RSS

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973

16 Νοέ.
Αγαπημένο μου ημερολόγιο :
Σήμερα , ήταν μια … παράξενη μέρα . Άρχισε με μια μεγάλη χασούρα , αλλά τώρα που σχεδόν ξημερώνει μια άλλη μέρα , νοιώθω πως έχω κερδίσει … Έχω κερδίσει ίσως ένα «εισητήριο» για πιο ελεύθερες μέρες κι ας μοιάζει το «παιχνίδι» , να χάθηκε , προς ώρας …
Όμως πιο πολύ αγαπημένο μου ημερολόγιο , σήμερα θέλω να σου μιλήσω για τον φίλο και συμφοιτητή μου , τον Μίμη , … Ξέρεις τον Μίμη τον πούστη , τον ντιγκιντάγκα , που είναι και λεφτάς γιατί η μάνα του είναι κάτι σπουδαίο στην Αγγλία (ή στην Σκωτία … δεν θυμάμαι τώρα καλά) και έχει και αυτοκίνητο ένα Mini-Morris και δικό του ιδιόκτητο διαμέρισμα στην Διαγώνιο , που μας το «δανείζει» εμένα και του Τ. , που είμαστε ήδη τρία χρόνια μαζί , αλλά είμαστε … άστεγοι εραστές γαμώτη μου , λόγω του ότι … φοιτηταριό , αλλά ζούμε Θεσσαλονίκη με … τις οικογένειές μας και … πού να βγάλουμε τα μάτια μας … την ατυχία μου μέσα , όλο με σπόρια , τσιγάρα και φιλοσοφικές συζητήσεις στα παγκάκια της Νέας Παραλίας γύρω απ’ το «Μακεδονία Παλλάς» , περνάμε τις περισσότερες ώρες μας ….
Σήμερα βασικά , ήταν να … ορκιστούμε στον Ιπποκράτη , ότι και καλά θα είμαστε καλοί γιατροί και η μάνα μου ήταν όλες αυτές τις μέρες μέσα στη χαρά , γιατί θα είμαι πια γιατρός και δεν θα χρειάζεται κοντά στα 70 της χρόνια να ξενοδουλεύει … Και ο Τ. , τα ίδια κι αυτός μες στη χαρά , μαζί θα ορκιζόμασταν … Και η μάνα του Τ. επίσης , που τώρα πια ελπίζει σοβαρά σε μια καλή προίκα για τον γιατρό , γιό της …
Όμως καλό μου ημερολόγιο , η ορκωμοσία … δεν έγινε , γιατί κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα φοιτητές και φωνάζουν «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» , και ζητούν να φύγει η Χούντα του Παπαδόπουλου και όλη η Αθήνα είναι στους δρόμους λένε … τί λέω όλη η Αθήνα … όλη η χώρα ανάστατη είναι … και βγήκαν λέει και τα τανκς για εκφοβισμό , αλλά κανείς λέει δεν φοβήθηκε και γι αυτό ένα τανκ , έσπασε την Πύλη του Πολυτεχνείου και σκότωσε ένα σωρό παιδιά και πέφτουν πυροβολισμοί και ξύλο ακόμα και στην Θεσσαλονίκη στην Πανεπιστημιούπολη και … πού να γίνει ορκωμοσία και η μάνα μου είπε «να μην πας πουθενά σήμερα» , αλλά με πήρε τηλέφωνο ο Τ. στο ψιλικατζίδικο κάτω από το σπίτι και μου είπε «Σε περιμένω στην Καμάρα , να πάμε μέχρι τη Σχολή να δούμε τί γίνεται» … Και πράγματι ανηφορίσαμε μέχρι τη Σχολή , αλλά εκεί , έπεφτε ξύλο και είδαμε τον Ζ. άλλον συμφοιτητή μας , παρέα με κάτι ασφαλίτες , να έχει πάρει στις κλωτσιές κάποιους που πρώτη μου φορά έβλεπα και μας φώναξε από μακριά «Άντε φευγάτε ρε χαμένα , δεν έχει ορκωμοσία σήμερα» και ο Τ. με πήρε απ’ το χέρι και τρέχαμε , μέχρι που φτάσαμε στο «ABC» και είχε παντού στρατό και μπάτσους , αλλά εκεί τουλάχιστον δεν δέρναν … και σταματήσαμε να πάρουμε ανάσα και είπε ο Τ. «Ρε , δεν πάμε στον Μιμάκο , εδώ παραπέρα ;» κι εγώ είπα , πως είναι μαλακία να πάμε να βγάλουμε τα μάτια μας τέτοιες ώρες … χώρια που δεν μουρχεται και καμία όρεξη , αλλά ο Τ. είπε «Μόνο για καφέ μωρέ …. δεν έχω όρεξη να γυρίσω στο σπίτι να βλέπω τα μούτρα του πατέρα μου , να μου πεί και τίποτα … στραβό , να γίνουμε …κώλος» κι εγώ δέχτηκα γιατί όντως οι ώρες ήταν δύσκολες και μπορεί ο Τ. να αρπαζόταν με τον πατέρα του , γιατί ο μπαμπάς του Τ. είναι … μπάτσος … Συνταξιούχος βέβαια , αλλά … μπάτσος .
———————
Συγχώρα με καλό μου ημερολόγιο , που τα λέω έτσι όλα μαζί και μπερδεμένα σαν να παραληρώ , αλλά ξημερώνει πια Κυριακή , και είμαι κουρασμένη και κλαμμένη και τρομαγμένη και … περήφανη για τον φίλο μου τον Μίμη … Τον Μίμη τον ντιγκιντάγκα …
———————
Ο Μίμης , όταν άνοιξε την πόρτα , μου φάνηκε χλωμός . Σαν να μην ήθελε να μας μπάσει μέσα .
– Παιδιά , δεν γίνεται … Θα μείνω σπίτι σήμερα όλη μέρα …
– Βρε ποιός νοιάζεται … Μην τρελλαίνεσαι , για σένα ήρθαμε … για καφέ κι αν φτιάξεις και καμιά μακαρονάδα ακόμη καλύτερα … Βάλε ΥΕΝΕΔ (έχει ΚΑΙ τηλεόραση) να δούμε δείχνει τίποτα ;… Χαλάει ο κόσμος έξω Μίμη … Βασικά στην Αθήνα , στο Πολυτεχνείο , αλλά κι εδώ πέφτει πολύ ξύλο … Είδαμε τον Ζ. έξω απ’ την Γραμματεία της Σχολής να …… Τί είναι ρε ;… δεν μας θέλεις ;…
– Όχι μωρέ … δεν είναι αυτό … Να , … ρε γαμώτο , ντρέπομαι και τη Σίλια …. πως να το πω ;… Έχω μέσα …. αίσθημα … άντρα , πως το λένε;… (έκανε ένα ελαφρό νεύμα προς την κρεβατοκάμαρα) .
– Μεσημεριάτικα ;… μη χειρότερα … Καλά … θα φύγουμε …
……………………….
Δεν απόσωσα τον λόγο μου και …
– Γιατρέ … πως διάολο σε λένε … ο Ηλίας δεν είναι καλά … ξερνάει και θαρρώ πως πνίγεται …
Ορμήξαμε και οι τρείς μέσα στο δωμάτιο . Ο … «Ηλίας» , όντως δεν ήτανε καλά . Με σπασμένη τη μύτη και ένα μεγάλο , ραμμένο τραύμα στο μέτωπο πνιγόταν από τα αίματα στη μύτη και ήταν ελαφρά θολωμένος απ’ την διάσειση … Ξερνούσε κιόλας … Μα ούτε κι αυτός που μας φώναξε μέσα έμοιαζε καλύτερα . Όρθιος μεν , αλλά πρόσεξα το δεξί του χέρι , κρεμασμένο σε πρόχειρο νάρθηκα και τα μούτρα του … παζάρι ….
Τρείς ώρες περίπου αργότερα , σαφώς καλύτερα … όλοι μας , (ακόμη και ο Ηλίας) , μάθαμε τί ακριβώς έγινε .
Ο Μίμης βρισκόταν στο ΑΧΕΠΑ όπου έκανε τα λεγόμενα «τρίμηνα» Χειρουργικής άσκησης (ήταν λίγο πρίν το πτυχίο … είχε καθυστερήσει λίγο , («Απ’ τα … γκομενιλίκια» όπως συνήθιζε να λέει) , όταν άρχισαν να φέρνουν τραυματίες απ’ τους ξεσηκωμένους φοιτητές απ’ την Πανεπιστημιούπολη της Θεσσαλονίκης . Οι ασκούμενοι προπτυχιακοί φοιτητές δούλευαν ίσοι προς ίσους με τους γιατρούς του Νοσοκομείου . Κάποιοι , μετά τις πρώτες βοήθειες , φυγάδευαν τραυματίες (αλλά και άλλους , που γύρευαν βοήθεια στο Νοσοκομείο) , για να τους γλυτώσουν από τον Στρατό και τους ασφαλίτες …. Ένας από αυτούς , ήταν και ο Μίμης … Ο δικός μας Μίμης … Ο Μίμης , ο … «γυναικωτός»… Ο Μίμης που δεν σου γέμιζε το μάτι … Ο Μίμης , που ορκίστηκε να παραδώσει τους δυο κρυμμένους στο διαμέρισμά του φοιτητές (Αθηναίοι ήσαν) , σώους και ασφαλείς στις οικογένειές τους , όσες μέρες κι αν περνούσαν … Όσο κι αν κινδύνευε … Ο Μίμης ,… ακόμη ένας απ’ τους αφανείς μικρούς ήρωες της φοιτητικής εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη του 1973 …
————————–
Αγαπημένο μου ημερολόγιο
Ξέρω (το πιστεύω ακράδαντα) πως μια μέρα , όταν όλες αυτές οι σκοτεινές μέρες θα έχουνε γίνει παρελθόν , η μέρα αυτή που έζησα σήμερα , η μέρα η «παράξενη» , θα γιορτάζεται απ’ τους Έλληνες , σαν μια μέρα «προοίμιο λευτεριάς» …. Είμαι σίγουρη …
Γι αυτό που δεν είμαι σίγουρη είναι αν θα τιμούμε όλους αυτούς που πρέπει … Αν κάποιοι από μας θα τα μπλέξουμε και δεν θα ξέρουμε πού και σε ποιον ακριβώς να αποδώσουμε την τιμή που του πρέπει …. Φοβάμαι πως κάποιοι θα αναγνωριστούν σαν ήρωες , χωρίς να το αξίζουν … Ενώ κάποιοι άλλοι , θα ξεχαστούν … Κάποιοι δεν θα αναγνωριστούν …. Κάποιοι θα μείνουν πίσω απ’ τις κουίντες … Κάποιοι θα ψιθυρίζουν κατά μόνας το …. «Ήμουν κι εγώ εκεί» ….
Καληνύχτα .
======================================
nov
.
Είχα σκοπό , για την σημερινή μέρα , να ξανανεβάσω το περυσινό μου αφιέρωμα στην 17η Νοέμβρη 1973 …. ‘Ομως σκέφτηκα … θυμήθηκα με το σχόλιο του Πάνου Ζέρβα , στην «Καλύβα» («Τί ήταν το Πολυτεχνείο και τί σημαίνει σήμερα» ) , τον συμφοιτητή μου τον Μίμη ….
Δικό του ….

 

Ετικέτες: , ,

62 responses to “Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973

  1. olvios

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 11:57

    Ο καιρός είναι ….`γκαστρωμένος`
    Τα καινούργια ελλείμματα πολλά
    Τα παλιά παρόντα και αυτά.
    Το γήπεδο άλλαξε, μεγάλωσε.
    Ελπίζω να είμαι μαζί τους
    Ελπίζω να είμαι εκεί.

     
  2. Μαρία

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 13:08

    Κοίτα να δεις συμπτώσεις… αυτός ο Μίμης που λες, στο καθόλου γυναικοτό του βέβαια, μου θυμίζει έναν άλλο φοιτητή ιατρικής τότε που έτρεχε παραμάσχαλα με κρυμένα «πολεμοφόδια» ιατρικά και ταπεράκια με φαΐ, παίζοντας το κεφάλι του κορώνα γράμματα αφού και ο ίδιος ήταν φακελωμένος λόγω «αριστερών φρονιμάτων» (όπως και όλη του η οικογένεια)… ο πατέρας μου. Πόσες ιστορίες έχω ακούσει… και ποτέ δεν θα ξεχάσω κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τη χλωμάδα στο πρόσωπό του.
    Φιλιά και σ’ ευχαριστούμε πολύ για το ποστ 🙂

     
  3. faros

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 14:27

    Ελπίζω, σήλια μας, να μην ξέχασες ποτέ τον Μίμη …

    Ελπίζω, να μην τον ξεχάσεις, και στο Μέλλον …

    Ελπίζω, όλοι μας, να βαδίζουμε στα καταπόδια των Μίμηδων …

    Οι καιροί είναι δύσκολοι … και … δυστυχώς … λιγόστεψαν οι Μίμηδες …

    ΜΙΜΗ, είσαι εδώ ; είσαι ΜΑΖΙ μας ;
    ΣΕ χρειαζόμαστε …

     
  4. ριτσα μασουρα

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 15:28

    Μνημες βαθια χαραγμενες.Συντροφιά τις ώρες της δήθεν ανεμελιάς και της ευμάρειας. Κινήσεις αυθόρμητες μιας νεολαίας που πίστευε σε ιδανικά, σε αξίες και πάλευε γι αυτά. Νασαι καλα Σιλια που μας περνάς τέτοια μηνύματα. Ναι, σε όλους εμάς που συνήθως προσπερνάμε σνομπάροντας τα μεγάλα γεγονότα του τόπου.

     
  5. silia

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 15:47

    @ olvios
    Το γήπεδο μπορεί να μεγάλωσε , οι … κερκίδες όμως έμειναν οι παλιές … οι στενές .. οι μικρές … οι λίγες ..
    Όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι εκεί πάνω στις «κερκίδες» και όσο περνάει ο καιρός όλο και λιγότεροι , γιατί … μεγαλώσαμε πια …
    Ο κόσμος βλέπεις καλέ μου φίλε , συνωστίζεται πια , στα gala στα reality show και στις πασαρέλες … έχει περισσότερο ενδιαφέρον εκεί … περισσότερους κώλους (συγγνώμη δεν κρατήθηκα) …..
    ———————————
    Άϊ στο καλό … Απ’ το πρωί , προσπαθώ να μην … βουρκώσω …

     
  6. silia

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 15:55

    @ Μαρία
    Αχ Μαρία … Γυκειά , μικρή , όμορφη Μαρία …
    Όλοι οι «Μίμηδες» αυτού του κόσμου , τέτοιες μέρες …. κατάχλωμοι , είναι . Ο πόνος , η συγκίνηση , το παράπονο , η περηφάνεια , μας … «κόβει» το χρώμα απ’ τα μάγουλα …. εμάς των μεσηλίκων .
    Αν υπάρχει , κι αν είναι κοντά σου σφίξε με τα χέρια σου τα χλωμά του μάγουλα και δως του ένα φιλί στη μούρη … «Απ’ τη Σίλια , του Αγώνα» , πες του … Δεν με ξέρει , αλλά θα καταλάβει …
    Επαναλαμβάνω ό,τι είπα και παραπάνω στον olvios :
    Άϊ στο καλό … Απ’ το πρωί , προσπαθώ να μην … βουρκώσω …

     
  7. silia

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 16:04

    @ faros 1
    Μοιάζω να τον ξέχασα καλέ μου ;… Μοιάζω να ξεχνώ ; … γενικώς ;
    Ε , τώρα για το μέλλον τί να πω ;… Μόνο , αν με χτυπήσει κανένα Alzheimer
    Και :
    Δυστυχώς … λιγόστεψαν οι Μίμηδες …και ακόμη ΠΙΟ δυστυχώς , λιγόστεψαν κι αυτοί που τους … θυμούνται … κι αυτοί που τους … ψάχνουν
    Η αγνωμοσύνη Φάρε μου είναι μεγάλο κακό …
    ——————————-
    Γαμώτη μου ,… θα το ξαναπώ :
    «Άϊ στο καλό … Απ’ το πρωί , προσπαθώ να μην … βουρκώσω …»

     
  8. silia

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 16:09

    @ ριτσα μασουρα
    Σ’ ευχαριστώ που με νοιώθεις ….
    Τελικά , (βλέπε τα παραπάνω σχόλια μου) , το …»βούρκωμα» , είναι κάτι σαν το … κατούρημα … Κρατιέσαι , κρατιέσαι … και στο τέλος τα … αμολάς …
    Τα δάκρυα βρε …

     
  9. Ελένη M. 1

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 16:35

    Silia
    Εγώ πιστεύω πως και αυτός που μόνος του ψιθυρίζει (χωρίς καμιά αναγνώριση εννοώ) ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ …. κερδισμένος
    είναι ! Έζησε μια εμπειρία τόσο ανυψωτική , τόσο λυρική και όμορφη …που μπορεί να αισθάνεται βαθειά τον Ελύτη όταν λέει
    « Ω! νεότητα …τι όμορφα που είναι τα μαλλιά σου !»
    και να μεταφέρει στα παιδιά του τέτοιες ποιότητες …δεν είναι λίγο !
    Εμένα μου φέρνουν στενοχώρια οι ελάχιστοι άλλοι ….που δεν ένιωσα κάτι να φτεροκοπά μέσα τους …εκείνες τις μέρες είτε νέοι είτε γέροι ήταν …
    .Όσο γι αυτούς που το εκμεταλλεύτηκαν αργότερα για να βρεθούν σε θέσεις και γραφεία οβάλ …δεν με ξενίζει ούτε με απογοητεύει …..διότι έχω πια καταλάβει πως δεν χρειάζονται πολλοί για ν ανάψει η σπίθα …μετά χρειάζονται οι πολλοί ….και
    οι πολλοί θ ακολουθήσουν εφόσον δεν έχουν χάσει την ικανότητα να συγκινούνται και να συνεγείρονται !
    Οι σύγχρονες εξουσίες όμως που το ξέρουν …. έχουν βρει μηχανισμούς (ύπουλους και αόρατους) …αποχαύνωση και αποΑνθρωποποίησης .
    Είναι καλό να το έχουμε ξεκάθαρο …..
    πως ο εχθρός τώρα δεν είναι εκεί που ξέραμε .
    Υ.Γ Ίσως γίνομαι κουραστική που το λέω συχνά …ανησυχώ ….

     
  10. Ελένη M. 2

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 16:52

    Silia
    Δίαβασα τα παραπάνω …θέλω να σου πω πως…
    και εγώ βουρκωμένη είμαι ….τους έχω χάσει δε εντελώς όλους εκείνους τους συντρόφους της νεότητας μου…άλλος στην Αμερική , άλλος στην Γαλλία ,άλλοι στην Ελληνική επαρχία ….καλά που βρήκα εσένα εδώ …ευχαριστημένη είμαι !
    Τα φιλιά μου .

     
  11. faros 2

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 18:31

    Να βουρκώσεις σήλια μας, ΝΑ ΒΟΥΡΚΩΣΕΙΣ …
    Εγώ βουρκώνω κάθε μέρα – πίστεψέ με – γι αυτό ασχολήθηκα και με το μπλογκινγκ … να βγάζω τα εσώψυχά μου … να βρω παρέα να … βουρκώνουμε μαζί … εσύ πολλές φορές το … προκάλεσες …

    Όχι, δεν πιστεύω ότι ξέχασες … όχι … με τίποτα …

    κ … κ … Καλησπέρα !

     
  12. Lardigos

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 21:59

    Τρεις φορές ήλθα και διάβασα τη μνήμη σου, Silia, τις μέρες σου για ‘κείνη την εποχή. Τρεις φορές κι ένας υγρός κόμπος με εμπόδισε να αποκριθώ. Ακόμη δεν μπορώ κι ας θέλω τόσο.
    Λέω μόνο -και μη με παρεξηγήσεις- οτι γίνεται να αισθανθείς δικό σου άνθρωπο κάποιον, κι ας μην τον συναντήσεις ποτέ..

    Καλό βράδυ

     
  13. μούργος

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 23:07

    α, ρε Σιλια!
    ισως το καλυτερο κειμενο για την «επετειο».
    (γιατι θα επρεπε να σημαινει και αλλα πραγματα για τη δημοκρατια, περαν των συνταγματαρχων, και εσυ αυτο δινεις)
    υ.γ.
    μου επιτρεπεις το «ρε», ε;

     
  14. Καναλιώτης

    Νοέμβριος 16 , 2008 at 23:58

    Πολύ ωραίο όπως πάντα.

     
  15. Έφηβος

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 00:19

    Πολύ πιο ενημερωτικό απο εκατό αναλύσεις.

     
  16. faros 3

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 08:36

    Πολύ πολύ Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

    Χρόνια Πολλά, επίσης !

     
  17. tdjm

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 10:01

    Δεν έχω κάτι να πω!!

    Μόνο που να αυθόρμητα μου έρχεται η σύγκριση του τότε με το τώρα….

    Και με πιάνει μελαγχολία

     
  18. Ενη Καπαζογλου

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 12:19

    Ax βρε SILIA, πως βουρκοσαμε ολοι διαβαζοντας το ημερολογιο σου. Ο,τι πιο συγκινητικο για τη σημερινη επετειο. Νασαι καλα και να μας γιατρευεις, μιας και εισαι Γιατρος, αλλα και «γητευτης ψυχων».
    Κανω forward το κειμενο σου στην κορη μου στη Θεσσαλονικη οπου εργαζεται ως ερευνητρια, γιατι τοτε ως μικρο παιδι μαθητρια συμπαραστεκονταν στους φοιτητες μαζι με τα αλλα παιδια φευγοντας απο το σχολειο. Και εκεινη «δεν ξεχνα».

     
  19. manos

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 14:00

    Σίλια, σου είχα πει κάτι για τη γενιά σου και τη δικιά μου, ότι θα έρθουν πιο κοντά όταν κι εμείς ψηλώσουμε το ανάστημά μας.

    Δεν είχα πει ότι σας είμαστε ευγνώμονες για ό,τι κάνατε τότε εκείνες τις μέρες. Ό,τι κι αν συμβεί από ‘δω και μετά. Είναι νωρίς να πει κανείς αν θα γιορτάζουμε ακόμα το Πολυτεχνείο του 73 μετά από δέκα χρόνια, ή αν νέες ανώτερες εξεγέρσεις θα έχουν τη σφραγίδα μας…

     
  20. Ελένη M.

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 15:53

    @Έφηβος
    Να σε συγχαρώ από εδώ …
    πέρασα από το blog σου αλά δεν μπόρεσα να σου αφήσω
    σχόλιο…
    Καλούς αγώνες ! αγόρι μου ….
    να πάτε πιο πέρα από μας !
    Κάθε γενιά παίρνει την πύρα της προηγούμενης και κάνει το δικό
    της ιστορικό βήμα .
    Σωστά και με αξιοθαύμαστη μεθοδικότητα
    συγκέντρωσες το υλικό και τα ντοκουμέντα του Νοέμβρη μας …
    Είναι πραγματική ανάγκη η μέθοδος να το θυμάσαι !…
    εμείς είχαμε έλλειμμα ….και ο λαός μας γενικά υστερεί …
    Να μελετάς και να σκέφτεσαι ,
    να κάμεις σωστές και ουσιαστικές φιλίες .
    Να με συμπαθάς αν λέω πολλά …αλά
    θα μπορούσε να είσαι μαθητής μου ….
    Και ένα τελευταίο : Επειδή έχουν όλα σημασία …..
    σκέψου… γιατί έχεις αυτό το αβατάρ ;
    εγώ σε φαντάζομαι περήφανο σαν αετό !

    Πιστεύομε σε σας και είμαστε μαζί σας .

     
  21. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 19:42

    @ Ελένη M. 1 & 2
    Έχεις δίκιο … Το παράπονο όμως , … παράπονο (για το … κατά μόνας , ψιθύρισμα του «Ήμουν κι εγώ εκεί» λέω .
    Κι εγώ ανησυχώ … Άλλες φορές αόριστα και άλλες εντελώς συγκεκριμένα … Ανησυχώ για τους «λύκους» που μας ζώνουν … που ζώνουν τα παιδιά μας …
    ————————————
    Ευτυχώς , ζώντας στην επαρχία , κρατώ ακόμη καλή επαφή , με πολλούς από τους συντρόφους της νεότητας … Όχι όλους αλλά πολλούς …
    …. Έχω και τον Τ. … ακόμα .

     
  22. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 19:46

    @ faros 2
    Ξέρεις Φάρε μου ακόμη και … Alzheimer να πάθω , πάλι δεν θα … ξεχάσω … Είμαι σίγουρη .
    Στο Alzheimer , χάνεται η πρόσφατη μνήμη , όχι η παλιά …
    Αλλά ακόμη και να μην ήταν έτσι , πάλι αυτές οι μνήμες , θα μείνουν μαζί μου φρέσκιες και πάντα διαθέσιμες , ώσπου να πω το μεγάλο «αντίο» .
    Γειά σου .

     
  23. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 19:48

    @ Lardigos
    Γίνεται τζόγια μου …. Γίνεται …
    Ήδη έχει γίνει ….
    Σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .

     
  24. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 19:55

    @ μούργος
    Α , ρε Μούργο :
    Το «ρε» , όχι μόνο επιτρέπεται , αλλά θαρρώ ότι απλοποιεί και κάποια πράγματα , τα μαλακώνει , τα φέρνει στα μέτρα μας .
    Ξέρεις , το «ρε» , για τις υπό … ανάπτυξη φιλίες , είναι σαν τον … χρυσό …. Μας φέρνει πιο κοντά .
    Σ’ ευχαριστώ , θαρρώ πως είσαι λίγο υπερβολικός (για το «ισως το καλυτερο κειμενο για την “επετειο”.» , λέω) .

     
  25. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 19:59

    @ Καναλιώτης
    Σ’ ευχαριστώ για την καλή σου κριτική , φίλε μου .

     
  26. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 20:03

    @ Έφηβος
    Σ’ ευχαριστώ μικρέ μου φίλε .
    Θα αποτολμήσω την φράση :
    «Μακάρι να σου μοιάσω»
    Ή μάλλον καλύτερα , θα κάνω μια ευχή :
    «Μακάρι , να σου μοιάσουν τα παιδιά μου»

    @ faros 3
    Χρόνια μας πολλά .

     
  27. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 21:54

    @ tdjm
    Θέλεις να πεις πως η εποχή μας είναι … ανούσια ;… άχρωμη ;… πλαδαρή ;….
    Ναι … η εποχή μας , βασικά , δεν σου δίνει ευκαιρίες να γίνεις ήρωας …. Δεν σου δίνει ευκαιρίες να … «αγιάσεις» .
    Αν δεν βαριέσαι διάβασε το
    https://silia.wordpress.com/2007/11/15 (Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΚΗΣ) , και θα καταλάβεις τί θέλω να πω .
    Την αγάπη μου .

     
  28. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 21:56

    @ Ενη Καπαζογλου
    Σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια .
    Καλώς ήρθες και ….
    … έχω κι εγώ ένα γιο , ερευνητή .

     
  29. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 22:01

    @ manos
    Δεν ξέρω τί ακριβώς να σου ευχηθώ …
    Να σου ευχηθώ «νέες ανώτερες εξεγέρσεις να έχουν τη σφραγίδα σας…»
    ή
    «Ποτέ να μην βρεθείτε στο «μάτι» τέτοιων κυκλώνων» …;
    ——————————-
    Θα προτιμήσω να σου ευχηθώ (σαν εκπρόσωπο της γενιάς σου) , … το πρώτο .

     
  30. recuerdos

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 22:39

    Να το γενικευσω λιγακι και να πω το εξης:οσο θα παραμενουμε απαθεις και υποτακτικοι η κατασταση σε ολα τα επιπεδα θα χειροτερευει διαρκως.Ακουω πολλες φορες να λενε…για βουβες διαμαρτυριες κτλ.
    Δεν ειναι δυνατον να διαμαρτυρεσαι και να επαναστατεις μουγγος!!!
    Η επομενη βουβη διαμαρτυρια θα ειναι και ο ταφος μας!!!
    Δυναμικες κινησεις οσο ειναι ακομα καιρος…

     
  31. silia

    Νοέμβριος 17 , 2008 at 23:46

    @ recuerdos
    Eίναι η σειρά σας πια , ευειδή φίλε μου recuerdos .
    Και ναι … Φωναχτά …. Βουβά , δε λέει .

     
  32. Sotiris K.

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 00:28

    Όμορφο. Γιατί είναι όμορφοι οι άνθρωποι.
    Είτε είναι πρωταγωνιστές είτε δευτεραγωνιστές, είτε απλοί κομπάρσοι.
    Και, για τους άλλους φίλους και τις φίλες, ας μου επιτρέψουν να πω ότι τα πολυτεχνεία δεν έπαψαν να είναι ανοιχτά.
    Μάχες μικρές και μεγάλες συνεχίζουν να δίνονται και οι Μίμηδες εξακολουθούν να είναι εδώ.
    Ευτυχώς.
    Οι άνθρωποι ακόμα δεν πέθαναν.
    Έτσι δεν είναι silia;

    υγ
    Δηλαδή εσύ δεν βλέπεις αντιστοιχίες μεταξύ του τότε Μίμη και της σημερινής silia;

     
  33. Βιολιστής στη στέγη

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 08:58

    H ωραιότερη αφιέρωση! Στον Μίμη και στην πληγωμένη μνήμη μας!
    Νάσαι καλά!

     
  34. faros

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 09:53

    Τελικά, πολύς κόσμος, νιώθει απογοητευμένος …

    Ψηλά το κεφάλι βρεεεεεεεεεεεεεε !

    Μ΄αγώνες τιμάμε τους Αγωνιστές (ιδίως τους ανώνυμους) !

    Πολύ πολύ Καλημέρα !

     
  35. tdjm

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 11:01

    Kι αν το έχω διαβάσει…….όπως όλα άλλωστε….αρκετές φορές..

    Γι αυτό λυπάμαι….!!

    Να αυτή σου η φράση μου έφερε δάκρυα στα μάτια όσες φορές και να το διάβασα…
    ***Χρόνια μετά , καταξιωμένη πολίτις ενός κόσμου ρημαγμένου από την προστυχιά του «μηδέν» **

     
  36. tdjm

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 11:02

    Αλλά και πάλι …δεν μπόρεσα να μην χαμογελάσω με το σχόλιο του Φάρου λίγο πιο πάνω…..

    Ψηλά το κεφάλι βρεεεεεεεεεεεεεε !

    Αντε ,ψηλά το κεφάλι λοιπόν!!!

     
  37. Lilith

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 14:58

    Πού να καταλάβει ο σημερινός έλληνας με τις δεκαοκτώ πιστωτικές και τον καφέ απ’ τα Starbucks στο χέρι, για ποιό λόγο μπορεί να στάθηκε μπροστά από τα τανκς ο φοιτητής του ’73.
    Πάνω απ’ το δικό του τομάρι, να δεις, τανκς που περνάνε καθημερινά!
    Πού να το νιώσει όμως πια…

     
  38. faros

    Νοέμβριος 18 , 2008 at 23:04

    Lilith: Το νιώθουμε, εμείς …

     
  39. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:03

    @ Sotiris K
    «Ευτυχώς.
    Οι άνθρωποι ακόμα δεν πέθαναν.»
    ———————————
    Λες βρε Σωτήρη ;
    Μέσα μου κρυφοκαίει ακόμα η ελπίδα .

     
  40. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:06

    @ Βιολιστής στη στέγη
    Αυτό με … την πληγωμένη μνήμη ….
    Αλήθεια , αυτή την πληγή , ποιος θα επιχειρήσει να την γιάνει ;

     
  41. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:08

    @ faros
    Πιο πολύ απογοητευμένη η … νεολαία …
    —————————
    Πολύ σπουδαίο αυτό το «Μ΄αγώνες τιμάμε τους Αγωνιστές (ιδίως τους ανώνυμους) !» , που είπες .

     
  42. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:13

    @tdjm 2 & 3
    Και δάκρυ και χαμόγελο , μαζί ….
    Και ήλιος και βροχή …
    Και ανήφορος και κατήφορος …
    Και παιάνες και μοιρολόγια …
    Και γλέντι και πένθος ….
    Όλα μαζί κι αντάμα και … σε λα βί …. που λένε και οι Γάλλοι .
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  43. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:23

    @ Lilith
    Θες να πεις ότι οι άνθρωποι σήμερα έγιναν χοντρόπετσοι ;
    Μπορεί , … Εγώ όμως προσωπικά , εξακολουθώ να πιστεύω , πως υπάρχουν νέοι , που ψάχνουν για μια δουλειά (ΨΩΜΙ) , επιθυμούν καλύτερη Εκπαίδευση (ΠΑΙΔΕΙΑ) , και θέλουν να αποτινάξουν τα δεσμά που η διαφήμιση , ο εξαμερικανισμός και τρυφηλότης , μας επέβαλλαν (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ) .
    Πιστεύω ;…. Θέλω να πιστεύω ;… Θα σε γελάσω … Δεν τό’ χω ξεκαθαρίσει ακόμα μέσα μου .

     
  44. Ελένη M.

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 01:45

    Silia λες :
    Κι εγώ ανησυχώ … Άλλες φορές αόριστα και άλλες εντελώς συγκεκριμένα … Ανησυχώ για τους “λύκους” που μας ζώνουν … που ζώνουν τα παιδιά μας …

    Είναι αργά…αλά θ απαντήσω ..

    -Το να είσαι γονιός ή δάσκαλος σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολο από άλλες εποχές .
    Των μαθητών μου (λύκειο) οι περισσότεροι γονείς που τους καλώ για κουβέντα σχετική με το παιδί τους, δηλώνουν αδυναμία να επικοινωνήσουν μαζί του και να το καθοδηγήσουν … χρόνο δεν έχουν ….και το μεροκάματο δεν φτάνει …. σε μεγάλη δε αξιακή σύγχυση και οι ίδιοι …όπως τους βλέπω …
    Ο ρόλος του δασκάλου από την άλλη στριμωγμένος στην κάλυψη ύλης αμφίβολης ουσίας και σε γραφειοκρατικές διαδικασίες …Στο δε παιδαγωγικό του έργο …έχει ν αντιμετωπίσει αρκετά ψυχοπαθολογικά φαινόμενα και αντικοινωνικές συμπεριφορές …που χρειάζεται ιδικές γνώσεις , συναισθηματικά αποθέματα και στέρεο φιλοσοφικό υπόβαθρο …..

    Από την άλλη οι λύκοι (όπως είπες ) πολλοί , κρυφοί και αδίστακτοι !!!

    Οι Δήμοι θα έπρεπε να έχουν σχολές γονέων και το Υπουργείο Παιδείας σεμινάρια κατάρτισης των δασκάλων για τα προβλήματα των καιρών …. αν βέβαια υπήρχε βούληση και όραμα για καλύτερη κοινωνία ……

    Αυτό όμως ξέρουμε πως δεν υπάρχει…
    Οπότε… το τι θα σωθεί εξαρτάται από το πόσοι ,ποιοί και που, είναι Ρομαντικοί (το συναίσθημα είναι σπουδαίο καύσιμο ) όμως με Κλασική δομή για σταθερότητα και διάρκεια στη δράση τους .
    Σας μαύρισα την ψυχή ; λυπάμαι … αυτή είναι η πραγματικότητα που ζω… η μια πλευρά δηλαδή για να είμαι ακριβής …..η άλλη που επίσης τη ζω , είναι Φωτεινή : Ο άνθρωπος είναι πνευματικό όν ! Ο νέος άνθρωπος είναι απρόβλεπτος ! Δεν χρειάζονται πολλοί για ν ανάψουν μια φωτιά !

    Καλό ξημέρωμα !

     
  45. indictos

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 08:47

    Άφωνος !

     
  46. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 16:23

    @ Ελένη M.
    Πολύ ενδιαφέροντα , όλα όσα αναφέρεις και ενπολλοίς συμφωνώ και θα μπορούσα να πω πως σε κάποια , επαυξάνω κιόλας , αλλά θαρρώ , πως κουβεντιάσαμε αρκετά πάνω σε θέματα που είναι μεν κάπως σχετικά με το θέμα του ποστ , αλλά όχι ΤΟ θέμα του ποστ .
    Θα επανέλθουμε σ’ αυτά , όταν θα υπάρχει μια σχετικότερη , ή πλησιέστερη αναφορά .
    Ευχαριστώ .

     
  47. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 16:25

    @ indictos
    🙂
    ……………………….
    Η …. Θεσσαλονίκη , με κανάκεψε σαν μάνα , στα πιο όμορφα (φτωχά και ζόρικα , αλλά … όμορφα) χρόνια της ζωής μου .

     
  48. anthrakoryxos

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 18:47

    Αυτό το »κατά μόνας» που μας τρώει…

     
  49. silia

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 19:26

    @ anthrakoryxos
    … μας τρώει…και μας πληγώνει …
    Δυστυχώς .
    ——————————-
    Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω εδώ , καλέ μου φίλε .

     
  50. πρεσβύωψ

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 21:19

    Μας συγκίνησες και μας μελαγχόλησες πάλι…..
    Στη τελευταία τάξη του εξατάξιου τότε γυμνασίου κάπου στην Εύβοια, δεν ακούσαμε τίποτα και δεν καταλάβαμε τίποτα…….Το αστείο όμως είναι οτι κάποιοι συμμαθητές το παίζουνε σήμερα αγωνιστές του πολυτεχνείου. Είναι αυτοί που 15 χρόνια μετά έγιναν κατά τον Διονύση Σαββόπουλο του Κουτσόγιωργα οι δασύτριχοι πολίτες……
    Το ερώτημα που αφορά όλη τη γενιά μας είναι τι στο καλό έφταιξε και διαβρωθήκαμε τόσο.
    Εμείς οι…..αγωνιστές δεν δημιουργήσαμε τη G-700e ;; Tα παιδιά μας έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτά που βρήκαμε εμείς ;

     
  51. faros

    Νοέμβριος 19 , 2008 at 22:45

    Φχαριστώ, … σπουδαίο είναι να σου αποδίδουν τα εύσημα Άνθρωποι σαν Εσένα !

    Μες τη μετριότητά μας, προσπαθούμε να φανούμε χρήσιμοι … πολύ δύσκολο … μεγάλη προσπάθεια … η ελπίδα πεθαίνει τελευταία !

    Είμαι απ΄ αυτούς που ελπίζουν …

    Χαίρομαι να γράφω στο … μετερίζι σου !

    Φχαριστώ (ξανά) και εύχομαι μιαν όμορφη νύχτα !

     
  52. silia

    Νοέμβριος 20 , 2008 at 02:30

    @ πρεσβύωψ
    Αν το ότι οτι κάποιοι συμμαθητές σου , απ ‘ αυτούς , που δεν άκουσαν και δεν κατάλαβαν τίποτα το παίζουνε σήμερα αγωνιστές του πολυτεχνείου , το … αστειότερο είναι ότι ο Ζ . που αναφέρω στην δική μου ιστορία , είναι σήμερα Πανεπιστημιακός διδάσκαλος , πολιτευόμενος με κόμμα εξουσίας και ιδιαίτερα αγαπητός , γιατί είναι λέει απλός , προσιτός και κοντά στον … απλό κοσμάκη …
    —————————
    Πάω να πάρω κάτι για την γαστροοισοφαγική μου παλινδρόμηση … πάλι μου έρχεται να … ξεράσω . (συγγνώμη , κιόλας) .

     
  53. silia

    Νοέμβριος 20 , 2008 at 02:32

    @ faros
    Πραγματικά … μου χρειάζεται (μια όμορφη νύχτα). Έχω μέρες να κοιμηθώ ήσυχα .
    —————————–
    Σου τόχω ξαναπεί , θαρρώ , αλλά θα σου το ξαναπώ και από εδώ :
    – Μην υποτιμάς τον εαυτό σου .

     
  54. Δύστροπη Πραγματικότητα

    Δεκέμβριος 17 , 2009 at 20:20

    Αυτό μου το σχόλιο θα πρέπει να είναι το πιο άσχετο σε σχέση με τον χρόνο που το κάνω – ένα (!) χρόνο μετά το αρχικό ποστ – και παντελώς άσχετο σε σχέση με την τρέχουσα επικαιρότητα – σχόλιο σε άρθρο περί της εξέγερσης του πολυτεχνείου ένα μήνα μετά το πολυτεχνείο!

    Όπως και να ‘χει το διάβασα και ειλικρινά, δεν γίνεται να μην απαντήσω…

    Ας είναι καλά ο Μίμης και όλοι οι αφανείς ήρωες εκείνης της εποχής. Είναι σίγουρο πως ανθρώπους σαν τον Μίμη δεν τους τιμάμε όπως τους το οφείλουμε, αν και από την άλλη μεριά και εκείνοι μπορεί να νιώθουνε άβολα με κάτι τέτοιο και να μην το θέλουνε.
    Και μπορεί η εξέγερση του Πολυτεχνείου να είναι πια βαθιά θαμμένη στο παρελθόν οι αξίες όμως που ενσάρκωσε ο Μίμης με την συμπεριφορά του παραμένουν, και θα παραμένουν, πάντα επίκαιρες…

    Να είσαι καλά Σίλια.
    Γιάννης

     
  55. silia

    Ιανουαρίου 9 , 2011 at 23:27

    @ Δύστροπη Πραγματικότητα
    Σ’ αυτή μου την ανάρτηση μάλλον … φλυάρησα ….
    Ήθελα να πω κάτι που λέγεται και με δυο λόγια μόνο :
    Οι αφανείς ήρωες , είναι δυό φορές ήρωες …
    ή
    Οι αφανείς ήρωες , δεν «ξεθωριάζουν» ποτέ .
    —————————–
    Να είσαι κι εσύ καλά Γιάννη .
    Και δεν πειράζει που άργησες να σχολιάσεις σ΄αυτό το ποστ … Κι εγώ άργησα τόσο να σου απαντήσω …

     
  56. Λιακαδα ©

    Νοέμβριος 15 , 2012 at 11:37

    Δεν ήταν ημέρα Σίλια μου..Νυχτα ήταν.. Μια ατερμονη κρυα νυχτα που οι αυρες ανεβοκατεβαιναν την Σπ.Τρικουπη, και οι ερπιστρειες απο τα τανκς κροταλιζαν στην ασφαλτο . Οι ελευθεροι σκοπευτες στημένοι στην απέναντι ταράτσα.Μετα τα μεσάνυχτα εγινε το ..πανηγυρι! Οι σφαιρες σφυριζαν γυρω σαν μελλισες. Δεν ξερω αν ήταν ντουμ ντουμ ή πως 8κατα τις ελεγαν αυτοί. Εγώ παντως εκεινη τη νυχτα ακουσα με τα αυτια μου μια κοπελια να φωνάζει βοήθεια με σκοτωνουν ..Και ειδα ενα μπατσο να τη σέρνει κυριολεκτικά από το μαλλι στο δρομο ματωμενη .. Μετα την εχωσε σε ενα ασθενοφορο .. κλωτσιδον! Υποθετω με αποτερο στοχο οχι απλα την περιθαλψη της αλιως προς τι οι κλωτσιες? Δεν προλαβα να δω τπτ αλλο …
    Αλλοι απο τους εγκλειστους βρεθηκαν στο Γενικο Κρατικο Νοσοκομειο Αθηνων με σπασμενα κεφάλια από οπου του έπερναν μετα κατ ευθειαν στην Ασφαλεια, αλλοι σε σπίτια φιλων στην περιοχη , άλλοι να στριμωγμενοι σε σοφίτες των Εξαρχειων και αλλοι σε ταρατσες!
    Τις απομενες μερες εκει να δεις ελευθερια! Κατοικουσαμε στα Εξαρχεια τοτε.Σε καθε μας βημα απο τη γωνια ξεπροβαλε ο ασφαλιτης και σου ζηταγε ταυτοττητα! Αν δεν εγγυοταν για ατα φρονηματα σου ο Γιωργος ο περιπτερας στη γωνια , την ειχες βαμμενη ΄) .
    Ιστοριες για αγριους… Το ασχημο ειναι οτι τοτε εγινε οτι εγινε, στα σημερινα παιδια τι εχει φτασει? Για ρωτα τα σε ενα σχολειο να σου πουν τι γιορταζουμε οι μεγαλοι οι τρελλοι στις 17 νοεμβρη ..

     
    • silia

      Νοέμβριος 15 , 2012 at 13:28

      @ Λιακαδα ©
      Αυτό Λιακάδα μου είναι η … Μεγάλη Θλίψη , που κουβαλάω μέσα μου .
      Αυτό το » στα σημερινα παιδια τι εχει φτασει?» …

       
  57. Λιακαδα ©

    Νοέμβριος 15 , 2012 at 15:46

    Λιγα πράγματα Αννιτσκα μου .. Για αυτό οσοι ζησαμε κατι εκεινες τις μερες πρεπει να το καταγραφουμε.. να το μεταφερουμε … Να μεινει γραμμενο ..

    Εχει , θα γραψει κανεις για ολους αυτους τους ανωνυμους που φοιτητες τοτε τους εκοψαν την αναβολή και πήγαν φανταροι στο Σουφλι? Για οσους εκαναν χρονια μετα να αποφοιτησουν?
    Θυμαμαι που λιποθύμησα σε ενα δυαρακι καπου στα Εξαρχεια , ενα μηνα μετα τα γεγονοτα του Πολυτεχνειου , οταν σε μια ιδιωτικη κρυφη βεβαια προβολή παρακολουθησα μια ταινια σχετικα με τα βασανιστηρια του Μηνη και άλλων κρατουμενων στο ΕΑΤ- ΕΣΑ. Η λιποθυμια ελαβε χωρα οχι απο τον πολυ κοσμο αλλα απο τα οσα ειδα.. Δεν θελω να θυμαμαι καμμια απο αυτες τις εικονες..
    Εμενα εκει γυρω και σαν μαθητρια τοτε ημουν μονιμα σκαστη απο το σχολειο και κατασκηνωμένη λογω παρεας στο προχειρο ιατρειο που ειχαν στησει . Για καλη μου τυχη βγηκα κατα τις δεκα το βραδυ να παω στο σπιτι να φαω και να το ξανασκασω . Ετσι και δεν ημουν μεσα οταν επεσε η πορτα … Ενας Θεος με και τους φυλαξε που η θυρωρος ειχε τον αντρα της εισηγμενο στο νοσοκομειο και ελειπε εκεινη τη νυχτα. Αλλοιως θα βρισκομαστε και εγω και ολοι σε οσους ανοιξα την πορτα στην ασφαλεια για τις.. ψιλες μας! Βεβαια ας ειναι καλα ο περιπτερας ανεφερε λιγες ημερες αργοτερα τις υποψιες του και την κλητευση δεν τη γλυτωσε κανενας απο τους μονιμα διαμενοντες τοτε( και κατα συνεπεια δηλωμενους ) στο τμημα για προσωπικη μας υπόθεση!

     
  58. Αφώτιστος Φιλέλλην

    Νοέμβριος 17 , 2014 at 15:53

    Ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και βασισμένο σε κινηματογραφικά ντοκουμέντα επαγγελματιών οπερατέρ οι οποίοι κατέγραψαν με την κάμερά τους τα γεγονότα. Έλληνες κινηματογραφιστές και συνεργάτες ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων περιγράφουν σκηνές από την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 όπως τις βίωσαν ως αυτόπτες μάρτυρες, τις επικίνδυνες συνθήκες κινηματογράφησης, τις τεχνικές δυσχέρειες, τις αντιξοότητες ως προς τη διοχέτευση του δημοσιογραφικού τους υλικού στο εξωτερικό, αλλά και τις συλλήψεις τους από το δικτατορικό καθεστώς και την κακοποίησή τους, όπως στην περίπτωση του ΝΙΚΟΥ ΠΑΤΣΑΒΟΥ, συνεργάτη της γερμανικής τηλεόρασης, ο οποίος ανεβασμένος στην κολώνα της πύλης του Πολυτεχνείου γκρεμίστηκε μαζί της με την είσοδο του τανκ.
    Το κινηματογραφικό υλικό του ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει στιγμιότυπα από τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, το συγκεντρωμένο πλήθος και τα αντιδικτατορικά συνθήματα. Παρακολουθούμε το χρονικό των γεγονότων με εικόνες από το προαύλιο του Πολυτεχνείου και τους εσωτερικούς χώρους –αίθουσα του ραδιοφωνικού πομπού, αμφιθέατρα-συνεντεύξεις και δηλώσεις των φοιτητών σε έλληνες και ξένους δημοσιογράφους, την πορεία των εργαζομένων και των σπουδαστών το πρωί της 16ης Νοεμβρίου αλλά και τη σκηνή την ίδια νύχτα της επέμβασης του στρατού και της εισβολής του τανκ, που κάλυψε ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο από το απέναντι ξενοδοχείο. Περιέχονται επίσης, σκηνές που γυρίστηκαν κατ’ εντολήν της στρατιωτικής δικτατορίας-φιλμ ΣΙΝΑΝΙΔΗ-από την έξοδο του τανκ από το Πολυτεχνείο λίγο μετά την εισβολή και από την επόμενη ημέρα της καταστολής της εξέγερσης και της κήρυξης του στρατιωτικού νόμου.

     
  59. Αφώτιστος Φιλέλλην

    Νοέμβριος 17 , 2014 at 15:55

    1.Για να θυμουνται οι παλιοι και να…. μαθαινουν οι νεωτεροι που δεν εζησαν τα γεγονοτα.
    Αν δεν υπηρχε η συγκυρια, δηλ. η παρελευση 7ετιας καταπιεσης, η πρωτη ενργειακη κριση και η αυξηση του πληθωρισμου, η προσπαθεια για “εκδημοκρατισμο της δικτατοριας” και οι εσωτερικες διενεξεις στην κορυφη των δικτατορων,….
    αν δεν συμμετειχαν πολυ ενεργα οι Μεγαριτες, οι ανεργοι οικοδομοι, ο απλος λαος, … η καταληψη του Πολυτεχνειου θα ηταν -ενδεχομενως- κατι σαν μια μεγαλη καταληψη της Νομικης .

    2. Οντως υπηρξαν αρκετοι νεκροι οχι μονον την Παρασκευη, αλλα και το Σαββατο και την Κυριακη, οπως τα γραφει ο Τσεβας. Το Σαββατο ξανακατεβηκα απο το σπιτι μου και περασα μπροστα απο την γκρεμισμενη πυκη της Πατησιαων και αμεσως μαυρισε ο τοπος στην Αβερωφ απο αστυνομικους και διαφυγαμε προς πλατεια Αιγυπτου. Ακουγαμε καποιους κροτους αλλα τοτε πρωτοετης και απειρος και δεν μπορουσα να καταλαβω οτι ητα πυροβολισμοι. Ειδα οδοφραγματα με λεωφορεια και κοσμο να διαδηλωνει περι τις 10.45 μεταξυ ΑΣΣΟΕ και πλατειας Αιγυπτου (Αλεξανδρας και Πατησιων). Συνεχισαμε την πορεια μας στην Μαυρομματαιων και καναμε ωτοστοπ στην Ευελπιδων σε εναν ελληνα φοιτητη στην Γαλλια (Renault 5TL με κιτρινες γαλλικες πινακιδες).
    Απο το ραδιοφωνο του αυτοκινητου ακουσαμε οτι κηρυχθηκε απαγορευση κυκλοφοριας……

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: