RSS

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

16 Μαρ.

rodiat7

Σαν ήμουνα παιδί , στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωνα , υπήρχε μια πανέμορφη και ανθούσα Δημοτική Βιβλιοθήκη , που την διηύθηνε ο κύριος Θαλής , ένας 50άρης τότε , κοντός , κακάσχημος (εμένα μου άρεζε πάντως) καραφλός άντρας , αγνώστου (για μένα) επαγγέλματος και πόρων διαβίωσης . Ο κύριος Θαλής , εκτός των άλλων , ήταν και ανύπαντρος και ομοφυλόφιλος(έτσι λέγανε κάποιοι) , και ζούσε με την ηλικιωμένη μητέρα του σε ένα παλιό διόρωφο , απέναντι από το σπιτικό μας . Κάποιες μαμάδες , δεν άφηνανε τα αγοράκια τους να πηγαίνουν στην βιβλιοθήκη (τότε σχεδόν όλοι , αγαπούσαμε τα βιβλία) εξ αιτίας του κυρίου Θαλή , που όπως σας είπα ήταν κοντός , κακάσχημος , ανύπαντρος και ομοφυλόφιλος (τότε ακόμη , δεν καταλάβαινα , τί απ’ όλα έφταιγε) . Εγώ , πάντως , δεν είχα τέτοιο πρόβλημα , γιατί αφ’ ενός μεν , ήμουν κοριτσάκι , αφ’ ετέρου δε η μαμά μου ήταν φίλη με την μαμά του κ.Θαλή και σαν νοσοκόμα που ήταν (η μαμά μου) , της έκανε ενέσεις και κλύσματα και βεντούζες , επειδή ήταν συνέχεια άρρωστη και επίσης και του κυρίου Θαλή του έκανε κι αυτουνού ενέσεις , όταν αρρώσταινε , με τα “λαιμά” του κυρίως . Αφε…τρίτου , ο μπαμπάς μου αγαπούσε και εκτιμούσε τόσο πολύ τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες , που γινόταν και … ριψοκίνδυνος γι αυτά (έτσι τον άκουσα να λέει κάποτε , σε έναν “σάχλα” φίλο του) . Έτσι λοιπόν , μη έχοντας πρόβλημα πρόσβασης στην Βιβλιοθήκη , πού με έχανες , πού με έβρισκες , όλο εκεί βρισκόμουν είτε για να διαβάζω βιβλία , ή για να βοηθώ στις καρτέλες και να αδειάζω τα σταχτοδοχεία … (όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο , το κάπνισμα επιτρεπόταν στην Βιβλιοθήκη … το “ομοφυλόφιλος» τους πείραζε) , είτε για να κάνω διάφορα “θελήματα” στον κύριο Θαλή και την ηλικιωμένη μητέρα του …
Για “θέλημα” βρέθηκα στη Βιβλιοθήκη εκείνη την μαγική ημέρα (του είχα πάει το κολατσιό του , που το είχε ξεχάσει στο σπίτι και η μητέρα του στεναχωρέθηκε) . Με το που άνοιξα την πόρτα και εισέβαλα στην ψηλοτάβανη ηλιόλουστη αίθουσα , μια αύρα μαγική με συνεπήρε … Ο κύριος Θαλής στεκόταν όρθιος δίπλα σε έναν παχουλό , νεότερο από αυτόν άντρα , που φορούσε σκούρο κουστούμι και ένα κίτρινο με μαύρα πουά , παπιγιόν . Τα βλέμματα μας (του παχουλού και το δικό μου) διασταύρωθηκαν στη μέση της αίθουσας και ένοιωσα ένα κάψιμο στο στήθος , σαν γρατσουνιά απο ξίφος , όμως δεν είχα ματώσει…. μόνο κάψιμο . Τον … ερωτεύθηκα αμέσως . Και μη νομίσετε , πως ερωτευόμουν εύκολα . Μέχρι εκείνη την ώρα είχα ερωτευθεί έναν ακόμη , τον Αλέκο Αλεξανδράκη , που τον είχα δει σε μια ταινία , με τον μπαμπά μου , σε θερινό σινεμά … Φαίνεται , πως και ο παχουλός άντρας , με … ερωτεύθηκε , γιατί με κοίταζε κι εκείνος , με … ένταση (και μη μου λέτε , ότι μου φάνηκε … είμαι σίγουρη) . Το πρόσεξε και ο κύριος Θαλής και μου ….έγνεψε να πλησιάσω .
– Σίλια , είσαι τυχερή . Σήμερα θα γνωρίσεις τον πιο σπουδαίο άνθρωπο του κόσμου … (του κόσμου , είπε … όχι της Ελλάδας) . Τον Μάνο Χατζιδάκι … Είναι προσωπικός μου φίλος … Είναι μουσικός … «χάρτινο το φεγγαράκι , ψεύτικη η ακρογιαλιά … μμμμμ…» (σιγοτραγούδησε) … Μαίτρ , η Σίλια είναι λίγο …ρωσίδα , όμως , προς Θεού , όχι κουμμουνίστρια …. γνωρίζω τον πατέρα της …. Με βοηθάει με τα βιβλία …
– Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις Σίλια ; …. με ρώτησε ο … ερωτευμένος (με μένα) παχουλός άντρας .
– Μεγάλη είμαι , του αντιγύρισα με μια πρωτοφανή ξεδιαντροπιά ….
Χαμογέλασε… Έμοιαζε αφηρημένος ….
– Να γίνεις … καλλιτέχνης… Κι αμέσως μετά :
– Νοιώθω κουρασμένος Θαλή …. Έχω κι ένα σωρό δουλειές …
…. Έφυγαν , χωρίς να μου ξαναμιλήσουν…. Έμεινα με το κολατσιό του Θαλή , στο χέρι , μη ξέροντας τί να το κάνω…..
…………………………..
Συνέχισα να πηγαίνω στη Βιβλιοθήκη , με την ελπίδα ότι θα τον ξανάβλεπα….Όμως , Εκείνος … δεν ξανάρθε . Ούτε ο κύριος Θαλής μου ξαναμίλησε γι αυτόν… Κάποτε … απελπίστηκα ότι θα τον ξανάβλεπα … , αλλά και πάλι συνέχισα να πηγαίνω , γιατί αγαπούσα τα βιβλία (όλοι λίγο πολύ τα αγαπούσαμε τότε) .
Σαν … ήμουνα μικρή , πίστευα πως πολυτέλεια , είναι οι παραθαλάσσιες βίλλες και οι μακριές τουαλέτες των καλοχτενισμένων κοσμικών και εύπορων κυριών …. Τώρα , στην ωριμότητα μου , πιστεύω ότι πολυτέλεια είναι , κάτι σαν αυτό που έζησα εκείνο το πρωινό στην Δημοτική Βιβλιοθήκη …
=======================================
www.radiobubble.gr/el/blog/hatzidakis-tribute-day/
 

Ετικέτες:

30 responses to “ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

  1. marianaonice

    Μαρτίου 16 , 2009 at 01:54

    Πολυτέλεια ναι είναι αυτό που έζησες εκείνη την ημέρα!!!
    Και είσαι τυχερή!!
    Τέτοιους γίγαντες της τέχνης και της μουσικής δεν τους συναντάμε κάθε μέρα στο διάβα μας!
    ‘Ασε που όλο και εξαφανίζονται στις μέρες μας, σαν είδος εν ανεπαρκεία!
    Και τα βιβλία μπήκαν στο περιθώριο της καρδιάς μας…

     
  2. faros

    Μαρτίου 16 , 2009 at 09:40

    Κορυφαίος δημιουργός, μπράβο για το αφιέρωμα …
    Αν είχες τέτοιες συναντήσεις μικρή, δεν είναι παράξενο (ίσα-ίσα) που έφτασες εδώ …

    Την Καλημέρα μου και ευχές για μιαν όμορφη Βδομάδα !

     
  3. Nikos V.

    Μαρτίου 16 , 2009 at 16:28

    ….αυτά είναι!!!
    Μπήκες στο σωστό δρόμο από…μικρή!!!
    Μάλλον ήταν γραφτό σου…Χεχεχε!!
    …πολύ γλυκιά ιστορία μέσα από τα…αθώα τότε μάτια σου!!(..ίσως να έχουν παραμείνει έτσι και τώρα,δεν ξέρω…)

    Εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα αγαπητή!!

    Nikos V.

     
  4. Кроткая

    Μαρτίου 16 , 2009 at 22:50

    αυτό δεν είναι πολυτέλεια, απλά.
    αυτό είναι ανεκτίμητη καλοτυχία, Σίλια.

     
  5. olvios

    Μαρτίου 16 , 2009 at 23:23

    ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

    Πρώτα πιστεύαν οι απο κει

    πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία

    και οι από δω πως απο κει

    υπήρχε η τάξη κι η εργασία

    Τώρα διαπίστωσαν μαζί

    ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί

    γιατί ‘ταν άξιο μόνο του να συντηρεί

    και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία

    το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

    Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος

    Και τώρα πώς να ζεσταθεί

    Μες στην καρδιά το ψύχος.
    ……

    Ανέκδοτο ποίημα του Μάνου

     
  6. Maria Mikro Analogo

    Μαρτίου 17 , 2009 at 10:57

    Silia, μεγάλος θησαυρός η ιστορία σου! Φιλιά 🙂

     
  7. αλεπού

    Μαρτίου 17 , 2009 at 12:34

    τι ωραίο που είναι αυτό που έζησες!Μεγάλος πλούτος!

     
  8. silia

    Μαρτίου 17 , 2009 at 12:47

    @ marianaonice
    Ναι , η εποχή μας μοιάζει , σαν να είναι «ορφανή» από τέτοιους «γίγαντες» …
    Όμως θαρρώ , πως η αλήθεια είναι πως υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι της Τέχνης (ίσως όχι γίγαντες , αλλά Σπουδαίοι) γύρω μας , αλλά μέσα σε μια γενικευμένη ατμόσφαιρα λαϊκισμού , χαμηλής Παιδείας , και τάσης να τα εξισώνουμε όλα προς τα κάτω , χάνονται , … ή περνάνε απαρατήρητοι . Άλλωστε και οι ίδιοι οι Σπουδαίοι (της Τέχνης και όχι μόνο) επιθυμούν και επιδιώκουν να περνάνε απαρατήρητοι μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα της ευτέλειας , της φτήνιας της προστυχιάς και της αναξιοπρέπειας … Και έτσι , η σύγχρονη ζωή μας , γίνεται ακόμη … φτωχότερη .
    Την αγάπη μου .

     
  9. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Μαρτίου 17 , 2009 at 23:40

    Σαν ασπρόμαυρη ταινία μικρού μήκους.
    Μόνο που αν τη γύριζα εγώ θα ρετουσάριζα να φαίνεται έγχρωμο το κίτρινο παπιγιόν!

     
  10. Αρης

    Μαρτίου 18 , 2009 at 00:06

    Τετοιες μοναδικές στιγμές χαράζουν την ζωή μας και μας συνοδεύουν συνεχώς… τυχερή που εζησες κατι τετοιο και το κουβαλάς φυλαχτό μες την καρδιά σου ! ! !

    Αρης

     
  11. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 00:59

    @ faros
    Κι όμως … Δεν έγινα καλλιτέχνης , όπως με συμβούλεψε … Δεν τον άκουσα ..
    Ξέρεις Φάρε μου , σαν ήμουνα παιδί , το όνειρό μου , ήταν να γίνω …καλλιτέχνης …Τραγουδίστρια συγκεκριμένα … Τώρα το πώς έγινα γιατρός , είναι μια εντελώς ανόητη ιστορία , που επειδή κάποτε υποσχέθηκα στον φίλο «Ευδαίμονα» (olvios) , να την γράψω θα την γράψω και θα την μάθεις κι εσύ .
    Και κάτι άλλο : Η εβδομάδα που πέρασε , ήταν πολύ άσχημη για μένα . Κι αυτή που ήδη κυλάει , μέχρι αυτή την στιγμή που σου μιλώ … χειρότερη … Μήπως (λέω μήπως) … δεν βάζεις όλη την δύναμη της ψυχής σου σ’ αυτές τις καλωσυνάτες ευχές , που μου δίνεις ;
    Σε πειράζω … Προσπαθώ να ξεχαστώ …

     
  12. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 01:02

    @ Nikos V.
    Όλων των παιδιών του κόσμου , τα μάτια , … αθώα είναι … Μετά θαμπώνουν …
    ——————————
    Κι εσύ μου εύχεσαι , μία καλή εβδομάδα ;…
    Νά’ σαι καλά σ’ ευχαριστώ …
    Μακάρι .

     
  13. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 01:10

    @ Кроткая
    Άλλοι μετρούν την περιουσία τους σε μετρητά , σε καταθέσεις , σε ακίνητα , σε ράβδους χρυσού …
    Εγώ την μετράω σε μνήμες καλοτυχίας .
    Ξέρεις . .. Πραγματική τύχη , είναι να αξιολογείς τα καλά που σου συμβαίνουν , και προπαντός να τα θυμάσαι …
    Στην λίστα «ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ» , πάντα πρώτο να μπαίνει το «ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ» .

     
  14. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 01:12

    @ olvios
    Σ’ ευχαριστώ Ευδαίμονα γι αυτό το δώρο σου .
    Νά ‘ σαι καλά .

     
  15. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 01:16

    @ Maria Mikro Analogo
    Έχεις «πάμπλουτη» φιλενάδα (σ’ αυτού του είδους τον πλούτο) , γλυκειά Μαρία .
    Φιλιά κι από μένα .

    @ αλεπού
    Το ίδιο με της Μαρίας , έχω να πω και σε σένα αλεπού μου .

     
  16. faros

    Μαρτίου 18 , 2009 at 09:12

    Δεν κατάλαβα !!!
    Τι ακριβώς εννοείς ότι ΔΕΝ έγινες καλλιτέχνης ;;;
    Εκτός του γεγονότος ότι αυτό που κάνεις (επαγγελματικά εννοώ) είναι απόλύτως καλλιτεχνικό … εγώ στις ναρκώσεις μου μέχρι σήμερα νιώθω όπως κανείς βρίσκεται μπροστά στα πιο υπέροχα καλλιτεχνήματα που μπορεί να φτιάξει άνθρωπος, χώρια τα όνειρα που βλέπω … ξυπνάω πάντα με ένα υπέροχο αίσθημα για τη ζωή …, εκτός λοιπόν από αυτό …

    Μα αγαπητή μου, εσύ δεν γράφεις ποστ, δεν γράφεις υπέροχα κείμενα, δεν συγκινείς απλά, δεν μας κάνεις και να γελάμε και να κλαίμε ταυτόχρονα, εσύ απλά πολύ απλά ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙΣ !

    Σου εύχομαι από την ψυχή μου μια πολύ θερμή Καλημέρα …
    Και επειδή πάω σήμερα Σαμοθράκη, σου στέλνω και την δροσιά της υπέροχης θάλασσας και των βουνών της …

     
  17. vnottas

    Μαρτίου 18 , 2009 at 10:26

    Αγαπητή Άννα Σίλια
    Όμορφο το κείμενο σου για τον Μάνο και πολύ ενδιαφέρον το σχόλιο του Όλβιου, το οποίο αναδημοσιεύω. Εύχομαι να είσαι καλά
    Βασίλης

     
  18. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 16:12

    @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
    Υπέροχη εικόνα , Αλέξανδρε …
    Σε ένα τέτοιο ασπρόμαυρο φιλμάκι , θα ήταν μια ευχάριστη καινοτομία-έκπληξη … Μπορεί να τραβούσε τα βλέμματα ένα κατακίτρινο παπιγιόν , αλλά οι «καρδιές» , θα έμεναν σίγουρα ασφυκτικά προσκολλημένες στο πρόσωπο του Μεγάλου πρωταγωνιστή .

     
  19. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 16:14

    @ Αρης
    Θα ήμουν τραγικά αχάριστη με την τύχη μου , αν δεν το κουβαλούσα εσαεί επάνω μου .
    Σ’ ευχαριστώ ‘Αρη .

     
  20. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 18:47

    @ faros 2
    Τώρα που το λές … ναι , ζωγραφίζω κιόλας … δηλαδή ζωγράφιζα παλιότερα … με σινική μελάνη …

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια . Καλά να περάσεις στην όμορφη Σαμοθράκη .

     
  21. silia

    Μαρτίου 18 , 2009 at 18:51

    @ vnottas
    Τιμή μου Βασίλη Νόττα η παρουσία σου εδώ στο μπλογκ μου , και ακόμα περισσότερη τιμή , η καλή κριτική σου .
    Ευχαριστώ για τις ευχές .
    Μου χρειάζονται …

     
  22. να είστε όλοι καλά

    Μαρτίου 18 , 2009 at 21:19

    ευχαριστούμε για την προθυμία, τη συμμετοχή, την καλή παρέα. Το μικρό θησαυρό με το υλικό που προέκυψε από το αφιέρωμα (blog posts, εκπομπές, video, εικόνες, αφίσες κ.α.) θα τον βρείτε μαζεμένο εδώ http://www.radiobubble.gr/blog/hatzidakis-tribute-day/3759
    Δε θα συνηθίσουμε ποτέ!

     
  23. Λάκης Φουρουκλάς

    Μαρτίου 19 , 2009 at 15:15

    Αλλάζουν με τον καιρό οι άνθρωποι, αναγνωρίζουν άλλες αξίες. Καλό απόγευμα

     
  24. i carmela

    Μαρτίου 19 , 2009 at 21:43

    Αν έχεις τύχη διάβαζε.

     
  25. silia

    Μαρτίου 21 , 2009 at 12:03

    @ Λάκης Φουρουκλάς
    Οι άνθρωποι αλλάζουν … ναι … αλλά κάποιες εικόνες μέσα τους δεν αλλάζουν εντελώς … ξεθωριάζουν ίσως λίγο , αλλά πάντα μένουν .
    Ποτέ οι άνθρωποι δεν αλλάζουν τόσο , ώστε να χάσουν τα πολύ «σπουδαία» , που «κέρδισαν» κάποτε … Ίσως μόνο με το Alzheimer ;… Ίσως … δεν ξέρω τί να πω … Δεν έχω πάθει ακόμη .

     
  26. silia

    Μαρτίου 21 , 2009 at 12:04

    @ i carmela
    Καλώς ήρθες .

     
  27. DaisyCrazy

    Απρίλιος 22 , 2010 at 08:32

    Αχ μάγισσα Σίλια έζησες μαγικές στιγμές 🙂

    Τι όμορφη ιστορία! Ονειρική..

     
  28. silia

    Απρίλιος 22 , 2010 at 20:23

    @ DaisyCrazy
    Κάποιες φορές , καλή μου φίλη , κλείνω τα μάτια και φέρνω στον Νου ,κάποιες στιγμές που έζησα και …. μου φαίνονται σαν όνειρα …
    Όλοι ζούμε μαγικες στιγμές … πρέπει μόνο να έχουμε πάντα … «ανοιχτά , πάντα άγρυπνα , τα μάτια της ψυχής μας» («Ελεύθεροι πολιορκημένοι) , και να τα … θυμόμαστε , γιατί αλλιώς … φτερωτό δαιμόνιο η Μαγεία και … φεύγει και την χάνουμε …
    Με την ευκαιρία , μου θύμησες κάτι που πολύ – πολύ αγαπώ :

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: