RSS

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΆΓΙΩΣ (Αφιέρωμα στην ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)

07 Μαρ.
books
Ένα βιβλίο είναι ο καθένας μας . Ένα βιβλίο με ποικίλα κεφάλαια , άλλα γραμμένα από μας τους ίδιους , και άλλα από άλλους , περαστικούς ή μόνιμους συγγραφείς (ερασιτέχνες , ή επαγγελματίες του είδους) . ‘Ενα βιβλίο , που το «ξεφύλλισαν» διάφοροι … άλλοι αδιάφορα και άλλοι ακουμπώντας το πάνω στο μέρος της καρδιάς . Ένα βιβλίο , που κάποτε καμάρωσε στις προθήκες «βιβλιοπωλείων» , «παρουσιάστηκε» σε συνάξεις «φιλότεχνων» , λαχτάρησε ή και κόντεψε να γίνει «ευπώλητο» , ονειρεύτηκε να «δανεισθεί» (και να … «επιστραφεί» ή όχι) , ή … «κάηκε» σε πλατείες συγκέντρωσης φανατικών … φοβικών ατόμων … Ένα βιβλίο , που «γράφτηκε» , με μελάνι , με πλήκτρα , με φαντασιώσεις , με … αίμα . Που «χαράχτηκε» , με σουγιά , με κάφτρες τσιγάρων , με κνούτο , με νύχια , με χάδια , … εργαλεία φιαγμένα από αγάπη , από μίσος , από εκδίκηση , από ανασφάλεια , από complex , από εμμονή , ακόμα κι από … λάθος …
Το κείμενο που ακολουθεί , είναι μια ακόμη ιστορία της φίλης μου της Πανάγιως και αποτελεί το φετεινό μου αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας , γιατί θεωρώ ότι η Παναγιώτα Χατζή , ήταν μια πολύ σπουδαία γυναίκα … Ίσως και η πιο σπουδαία , που γνώρισα στη ζωή μου .
Θα ήθελα να σας παρακαλέσω , πριν αρχίσετε την ανάγνωση της ιστορίας , να γυρίσετε λίγο πίσω , και να διαβάσετε ή να ξαναδιαβάσετε το ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΖΩΗΣ (Μακρόνησος) , όπου θα μάθετε ποιά ήταν η Πανάγιω , και για να νοιώσετε ακριβώς τί σημαίνει ο τίτλος αυτού του αφιερώματος (ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΣ) . Κι αυτό , όχι γιατί με κουράζει να το ξαναγράφω , ούτε γιατί φειδωλεύομαι τον χώρο εδώ μέσα , αλλά γιατί , κάθε φορά που αναφέρομαι σ’ αυτά ένας πόνος «γαζώνει» το στήθος μου … Ένας πόνος , που δεν είναι , ούτε στηθάγχη , ούτε έμφραγμα , ούτε νευρόπονος ή κάτι άλλο , αλλά ένας πόνος βαθειάς συγκίνησης , που μου ξεσκίζει τα σωθικά και «βρέχει» τα μάτια μου ….
Και η Πανάγιω , δεν ήθελε να με βλέπει δακρυσμένη …

cf80ceb1cebdceb1ceb3ceb9cf89
.
Παγωμένος Φλεβάρης του 1974 πάνω στο χωριό της Πίνδου , όπου υπηρετούσα το Αγροτικό μου . Νοίκιαζα ένα δωμάτιο απέναντι από το σπίτι της κι ένα ο δάσκαλος του χωριού στο σπίτι της Πανάγιως . Κοινή σπιτονοικοκυρά μας σχεδόν, αλλά και φύλακας άγγελός μας , εκεί πάνω , και πάντα δίπλα μας … Μια παρουσία διακριτική … πάντα στο πλάι μας , κοντά μας , μην μας λείψει τίποτα … μην μας απειλήσει τίποτα … μην μας πληγώσει κάτι . Την αγαπούσαμε κι οι δυό … Δεν μπορώ να πω «μας αγαπούσε και τους δυό» , γιατί η λέξη «αγαπώ» , ήταν πολύ απλή για να χαρακτηρίσει τα αισθήματα της Πανάγιως για τις αφεντιές μας …
Τα βράδια , μαζευόμασταν στο «σκεπασμένο» χαγιάτι , έναν χώρο που είχε διαμορφώσει η Πανάγιω για να μένει η ίδια … Δίπλα στο τζάκι , ψήνοντας καρύδια , μήλα , και λαδωμένο ψωμί , αγκαλιά με τις στρουμπουλές γάτες της , μέναμε με τις ώρες συζητώντας για διάφορα … Από την δημιουργία του Σύμπαντος και τα όνειρά μας , μέχρι γενικούς σχολιασμούς , ακόμη και , κουτσομπολιά για τους συγχωριανούς μας . Σπάνια η Πανάγιω έμπαινε στη συζήτηση . Συνήθως καθόταν παράμερα και «ανάσαινε» τα λόγια μας …
… Όπως έκανε κι εκείνο το βράδυ … Χούντα ακόμη , και το χωριό «αριστερό» σχεδόν στην ολότητά του , με νωπές τις μνήμες και τις πληγές απ’ τον Εμφύλιο , αλλά «μουγγό» , ανάσαινε μονάχα τους καημούς και τα πένθη του , γιατί τότε ακόμα «όλα τά’σκιαζε η φοβέρα…» … Ο Λευτέρης (ο δάσκαλος) , φιλοδεξιός και αντικομμουνιστής , συχνά με τσίγκλιζε και προσπαθούσε να μου … αλλάξει μυαλά , αλλά πάντα με … τρόπο , γιατί ήταν και ο … έρωτας που τού’ καιγε τα σωθικά και δεν ήθελε και να με κακοκαρδίζει . Εκείνο το βράδυ όμως … παρασύρθηκε . Του … αντιμίλησα κι εγώ , … ήρθε και φούντωσε η … εθνικοφροσύνη του και δεν άντεξε . Σηκώθηκε φουρκισμένος και :
– Θα σου δείξω ένα πολύ σπουδαίο βιβλίο … δεν έχεις ξαναδεί κάτι τέτοιο , είμαι σίγουρος . Περίμενε …
– Λευτέρη , … έλεος … Παράτα με . Τί βιβλίο και κουραφέξαλα Χριστιανέ μου ;… Προπαγάνδες του Ελληνικού Στρατού που υπηρέτησες ;… Κάθησε κάτω … έλα βρε …
Τίποτα . Ούτε ο … έρωτας , ήταν ικανός , να τον πισωγυρίσει . Μετά από λίγα λεπτά , γύρισε από το δωμάτιό του , κουβαλώντας το … περίφημο «βιβλίο» .Μια πανάρχαια , ξεσχισμένη , πανβρώμικη φυλλάδα , χωρίς εμφανές εξώφυλλο , όπου σε κάθε του σελίδα είχε και από μια θολή φωτογραφία και από κάτω μια σύντομη ιστορία , … κάτι σαν πχ : Όνομα : ….. Επίθετο :….. Γεννήθηκε στο : ….. Σε ηλικία πχ 25 ετών συνελήφθη υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών , εδάρη , εβιάσθη , ακρωτηριάσθηκε , αποκεφαλίστηκε και η σωρός της αφέθη εις κοινήν θέα προς εκφοβισμόν ….
Ή : σε ηλικία 70 ετών , συνελήφθη υπό των συμμοριτών του βουνού και αφού εξυλοκοπήθη και έγινε μάρτυρας του βιασμού της ηλικιωμένης γυναίκας του , του έκοψαν την γλώσσα και αφέθη να πεθάνει από αιμορραγία …
Και έτσι συνεχίζονταν οι τρομαχτικές περιγραφές του εν λόγω «βιβλίου» , στον ίδιο ρυθμό …
Συγχίστηκα εντελώς …
– Λευτέρη φτάνει … παράτα το ….
Τίποτα ο Λευτέρης … είχε πάρει φόρα .
– Σταμάτα Χριστιανέ μου … θα φύγω …
Σαν να μην με άκουγε .
– Σκάσε , επιτέλους … Αν δεν σταματήσεις αμέσως τώρα , δεν …. θα σου ξαναμιλήσω στη ζωή μου …
Αυτό , … έπιασε . Έκλεισε το βιβλίο , με κοίταξε σε πλήρη σύγχιση , άπλωσε αμήχανα το χέρι του για να με αγγίξει , αλλά υπερίσχυσε ο εγωισμός και βροντώντας την πόρτα του χαγιατιού , έφυγε μέσα στη νύχτα … Τον είδα να ανηφορίζει προς το καφενείο του χωριού ….
Έπνιξα μια βλαστήμια μέσα στα δόντια μου , βούτηξα το περίφημο βιβλίο με σκοπό να το πετάξω στο αναμμένο τζάκι και … τότε την είδα …
Η Πανάγιω , στεκόταν μέσα στο μισοσκόταδο και πάνω στο κατάχλωμό της πρόσωπο καθρεφτίζονταν οι φλόγες από το τζάκι κι από κάτι … άλλο , που δεν μπορούσα να προσδιορίσω ακόμα τότε …
– Μη … – μου είπε και πήρε μαλακά από το χέρι μου την φυλλάδα – . Ο … «κύριος» (έτσι φωνάζανε τον δάσκαλο όλοι στο χωριό) , θαρρεί πως μόνο αυτό το βιβλίο υπάρχει στον κόσμο …. Κάνει λάθος , αλλά μην τον κακίζεις … Είναι καλός άνθρωπος και … σ’ αγαπάει . Σ’ αγαπάει πολύ … Τόσο που μέχρι και το … βιβλίο του θα πετούσε στη φωτιά , για σένα … Το ξέρω … Μου τό’ πε … Κι εμένα μ’ αγαπάει … Κι αυτό μου τό’ πε … Μου τό’ πε όταν του έδειξα το … δικό μου βιβλίο …. Μου είπε «σ’ αγαπώ πολύ Πανάγιω … Πολύ όμορφο … σπουδαίο το βιβλίο σου …» , και έκλαιγε … και έβριζε … και πάλι «πολύ σπουδαίο το βιβλίο σου Πανάγιω» ….
Είχα μείνει εμβρόντητη και ξεθεωμένη …
– Έχεις κι εσύ τέτοιο βιβλίο ;…
– Έχω … Θέλεις να σου το δείξω ;
– ΟΧΙ !!!… – Η φωνή μου ακούστηκε , υστερική – … Όχι για τό’ νομα του Θεού … Παρατάτε με … θα πάω για ύπνο …. – ακόμη λίγο και θα κατέρρεα – .
– Δες το … Διάβασέ το … Είναι μικρό βιβλίο … Μόνο μια σελίδα έχει …
Κοιταζόμασταν με ένταση . Άρχισε να γδύνεται . Ποτέ δεν είχα δει την σάρκα της … Πάντα μαυροφορεμένη , με ένα μαντήλι , που άφηνε ελεύθερα μόνο τα μάτια της : «Πενθώ τόσους … » μου δικαιολογιόταν . Το βλέμμα της με … εγκατέλειψε μόνο όταν βρέθηκε γυμνή από την μέση και πάνω …. Μου γύρισε την πλάτη ….
Και τότε … είδα το … μονοσέλιδο βιβλίο της .
Όλη η πλάτη της χαρακωμένη από ουλές … Ουλές από κνούτο , από λεπίδι , από κάφτρες τσιγάρων … Όλο το μίσος της φυλακής , των ανακρίσεων , της εξορίας , «γραμμένο» πάνω της … Όλη η πλάτη της ένα βιβλίο … χωρίς φωτογραφία , αλλά με την ίδια φρίκη , με την ίδια μυρωδιά από αίμα , με τον ίδιο καπνό , ιδρώτα , δάκρυα , πόνο , οργή …
– Οι πόλεμοι , γιατρίντσα μου , ίδίως οι πόλεμοι ανάμεσα στα αδέρφια , τέτοια βιβλία «γράφουν» πάνω στο κορμί μας , πάνω στα χώματα των βουνών , πάνω στις χαμένες απ’ τον καιρό , ταφόπλακες …
Δεν γύρισε να με κοιτάξει . Απόμεινε με το πρόσωπο στον τοίχο και με το … μονοσέλιδο βιβλίο της να φέγγει στις φλόγες του τζακιού … Την ώρα που έβγαινα πισοπατώντας από το δωμάτιο , θαρρώ πως είδα φτερά , πάνω στην πυκνογραμμένη σελίδα … φτερά , σαν να γινότανε Άγγελος η σελίδα και νά’ θελε να πετάξει κοντά σε έναν Θεό … Τον Θεό , που μάλλον έλειπε μακριά , όταν «γραφότανε» αυτό το «βιβλίο» ….
=====================================
Αυτό το κείμενο , είναι η αφιέρωσή μου στην Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) .
Ακόμα , είναι «χαρισμένο» κατά κάποιον τρόπο , στον φίλο και συμπλόγκερ Μούργο της Λάσπης γιατί κάποτε του το έταξα πως θα του γράψω αυτή την ιστορία (Μούργε , σου το ξαναείπα : «Αργώ , αλλά δεν ξεχνάω» ) .
Θέλω ακόμη , να το χαρίσω στον φίλο και συμπλόγκερ Φάρο , γιατί πιστεύω ότι θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα , και στην ιδιαίτερα αγαπημένη μου συμπλόγκερ Μαριάννα-Γητεύτρια , που στο περσινό μου αφιέρωμα στην ημέρα της Γυναίκας , έγραψε το πιο όμορφο σχόλιο , που γράφτηκε ποτέ , γι αυτή την μέρα .
——————————————————–
Οι φωτογραφίες του τέλους , είναι από το καλοκαίρι του 2005 (31 δηλαδή χρόνια αργότερα) , όταν σε ένα ταξίδι-προσκύνημα σε εκείνα τα χώματα , είχαμε την τελευταία μας συνάντηση (ένα χρόνο μετά , πήρε την … Αχερόντια βαρκούλα και ταξίδεψε στον άλλο κόσμο) .
«Μη κλαις γιατρίντσα μου» … μου ψιθύριζε στο αυτί … «μην κλαις …»
==========================================
vivlio-1
.
vivlio3
.
vivlio2
.





 

Ετικέτες: , , , , , , ,

58 responses to “ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΆΓΙΩΣ (Αφιέρωμα στην ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ)

  1. faros

    Μαρτίου 7 , 2009 at 22:13

    Η ζωή «γράφει» τα δικά της βιβλία …

    Δεν ξέρω αν θα με πιστέψεις, αλλά όταν ήμουν μικρός με εντυπωσίαζε ο Ήρως, μεγάλος στέκομαι με απόλυτο σεβασμό στις Ηρωίδες … που είναι πολλές … που δεν τις ξέρουμε … που …

    Φχαριστώ θερμά, για το «χάρισμα» ΚΑΙ σε μένα …
    Με συγκίνησες …

    Και φχαριστώ πολύ που Υπάρχετε, Φίλες, Συντρόφισσες, Κυρίες …

    Χρόνια σας Πολλά !

     
  2. Allu Fun Marx

    Μαρτίου 7 , 2009 at 23:15

    Πανάγιω, όνομα και πράμα.
    Πιστεύω ότι αυτές οι γυναίκες αγίασαν εν ζωή με τόσα μαρτύρια που υπέστησαν, μόνο και μόνο επειδή πίστεψαν σε κάτι.

     
  3. μούργος

    Μαρτίου 7 , 2009 at 23:26

    α ρε Σιλια……….
    με συγκινησες, οχι για τη αφιερωση (σε ευχαριστω), αλλα για τον μοναδικο σου τροπο που ανεδειξες την κρυφη, βουβη και «αδιαβαστη» ιστορια της Παναγιως.
    σε τιμα γιατι ειναι τοσες πολλες οι αδιαβαστες ιστοριες ανθρωπων που αξιζουν (τουλαχιστον) τον θαυμασμο και το σεβασμο απο τους υπολοιπους.
    υ.γ.
    υπεροχη η γιαγια Παναγιω στις φωτο (η μεγαλη ηρεμη δυναμη της ελληνικης φυλης ηταν καποτε αυτες οι γιαγιαδες-και εχω «γνωρισει» πολλες-)

     
  4. Αρης

    Μαρτίου 8 , 2009 at 02:39

    Με συγκλόνησες….

    Σ αυτές τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ ειναι αφιερωμένη τούτη η μέρα…

    Σ αυτες που σε κάθε κύτταρο του κορμιού τους και σε καθε γωνιά της ψυχής τους ειναι γραμμένη και μια αλλη σελίδα του βιβλίου τους…

    Σαν αντρας το μόνο που μπορω να πώ τουτην την ημέρα ειναι ενα συγνώμη προς ολες τις Γυναίκες γιατί για να φτάσετε στο σημείο ν αγωνίζεστε για ισότητα, εργασία και λιγότερη κακοποίηση σίγουρα δεν φταίτε εσεις , μα αυτοί που σας τα στερήσανε. Και δεν ειναι αλλοι απο εμας τ αρσενικά…

    Καλή δύναμη σε κάθε σας αγώνα …

    Αρης

     
  5. faros 2

    Μαρτίου 8 , 2009 at 09:27

    Την Καλημέρα μου και πάλι Χρόνια Πολλά και σε Σένα και στις άλλες Κυρίες …
    Ευτυχώς θα υπάρχουν πάντα γιαγιάδες σαν την Πανάγιω!

     
  6. vinumbonum

    Μαρτίου 8 , 2009 at 12:55

    Κλαψε γιατριντσα,και εμεις δακρυσαμε.

     
  7. μαριάννα

    Μαρτίου 8 , 2009 at 14:24

    Αχ τί μου έκανες καλή μου… Ράγισα. Θα στείλω να το διαβάσει η κόρη μου και οι φίλες της. Θέλω να ξέρουν Αννούλα. Να ξέρουν αυτό που λέγαμε και πέρυσι και φέτος και πάντα. Ότι σήμερα, αυτές ακριβώς τις σελίδες τιμούμε και γιορτάζουμε, που γράφτηκαν στην πλάτη άλλων γυναικών για να είμαστε εμείς, έστω έτσι, σήμερα. Χίλια ευχαριστώ για την αφιέρωση, για τη φιλία σου, για την ευαισθησία σου! Και του χρόνου!
    Πολύ σ’ αγαπάω!

     
  8. nik.athenian

    Μαρτίου 8 , 2009 at 17:08

    Είχα διαβάσει το παλιό σου ποστ, και κατάλαβα τότε ότι το πρόσωπο αυτό είναι από τους κεντρικούς σου χαρακτήρες.
    Τούτο το σημερινό με την επαναληπτική φωτό του και τις καινούργιες, με τσίμπησε πάλι λίγο στην αριστερή πλευρά μου.
    Νομίζω ότι στο ακαθόριστο μέλλον θα μας χαρίσεις άλλο ένα σχετικό με την Πανάγιω ποστ, που θα βγει με σύνθεση πραγματικότητας και της μορφής που εσύ έχεις συνθέσει με το πέρασμα του δικού σου χρόνου, γι αυτή τη γυναίκα.

     
  9. Liakada

    Μαρτίου 9 , 2009 at 00:33

    Eίχα καιρό να σε διαβάσω και χαίρομαι που το έκανα σήμερα πάλι ξανά..;-)
    Σ ευχαριστώ για ότι μας χάρισες απόψε ..
    Ομολογώ πως με συγκίνησες!
    χρόνια πολλά σε σενα και σε όλες τις Παναγιούλες
    σε όλες τις γυναίκες .

     
  10. faros 3

    Μαρτίου 9 , 2009 at 08:26

    Την Καλημέρα μου και Καλή Βδομάδα … α, και ας μην ξεχνάμε δεν πάψαν να γιορτάζουν οι γυναίκες … και να περιμένουμε του χρόνου πάλι …

     
  11. tdjm

    Μαρτίου 9 , 2009 at 09:38

    ………!!!
    Ευχαριστώ!

     
  12. vasilis

    Μαρτίου 9 , 2009 at 11:28

    Αυτο είναι αφιέρωμα για τη Γιορτή της Γυναίκας.. Μπράβο! Καλημέρα σου και καλή εβδομάδα .

     
  13. olvios

    Μαρτίου 10 , 2009 at 07:15

    Γυναικεία φύση

    Πηγή ζωής
    Αγκαλιά παρηγοριάς
    Φιλί επιβράβευσης
    Μυρωδιά γαλήνης
    Άγγιγμα τρυφερότητας
    Λιμάνι αγάπης
    Άγγελος φύλακας
    Όραμα έρωτος
    Στοιχείο έμπνευσης
    Σημείο αναφοράς
    Στήριγμα ελπίδας
    Όαση κατανόησης
    Παρουσία γαλήνης
    Αστείρευτη ζεστασιά
    Μεγαλείο συγχώρεσης
    Απόσταγμα σοφίας
    Ελπίδα του μέλλοντος

    Στέρεος αρμός της ύπαρξης μας

     
  14. faros

    Μαρτίου 10 , 2009 at 09:45

    Μια πολύ θερμή Καλημέρα !

     
  15. silia

    Μαρτίου 10 , 2009 at 13:54

    @ faros
    Νά ‘σαι καλά φίλε μου .
    Από καιρό σου το «χρωστούσα» .
    Αυτός ο τόπος είναι γεμάτος (ευτυχώς ακόμα) , από ιστορίες με Ήρωες και Ηρωίδες .

     
  16. silia

    Μαρτίου 10 , 2009 at 13:56

    @ Allu Fun Marx
    Τάχα αυτός δεν είναι ο τρόπος για να … αγιάσεις ;… να μαρτυρήσεις , ή ακόμα και να πεθάνεις για την Πίστη και τα Ιδανικά σου …

     
  17. silia

    Μαρτίου 10 , 2009 at 14:01

    @ μούργος
    Κάπως πρέπει να τις διαδίδουμε τις «αδιάβαστες» – εν πολλοίς – σελίδες των ανθρώπων … Είναι φόρος τιμής και πρέπει επιτέλους κάποιος να τον αποδόσει .
    Είναι όμως τιμή κια για μένα το όμορφο σχόλιο σου .
    Σ’ ευχαριστώ ….
    ———————————
    ΥΓ. Αχ … οι γιαγιάδες της Πίνδου …
    Αλλά και οι παππούδες της , δεν πάνε πίσω …

     
  18. silia

    Μαρτίου 10 , 2009 at 14:05

    @ Αρης
    Κι εγώ αυτό πιστεύω … ‘Οτι η Ημέρα της Γυναίκας
    σ’ αυτές τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ ειναι αφιερωμένη ….
    Σ΄αυτές και στις …. κακοποιημένες (ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ) .
    Μπράβο σου , που τις θυμήθηκες .

     
  19. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 01:47

    @ faros 2
    Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές .
    Φοβάμαι όμως ότι αυτού του είδους οι γιαγιάδες σύντομα θα εκλείψουν …. αν δεν έχουν εκλείψει ήδη , δηλαδή ….
    Πικρό αυτό , αλλά θαρρώ αληθινό
    Η εποχή που ζούμε , ούτε ευκαιρίες να … «αγιάσεις» δεν σου δίνει …

     
  20. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 01:49

    @ vinumbonum
    Κλαίω vinum …
    Όχι συνέχεια , αλλά κατά καιρούς κλαίω …
    Κι αυτό είναι ένα κλάμα , που με λυτρώνει .

     
  21. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 02:00

    @ μαριάννα
    Κι εγώ σ’ αγαπάω .. έννοια σου .
    Λοιπόν , στα σχόλια αυτής της ανάρτησης , άκουσα πολύ όμορφα λόγια … «με συγκλόνησε» , «με συγκίνησε» , «με τσίμπησε πάλι λίγο στην αριστερή πλευρά μου» , «δακρύσαμε» …. Αυτό όμως το «Ράγισα» , … ράγισε κι εμένα .
    Να είσαι πάντα καλά .

     
  22. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 02:15

    @ nik.athenian
    Η Παναγιώτα Χατζή , υπήρξε (επέτρεψέ μου μια έκφραση που μοιάζει με υπερβολή) , ορόσημο στη ζωή μου … Ίσως να ήταν η εποχή , η ηλικία μου , η φάση εκείνη της ζωής μου , οι … συγκυρίες . Πάντως ήταν ορόσημο . Δεν θα την ξεχάσω ποτέ . Την λάτρεψα … με εντυπωσίασε … Σημάδεψε με κάτι καλό την ζωή μου .
    Η Πάνάγιω , δεν αγαπούσε τις φωτογραφίες . Τότε , δεν είχα φωτογραφική μηχανή … Αργότερα , όσες φορές πήγαινα στον τόπο εκείνο , αρνιόταν πεισματικά να την φωτογραφίζω . Οι φωτογραφίες του τέλους , πάρθηκαν ερήμην της σχεδόν … Δεν έβλεπε σχεδόν καθόλου και ούτε πια αντιδρούσε σθεναρά . Ωστόσο , παλιά τότε στα 1974 , μια μέρα , λίγο μετά την μεταπολίτευση (το θυμάμαι πολύ καλά αυτό) άφησε , σαν ξεχασμένες πάνω στο περβάζι του τζακιού λίγες φωτογραφίες των δικών της , μεταξυ των οποίων και μια δική της με τον αδερφό και τον γαμβρό της τους αντάρτες … Αυτή την παλιά φωτογραφία που επαναλαμβάνω στα κείμενα που την αναφέρω , την βρήκα χαζεύοντας στο Διαδίκτυο . Δεν είναι η Πανάγιω (αυτή η όμορφη κοπέλα στη μέση που χορεύει με τους αντάρτες) … Όμως , θα μπορούσε να είναι … Της μοιάζει τόσο ….

     
  23. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 02:18

    @ Liakada
    Εγώ σ’ ευχαριστώ που περνάς και ξαναπερνάς από τα «μέρη» μου .
    Χρόνια πολλά σε όλες μας .

     
  24. faros 4

    Μαρτίου 11 , 2009 at 09:06

    Γυναίκες σαν την Δημητριάδη (που «έφυγε», δυστυχώς) αλύγιστες, γυναίκες σαν την Κούνεβα που «δείχνουν» τον δρόμο, ΕΥΤΥΧΩΣ υπάρχουν και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν και στο μέλλον …
    Με γεμίζει αισιοδοξία ότι δίπλα σ΄αυτές υπάρχουν και Άντρες σαν τον Νίκο τον Νικολόπουλο (ξέρεις τζάμπο).
    Ήρωες και Ηρωίδες μας γεμίζουν και ΣΗΜΕΡΑ αισιοδοξία και πείσμα …

    Το ποστ σου αυτό ακριβώς το σημείο έθιξε …
    (γι αυτό και είναι πολύ μα πάρα πολύ σπουδαίο)

    Την θερμή μου Καλημέρα !

     
  25. stixakias

    Μαρτίου 11 , 2009 at 14:00

    Να ΄σαι καλά «γιατρίντσα» που μας ξυπνάς που και που από το λήθαργό μας…

    Κι ας ξυπνάμε βουρκωμένοι.

     
  26. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 20:36

    @ faros 3
    H γιορτή της Γυναίκας , είναι μια γιορτή της … καρδιάς και όχι του … ημερολογίου .

     
  27. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 20:37

    @ tdjm
    Δεν ξέρω τί να πω …
    Εγώ σ’ ευχαριστώ που με διαβάζεις .

     
  28. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 20:38

    @ vasilis
    Χαίρομαι Βασίλη μου , που σου άρεσε …
    Καλή εβδομάδα και σε σένα .

     
  29. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 21:01

    @ olvios
    Θα αποτολμήσω να πω : «Και λίγα λες»
    Μου είναι ιδιαίτερα ευχάριστο , έως συγκινητικό , να λέει ένας άντρας τόσα πολλά και όμορφα πράγματα , για την γυναικεία φύση .
    Ευχαριστούμε .

     
  30. silia

    Μαρτίου 11 , 2009 at 21:15

    @ faros 4
    Έχεις δίκιο … Ήρωες και Ηρωίδες υπάρχουν και σήμερα … Μόνο που …
    Μόνο που η εποχή μας , έχει μια τάση να διογκώνει … να «διαφημίζει» τους ήρωες , με έναν μάλλον «πρόστυχο» τρόπο , με αποτέλεσμα να κάνει κακό στους ίδιους τους Ήρωες … (Άκουσα , πως η Κούνεβα , προτάθηκε για υποψήφια για Ευρωεκλογές … μπορεί να κάνω και λάθος … δεν είμαι σίγουρη)…
    Η Πανάγιω , δεν αναγνωρίστηκε από ΚΑΝΕΝΑΝ … Ποιοί την θυμούνται ;… Εγώ ;… ως πότε ;… Πέθανε πάμφτωχη και αγνοημένη κι αυτό την κάνει δυό … τρεις … χίλιες δεκατρείς φορές … Ηρωίδα .
    Κάποτε , μου είχε πει : «Δεν τις εμπιστεύομαι εγώ κάτι τέτοιες Δημοκρατίες , που μας ξημερώνουν …»
    —————————————
    Νά’ σαι καλά φίλε μου .

     
  31. faros 5

    Μαρτίου 12 , 2009 at 00:02

    Όχι δεν κάνεις λάθος, δυστυχώς, προτάθηκε από συνιστώσα του σύριζα και το πασοκ …
    Και είναι ακόμα στην εντατική …

    Πράγματι, συμφωνώ απόλυτα η Γιορτή της Γυναίκας δεν έχει να κάνει ούτε με ημερολόγια ούτε με επετείους ούτε με … εθίματα …
    Είναι γιορτή καρδιάς … δεν ξέρω εσύ είσαι η γιατρίνα … κάπου άκουσα, διάβασα, δεν θυμάμαι, όμως το ασπάζομαι …
    Η καρδιά μας αποτελείται από Δύο Μέρη …
    Όπως είναι και η Ζωή …
    Δύο Μέρη …
    Ο Άνδρας και Η Γυναίκα … ή
    Η Γυναίκα και Ο Άνδρας …

    Να ‘σαι καλά !

     
  32. faros 6

    Μαρτίου 12 , 2009 at 08:33

    Μια θερμή Καλημέρα !

     
  33. silia

    Μαρτίου 12 , 2009 at 12:38

    @ stixakias
    Θαρρώ πως είσαι υπερβολικός φίλε μου .
    Η διετής (και βάλε) ενασχόληση μου μ ετον χώρο των μπλογκς , με έπεισε πως , ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι εδώ μέσα , που μπορεί να … καθεύδουν (και μάλιστα λήθαργο) , τον ύπνο του Δικαίου … Το ότι υπάρχουν … υπάρχουν , αλλά είναι ελάχιστοι . Πιστεύω ότι η μεγάλη μάζα των bloggers , είναι άνθρωποι ευαισθητοποιημένοι στα μεγάλα προβλήματα και δεν αδιαφορούν . (τουλάχιστον , όσον αφορά τις δικές μου εκτιμήσεις) .
    Το ότι «βουρκώνεις» με αυτά που διαβάζεις από μένα , το θεωρώ φιλοφρόνηση για τα γραπτά μου και σε ευχαριστώ .

     
  34. silia

    Μαρτίου 12 , 2009 at 12:50

    @ faros 5 και 6
    Μήπως εννοείς το ANIMUS – ANIMA , που είχα γράψει παλιά ; Μια θεωρία του Άντλερ αν δεν κάνω λάθος , που πρεσβεύει ότι το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο (ψυχικό βέβαια) συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο .
    Καλημέρα και σε σένα .

     
  35. stixakias 2

    Μαρτίου 12 , 2009 at 14:32

    φιλοφρόνηση η [filofrónisi] Ο33 : έκφραση (συνήθ. λεκτική) συμπάθειας, επαίνου ή και κολακείας προς κπ.· κοπλιμέντο: Aντάλλαξαν μεταξύ τους φιλοφρονήσεις. Δε σου το λέω ως ~, το εννοώ!

    Δεν είναι φιλοφρόνηση και πολύ περισσότερο δεν έχει εισαγωγικά.

    Τις αγαπώ πολύ τις λέξεις για να τις βάλω να πουν ψέμματα 🙂

     
  36. irlandos

    Μαρτίου 12 , 2009 at 19:39

    Με «άγγιξε» μες την ψυχή μου, η ιστορία της Πανάγιως και ο τρόπος που τη διηγήθηκες. Συγκινητικές και οι τρεις τελευταίες φωτογραφίες, έστω και ερήμην της (όπως έγραψες στην απάντησή σου στο nik.athenian). Ευχαριστούμε που τα μοιράστηκες μαζί μας.

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

     
  37. silia

    Μαρτίου 12 , 2009 at 20:03

    @ stixakias 2
    Τί κατάλαβες τώρα που … κοκκίνισα ;…
    Ως γνωστόν , η χλωμάδα ήταν πάντα , ένα από τα σοβαρά στοιχεία της ομορφιάς μου … (λέμε τώρα) .

     
  38. faros

    Μαρτίου 13 , 2009 at 09:06

    Θερμότατη Καλημέρα !

     
  39. kopoloso

    Μαρτίου 13 , 2009 at 12:39

    τα διάβασα και τα δύο κείμενα μονοκοπανιά.
    δεν έχω λόγια.
    κυριολεκτώ.

     
  40. faros

    Μαρτίου 14 , 2009 at 08:33

    Πολύ πολύ Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο !

     
  41. faros

    Μαρτίου 15 , 2009 at 09:56

    Θερμή Καλημέρα !

     
  42. museum

    Μαρτίου 15 , 2009 at 22:24

    Φοβερή αληθινή ιστορία! Αυτές είναι οι πραγματικές ηρωίδες, τα παραδείγματα που μας κάνουν να αισιοδοξούμε, ότι υπάρχει εκεί έξω μία σιωπηλή πλειοψηφία με καρδιά και ανεξάντλητα ψυχικά χαρίσματα. Δεν μένει για μας παρά να την
    βγάλουμε στην επιφάνεια, να την κάνουμε φανερή!

    Χωρίς να γνωρίζω καλά τις ιστορίες, είναι τέτοια η μορφή – σύμβολο αυτής της γυναίκας που μου φέρνει στο νου μία άλλη τεράστια ηρωίδα: την κυρά της Ρω! Που σήκωνε τη σημαία της λευτεριάς εκεί στη μεθόριο των Δωδεκανήσων και
    του Καστελόριζου!

    Καλό σου βράδυ και φιλιά.

     
  43. silia

    Μαρτίου 16 , 2009 at 00:17

    @ kopoloso
    Μαιτρ kopoloso , τιμή για μένα η ομολογία σας περί … αφωνίας , διαβάζοντας τις ιστορίες μου .
    Και … δεν υπερβάλλω .

     
  44. silia

    Μαρτίου 16 , 2009 at 00:25

    @ faros 7,8,9
    Καλημέρα και όλες μου τις ευχές και για σένα .
    Ξέρεις , καλέ μου φίλε , αυτή η εβδομάδα , ήταν από πολλές πλευρές , πολύ σκληρή για μένα . Με γέμισε πίκρα , δάκρυα , απαξίωση , ακόμη και … αγωνία και ανασφάλεια …
    Ωστόσο , ξαναδιαβάζοντας όλες αυτές τις … από καρδιάς ευχές σου , σκεφτόμουν πριν από λίγο , πως μπορεί τα πράγματα , να ήσαν χειρότερα για μένα , αν δεν υπήρχαν … αν δεν είχαν διατυπωθεί οι ευχές σου .
    Σ’ ευχαριστώ .

     
  45. silia

    Μαρτίου 16 , 2009 at 00:32

    @ museum
    Αχ , η καλή μου η Πανάγιω … Αν ζούσε τώρα και τα διάβαζε αυτά , θα με … γλυκομάλωνε … Κάτι σαν : «Δεν κάνεις καλά γιατρίντσα μου που λές και βάζεις και τους άλλους σπουδαίους ανθρώπους γύρω σου , να λέτε τέτοια όμορφα πράγματα για μένα … Εγώ το μόνο καλό που έχω , είναι πως … αγαπάω τα ζώα … (μα την πίστη μου , κάτι τέτοια συνήθιζε να μου λέει)
    Σεμνή …Περήφανη Πανάγιω …
    ————————————
    Σ’ ευχαριστώ museum . Κι αν ζούσε , θα σού’λεγε κι αυτή το «ευχαριστώ» της .

     
  46. silia

    Μαρτίου 16 , 2009 at 01:09

    @ irlandos
    Ιρλανδέ φίλε μου , έμαθα πια να ψάχνω στα spam , αναζητώντας σχεδόν αποκλειστικά εσένα . (Μάλλον φταίει αυτό το : http://www.irlandos.blogsot.com που γράφεις , αντί του http://www.irlandos.blogspot.com ) .
    Όπως και να έχει όμως , εγώ σ’ ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια . Και όπως είπα και λίγο παραπάνω στον φίλο museum , αν η Πανάγιω ήταν τώρα κοντά μας , θα με γλυκομάλωνε που την παινεύω .
    Την αγάπη μου .

     
  47. Ενη Καπαζογλου

    Οκτώβριος 21 , 2009 at 22:58

    Aγαπητη μου Σιλια
    Να που ξαναβρισκομαστε υστερα περιπου απο ενα χρονο. Περυσι τις μερες του «Πολυτεχνειου» ειχαμε μιλησει ξανα.
    Μας ειχες διηγηθει μια συγκλονιστικη μαρτυρια για τον δικο σας Μιμη.
    Σημερα σε βρηκα απο την «Καλυβα» και διαβασα ολο το ποστ σου. Δεν θα μεινω στην ημερα της γυναικας η οποια ως «υπενθυμιση» ισως χρειαζεται, ομως γυναικες σαν τη δικη σου της Πινδου ειναι σημαδιακες προσωπικοτητες που ξεπερνουν το φυλο τους.
    Η Παναγιω, που ειχες την τυχη να την γνωρισεις ειναι το ανθρωπινο θυμα του διχασμου των ανθρωπων και μαλιστα της ιδιας γης.

     
  48. silia

    Οκτώβριος 22 , 2009 at 00:42

    @ Ενη Καπαζογλου
    Χαίρομαι που έστω και σπάνια , «βλεπόμαστε» και αλάζουμε δυο – τρεις κουβέντες , μέσα σ’ αυτό τον χώρο .
    Επέτρεψε μου να σου δώσω την ‘ιδια σχεδόν απάντηση που έδωσα και στον φίλο nik.athenian :
    «Η Παναγιώτα Χατζή , υπήρξε (επέτρεψέ μου μια έκφραση που μοιάζει με υπερβολή) , ορόσημο στη ζωή μου … Ίσως να ήταν η εποχή , η ηλικία μου , η φάση εκείνη της ζωής μου , οι … συγκυρίες . Πάντως ήταν ορόσημο . Δεν θα την ξεχάσω ποτέ . Την λάτρεψα … με εντυπωσίασε … Σημάδεψε με κάτι καλό την ζωή μου»…
    Χαίρομαι που επικεντρώνεις πάνω στο πιο … σπουδαίο (κατά την γνώμη μου) αυτής της ιστορίας … στο :
    «Οι πόλεμοι , γιατρίντσα μου , ίδίως οι πόλεμοι ανάμεσα στα αδέρφια , τέτοια βιβλία “γράφουν” πάνω στο κορμί μας , πάνω στα χώματα των βουνών , πάνω στις χαμένες απ’ τον καιρό , ταφόπλακες …»
    Την αγάπη μου .

     
  49. γιωργος

    Απρίλιος 22 , 2010 at 08:19

    Τυχαια επεσα πανω στην σελιδα σας και διαβασα
    την αφιερωσι σας στην γιαγια παναγιω .
    Ηταν μια συγκλονιστικη ιστορια , ο τροπος που γραψατε επισης , δεν εχω παρα να σας συγχαρω
    εισαστε τυχερη που γνωρισατε απο κοντα τετοιες
    γυναικες .
    Hταν πολυ συγκινητικη η γραφη σας .
    γιωργος

     
    • silia

      Απρίλιος 22 , 2010 at 19:33

      @ γιωργος
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια .
      Ήμουν όντως , τυχερή .
      Δεν γνωρίζω την ηλικία σου , αλλά είτε πολύ , είτε λιγότερο (χρόνο) , έχεις ακόμα μπροστά σου , σου εύχομαι να είσαι το ίδιο τυχερός και ό, τι καλό και όμορφο σου συμβαίνει στην ζωή σου ,…. να μπορείς να το θυμάσαι … Είναι πολύ σημαντικό αυτό .
      Χάρηκα καλέ μου , που σε «είδα» εδώ .

       
  50. γιωργος

    Απρίλιος 23 , 2010 at 04:44

    Επιασα ηδη τα 65 χρονακια εχω 2 παιδια ο ενας 35 η αλλη 34 την γυναικα μου 64 την μανα μου 95 και παμε καλα . Πειραια μενω αυτα.
    να εισαι καλα ωραια η σελιδα σου , χαρηκα και εγω.

     
    • silia

      Απρίλιος 23 , 2010 at 13:36

      @ γιωργος
      🙂
      Μια χαρά είσαι .

       
      • γιωργος

        Απρίλιος 23 , 2010 at 16:02

        γεια σας και παλι απο γιωργο

        θα θελατε να μου στειλετε στο προσωπικο μου email το οποιο το εχετε ,το δικο σας?
        Απλα για να σας περασω μια προσωπικη ιστορια αλλα επειδη αφορα αλλον δεν θα ηθελα να την δημοσιοποιησω εδω , ετσι για την ιστορια .

         
      • silia

        Αύγουστος 3 , 2010 at 18:38

        @ γιωργος
        Το e-mail μου βρίσκεται γραμμένο στο about μου .
        Συγγνώμη για την καθυστέρηση της απάντησης , αλλά τώρα είδα αυτό το τελευταίο σχόλιο σου .
        Μακάρι , να το δεις κι εσύ .

         
  51. pascal

    Ιουνίου 21 , 2010 at 14:55

    Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτή τη συγκλ0νιστική αφήγηση…
    να σαι καλά

     
  52. silia

    Ιουνίου 22 , 2010 at 19:40

    @ pascal
    Εγώ σ’ ευχαριστώ , που τόσα χρόνια μετά , συνεχίζεις να με διαβάζεις .

     
  53. Νοσφερατος

    Αύγουστος 3 , 2010 at 12:39

    τωρα ανακαλυψα αυτήν την αναρτηση και…
    δακρυσα.
    …………………

     
    • silia

      Αύγουστος 3 , 2010 at 18:41

      @ Νοσφερατος
      Αγαπημένο μου vampir , το «δάκρυσα» (διαβάζοντας κάτι δικό μου) , ειπωμένο από σένα , αποτελεί για μένα , την επιτομή της … φιλοφρόνησης .
      Ευχαριστώ σε .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: