RSS

Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Μέρος 3ο)

30 Ιαν.
Συνέχεια από το προηγούμενο ποστ :

Σύνδεση με το 2ο μέρος :
Οργανώνοντας την θεατρική παράσταση στην τελετή λήξης της κατασκήνωσης του Οδηγισμού , δεχόμαστε την είδηση , πως στην τελετή της Πυράς , είναι καλεσμένος , και θα παρακολουθήσει ο … ζεν πρεμιέ του Ελληνικού σινεμά του ’60 , Νίκος Κούρκουλος …
————————————————————–
Χαμός … Πανικός … Ομαδική υστερία …
«Ρε συ …(είπα από μέσα μου) , λες αυτές οι χαμένες να …αποδιοργανωθούν και να μου χαλάσουν την παράσταση ;» .
Πήρα το πιο γλυκό , ψύχραιμο , και πειστικό μου ύφος , και προσπάθησα να τις πείσω , πως ήταν μια μοναδική ευκαιρία να γίνουμε διάσημες … γιατί …»Πού θα πάει , θα μας δει , θα μας θαυμάσει , θα πεισθεί ότι είμαστε κλάσεις καλύτερες (και σαν ηθοποιοί και σαν … γυναίκες) από τα ξυλάγγουρα που κουβαλούσε για θίασο και προπαντός … θα το διέδιδε αυτό , στην πολύβουη Αθήνα , που ήταν και το πιο προχωρημένο όνειρο όλων μας … Ε ;… δίκιο δεν έχω ;» …
Ακούστηκαν κάτι … μασημένα «Ναι» και αφού τακτοποιήσαμε κάποιες τελευταίες λεπτομέρειες (για τις χορτάρινες φουστίτσες και για το άσμα , αν θα τελείωνε σε La – Re , ή θα του δίναμε έναν πιο ελαφρό τόνο) , πέσαμε για ύπνο ….
Εγώ , εκείνο το βράδυ , δεν κοιμήθηκα … καθόλου . ‘Εμεινα με τα μάτια ανοιχτά , και έκανα πρόβες με το μυαλό μου , μην τυχόν κάνω και κανένα λαθάκι την επαύριο , έχοντας την εικόνα του σε μεγέθυνση , μπροστά μου … Δεν τον είχα δει ποτέ στη ζωή μου … Μόνο μια αφίσσα του είχα δει μπροστά στον θερινό σινεμά «ΤΑ ΗΛΥΣΙΑ» , αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε απ’ το να είμαι τρελλά ερωτευμένη μαζί του … Και μην θαρρείτε πως ερωτευόμουν εύκολα … Μέχρι τότε είχα ερωτευθεί , τον Αλέκο Αλεξανδράκη , τον Δημήτρη Χορν , την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη … Αυτόν τον τελευταίο … λίγο , πολύ λίγο … τόσο , που δεν πιάνεται .
————————————————————
Και … ήρθε επιτέλους η βραδιά , η ώρα της Πυράς .
Όλα κύλησαν μάλλον φυσιολογικά , αν εξαιρέσεις κάποιες μικρολιποθυμίες (ευτυχώς όχι από την δική μας Ενωμοτία με το … γελοίο όναμα, «Πανσέδες» … fuck και πάλι fuck … όνομα να σου πετύχει – ας μην με ρωτούσε τουλάχιστον ο Κούρκουλος το όνομα της Ενωμοτίας – άμα τη εμφανίσει του ηθοποιού με το επιτελείο του) …
panscy
Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ μου … Όμορφος , αρρενωπός , ηλιοκαμένος , με άσπρο πουκάμισο με σηκωμένα τα μανίκια , ανοιχτό μπροστά και χρυσή αλυσσίδα στο λαιμό , blue-jean (πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα τζην) και λευκά σκαρπίνια …. Θεός … Και το καλύτερο ;… ΔΕΝ κρατούσε καμιά από το χέρι , ή αγκαλιά και ΔΕΝ χαζολογούσε με καμιά του θιάσου , ούτε χαμογελούσε δεξιά κι αριστερά μόνο ευγενικά χαμογέλασε (αδιόρατα … το πρόσεξα) στην δεσποινίδα Λιλίκα και της έδωσε το χέρι (αλλά αυτό δεν μετράει , γιατί δεν ήταν καν αξιωματικός) .
Το εορταστικό πρόγραμμα της Πυράς , κύλησε ήσυχα … Τίποτα δεν τάραξε την σειρά των πραγμάτων … Σαν μαγεμένη περίμενα την σειρά μας (η παράσταση μας , θα «έκλεινε» και το πρόγραμμα) πίσω από μια συστάδα από φτέρες που έπαιζαν τον ρόλο των παρασκηνίων . Όλες οι άλλες στριμώχνονταν να δούνε τον όμορφο ηθοποιό . Εγώ κρατούσα μια γαλήνια στάση και έκανα (από μέσα μου) συνεχώς τις πρόβες μου … Ήξερα πολύ καλά (από τότε) , πως … τους άντρες , δεν τους «ρίχνεις» με σαλιαρίσματα αλλά , αφού τους εντυπωσιάσεις … ανεπανόρθωτα .
Και η … στιγμή μου ήρθε .
Όλοι οι Τάλα-Τάλα καθισμένοι γύρω από την Πυρά , περιμένουν το alien-σωτήρα για να δηλώσουν πίστη και αφοσίωση στην νέα ελπιδοφόρα θεότητα την Μουλού (μη γελάτε ρε … σας λέω) .
Μπαίνω στην «σκηνή» , χορεύοντας στον ήχο των αυτοσχέδιων ταμ-ταμ και υψώνοντας τα χέρια χορεύω πρώτα τρεις γύρους … μόνη … ώσπου να πείσω τους αναξιοπαθούντες Τάλα-Τάλα , να … αλλαξοπιστήσουν ….
Και τότε …
Ένα αεράκι δυνατό φύσηξε από την θάλασσα … Κάποιος μάλλον με είχε καταραστεί (φαίνεται , πως δεν ήμουν η μόνη , που έρριχνε κατάρες εκεί μέσα) . Σήκωσε άμμο , ξερά φύκια , χάρτινα λουλούδια απ’ τα μαλλιά και … δυνάμωσε επικίνδυνα την Πυρά … Ήμουν εντελώς απορροφημένη από τον ρόλο μου , και δεν πήρα χαμπάρι , μέχρι που η χορτάρινη Χαβανέζικη φουστίτσα μου άρπαξε φωτιά και ίσως πάλι να μην το καταλάβαινα , αν δεν έβλεπα την … κομπαρσαρία , να φεύγει ουρλιάζοντας από την «σκηνή» και δεν έννοιωθα τον «αποτέτοιον» μου να καίγεται (κυριολεκτικά , μιλάω …. αίσχος πια μ’ αυτά τα γέλια σας) .
Προσπάθησα να τελειώσω – εγώ τουλάχιστον την σκηνή … οι άλλες είχαν φύγει έντρομες … Κοίταξα (τελευταίο βλέμμα πριν την ολοκληρωτική καταστροφή) προς το μέρος του … Είχε σηκωθεί όρθιος και χειροκροτούσε γελώντας και δείχνοντας τα κάτασπρα δόντια του (από τότε φαινόταν , πως θα ασχοληθεί με την διαφήμιση της οδοντόκρεμας) . Απελπισμένη , πως θα τούκοβε να τρέξει να με σώσει , και μέ έναν βαθύ ερωτικό πόνο στα παιδικά σωθικά μου , αλλά και έναν χειρότερο στα …μπούτια που καίγονταν … όρμηξα προς την θάλασσα ….
Φσσσσσσσστ…..
Το καθρέφτισμα της μεγάλης Μουλού , κολυμπώντας δίπλα μου , με κοίταξε θλιμμένα .
pyra1
.
Όταν ξαναβγήκα στην αμμουδιά , ήμουν μια απελπισία … Λειωμένο «μακιγιάζ» , χάρτινα ξέφτια στα μαλλιά και ίχνη μόνο από καμμένα βούρλα (χα χα … τί είπα παλι ; ) αντί για χορτάρινη φουστίτσα … Τίποτα δεν είχε απομείνει από εκείνο το περήφανο Alien , που μεταμφιεσμένο σε αυτόχθονα της Χονολουλού … προσκόμιζε «καινά δαιμόνια» …
Ίσως και … να πατούσα τα κλάμματα , όταν  …
Τον είδα να με πλησιάζει , χειροκροτώντας συνέχεια … Έμοιαζε ενθουσιασμένος … έλαμπε ολόκληρος . ‘Οταν με έφτασε , έσφιξε με τα δυό του χέρια το βρεμμένο χέρι μου και τραντάζοντάς με ολόκληρη (μπορεί και να με φίλησε , αλλά αυτό ΜΗΝ το προσμετράτε στα «συν» , γιατί μπορεί και να το είδα στον ύπνο μου … χρόνια μετά , έβλεπα το ίδιο όνειρο) αναφώνησε :
– Μπιζ … Μπιζ… Μπράβο , εύγε μικρέ …»Πανσέ» (ωχ… fuck … κάποιος το είχε μαρτυρήσει , μάλλον η Δεσποινίς Λιλίκα) …. Ευρηματικότατο … Η εκδίκηση του … παντοδύναμου Θεού Ήλιου-Ζουλού … Και , ρεαλιστικότατο !… κόντεψες να … καείς γιατί το απαιτούσε ο ρόλος σου ! … Εύγε μικρέ «Πανσέ» (άντε πάλι … Να θυμηθώ να πάρω πίσω την ευχή που είχα δώσει στην δ/ιδα Λιλίκα) .
———————————————-
Κάπου μακριά , από τις … ανασυνταγμένες Ενωμοτίες των Πανσέδων , Γερανιών , Μιμοζών και Γαρυφάλλων , ακούστηκε το :

Τραγούδι του αποχωρισμού

Μήπως πρέπει να φύγουμε
χωρίς ελπίδα πια
πως θα ξανανταμώσουμε
και πάλι με χαρά.

Όχι δεν χωριζόμαστε
για πάντοτε παιδιά
μα θα ξαναβλεπόμαστε
αδέρφια μου συχνά.

Και τώρα ας ενώσουμε
τα χέρια όλοι μαζί
και αλυσίδα ας πλέξουμε
αγάπης δυνατή.

Όχι δεν χωριζόμαστε …

Παλιό κι ωραίο παρελθόν
που ζήσαμε μαζί
ας είναι για παράδειγμα
στη νέα μας ζωή.

1abc3a

ΤΕΛΟΣ

Αυτό το ποστ , είναι αφιερωμένο στον Νίκο Κούρκουλο , που σαν σήμερα 30 Ιανουαρίου , πριν δυο χρόνια , έφυγε και πήγε με τους Αγγέλους .

Καλοί μου Άγγελοι , συγχωρέστε μου την βλασφημία , αλλά κάτι μου λέει , πως εδώ και δυο χρόνια σαν να … θάμπωσε λίγο η ομορφιά σας .

 

Ετικέτες: , , , , , , ,

40 responses to “Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (Μέρος 3ο)

  1. diVa

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 06:28

    Μα τι όμορφη ιστορία!
    Εξομολόγηση και μνήμη και σεβασμός..
    κατάθεση μαρτυρίας με δέος
    (εντάξει- μάλλον δε το βλέπατε έτσι εκείνη τη στιγμή που ..»αρπάξατε»-χα χα)

    Ας αναπαυθεί η ψυχή του
    και δε πειράζει που δε θα υπάρξει άλλος

     
  2. faros

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 08:54

    Ξέρεις αν έγιναν αυτά που γράφεις – έστω και με μερικές προσθήκες ή … αλλαγές – και απλά τα παραθέτεις με τη γνωστή σου γλαφυρότητα πάει καλά, αν όμως είναι άλλη μια δική σου Φιλολογική Αναζήτηση, δεν μπορεί να μην αναφωνήσει κανείς:

    Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Η Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α !

    υ.γ. γιατί τα κοριτσάκια (μικρά-μεσαία-μεγάλα) ερωτεύονται με … μανία ΜΟΝΟ τους διάσημους ;;;
    το ΄χω ρωτήσει σε πολλές και δεν έχω πάρει ποτέ μια απάντηση της προκοπής …

    Την πιο Θερμή (όχι από … πυρά) μου Καλημέρα !

     
  3. tdjm

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 08:59

    Ax Σίλια μου…

    Να για κάτι τέτοια και πολλά πολλά άλλα σε θεωρώ θησαυρό!!!

     
  4. Maria Mikro Analogo

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 10:00

    Λαμπάδιασες για την τέχνη;;; χαχαχα :))))) Ε, άσε με να γελάσω, 3 ποστ κρατιέμαι τώρα! Η ιστορία σου μου άρεσε πάρα πολύ 😀 Καλη΄του ώρα εκεί που είναι, ήταν από τους ωραιότερους άντρες που έχει βγάλει αυτή η ριμαδοχώρα…
    Φιλιά και καλημέρα!
    Υ.Γ. Η κα Λιλίκα τελικά τον βρήκε τον… αξιωματικό της ή τη γκαντέμιασες τη γυναίκα με τις «ευχές» σου; 😛

     
  5. NIOBH

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 20:21

    Μιλάμε πως εχω δακρυσει απ’τα γέλια :p

     
  6. Allu Fun Marx

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 23:05

    Πολύ ωραία ιστορία.
    Τι θα έλεγες αν από ποστ το έκανες μικρο-σενάριο και το έστελνες στη μικρογραφή; Πού ξέρεις, μπορεί να δούμε την Τάλα-Τάλα επί της οθόνης σε ταινιάκι 5 λεπτών.

     
  7. νατασσΆκι

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 23:15

    Αυτό ειναι: να μην ξέρεις τι σε καίει πιο πολύ, ο έρωτας ή η φωτιά (στα.. βούρλα!)

    Καταπληκτική ιστορία
    και αφιερωμένη σε υπέροχο άντρα, που σίγουρα λείπει…

    να είσαι καλά!
    Καλό ΣΚ 🙂

     
  8. silia

    Ιανουαρίου 30 , 2009 at 23:53

    @ diVa
    Ναι … μάλλον δεν το έβλεπα έτσι εκείνη την στιγμή (σαν μια ιστορία δηλ. μνήμης και σεβασμού σε κάποιον -όποιος κι αν είναι – που έχει «χαθεί» ).
    Κι αυτό , γιατί , όταν είσαι μικρός , το … οπτικό πεδίο της ψυχής σου , είναι – ας το πω – περιορισμένο …. «Βλέπεις» , μόνο ό,τι αφορά την ζωή … Ο θάνατος , δεν σε αφορά … κάτι σαν να μην υπάρχει … σαν να είναι ένα μπλάκ χιούμορ που μια αρρωστημένη παραξενιά των … μεγάλων , δημιούργησε .
    ———————————
    Θυμάμαι , πριν δυο χρόνια τέτοια μέρα , πήγα με παρέα σε ένα κουτουκάκι για φαγητό και ούζα . Καινούριο τότε μαγαζί στην μικρή μας πόλη . Με μια διακόσμηση (επινόηση του καταστηματάρχη και φίλου μου) πρωτοποριακή για φτωχομάγαζο . Όλοι του οι τοίχοι ήταν (και είναι ακόμα) σκεπασμένοι από φωτογραφίες από το παλιό Ελληνικό σινεμά . Ήταν η πρώτη μέρα που πήγαινα εκεί . Θυμάμαι , πως , έμεινα να κοιτάζω μια φωτογραφία του Κούρκουλου και να ψιλοθυμάμαι την ιστορία με την κατασκήνωση … ακριβώς εκείνη την στιγμή , άκουσα από την τηλεόραση την αναγγελία του θανάτου του .
    Μου ήρθε …»κάπως» … Και τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου να την φτιάξω , να την ρετουσάρω και να την κάνω ποστ (ήμουν «νεογέννητη» , 4 ημερών μπλόγκερ τότε . Πέρισυ στον χρόνο επάνω , δεν τα κατάφερα … Φέτος ήταν η σειρά του . Δεν θα το πιστέψεις , ίσως , αλλά πήρα και δυό μέρες άδεια από την δουλειά (εντάξει ήμουν και λίγο άρρωστη) για να τα καταφέρω να «βγει» στην ημερομηνία του .
    ————————————-
    Ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .

     
  9. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 01:23

    @ faros
    Φάρε μου σ’ ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο σου .
    Δεν θα επεκταθώ περισσότερο , γιατί θέλω να απαντήσω στην ερώτηση , που τόσο καιρό σε … ταλανίζει . Λοιπόν :
    Δεν ε΄χεις πάρει απάντηση μέχρι τώρα , και ούτε και θα πάρεις σοβαρή απάντηση , γιατί η ερώτησή σου είναι (εν μέρει) , …λάθος . Και εξηγούμαι :
    Οι «μικρές» και οι «μεσαίες» ερωτεύονται πάντα τους διάσημους , γιατί όπως λέει και η σοφή διαφήμιση «Αυτούς ξέρουν , αυτούς εμπιστεύονται» … Το λάθος σου είναι στις …»μεγάλες» …. Οι «μεγάλες» (και οι κάπως μεγάλες) , αγάπη μου , ερωτεύονται … όποιον τους «κάτσει» …
    Γι αυτό δεν παίρνεις ικανοποιητική-σοβαρή απάντηση .
    Πλάκα κάνω … μην αρχίσεις να διαμαρτύρεσαι και δεν θα το αντέξω … η μεγάλη γυναίκα …

     
  10. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 01:25

    @ tdjm
    Θησαυρός για μένα τα … καλά σου λόγια καλή μου φίλη … Θησαυρός .

     
  11. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 01:27

    @ Μαρία Μικρό Ανάλογο
    «Τους ζυγούς λύσατε» … τουτέστιν , ελεύθεροι να … κατουρηθείτε απ’ τα γέλια .
    Ξέρεις … κάποτε μια φίλη μπλόγκερ μου είπε κάτι πολύ όμορφο , που από τότε το έκανα μότο μου : «Τους ανθρώπους , που με κάνουν γελώ , τους ερωτεύομαι δια βίου» … (Με την ευρεία του έννοια το «ερωτεύομαι» )
    Όχι η Λιλίκα , δεν τον βρήκε τον «αξιωματικό» της … ποτέ .
    Και μη θαρρείς πως δεν πιάνουν οι δυνατές ευχές μου … Κάθε άλλο … Απλά , είχα πάρει την ευχή πίσω επειδή μαρτύρησε στο είδωλό μου το γελοίο όνομα της Ενωμοτίας μας …. Άκου εκεί … «Πανσέδες» …Ρεζίλι μ’έκανε … Κάποιοι άνθρωποι , είναι …. άξιοι της μοίρας τους

     
  12. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 01:30

    @ NIOBH
    Και καλά έκανες και σε συμβουλεύω συνέχεια το ίδιο να κάνεις , να γελάς με την καρδιά σου .
    Γιατί ως γνωστόν το γέλιο εκτός που μακραίνει την ζωή , μας κάνει και πιο όμορφους , βάζοντας μας πινελιές , από αξιαγάπητες ρυτίδες .
    Να είσαι καλά .

     
  13. faros 2

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 09:10

    Καλημέρα και καλό Σαββοτοκύριακο !

    υ.γ. … όποια ακολουθεί τις … διαφημίσεις, συνήθως την … πατάει … αλλά μυαλό δεν βάζετε (οι … άλλες) !!!

     
  14. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 21:24

    @ Allu Fun Marx
    Αχ , σ’ ευχαριστώ πολύ καλέ μου Allu Fun Marx αλλά … όχι . Το δικό μου σενάριο είναι και προόρισται για … υπερπαραγωγή τουλάχιστον 4 ωρών … Σαν «Τιτανικός» ένα πράμμα .
    Σοβαρά τώρα : Ξέρεις φίλε μου , εγώ , βασικά … είμαι γιατρός . Το γράψιμο για μένα , είναι χόμπυ . Και είναι λάθος να κάνεις το χόμπυ επάγγελμα …
    Άλλωστε , αν το κάνω μικροσενάριο και το στείλω , κάτι διάβασα για βραβείο … Ε , θα το πάρω σίγουρα και είναι αμαρτία να στερήσω ένα βραβείο από νεαρούς ανερχόμενους στο στερέωμα του σινεμά και θεάτρου , κάτι που για κάποιον νεαρό , είναι όνειρο ζωής … Μεγάλη αμαρτία κι εγώ , είμαι … μεγαλόψυχη ….
    «Σοβαρά» .. είπα ;… Άστο καλύτερα … Μου είναι αδύνατον να σοβαρευτώ , τώρα που πήρα φόρα .
    Πάντως σ’ ευχαριστώ και για την καλή κριτική και για την πρόταση .

     
  15. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 21:25

    @ νατασσΆκι
    Είδες ΝατασσΆκι μου τι πλάκα είχε αυτό το … «καμμένα … βούρλα» ;
    Αλήθεια , μήπως ξέρεις πότε πήρε την ονομασία της η εν λόγω περιοχή ;… πριν το Καλοκαίρι του ’62 , ή μετά ;
    Χα χα χα χα !!!
    ———————
    Υπέροχος άντρας , ναι . Καλή του ώρα , όπου είναι .
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  16. silia

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 21:26

    @ faros 2
    Καλέ , … ξέρεις τι ωραίο είναι να … την πατάς ;
    Γι αυτό δεν βάζουμε μυαλό (οι … άλλες) .

     
  17. Lilith

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 21:32

    Σίλιά μου, ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!
    Ακόμα τρέχουν τα μάτια μου απ’ τα γέλια!
    Και δεν πιστεύω (αυτό που λέει ο φίλος Φάρος) ότι μπορεί να μην είναι πραγματική ιστορία!
    Είμαι σίγουρη ότι είναι πραγματικότατη!
    Γέλασα πολύ! Να’ σαι καλά!
    Πάντως, πραγματικά… δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσα αν στα 13 μου έβλεπα μπροστά μου τον Κούρκουλο έτσι όπως τον περιγράφεις (λευκό πουκάμισο, ηλιοκαμένος κτλ)…

    Και θα ήθελα να απαντήσω στην ερώτηση του Φάρου
    «υ.γ. γιατί τα κοριτσάκια (μικρά-μεσαία-μεγάλα) ερωτεύονται με … μανία ΜΟΝΟ τους διάσημους ;;;»
    Αγαπητέ Φάρε,
    Δεν ερωτευόμαστε μόνο διάσημους!
    Ακόμα κι’ αν ερωτευόμασταν όμως (μόνο διάσημους) αυτό δεν θα ίσχυε για άντρες σαν τον Κούρκουλο.
    Κάτι που λάμπει τόσο πολύ, θα λάμπει ακόμα και αν το κλείσεις σε καταπακτή!

    Να’ σαι καλά Σίλια που του το αφιέρωσες!
    Μπορεί τα μάτια μου να τρέχαν απ’ τα γέλια, αλλά στις τελευταίες σου φράσεις τρέχαν από συγκίνηση …
    Καλό σου βράδυ!

     
  18. faros

    Ιανουαρίου 31 , 2009 at 22:58

    Lilith: … άσε , έχετε μιαν έφεση (ας την πούμε έτσι) στη … στολή … (αρκεί να … γυαλίζει) … αλλά – όπως λέει και η … σεναριογράφος μας – να την … «πατάτε» και να σας αρέσει κιόλας … έ, αυτό , ξέρετε δα πως λέγεται !!!

    Το καλό με τις ιστορίες της σίλιας μας είναι ότι εμπεριέχουν πράγματι και πολύ συγκίνηση … αυτό τα διορθώνει όλα !

     
  19. Καναλιώτης

    Φεβρουαρίου 1 , 2009 at 05:33

    Αν υπάρχει μια πιθανότητα κάτι να πάει στραβά τότε σίγουρα θα πάει στραβά. Αυτό για την κατάληξη της παράστασής σου. 🙂

    ~~~

    Πριν τέσσερα χρόνια η γυναίκα μου, γνώρισε τον Κούρκουλο.
    Αυτός πρόεδρος του Εθνικού. Αυτή υπεύθυνη μηχανικός της μελετήτριας εταιρείας στα έργα που ακόμα και σήμερα γίνονται εκεί.
    Μου είπε ότι είχε αυτό το κάτι που έχουν κάποιοι άνθρωποι και τους σέβεσαι από την αρχή, τους παρατηρείς, τέλος πάντων δεν περνάνε απαρατήρητοι. Αυτήν την αύρα που σε κάνει να τους προσέχεις. Και ήταν έτσι μέχρι τις τελευταίες μέρες.

    ~~~

    Εγώ, τον είχα γνωρίσει (από μακριά) στην Ελαφόνησο γύρω στο 198τόσο. Τότε στην παραλία του Σίμου (μια από τις πιο ωραίες παραλίες που έχω δει) πήγαινες είτε με μία (1) ώρα περπάτημα με τα μπαγκάζια στην πλάτη από ένα μονοπάτι, είτε με φουσκωτό, είτε με σκάφος. Για να μην σας έχω σε αγωνία με το σκάφος ήταν ο Κούρκουλος. Μόλις είχε παντρευτεί την Λάτση και ήταν με το σκάφος των Λάτσηδων.
    Εγώ πατούσα γερά στην θεϊκή παραλία του Σίμου και αυτός ο ανόητος κουνιόταν μέσα στο σκάφος όλη μέρα εκτός από λίγη ώρα που βγαίνανε έξω και τον έβλεπες που τρίκλιζε μέχρι να επανέρθει η ισορροπία του, κάτι σαν να κάνει πρόβα για τον χορό στο «η ζωή εδώ τελειώνει».

    ~~~

    Ένα βραδύ που βγήκε στην παραλία, άναψε μια φωτιά μαζεύοντας μόνος του ξύλα. Και όταν η φωτιά άναψε για τα καλά άρχισε να χορεύει γύρω της. Τώρα που το σκέφτομαι, μετά απο τόσα χρόνια, σαν να θυμάμαι το τραγούδι που σιγοτραγουδούσε:

    Ζουλού Τάλα-Τάλα …
    Μουλού Τάλα-Τάλα .
    τα μάτια τα μεγάλα
    μπορείς να τα κοιτάζεις
    του ωραίου φεγγαριού …
    Μουλού … Μουλού … Μουλού … …

    Ακούγοντας εγώ το «μουλού» ήθελα να πάω να τον χαιρετίσω και να του πω «Γεια σου σύντροφε». Δεν με άφησαν οι άλλοι όμως….

    ~~~

    Καλημέρα

    🙂

     
  20. faros

    Φεβρουαρίου 1 , 2009 at 08:34

    Την Καλημέρα μου και πολλές πολλές ευχές για Καλό Μήνα !

     
  21. olvios

    Φεβρουαρίου 1 , 2009 at 12:05

    Τόσα χρόνια παράσταση και ακόμα μαζεύει θεατές !!!!!
    Μήπως να σκεφτείς να αποδώσεις στο θέατρο μια `ελπίδα’ που του έκλεψε ο Ιπποκράτης πριν μερικά χρόνια ?
    🙂

     
  22. museum

    Φεβρουαρίου 1 , 2009 at 16:10

    Αγαπητή Silia,

    Μπράβο σου. Αν και να σου πω την αλήθεια δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι και εδώ θα τα κατάφερνες τόσο καλά. Άλλωστε μας έχεις δώσει υψηλά δείγματα της Τέχνης σου σε τόσα post και σε πιο δύσκολα (ποίηση, λογοτεχνία). Κι ας ξαναπώ, μην γίνομαι κουραστικός, ότι ο καλλιτέχνης κρίνεται από το ύφος του άσχετα με τα θέμα που καταπιάνεται. Τα θέματα είναι απλώς ένα περίβλημα, μία πρόφαση να περάσει το στυλ του και την καλλιτεχνία του.

    Φιλιά.

     
  23. μούργος

    Φεβρουαρίου 1 , 2009 at 21:04

    ενας καμμενος κ@λος, ενα μεγαλο βημα για τη θεατρικη τεχνη!
    υ.γ.
    μη περασει απαρατηρητη η συγκλονιστικη μαρτυρια του Καναλιωτη! 😆

     
  24. faros

    Φεβρουαρίου 2 , 2009 at 07:52

    Μούργε, η τέχνη θέλει … θυσίες !!! 😆 😆 😆

    Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

     
  25. vasilis

    Φεβρουαρίου 2 , 2009 at 13:39

    Πανέμορφο και σαν ιστορία και σαν αφιέρωμα… Καλή εβδομάδα!

     
  26. ritsmas

    Φεβρουαρίου 2 , 2009 at 21:00

    Τί να πώ…..θεικό το κομμάτι, θεικός κι αυτός ο φευγάτος τύπος. Πώς να μοιράζει το χρόνο του κι πάνω, χωρίς το εθνικό, χωρίς την τέχνη παραμασχαλα…
    Νάσαι καλά που μας βοηθάς να θυμόμαστε

     
  27. Αρης

    Φεβρουαρίου 2 , 2009 at 23:51

    Υπέροχη γραμμένη ιστορία ! ! !

    Ευτύχησα να διαβάσω εστω και καθυστερημένα το αισιο τέλος της κατάσβεσης της Πυρας στο βαθυ γαλάζιο του Αιγαίου και υπο το υπέροχο εκεινο βλέμμα αυτου του καταξιομένου ηθοποιού και αρτιου καθ όλα ανθρώπου…

    Και συμφωνώ απόλυτα Silia μαζί σου οτι ομόρφηνε τον κόσμο των αγγέλων ! ! !

    Πάντοτε θα ζει στη μνήμη μας

    Αρης

     
  28. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:23

    @ Lilith
    Η ιστορία , είναι αληθινή … Εντάξει , «πασπαλισμένη» με λίγο «αλατοπίπερο» (και άλλα τινα «μπαχαρικά» ) για νοστιμιά , αλλά αληθινή
    Και …
    Και τώρα που το λες , για τα 13 μου χρόνια , και για την επαφή που είχα μαζί του … πάλι … ψύχραιμα αντέδρασα … (και το ότι δεν πέθανα εκστασιασμένη , «ψυχραιμία» λέγεται .

     
  29. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:25

    @ faros 3
    Έννοια σου Φάρε μου , και σού’ χω εγώ συγκίνηση (στο μέλλον) να’ ρθεις να με … συγχωρήσεις για όλα μου τα …. Αμαρτήματα .
    Φιλιά .

     
  30. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:25

    @ Καναλιώτης
    «Αν υπάρχει μια πιθανότητα κάτι να πάει στραβά τότε σίγουρα θα πάει στραβά»
    Η ιστορία μου απλά … φαίνεται να πήγε στραβά . Στην ουσία , μια χαρά εξελίχτηκε . Ξέρεις τι θα πει (στην 10ετία του ’60 , έστω) να είσαι 13ών και να σου σφίγγει το χέρι. χαμογελώντας και … μπιζάροντάς σε , ένας άντρας και μια φίρμα , σαν τον Κούρκουλο ;… Αν δεν άρπαζαν φωτιά τα … βούρλα , θα συνέβαιναν όλα αυτά ;…. Άντε το πολύ πολύ να μου έδινε συγκινημένος τίποτα συγχαρητήρια … κι εγώ ψυχρά – ψυχρά κι απόμακρη να του έλεγα … «Νεαρέ μου , θα….»
    Άντε , άντε … Μάλλον είμαι έτοιμη για δεύτερο σενάριο …
    Και δεν ξέρω Καναλιώτη μου , αλλά αυτό το … φινάλε του σχολίου σου , με συγκίνησε .

     
  31. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:26

    @ olvios
    Ε , όχι και … «μερικά» χρόνια …
    35 , (στο σανίδι) και άλλα 6 στην προετοιμασία , … 42 συναπτά έτη , αγκαλιά με τον Ιπποκράτη …
    Πω πω … Ρε σύ , τώρα το συνειδητοποιώ , πως ετούτος ο …Αρχαίος , μού, φαγε σχεδόν όλη μου τη ζωή … Δεν βαριέσαι όμως … Χαλάλι του . Όμορφος ήταν .

     
  32. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:27

    @ museum
    Τι όμορφα λόγια … Σ’ ευχαριστώ .
    Λατρεύω να με αποκαλούν «καλλιτέχνη» (Θα βρω ίσως μια ευκαιρία κάποτε να σου το εξηγήσω αυτό) .

     
  33. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 00:32

    @ μούργος
    Καλέ … δεν έκαψα τον «κάλο» μου , … το κώλο μου έκαψα .
    ————————————
    Κι αυτό το «ενας καμμενος κ@λος, ενα μεγαλο βημα για τη θεατρικη τεχνη!» , μου θυμίζει κάτι παρόμοιο (δεν το θυμάμαι τώρα καλά) , που είχε πει ένας … αστροναύτης , όταν για πρώτη φορά , περπάτησε πάνω στην θεά Μουλού … Ε , Μούργο ; … έτσι δεν είναι ;
    Φιλιά και σε σένα … Είσαι «γλύκας» .

     
  34. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 01:48

    @ vasilis
    Σ’ ευχαριστώ Βασίλη μου . Να είσαι πάντα καλά .

     
  35. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 01:58

    @ ritsmas
    «Εκεί επάνω» , δυστυχώς ή ευτυχώς (ειλικρινά δεν ξέρω … – ποιός ξέρει άλλωστε ; ) δεν υπάρχει χρόνος …
    Ο Χρόνος , είναι για … εδώ … Γι αυτόν τον κόσμο τον μικρό , τον μέγα .
    Ας μην μελαγχολώ …

     
  36. silia

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 02:00

    @ Αρης
    Νά ‘ σαι καλά φίλε μου .
    Σ’ ευχαριστώ για την τόσο καλή κριτική σου .

     
  37. faros

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 08:26

    Πολλές πολλές Καλημέρες (τουλάχιστον … 42χ365) !

     
  38. Lilith

    Φεβρουαρίου 3 , 2009 at 16:30

    Έτσι ακριβώς! 😆

     
  39. faros

    Φεβρουαρίου 4 , 2009 at 08:42

    Και … άλλη μία (1) σήμερα !!!

     
  40. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 02:10

    @ faros
    Καλά βρε Φάρε… Μόνο τις «αγκαλιά με τον Ιπποκράτη» μέρες μου , …μου εύχεσαι για καλές ;…
    Ξέρεις τί καλό κοριτσάκι ήμουν και στο Λύκειο ;… και στο Γυμνάσιο ;… και στο Δημοτικό ;… και στο Νηπιαγωγείο ;…
    Α , … «τουλάχιστον» , είπες … Σε συγχωρώ .
    Φιλιά και πάλι .

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: