RSS

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Μέρος 1ο)

28 Ιαν.
Καλοκαίρι του ’62 …. Ένα ζεστό και … αδιάφορο μέχρι εκείνη τη στιγμή καλοκαίρι . Και όταν λέω «μέχρι εκείνη τη στιγμή» , εννοώ , μέχρι τη στιγμή , που … «ανέβηκε» , η πρώτη (και τελευταία) μου θεατρική παράσταση …. Θεατρικό είδος ;… Επιθεώρηση …. Σενάριο , σκηνοθεσία , σκηνογραφία , ένδυμα , μουσική επένδυση (τραγούδι) ΚΑΙ …. πρωταγωνίστρια , … φυσικά η αφεντιά μου …. Κριτική Θεάτρου … Νίκος Κούρκουλος ….
Αλλά , ας τα πάρω από την αρχή .
Πρέπει αρχικά , να σας εξηγήσω , πως εκείνη την εποχή (σαν παιδί) , βίωνα ένα μεγάλο για μένα , δράμα …. Δεν μπορούσα να πάω για διακοπές στη θάλασσα για δύο λόγους . Πρώτον τα οικογενειακά οικονομικά μας , δεν το σήκωναν , και δεύτερον , δεν μπορούσα να πάω στις παραθαλάσσιες κατασκηνώσεις της Πρόνοιας , γιατί έπρεπε να έχεις χαρτί Απορίας από την Ενορία της γειτονιάς σου , πράγμα που ο παπα-Παύλος της Ενορίας του Αγίου Βλασίου (της γειτονιάς μας) , δεν μου το έδινε λόγω καταγωγής του μπαμπά και της μαμάς μου , που ήταν Ρώσοι …. «- Να πας στον Χρουστσώφ να σου το δώσει … ή … – Να πας στη Μόσχα να κάνεις μπάνια» … ήταν το μόνιμο μοτίβο του , κι εγώ γύριζα στον μπαμπά μου και έκλαιγα γοερά μπροστά του (γιατί μου είχε αδυναμία και το ήξερα) και ο μπαμπάς μου δεν ήξερε τι να κάνει «- Μη κλαίς Άννιτσκα , θα πάμε στο βουνό….» ….πιο πολλά κλάμματα εγώ … μέχρι που η … ρεαλίστρια μαμά μου με πήρε μόλις έγινα 12 και μπήκα στο Γυμνάσιο , και με … έγραψε στον Οδηγισμό (τον θηλυκό Προσκοπισμό) της μικρής μας πόλης , που πήγαιναν κατασκήνωση (δύο ολόκληρους μήνες παρακαλώ) σε κοντινό νησί …
Έτσι , βρέθηκα κι εγώ , στην πολυπόθητη παραλία , μέσα σε παλιές , ετοιμόρροπες (στημένες από τα παιδικά – γυναικεία χεράκια μας) στρατιωτικές σκηνές , να αγωνίζομαι να επιβιώσω , μαθαίνοντας κόμπους , ίχνηλασία , σφυρίγματα , προσανατολισμό ανάλογα με την θέση του φεγγαριού ή της Μικρής Άρκτου , πρόβλεψη του καιρού μελετώντας τα σύννεφα , το πέταγμα των πουλιών ή το κράξιμο της «γκουκουχτούρας» .
pyra2
Σύντομα , όμως , άρχισα να … βαριέμαι . Ο τακτικός και στρατιωτικός τρόπος διαβίωσης , δεν ταίριαζε με ένα … καλομαθημένο μοναχοπαίδι σαν κι εμένα , όσο κι αν «ελάμβανεν χώραν» , δίπλα στην πολυπόθητη παραλία …. Εγώ , … έπληττα . Μου έλειπαν τα .. χάδια και οι εξυπηρετήσεις της μαμάς , μου έλειπαν οι «κολλητές» μου , τα … αραλίκια μου , η τεμπελιά και οι γκρίνιες μου εκεί όπου ήξερα ότι … «περνάνε» … Και ήμουν στη φάση , που είχα αρχίσει να σκέφτομαι τί ακριβώς να … επινοήσω ώστε να ξαναγυρίσω στον «πολιτισμό» της μητρικής αγκαλιάς , όταν …
…. Όταν μας μίλησαν για την … «Πυρά» .
«Πυρά» , λεγόταν η τελετή λήξης της κατασκήνωσης και λεγόταν έτσι , γιατί όλα τα … happenings , λάμβαναν χώρα , γύρω , ή μπροστά από μια μεγάλη φωτιά , που φρόντιζαν να την διατηρούν ζωηρή , σε όλη την διάρκεια της τελετής . Τα happenings , μπορεί να ήταν , ποιήματα (για την μαμά-Πατρίδα πάντα … ε, καμιά φορά και για την μαμά – Φύση) , χοροί , τραγούδια (παραφράσεις Αμερικάνικων ύμνων) , σκετσάκια , μεταμφιέσεις , ακόμα και λογίδρια (πάντα επαινετικά) για τον … Διάδοχο Κωνσταντίνο και τις Πριγκίπισσες αδερφές του …
pyra
Το να μην μου δίνουν χαρτί Απορίας για την κατασκήνωση , δεν ήταν η μόνη «τιμωρία» που μου επέβαλλαν λόγω της ρώσικης καταγωγής μου . Οι … προασπιστές αυτού του όμορφου τόπου που ο πατέρας μου διάλεξε για Πατρίδα του , είχαν μάλλον απαγορέψει και τον δ/ντη του Σχολείου μου να με βάζει να λέω ποιήματα ή να συμμετέχω σε σκετς στις γιορτές του Σχολείου … Έτσι παρ’ όλο που βαριόμουν θανάσιμα και είχα αρχίσει και να ψιλοσνομπάρω τις … συγκατασκηνώτριές μου , χάρηκα που θα συμμετείχα κι εγώ και … έβαλα τους όρους μου :
– Ό, τι θέλω εγώ όμως … Μόνο αν … το οργανώσω … ΜΟΝΗ μου …
– Το … ποιο ;
– Το σκετς … (μου φαινόταν αδιανόητο να πω κανένα ποίημα για …»τους εκ Βορρά εχθρούς της Πατρίδας» , ή κανέναν διθυραμβικό λόγο για την πριγκήπισσα Αρχηγό του Οδηγισμού) . Ήθελα δράση … Με τραβούσε από τότε το «σανίδι» … (Η άμμος δηλαδή στην προκειμένη περίπτωση)
Η … μοίρα ήταν φαίνεται … η Ειμαρμένη , που έσμπρωξε την Ενομωτάρχισσά μας , να ξεστομίσει ένα κουρασμένο :
– Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις … Με υλικά της Κατασκήνωσης βέβαια … Λεφτά … γιόκ .
——————————————–
Η … συνέχεια στο επόμενο (ποστ) …
Υπομονή … αύριο .
 

6 responses to “Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Μέρος 1ο)

  1. faros

    Ιανουαρίου 28 , 2009 at 14:07

    Ε, όχι !!! Πως να περιμένει κανείς μέχρι αύριο ;;;;;;;;

    Τι τιμωρία είναι αυτή ;;;;

    Πάντως, σαν οδηγίνα … έ , καλά !!!

    υ.γ. η … άλλη ποια είναι ;;;

    Την Καλημέρα μου !

     
  2. Lilith

    Ιανουαρίου 28 , 2009 at 15:59

    Διαβάζοντας, αναρωτήθηκα…
    «μα η Σίλια στον Οδηγισμό!!!»
    Μήπως μιλάει για άλλη Σίλια;;;
    Μετά ήρθε η φράση «Σύντομα , όμως , άρχισα να … βαριέμαι» και κατάλαβα ότι επρόκειτο, πράγματι, για σένα! 😆
    Δυσκολεύομαι λίγο να σε φανταστώ να ακολουθείς κανόνες (και από κανόνες ο Οδηγισμός… άλλο τίποτα!)!
    Περιμένουμε 🙂

     
  3. Maria Mikro Analogo

    Ιανουαρίου 28 , 2009 at 23:41

    Πω πω, πάνω στο καλύτερο μας άφησες… τι να κάνουμε, θα περιμένουμε μέχρι αύριο! 😀
    Υ.Γ. Όσες φορές έχω διαβάσει για τη Ρωσική καταγωγή σου, το μυαλό μου πηγαίνει στο θείο μου τον Γιούρα – συγχωρεμένος τώρα- που η ιστορία του μοιάζει τόσο πολύ με όσα μας έχεις πει μέχρι σήμερα. 🙂
    Φιλιά και καληνύχτα.

     
  4. silia

    Ιανουαρίου 29 , 2009 at 02:38

    @ faros
    Με … υπομονή Φάρε μου … Με υπομονή .
    Ωστε , «η … άλλη ποια είναι ;;;» και … με τρία ερωτηματικά … Σιγά μη σου πω . Μέσα στο «σπίτι» μας δηλαδή να «βάλουμε τα χεράκια μας , να βγάλουμε τα ματάκια μας» …. Δεν είμαστε με τα καλά μας .
    ————————–
    «Τι τιμωρία είναι αυτή ;;;;»
    Αυτό δεν είναι τίποτα … Για αύριο να δεις τί σου έχω … (τρίτη συνέχεια … σου έχω) .
    Ε , μα πια … με σύγχισες «Ποιά είναι η άλλη» και «Ποιά είναι η άλλη» …

     
  5. silia

    Ιανουαρίου 29 , 2009 at 02:40

    @ Lilith
    Πω , πω !!! Ανοιχτό βιβλίο , κατάντησα πια για σας …
    Με έχετε ψυχογραφήσει εντελώς .
    Σε τρεις συνέχειες , κατάφερα να το συμμαζέψω .

     
  6. silia

    Ιανουαρίου 29 , 2009 at 02:42

    @ Maria Mikro Analogo
    Πάνω στο καλύτερο , θα … σας αφήσω , αύριο .
    Όλοι οι Γιούρηδες των απαρχων του προηγούμενου αιώνα , μάλλον έχουν κοινή πορεία και ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο .
    Έχουμε να πούμε πολλά ακόμη .
    Φιλιά .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: