 10 , 2008 at 00:22

    @ tdjm
    Μυστήρια τα μονοπάτια του μυαλού και τα πεπρωμένα των ανθρώπων .
    Μυστήρια …

     
  31. silia

    Οκτώβριος 10 , 2008 at 00:33

    @ anlu
    Για μένα … κούκλος ήταν …
    Για τους άλλους όμως (τους πιο πολλούς) ήταν ασχημούλης … «Αράπη» και «Μουντζούρη» τον φώναζαν … Ήταν και κουτσός … μάλλον το ξαναείπα αυτό …
    …. Βρε τώρα που τα λέω αυτά και τα σκέφτομαι … κι ο γάτος μου (ο τωρινός) , ο Χιόνης … κι αυτός κουτσός είναι ….
    Σύμπτωση … (; )

     
  32. Lilith

    Οκτώβριος 16 , 2008 at 19:39

    “Πέθανε , μάλλον απ’ τον καϋμό του , που σ’ έχασε” μουρμούρισε μέσα απ’ τα δόντια του ο πατέρας μου.

    Γιατί συμβαίνει πάντα αυτό; Υπάρχει κανένας κανόνας που λέει ότι όταν ξεκινάει κάτι καινούριο στη ζωή σου, πρέπει να χάνεις, οπωσδήποτε, κάτι που αγαπούσες και που άφησες αναγκαστικά πίσω; Κάτι σαν φόρος…

     
  33. silia

    Οκτώβριος 16 , 2008 at 22:51

    @ Lilith
    Kαλώς ήρθες από τα μέρη μου .
    Μου άρεσε πολύ το profil σου … Κι εμένα μου αρέσει να … παραμυθιάζω τους γύρω μου (με την καλή έννοια … πίστεψέ με , υπάρχει «καλή έννοια» σ’ αυτό) , αλλά να παραμυθιάζω και τον εαυτό μου .
    —————————————
    Ναι … κάτι σαν φόρος … Είναι το τίμημα που οφείλεις , είναι το … εισητήριο που πρέπει να πληρώσεις για να σου ανοίξει η πόρτα του «καινούριου» στη ζωή σου … Ίσως για να … δοκιμαστείς , αν όντως το ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ αυτό το καινούριο … αλλιώς μένεις στα παλιά σου τα λημέρια και δεν διακινδυνεύεις τίποτα κι έχεις κοντά σου κι αυτά που αγάπησες μέχρι τότε αλλά … Αλλά δεν έχεις ευκαιρίες για καινούριες αγάπες …
    Μια θεωρία είναι που ομολογώ πως την έχω ψιλοξεχάσει κιόλας , γιατί …. έχω πια γεράσει .
    Θα χαιρομαι ειλικρινά , πάρα πολύ , να σε βλέπω εδώ .

     
  34. Lilith

    Οκτώβριος 18 , 2008 at 12:44

    Σίλια, σ’ ευχαριστώ πολύ. Γράφεις πολύ όμορφα και με… ταξιδεύεις. Χαίρομαι κι εγώ πολύ που σε «συνάντησỨ:)

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: