RSS

Ο «ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ» και η ΚΟΚΚΙΝΗ FERRARI

04 Φεβ.
Θα σας πω (ή μάλλον θα σας ξαναπώ) την ιστορία του φίλου μου του Κ. που ήταν … όμορφος σαν έκπτωτος Άγγελος και λοιδορούσε τον θάνατο και παράβγαινε μαζί του …
Η ιστορία γράφτηκε πριν δυο χρόνια , «αντί άλλου αποχαιρετισμού» και επαναλαμβάνεται … «εις μνήμην» .
ferrari
————————————————————————————————
Η Θεσσαλονικη , ελαφρα «βουρκωμενη», (οχι «δακρυσμενη» ,ελαφρα βουρκωμενη ),ομορφη , φιλικη , αλλα και απομακρη , για οσους δεν την αγαπανε με παθος , αφηνει το ταξι να γλιστρα πανω στην Παραλιακη . Πρωι Σαββατου . Ο ταξιτζης παιζει με ενα μικρο κομπολόι αναμεσα στα δαχτυλα , που ομως τα κραταει σφιχτα πανω στο τιμονι . Το ραδιοφωνο , με διαφημισεις , μικροειδησεις , και προβλεψεις για τον καιρο , προσπαθει να αποσπασει την προσοχη μας και το καταφερνει . Και οι δυο , -ταξιτζης και πελατης (η αφεντια μου)-, βυθιζομαστε στους μεταλλικους του ηχους , προσπαθωντας να ξεχασουμε το χθες και να ξορκισουμε το αυριο ,(το «σημερα» υποτιθεται οτι το ελεγχουμε)…»…πρωινες ομιχλες , … ασυνηθιστες για την εποχη υψηλες θερμοκρασιες ,… οι χιονοδρομικες πιστες θα απογοηευσουν και παλι τους εκδρομεις του Σαββατοκυριακου … JUMBO BEBE …. ελατε με τους μικρους σας θησαυρους , να μας γνωρισετε…. τραγικο τροχαιο ατυχημα , τα ξημερωματα ,στο υψος της Γεωργικης Σχολης , με θυματα δυο ανδρες 50χρονους περιπου , των οποιων η ταυτοτητα , δεν αναγνωριστηκε ακομη … οι καμμενοι σωροι μεταφερθηκαν στο νεκροτομειο του ΑΧΕΠΑ , για αναγνωριση … η κοκκινη FERRARI (ασχετο… γιατι αυτες ειναι παντα κοκκινες ; ), καηκε ολοσχερως…
– Παλιομαλακες … πινουν τα αντερα τους και μετα «φορτσαρουν» με κατι αμαξια χαρους … Ποιες θα τραβανε παλι τα μαλλια τους σημερα σαββατιατικα…..
Το σχολιο του ταξιτζη , ξεκολλησε αποτομα το μυαλο μου απο την μπαρουτοκαπνισμενη , κομματιασμενη FERRARI .
– Μμμμμ , ναι …. ειναι κι αυτοι… Ντραπηκα που λυπομουν περισσοτερο την FERRARI … (ευτυχως , που ο ταξιτζης , μαλλον δεν το καταλαβε) .
– Μην μιλας ετσι… δεν φταινε παντα αυτοι… ποιος ξερει τί ;… και πώς … οι συνθηκες … οι περιστασεις… το «κισμετ»…
– Τι ειναι αυτο ;
– Η ειμαρμενη……
– Ουτε αυτο , το ξερω….
– Το «γραφτο»… πως το λενε ;….
Τον εννοιωσα περισσοτερο , παρα τον ειδα να με παρατηρει (οικτιροντας με για την αφελεια μου) απο το καθρεφτακι του . Δεν ξαναμιλησαμε μεχρι την πολυτελη εισοδο του HYATT REGENCY HOTEL οπου με αφησε …..
Ολη η ευχαριστη αισθηση που δημιουργησαν η πολυτελης εισοδος , η ευγενεια των καλοντυμενων υπαλληλων , η μαλακη μοκετα που καταπιε τα βηματα μου στην ημικυκλικη ολολευκη σκαλα , που με κατεβασε στον χωρο εναρξης του Σεμιναριου …, ολη… μα ολη… εξατμιστηκε , με την εικονα πενθους που αντικρυσα… Το πρωτο μαγουλο που ακουμπησε στο προσωπο μου , ….νωτισμενο… η φωνη βραχνη , ραγισμενη…
– Παει Silia μου… παει ο Κ. μας… δεν θα το εμαθες μαλλον ακομα… σκοτωθηκε τα ξημερωματα στην στροφη της Γεωργικης Σχολης μαζι με τον X., ξερεις… παλιες συντροφιες απο τα μερη σου… Καηκαν… Παει ο Κ. μας… μεσα σε μια κοκκινη……..
«Δεν το πιστευω»… μουρμουρισα….
«Δεν το πιστευω»… αναφωνησα , οταν μιας εβδομαδας λεχωνα στον μικρο μου γιο , μου εφερε ο αντρας μου το μαντατο του ερχομου σου , 23 (25 τώρα πια) ολοκληρα χρονια πριν…
– Ηρθε καινουριος συναδερφος σου… δεν θα τραβας πια μονη «κουπι» στη δουλεια … θα σε βοηθησει… θα εχεις και χρονο να χαρεις το μωρο… Ενας νεαρος απο την Θεσσαλονικη…
«Δεν το πιστευω»… ψελλισα , οταν σε πρωτοειδα… ομορφος σαν … εκπτωτος αγγελος…
«Θα με συνηθισεις» , μου αντιγυρισες… Το’ξερες μπαγασα , οτι η εικονα σου , προκαλουσε ταραχες στον γυναικοκοσμο ….
Απο τις πρωτες κιολας ημερες μου μαζι σου… σχηματισα το profil σου και … δεν εκανα λαθος , πουθενα . ….. Ησουν , ομορφος (αυτο παντα , ερχοταν πρωτο) , … πειραχτηρι (με φωναζες «αφεντικο» ενω ηξερες οτι με ενοχλουσε) … φυγοπονος (κατα ενα παραξενο τροπο ομως , οχι για μενα – εμένα με ξεκουρασες καθως φορτωθηκες τον μεγαλυτερο ογκο της δουλειας-) … γυναικάς (…………) , μπαροβιος , νυχτοβιος , αγαπουσες τα γρηγορα και ντιζαϊνατα αυτοκινητα (αυτα , που «βγαζουν ματια» οπως ελεγες) … και τελος … ειχες μια εμφανη και μονιμη ¨κοντρα» με τον … Θανατο … Σαν να τον προκαλουσες συνεχως , να αναμετρηθειτε…
– Προσεχε ρε… θα παθεις τιποτα … γιατι το κανεις αυτο ;
– Αυτος …δεν με χωνευει και με κυνηγαει … ειναι τσαντισμενος μαζι μου …
– Γιατι ; που το ξερεις ;
– Το ξερω αφεντικο… το ξερω… Δεν με χωνευει γιατι «παιρνω» καλυτερες γυναικες απο δαυτον , πιτσιρικες… ενω αυτος… ο μαλακας… ως επι το πλειστον … κατι γριες…
… Χλευαζες τον θανατο… και ησουν σε μια διαρκη «κοντρα» μαζι του… Τον προκαλουσες….
Οταν ενα πρωινο , περνωντας την πυλη του κτιριου της υπηρεσιας μας , ειδα το μικρο σου AUTOBIANCI … στραπατσαρισμενο εντελως και σχεδον κομμενο στην μεση , εκει κοντα , ειπα : «Χριστε μου , παω να ψαξω για … τα κομματια του»… Σε κατασταση πανικου , ανεβηκα στον οροφο μας και… σε βρηκα με τα ποδια πανω στο γραφειο , και με ενα σωρο αναστατωμενα χαζοκοριτσα ολογυρα σου….
– Αφεντικο , … παει το ABARTH… καιρος να παρω BMW…
Κατερρευσα σε μια καρεκλα… Δεν ειχες ουτε μια γρατσουνια… Μονο λιγο χλωμος ησουν…»απο το βραδυνο μου μεθυσι»… μου εξηγησες.
Την πηρες την BMW , και αρχισες καινουριο hobby… τις «κοντρες»
Κοντεψε η φτερουγα απο το κοτοπουλο που μασουλουσα , να μου μπει στο ματι απο την ταραχη…οταν με προκαλεσες :
– Αφεντικο ; παμε για μια «κοντρα» ;
Τρωγαμε τηγανητο κοτοπουλο , σε ενα πομακοχωρι … βραδακι … Παρεα , 8-9 ατομα … Ουτε περιμενες να απαντησω , ουτε «γεια» ειπες , ουτε για το μεριδιο στον λογαριασμο ρωτησες … Εφυγες μαρσαροντας … Εφυγα… στο κατοπι σου… 6-7 χιλιομετρα παρακατω , πανω σε μια στροφη , σε βρηκα να μου κανεις ωτο-στοπ … Η BMW , πεταμενη μεσα στα χωραφια , αναποδα ,… σαν ψοφια κατσαριδα … καπνιζε κιολας , απο το σπασμενο της ψυγειο….
«Αργησες…» , μου ειπες… «Εισαι λιγο χλωμος» , πρατηρησα … «απ’το κακο μου ειναι … σκιστηκε το αγαπημενο μου τζην»…. ειπες και εφτυσες ενα ματωμενο δοντι……
Κι επειτα … ηρθε το μπουρινι… Η ιστορια με το μπουρινι , εννοω . Μεσοκαλοκαιρο … Μια ζεστη , να λειωνει συνειδησεις και αντοχες… Απο νωρις το μεσημερι… ξεσηκωθηκες … «θα παω για ψαρεμα με τους ………… (αλλες δυο «αμαρτιες» της περιοχης)»… Το εβαλα σκοπο της ζωης μου , να σε αποτρεψω . Τι… «μου φορτωνεις ολη την δουλεια» γκρινιαξα , τι… «θα βρεξει , μαζευει μαυρα συννεφα» σχολιασα , τι… «δεν ξερεις να κολυμπας» του θυμισα , τι… «θελω να μου κανεις παρεα το απογευμα» αποτολμησα , τιποτα… δεν σε φρεναρε τιποτα… «Αφεντικουλη , θα παω , που να σκασεις» μου σφυριξες , και με … εγραψες , οπως παντα…..
…. Οταν ξεσπασε το μπουρινι , κρυφτηκες κατω απο την πλωρη του ταχυπλοου , (δεν ηξερες κολυμπι… και σου το ειχα πει…) και ο βοριας σε εσπρωξε στ’ανοιχτα …. Δυομισυ μερονυχτα , σε ψαχνανε ολα τα Λιμενικα και τα καϊκια της ευρυτερης περιοχης…. Δυομισυ μερονυχτα , βουτηγμενοι στην απελπισια και το κλαμα , περιμεναμε … την σωρο σου… Χαραματα της τριτης μερας , ενα ταχυπλοο του Λιμενικου , σε βρηκε ορθιο πανω στην βαρκα , πανω σε μια γαληνια θαλασσα …. «Εισαι ο ναυαγος;»…. ρωτησε τρεμοντας απο την χαρα του ο αξιωματικος του Λιμενικου , που σε εντοπισε… «Οχι , περιμενω το πρωινο λεωφορειο»…. κοροϊδεψες…
Κοντραριζοσουν με τον θανατο … Επαιζες μαζι του … ρώσικη ρουλετα και τουλαχιστον… οσο ησουν κοντα μου… κερδιζες . Δυο χρονια εζησες κοντα μου , βοηθωντας με στην δουλεια.. Δυο χρονια εζησα κοντα σου , περιμενοντας να σου συμβει κατι κακο… Οταν αποφασισες να ξαναγυρισεις στην Θεσσαλονικη , εννοιωσα ανακουφιση και συναμα , εναν αφορητο , φυσικο σχεδον πονο στο στηθος … ξερεις… αυτον που παει πακετο με τα βρεγμενα ματια… Ο αποχαιρετισμος μας τοτε , ηταν βιαστικος και αμηχανος….
… Πριν 10 (12 πια) χρονια συναντηθηκαμε στην Ροδο στην τελετη εναρξης ενος Συνεδριου μας στο Μεσαιωνικο Καστρο . Καλοκαιρακι , βραδυ , κατω απο μια λαμπρη αιγιοπελαγιτικη πανσεληνο , που εκανε τα μαλλια σου να μοιαζουν ασημενια … Σου το ειπα (ότι δηλ. τα μαλλιά σου γκριζάρισαν) και….. «εισαι ηλιθια και σπαστικη οπως παντα … γρια , εισαι και φαινεσαι» μου απαντησες και μου εσκασες ενα φιλι στο μαγουλο … Απο τοτε , δεν ξαναμιλησαμε……
Απο τοτε , … τωρα ξαναμιλαμε … δηλαδη … εγω σου μιλαω … μονη μου … Εσυ , εισαι αλλου … Μια ζωη… με «εγραφες»…
Καλο κατευοδιο ….
===================================
Ο «έκπτωτος Άγγελος» , «έφυγε» και ξανάγινε ένας … κοινός Άγγελος , στις 4 Φεβρουαρίου του 2007 …
Σαν σήμερα …
 
38 Σχόλια

Posted by στο Φεβρουαρίου 4 , 2009 in εις μνήμην

 

38 responses to “Ο «ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ» και η ΚΟΚΚΙΝΗ FERRARI

  1. faros

    Φεβρουαρίου 4 , 2009 at 21:36

    HYATT REGENCY HOTEL !!!!!!!!!
    και μας το … «παιζες» φτωχειά και μόνη … καουγκέρλ;;; !!!

    Φερράρι και … γυναικάς , έ, μαζί πάνε …

    Το ξενέρωσα ;;;

    Μπα , δεν νομίζω …

    Γερή να είσαι να Τον θυμάσαι !

    Τυχερός (κι ας μην το ξέρει) που τον θυμάνται Άνθρωποι σαν εσένα …

    Σήμερα χάθηκε και η Παίζη …
    Άστα , σίλια, μικρή που είναι η ζωή … η ρημάδα … και μεις την κάνουμε δύσκολη … ενώ , είναι στο χέρι μας να την κάνουμε όμορφη, πολύ όμορφη …

     
  2. anepidoti

    Φεβρουαρίου 4 , 2009 at 22:52

    πόσο πολύ θυμάμαι το τροχαίο, βρε σίλια…
    πόσο πολύ το ξέρω…
    ………………..

     
  3. Λάκης Φουρουκλάς

    Φεβρουαρίου 5 , 2009 at 08:50

    Λυπημένη ιστορία, αλλά που με τον τρόπο της στάζει γλύκα. Τουλάχιστον αυτός έζησε τη ζωή όπως την ήθελε.

     
  4. faros

    Φεβρουαρίου 5 , 2009 at 09:05

    … η ζωή συνεχίζεται …

    Την Καλημέρα μου !

     
  5. museum

    Φεβρουαρίου 5 , 2009 at 16:58

    Γεια σου Silia μου, εν μέσω του συγγραφικού σου οίστρου. Πώς γίνεται, το πιο σύνηθες, αυτοί που ζούνε πραγματικά να φεύγουνε νωρίς; Και άλλοι που απλά υπάρχουνε να ζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα ..

    Συνέχισε να μας γράφεις .. μας αρέσεις τόσο ..

     
  6. christos76

    Φεβρουαρίου 5 , 2009 at 21:45

    Υπάρχουν στιγμές που μπορείς να τους αισθανθείς σε κάποια έρημη άσφαλτο ένα κρύο πρωινό, είναι αυτοί που ζήτησαν το θάνατο, αυτοί που δεν τους πρόλαβε ο φύλακας άγγελος τους και τώρα στέκεται στην άκρη του δρόμου ανήμπορος να βοηθήσει…

     
  7. μούργος

    Φεβρουαρίου 5 , 2009 at 22:18

    προσωπικα πιστευω οτι ειναι καποιοι ανθρωποι που δεν μπορουν να ζησουν (ή και να πεθανουν) περα απο τον τροπο που διαλεξαν οι ιδιοι.

     
  8. faros

    Φεβρουαρίου 6 , 2009 at 09:39

    Την Καλημέρα μου !

     
  9. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2009 at 15:15

    @ faros
    Το HYATT REGENCY HOTEL το χρησιμοποιώ μόνο σαν …. Συνεδριακό χώρο .
    Και Φάρε μου …. «φτωχιά» είμαι (συγκριτικά πάντα) , αλλά … «μόνη» , ποτέ .
    Καλό κατευόδιο στην μεγάλη ηθοποιό και αγωνίστρια .
    Όσο για τη ζωή , δεν είναι και απόλυτα στο χέρι μας , πάντα η ομορφιά της …. Είναι σαφώς στο χέρι μας , αλλά όχι πάντα . Έτσι λέω εγώ …

     
  10. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2009 at 15:17

    @ anepidoti
    Δεν ξέρω τί να πω ….
    Δεν ξέρω , τί να σε ρωτήσω …
    ————————–
    Σκληρά , … ζόρικα πράγματα .

     
  11. silia

    Φεβρουαρίου 6 , 2009 at 15:21

    @ Λάκης Φουρουκλάς
    «… αλλά που με τον τρόπο της στάζει γλύκα…»
    ——————————————–
    Ίσως να οφείλεται στον χαρακτήρα του . Ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος … Δεν έβλαπτε ποτέ κανέναν . Όλοι τον αγαπούσαν … Τί να πω …

     
  12. faros

    Φεβρουαρίου 6 , 2009 at 22:31

    Και όμως, φίλη μου, και όμως, στο χέρι μας είναι …

    Απλά, κάποια στιγμή, πρέπει να το καταλάβουμε αυτό … ξέρω πόσο δύσκολο είναι … ξέρεις, το εμπόδιο είναι ότι ο καθένας από μας νομίζει (πιστεύει) ότι έχει το … αλάθητο και δεν ακούει τον άλλον …

    Μέχρι … να είναι πολύ αργά …

     
  13. faros

    Φεβρουαρίου 7 , 2009 at 08:42

    Παρ΄όλα αυτά … Πολύ Θερμή Καλημέρα και Καλό Σαββατοκύριακο !

     
  14. tsoumepa

    Φεβρουαρίου 7 , 2009 at 18:49

    έχεις κάτι το μεστό και το γαλήνιο
    ακόμη και η θλίψη σου στάζει ελπίδα.
    Να είναι καλά εκεί που είναι.
    Να είσαι καλά να γεμίζεις αγάπη.

     
  15. Αρης

    Φεβρουαρίου 7 , 2009 at 22:33

    Κι εκει ψηλά τον χάροντα θα χλευάζει ανάμεσα στους αγγέλους που σιγουρα ειναι…

    Νασαι πάντα καλά να θυμάσαι τις όμορφές του στιγμές.

    Αρης

     
  16. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Φεβρουαρίου 7 , 2009 at 23:05

    Από την αρχή που γράφεις «Θα σας πω (ή μάλλον θα σας ξαναπώ) την ιστορία του φίλου μου του Κ. που ήταν … » το μυαλό μου πήγε στον Κάφκα που οι ήρωές του (ο ήρωάς του;) ήταν ο Κ.
    Στο τέλος της ιστορίας δεν είχα καμία αμφιβολία για το ποιός Κ. ήταν ο τραγικός ήρωας.
    Σίγουρα όχι ο «έκπτωτος ‘αγγελος».

     
  17. silia

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 01:43

    @ faros 2
    Συνεχίζεται … Ευτυχώς .

     
  18. silia

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 01:45

    @ museum
    Όταν … «απλά υπάρχεις» , δεν βάζεις σε κίνδυνο τίποτα από τον εαυτό σου …
    Μάλλον έχεις πεθάνει και δεν το … κατάλαβες .
    Ή … δεν έχεις γεννηθεί καν .

     
  19. silia

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 01:48

    @ μούργος
    Τυχεροί … προνομιακοί άνθρωποι …
    Είναι πολύ σπουδαίο , τελικά αλλά και πολύ σπάνιο , να ζεις και να πεθαίνεις όπως εσύ επιλέγεις .

     
  20. silia

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 01:55

    @ christos76
    Πω πω , … Χρήστο … Άνοιξες μια παλιά μου πληγή … Όχι επίτηδες , αλλά άθελά σου …
    ————————————
    Έχω περάσει σκληρές ώρες δίπλα στην άσφαλτο , με ένα «γιατί ;» … καρφωμένο στα χείλη μου … Ένα «γιατί δεν πρόλαβες ;»
    Μου αρέσει να μιλώ με τους … Αγγέλους . Ακόμη και τους …αργοπορημένους .

     
  21. silia

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 01:59

    @ faros 4 & 5
    «Και όμως, φίλη μου, και όμως, στο χέρι μας είναι …»
    —————————————-
    Δεν αντιλέγω . Απλά , μην ξεχνάς ότι στη ζωή υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι , ή κάποιες συμπτώσεις που μας …. «ακρωτηριάζουν» τα «χέρια» .
    Μεταφορικά μιλάω .

     
  22. faros

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 09:47

    … ο καθένας με τα … «βίτσια» του …
    εγώ, αυτούς τους ανθρώπους, δεν τους κάνω παρέα … δεν κάνω «παρτίδες» μαζί τους ή τους απομακρύνω …

    Την πιο … κυριακάτικη Καλημέρα μου !

     
  23. suspect

    Φεβρουαρίου 8 , 2009 at 21:04

    δυστυχως οποιος νομιζει οτι ειναι ο θεος, καπου την παταει…

     
  24. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 01:44

    @ tsoumepa
    Πολύ όμορφος λόγος …
    Οταν μεγαλώνει ο άνθρωπος γαληνεύει … Ίσως όχι πάντα , αλλά τις πιο πολλές φορές …
    Πολύ-πολύ όμορφος λόγος …
    Καλώς ήρθες .

     
  25. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 01:48

    @ Αρης
    Μπορεί … Για όλα τον έχω (είχα) ικανό …
    Αν και … πιστεύω πως «εκεί πάνω» , ούτε που νοιάζονται πια για τον Χάροντα .
    Βρε , λές , να … χαλάσει και τους Αγγέλους ;

     
  26. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 01:53

    @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Φίλε μου Αλέξανδρε , ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τί θέλεις να μου πεις μ’ αυτό το σχόλιο σου .
    Μήπως να … ξαναπροσπαθούσες …;

     
  27. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 01:55

    @ faros
    Αν … τους αναγνωρίσεις και τους καταλάβεις πριν από … τον …επιχειρούμενο «ακρωτηριασμό» , … καλώς .
    Ο κόσμος είναι αρκετά ύπουλος φίλε μου …

     
  28. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 01:58

    @ suspect
    «Έκπτωτος Άγγελος» , λέγεται ο … Εξαπωδώ … Όχι ο Θεός .
    Εκτός αν θες να πεις «Ηθελές τα και παθές τα»

     
  29. Καναλιώτης

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 02:09

    Δεν αντιλέγω . Απλά , μην ξεχνάς ότι στη ζωή υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι , ή κάποιες συμπτώσεις που μας …. “ακρωτηριάζουν” τα “χέρια” .
    Μεταφορικά μιλάω .

    Κάποιες φορές χρειάζονται και αυτές οι εμπειρίες όχι μόνο για να μας υπενθυμίσουν ότι έχουμε »χέρια» αλλά και για να ξαναθυμηθούμε πως δουλεύουν.

     
  30. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 02:23

    @ Καναλιώτης
    Μμμμμ … Μου φέρνεις μια εικόνα στο μυαλό :
    Ένας γεμάτος όνειρα και ορμή και όρεξη και περιέργεια (νέος κατά προτίμηση … αλλά και ο μεσήλικας , δεν αποκλείεται) άνθρωπος , βαδίζει μέσα στο «δάσος-ζωή» , ανοίγοντας δρόμο με τα χέρια μέσα από τις λόχμες και τις πυκνές αγριάδες , προσπαθώντας να ανακαλύψει τα … «ξέφωτα» με τις ομορφιές του «δάσους» … Ξαφνικά , κάποιος «αγριος» , τον … ακρωτηριάζει ….
    ———————————–
    Ευτυχώς που έχουμε και δεύτερο χέρι … Και κάποιοι από εμάς έχουνε και πολλά χέρια … Και …
    και θυμήθηκα και κάτι άλλο :
    «Θα φτάσω ως το τέρμα…..
    κι αν μείνω απο βενζίνα κι αν μείνω από ρεζέρβα
    θα φτάσω με τα πόδια….
    κι αν κάποιος μου τα σπάσει ,
    θα φτάσω με τα χέρια ….»

     
  31. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 15:13

    Εννοώ πως ο Κ. του Κάφκα έχει μια τραγικότητα που μεταξύ άλλων προέρχεται απο την άγνοια του τι του ετοιμάζουν οι άλλοι και κινείται σχεδόν άβουλα.
    Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τον δικό σου Κ.
    Δεν είναι ένας τραγικός ήρωας γιατί , απ΄ότι φαίνεται , «έζησε».

     
  32. Καναλιώτης

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 19:27

    … είναι στο about σου!

     
  33. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 20:11

    @ αλέξανδος ανδρουλάκης
    Καθόλου … «τραγικός ήρωας» δεν είναι ο ήρωας της μικρής μου ιστορίας και παλιός μου φίλος . Ένα απ’ τα χιλιάδες θύματα της ασφάλτου , του θηρίου που «καταπίνει» με τους ίδιους θαρρώ ρυθμούς , φταίχτες και μη , και ανθρώπους περιδεείς απέναντι στον Θάνατο , αλλά και ανθρώπους που μπορούν να τον χλευάζουν …. Δυστυχώς .
    Σ’ ευχαριστώ για την επεξήγηση .

     
  34. silia

    Φεβρουαρίου 9 , 2009 at 20:15

    @ Καναλιώτης 2
    … Ναι … είναι .
    Σ’ευχαριστώ που μου δίνεις να καταλάβω , πως διαβάζεις και … τις «πίσω μου σελίδες» (ωραίο τραγούδι… ) .

    Υπέροχος ο Νιόνιος … υπέροχος και ο Μπομπ Ντύλαν … Αυτό το τραγούδι μου φέρνει πάντα δάκρυα στα μάτια , απ’ αυτά όμως τα δάκρυα που σου … φτιάχνουν το κέφι .
    Χάρισμά σου .

     
  35. stixakias

    Φεβρουαρίου 10 , 2009 at 10:18

    Πονάνε αυτές οι ιστορίες όση γοητεία κι αν έχουν.

     
  36. elina

    Φεβρουαρίου 16 , 2009 at 22:04

    ….πικρές στιγμές, γλυκές αναμνήσεις.
    Όλοι τα πάθη μας πληρώνουμε Silia, κάποιοι πριν τη στροφή (της Γεωργικής σχολής) και κάποιοι μετά. Τον περίμενε στη γωνία για να τον κάνει να πληρώσει που τόσο καιρό τον κορόιδευε (γιατί όπως συνηθίζω να λέω: Τα πάθη, τα λάθη, τα γούστα και η φούστα πληρώνονται). Και τον ανάγκασε να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα.

     
  37. silia

    Φεβρουαρίου 16 , 2009 at 22:08

    @ stixakias
    Ίσως ένα κομμάτι από την γοητεία τους , να είναι και το ότι … πονάνε .
    Τί να πω …

     
  38. silia

    Φεβρουαρίου 16 , 2009 at 22:12

    @ elina
    Σκληρό αυτό που λες : «Όλοι τα πάθη μας πληρώνουμε Silia…» …
    Ωστόσο είναι μια αλήθεια , πολύ – πολύ πικρή . Μια Αλήθεια που καμώνομαι και υποκρίνομαι και αυτοξεγελιέμαι , πως είναι … ψέμμα . Ίσως γιατί δεν θέλω να το σκέφτομαι … Κάτι σαν … αυτοάμυνα .
    Πικραμένη ακούγεσαι …

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: