RSS

…..

08 Δεκ.

… Στην μάνα του μικρού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου … σαν μάνα που είμαι κι εγώ :

ΤΟ ΠΑΓΩΜΕΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ (V)
————————————
Κάθε μέρα και πιότερο
το νοιώθουμε πια ,
πως άλλο δεν είμαστε
παρά τα χαμένα νησιά σε μιαν έρημη πλάση .
.
Απόψε μας είπε «καληνύχτα» κι ο ήλιος ο έσχατος
Μας είπε «καληνύχτα» κι απάγγιασε στις άγνωστες θάλασσες .
.
Αν μπορούσα να βρω τη λέξη που θ’άγγιζε,
την λέξη που θ’άστραφτε στην καρδιά σου,
θα περπατούσα , ώσπου να λιώσουν τα πόδια μου .
.
Κάθε μέρα και πιότερο
το νοιώθουμε πια ,
πως άλλο δεν είμαστε
παρά οι στρατοκόποι της μοναξιάς
ανάμεσα στην καταχνιά και το χιόνι .
.
Απόψε ξεπέζεψαν τα παγωμένα φεγγάρια στο σταυροδρόμι .
Κάποιος δοκίμασε να σφυρίξει , μα δεν είχε φωνή .
.
Αν μπορούσα να βρώ την λέξη που θ’άγγιζε,
την λέξη που θ’άστραφτε στην καρδιά σου ,
θ’ακινητούσα ώσπου να πέσουν τα χέρια μου .
.
Κάθε μέρα και πιότερο
το νοιώθουμε πια ,
πως άλλο δεν είμαστε
παρά οι άδειες υδρίες
σε μια βρύση που σώπασε .
.
Απόψε συμμάζωξε κι ο Γαλαξίας τ’ αστέρια του
και πήγε ν’αγρυπνήσει σ’ένα άλλο στερέωμα .
.
Αν μπορούσα να βρω τη λέξη που θ’άγγιζε
τη λέξη που θ’ άστραφτε στην καρδιά σου ,
θα μιλούσα ώσπου να ματώσουν τα χείλη μου .
.
Κάθε μέρα και πιότερο
το νοιώθουμε πια
πως άλλο δεν είμαστε
παρά τα στέρφα ποτάμια
σ’έναν κάμπο που πέθανε .
.
Απόψε κι οι πλανήτες σφαλούν τα βαριά τους ματόκλαδα .
Ερημιά . Μήτε ο θάνατος να υπάρξει δεν δύναται .
.
Αν μπορούσα να βρώ την λέξη που θ’άγγιζε ,
την λέξη που θ’άστραφτε στην καρδιά σου ,
θα σε κοίταζα ώσπου να σβύσουν τα μάτια μου .
.
Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
 
20 Σχόλια

Posted by στο Δεκέμβριος 8 , 2008 in ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, ΕΙΠΑΝ ...., Ποίηση, αφιερωμένα

 

Ετικέτες: , ,

20 responses to “…..

  1. Χρήστος Κ.

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 10:36

    ….. και μόνο η ευαισθησία σου με κάνει να αισιοδοξώ ότι κάποια μέρα, κάποια πράγματα,
    θα είναι καλύτερα …..

     
  2. silia

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 10:53

    @ Χρήστος Κ.
    Μακάρι να … ζήσω να το δω (το ότι κάποια μέρα κάποια πράγματα θα είναι καλύτερα) … Αν και χλωμό το βλέπω …
    Εσύ , ίσως … Στο εύχομαι .
    Η γενιά του μικρού Αλέξανδρου … κι εκείνη … ίσως …

     
  3. olvios

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 11:48

    Μη καθυστερείς μαζί μας
    είναι συναρπαστική η διαδρομή που δεν ολοκλήρωσες
    που δεν σε αφήσαμε
    Μη προσπαθείς να καταλάβεις
    είναι η διαδρομή που έχουμε χαράξει σε έρημους τόπους
    που δεν έχει οάσεις
    Μη νοιάζεσαι για μας
    πριν αλέκτωρ λαλήσει θα σε ξεχάσουμε μέχρι την επόμενη θυσία
    των `παιδιών` του πολιτισμού μας
    Μη ξαφνιάζεσαι μαζί μας
    έχουμε αποδεχτεί σαν σκοπό της ζωής μας την δύναμη και τον έλεγχο
    της υλικής μας υπόστασης.
    Μη καθυστερείς μαζί μας
    Είναι συναρπαστική η διαδρομή που έχεις να κάνεις
    δεν έχουμε την δύναμη να σε εμποδίσουμε.
    Μη καθυστερείς .

     
  4. πρεσβύωψ

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 14:29

    Aισθάνομαι συνυπεύθυνος για το χαμό αυτού του παιδιού. Χρόνια τώρα βολεμένος, δεν αντέδρασα στίς αυθαιρεσίες τους. Σήμερα μετά απο πολλά χρόνια θα κατέβω στα προπύλαια. Αλέξη συγνώμη.

     
    • silia

      Δεκέμβριος 8 , 2008 at 22:10

      @ πρεσβύωψ
      Κι εγώ , μα την πίστη μου το ίδιο νοιώθω .
      Πρίν λίγο καιρό (χρόνο δεν έχει) μέσα στον χώρο της δουλειάς μου (Δημόσιο Νοσοκομείο) , υβρίστηκα σκαιά , προπηλακίστηκα , απειλήθηκα (δεν δάρθηκα γιατί πρόλαβα και κλείδωσα το αυτοκίνητο) και υπέστην σοβαρές ζημιές στο όχημα μου από κλωτσιές , ροπαλιές και γροθιές δύο 30ρηδων αστυνομικών (με πολιτικά και αυτοκίνητο με συμβατικές πινακίδες) γιατί … τόλμησα να κορνάρω επίμονα στους λεβέντες που μου είχαν κλείσει τον δρόμο , κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες του αυτοκινήτου τους . Σημειωτέον , ότι είμαι 60 χρόνων (περίπου… τέλος πάντων) , είχα κληθεί επειγόντως για έκτακτο χειρουργείο και σας ορκίζομαι ότι απλά , κόρναρα επίμονα …
      Μετά από μια προσπάθεια που έκανα για να τιμωρηθούν οι αστυνομικοί , βρέθηκα αντιμέτωπη με απαράδεκτες καταστάσεις και συμπεριφορές (μου είναι αδύνατο να τις περιγράψω , θα απαιτούσε πολύ χρόνο) με απότέλεσμα να ατονήσω (και να τρομάξω λίγο) και να πω : «Δεν βαριέσαι ρε αδερφέ … Κωλόπαιδα … τί περιμένεις» και να τα παρατήσω .
      Θεωρώ τον εαυτό μου συνυπεύθυνο σ’ αυτή την κατάσταση , που οδηγεί σε φονικά … Λυπάμαι και ντρέπομαι που το λέω , αλλά έτσι νοιώθω …
      Θέλω από κάποιον να ζητήσω συγγνώμη , αλλά δεν ξέρω πως … Ίσως να είναι και άσκοπο … Ίσως και να ακούγεται ηλίθιο …
      Νοιώθω συνυπεύθυνη .
      Αυτά …

       
  5. faros

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 14:30

    … δύσκολο πολύ να βρεθούν οι λέξεις …
    … μάλλον δεν υπάρχουν …
    φταίμε κι εμείς … ίσως …

     
    • silia

      Δεκέμβριος 9 , 2008 at 01:55

      @ faros
      Φταίμε …
      Θέλω καλέ μου φίλε να διαβάσεις κι εσύ την απάντηση μου στο σχόλιο του πρεσβύωπα και να ξέρεις , πως δεν είναι ένας λόγος εντυπωσιασμού και δραματικής υπερβολής , αλλά μια πέρα για πέρα ειλικρινής δήλωση , που βγαίνει μέσα από την καρδιά μου

       
  6. silia

    Δεκέμβριος 8 , 2008 at 19:12

    @ olvios
    Φίλε μου Ευδαίμονα :
    Μέχρι τώρα , όταν χρειαζόταν να πω σε έναν άντρα «Με έκανες να κλάψω» , είχε πάντα την έννοια του παράπονου , της δυσαρέσκειας , της αιτίασης … Γενικά ήταν λόγος … αρνητικός και διατύπωνε αρνητικά συναισθήματα …
    Μέχρι τώρα … Γιατί διαβάζοντας αυτό το σχόλιο σου , καλέ μου φίλε , οφείλω να ομολογήσω και να σου πω , πως …. «Με έκανες να κλάψω» … Είναι όμως πια , ένας λόγος ικανοποίησης , με έντονα θετικά συναισθήματα , που καμιά σχέση δεν έχει με τα παράπονα και τις μεμψιμοιρίες .
    Σ’ ευχαριστώ , γι αυτήν την ομορφιά .

     
  7. melomenos

    Δεκέμβριος 9 , 2008 at 01:53

    μα σε λίγες ώρες μια φωτεινή σκιά θα ταξιδέψει
    και μόνο οι γονείς θα παραμείνουν να θυμούνται πως δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει τα όνειρα του!
    …ας είναι καλό το ταξίδι του

     
    • silia

      Δεκέμβριος 9 , 2008 at 12:09

      @ melomenos
      «… Αν δεν μπορείς παρά να κλαις το δείλι,
      τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:
      θέλουν – μα δεν βολεί να λησμονήσουν»
      ΛΟΡΕΝΤΣΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ (ΛΗΘΗ)
      ————————————-
      Είναι κι αυτή η … Λήθη , που δεν ξέρω αν είναι για το … καλό μας .

       
  8. faros

    Δεκέμβριος 9 , 2008 at 13:46

    Δεν νιώθεις μόνο εσύ έτσι … είμαι σίγουρος γι αυτό …
    … άσε να μην πω άλλα …

    Καλημέρα (ας πούμε … ) …

     
  9. fitros

    Δεκέμβριος 10 , 2008 at 11:23

    Η κ.Διαμαντοπούλου πυθεία ή …γνώστης σχεδίου ???
    Δείτε το βίντεο που βρήκα στο ​​​​​politis-gr​​​​​
    Ας πούνε επιτέλους την αλήθεια.
    ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ .!!!!!!

     
  10. faros

    Δεκέμβριος 11 , 2008 at 14:55

    Την Καλημέρα μου !

     
  11. αγκαλιες του φεγγαριου

    Δεκέμβριος 11 , 2008 at 19:09

    Κάθε μέρα και πιότερο
    το νοιώθουμε πια ,
    πως άλλο δεν είμαστε
    παρά οι άδειες υδρίες
    σε μια βρύση που σώπασε .

    νομιζω πως ο χρονος σταματησε σ εκεινη τη μερα!

     
  12. αγκαλιες του φεγγαριου

    Δεκέμβριος 11 , 2008 at 19:10

    Κάθε μέρα και πιότερο
    το νοιώθουμε πια
    πως άλλο δεν είμαστε
    παρά τα στέρφα ποτάμια
    σ’έναν κάμπο που πέθανε .
    .
    αυτο τον στιχο ηθελα να κανω copy..
    αν και δεν εχει διαφορα

    φιλι

     
  13. silia

    Δεκέμβριος 11 , 2008 at 20:14

    @ αγκαλιες του φεγγαριου
    «…νομιζω πως ο χρονος σταματησε σ εκεινη τη μερα!»
    ————————————
    Κι όμως … Η ζωή , θα συνεχίσει να … τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με ταμπούρλα …

    @ αγκαλιες του φεγγαριου 2
    Και οι δύο στροφές στην μάνα αναφέρονται .
    Και τα «ποτάμια» και οι «υδρίες» , οι μάνες είναι … Μόνο που σαν ποτάμια προσφέρουν – θρέφουν τα παιδιά τους (κάμποι) , ενώ σαν υδρίες λαμβάνουν – κερδίζουν – τρέφονται από τα παιδιά τους (βρύσες) ….
    Εδώ μιλάμε για «στέρφα ποτάμια» και για «άδειες υδρίες» γιατί κάποια παιδιά … ΔΕΝ υπάρχουν πια …
    =======================
    Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να το πω αυτό .

     
  14. Ελένη M.

    Δεκέμβριος 12 , 2008 at 00:17

    @ Silia
    Καλησπέρα ποτάμι αστείρευτο …
    Υπέροχο το ποίημα !
    @Olvios
    Σιγά μιλούνε τα βουνά ….
    Μου άρεσε ο λόγος σου !

     
  15. museum

    Δεκέμβριος 13 , 2008 at 17:37

    Αγαπητή Silia, φίλοι μου ηλεκτρονικοί και όχι μόνο,

    Με λύπη παρακολουθώ κι εγώ τα γεγονότα του τραγικού και άδικου θανάτου του νεαρού. Συμφωνώ με την οργή και με αρκετά από όσα γίνονται, όχι όλα, γιατί το αίμα δεν γυρίζει πίσω.

    Θα ήθελα όμως να θυμίσω ότι σήμερα είναι 13 Δεκεμβρίου. Σαν σήμερα, 65 χρόνια πριν, το 1943, σημειώθηκε στα Καλάβρυτα η μεγαλύτερη σφαγή των Γερμανών στην Ελλάδα στον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. 1300 άτομα εκτελέστηκαν στο χωριό, η πόλη κάηκε ολοσχερώς, όνειρα και σχέδια για ζωή καταστράφηκαν. Αξίζει λίγες σκέψεις να πάνε και προς τα εκεί. Ίσως αν το ψάξουμε λίγο περισσότερο να ανακαλύψουμε κάποιους γνωστούς μας ή γνωστούς των προγόνων μας που θυσιάστηκαν σαν Νεομάρτυρες του Ολοκαυτώματος. Ας σκεφτούμε λίγες στιγμές κι αν τύχει και περάσουμε μια στιγμή από κάποιο μνημείο, ας αφήσουμε ένα λουλούδι μαζί με λίγα δάκρυα….
    http://museum23.blogspot.com/2008/12/13-1943.html

     
  16. silia

    Δεκέμβριος 14 , 2008 at 02:00

    @ Ελένη M.
    Σ’ ευχαριστώ .
    Η Ποίηση , πάντα έχει για το κάθετι να πει κάτι όμορφο .

     
  17. silia

    Δεκέμβριος 14 , 2008 at 02:02

    @ museum
    Είμαστε ένας λαός με πολλές και δυνατές Αρετές …
    Μόνο από μνήμη πάσχουμε … Είναι πολύ αδύνατη .
    Ευχαριστώ (και όχι μόνο εγώ φαντάζομαι) , για την υπενθύμιση .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: