RSS

Ο … ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ

22 Απρ.
Το να διατηρείς ερωτική σχέση με … παντρεμμένο , είναι από πολλές πλευρές … εξιταριστικό , και έχει και τα ενδιαφέροντά του . Το κακό του (το απόλυτο κακό του) , είναι ή μοναξιά … του Σαββατόβραδου , του Κυριακάτικου γεύματος , των διακοπών και των γιορτών … σαν το Πάσχα καληώρα , που μόλις πριν λίγο βιώσαμε …
Είναι μια ιστορία , που την θυμάμαι πάντα … (σχεδόν πάντα) τέτοιες ημέρες , και που σκέφτηκα πέρισυ να την κάνω αφιέρωμα στην γιορτή του Πάσχα , αλλά με απορρόφησε τότε πολύ ένα άλλο γεγονός και έτσι η ιστορία που θα σας διηγηθώ , έμεινε στο … «συρτάρι» να περιμένει το επόμενο Πάσχα … Και ίσως , δεν θα την έγραφα ποτέ μου , αλλά από τότε ακόμη , το υποσχέθηκα στην καλή κι αγαπημένη μου διαδικτυακή φίλη Μαριάννα (Γητεύτρια) που έδειξε τότε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία αυτή . Γι αυτό και της την αφιερώνω .
————————————————————————
Άνοιξη του 1970 … Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής αποχαιρετιστήκαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης . Έφευγε για να κάνει Πάσχα με την υπό διάλυση οικογένεια του («τα … παιδιά , δεν φταίνε σε τίποτα … κλπ ,κλπ» ) σε μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά . Τρία χρόνια , τώρα , είχα συνηθίσει σ’ αυτού του είδους τους αποχαιρετισμούς … Όμως αυτή τη φορά … δεν ξέρω , ίσως η Άνοιξη να ήταν τόσο όμορφη , που μούτρωσα …
– Έλα βρε … μην κάνεις έτσι … Όλος ο χρόνος δικός μας θα είναι … Μην ξεχνάς , πως φέτος … παντρευόμαστε … Τελείωσαν τα ψέμματα …
Ένα γρήγορο φιλί , ο «Μουντζούρης» (δεν υπήρχε intercity τότε ακόμη) που σφύριξε στριμμένα και ξεκίνησε βαρυγκομώντας κι απόμεινα να τον κοιτάζω να χάνεται μέσα σε σύννεφα καπνού … Καθόλου δεν ένοιωσα σαν την … Άννα Καρένινα … Ένα κενό ένοιωθα μονάχα , κάτι , που με εμπόδιζε ακόμη και να βουρκώσω … Άσχημο συναίσθημα … Κενό .
Κατηφόρησα με τα πόδια προς το κέντρο . Πέρασα βιαστικά τον Βαρδάρη και άρχισα να χαζεύω ένα ένα τα μικρομάγαζα της Εγνατίας (είχε μεσημεριάσει και η αγορά είχε πια ανοίξει) . Αγόρασα δυο τεράστιες καραμέλλες από ένα μαγαζάκι με ζαχαρωτά , και προσπάθησα να βάλω τη μια στο στόμα μου . Δεν τα κατάφερα και τις ακούμπησα και τις δυο στο τενεκεδένιο πιατάκι του τυφλού ακκορντεονίστα ζητιάνου (μόνιμος και πασίγνωστος οργανοπαίχτης της Εγνατίας) . Σας κοίταξαν ποτέ …χωρίς μάτια ;… Ε , εμένα ο τυφλός με κοίταξε και μουρμούρισε και μια ευχή , αλλά δεν φαινόταν να την λέει με την καρδιά του … Δίπλα ακριβώς στο μεγάλο πατσατζίδικο «ΕΓΝΑΤΙΑ» , έμεινα να χαζεύω την βιτρίνα ενός μικρού παρακμιακού κοσμηματοπωλείου . Τότε ήταν , που μου κατέβηκε η … ιδέα … Τότε , … βλέποντας τα φτηνοκοσμήματα στην μικροσκοπική του βιτρίνα . Έσπρωξα την πόρτα .
Ο φαλακρός και … ασσορτί με το μαγαζί του (μικροσκοπικός) μαγαζάτορας , με κοίταξε με … μισό μάτι :
– Τί θέλει η κοπελιά ; (η προφορά , βαριά αρμένικη)
– Θα ήθελα μια … βέρα … φθηνή …
– Θα ήθελες … βέρες , θέλεις να πεις …
– Όχι , θέλω …μία βέρα
– Οι βέρες πάνε δυό-δυό …
– Εγώ θέλω μία …
– Και την άλλη , … τί θα την κάνω ;
– Ξέρω κι εγώ ;… πούλα την σε κάποιον σαν κι εμένα … ή κράτα την , μπας και χάσεις την δική σου …
– Μπεκιάρης (εργένης – ανύπαντρος) είμαι … δεν έχω βέρα …
– Ε , … ευκαιρία … Κάνε τότε , ό, τι κι εγώ ….
– Τί ;… να παντρευτώ μονάχος μου ;…
– Όχι , να … αρραβωνιαστείς …
Ο κοντός Αρμένης , ξεκαρδίστηκε στα γέλια … Τράβηξε ένα συρταράκι από τον πάγκο του και μου πέταξε πάνω στο τζάμι μια λεπτή βέρα , που «έγραψε» έναν μεγάλο κύκλο και σταμάτησε με έναν λεπτό τενεκεδένιο ήχο μπροστά μου …
– 300 δραχμές κάνει … Δώσε μου ένα κατοστάρικο και ξεφορτώσου με … χρονιάρες μέρες … Έχει και λίγο … χρυσό μέσα … Ό, τι πρέπει …
……………………………………….
Τριγύρισα λίγο στα … αρχαία της Ναυαρίνου , άναψα ένα κεράκι στην Αχειροποίητο , και κατηφόρισα την Βασ. Σοφίας , όπου χάζεψα για λίγο στα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της και ξανανηφόρισα μέχρι το Τουρκικό Προξενείο ,… στο σπίτι μου .
Με υποδέχτηκε ο μπαμπάς μου , ανήσυχος . Πάντα ήταν ανήσυχος , όταν «φορούσα» αυτό το … «κάπως» ύφος μου .
– Άννιτσκα ψυχή μου , θα πάμε στον Επιτάφιο στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου απόψε ;
– Όχι παπάκη … είμαι κουρασμένη ….
Ξέρω ότι τον πλήγωσα , αλλά με αγαπούσε πολύ για να μου το πει ….
Εκείνο το βράδυ , κοιμήθηκα κρατώντας την βέρα «μου» , σφιχτά , έναν ανήσυχο ύπνο …
arrav1
Μεγάλο Σάββατο , έφυγα νωρίς από το σπίτι , με την βέρα στην τσέπη και την μάνα μου να γκρινιάζει , που την εγκατέλειψα μόνη της με τις Πασχαλιάτικες δουλειές . Κατηφόρησα στη Νέα Παραλία … Σε ένα παγκάκι δίπλα στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΛΑΣ , με την θάλασσα φάτσα μόστρα και έναν ανοιξιάτικο ήλιο για παρέα … φόρεσα με αργές τελετουργικές κινήσεις την βέρα μου στο αριστερό μου χέρι κι αφού απόλαυσα μια πανεμορφη παραθαλάσσια βόλτα , ανηφόρισα την Αγίας Σοφίας και τρύπωσα μέσα στο «ΕΛΒΕΤΙΚΟΝ» … Σχετικά νωρίς ακόμη και το … μοδάτο εστιατόριο , άδειο . Ο Αντύπας , ο νεαρός σερβιτόρος , φίλος μου , με πλησίασε και …
– Τίποτα δεν είναι έτοιμο ακόμη … Θες να πιούμε έναν καφέ παρέα ;
– Όχι σήμερα … Σήμερα γιορτάζω … Φτιάξε μου τηγανητές πατάτες και φέρε μου και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί …
– Τί … γιορτάζεις ; (ο Αντύπας έμοιαζε μπερδεμένος)
– Αρραβωνιάστηκα σήμερα …
– Και πού είναι ο … αρραβωνιαστικός σου ; (το μάτι του «κόλλησε» στη φτηνή μου βέρα)
– Να μη σε νοιάζει …
Απόλαυσα τις τηγανητές μου πατάτες και το κρασί μου φροντίζοντας να δείχνω παντού την γυαλιστερή ολοκαίνουρια βέρα μου στον κόσμο , που σιγά σιγά , γέμιζε το εστιατόριο … Έφυγα , καμαρωτή – καμαρωτή , νοιώθωντας το βλέμμα – μαχαίρι του Αντύπα , «καρφωμένο» στις πλάτες μου … Ούτε που τον χαιρέτησα …
Ήπια καφέ στο πατάρι του GALAXY , που είχε την φήμη του μεγαλύτερου …»νυφοπάζαρου» της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή , αφού απώθησα τους διάφορους ερωτύλους Δον Ζουάν νεαρούς και μη που προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα , επιδεικνύοντας την βέρα μου , αυτήν με «…λίγο χρυσό μέσα» .
Πήρα τον δρόμο του γυρισμού στο σπίτι , νωρίς το βραδάκι … Η Θεσσαλονίκη του Μεγαλοσαββάτου του 1970 , είχε πια ερημώσει .
Εκείνο το βράδυ , έκανα το χατήρι του παπάκη μου και πήγα μαζί του στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου για την Ανάσταση … Πήχτρα η εκκλησία και όλο το προαύλιό της στους μπάτσους (Άνοιξη του ’70 γαρ … στην καρδιά της Χούντας) . Ήταν το μόνο μέρος που μπορούσες να ακούσεις (χωρίς να συλληφθείς και να φας καμιά … ψιλοανάκριση) , το «Χριστός Ανέστη» στα ρώσικα … Αρκεί να μην το σιγοψιθύριζες κι εσύ … Έτσι λοιπόν , είπαμε το «Χριστός Ανέστη» από μέσα μας κάνοντας την … μικρή μας Αντίσταση … Εγώ , δεν έβγαλα το δαχτυλιδοφορεμένο μου χέρι από την τσέπη , όλο το βράδυ …
Αργά , πολύ αργά , παραδόθηκα σε έναν σχεδόν ευτυχισμένο ύπνο ….
arrav2
Ανήμερα το Πάσχα γύρω στις 11.00 πήρα και πάλι τους δρόμους , παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της μάνας μου (που εδώ που τα λέμε , είχε αντιληφθεί την … ουρανοκατέβατη βέρα στο χέρι μου , αλλά δεν τολμούσε να ρωτήσει , … μη και χαλάσει εντελώς την διάθεσή της πασχαλιάτικα … Άλλωστε είχε ψιλοσυνηθίσει τις «παραξενιές» μου) . Την χαιρέτησα με ένα «Θα είμαι πίσω για το μεσημεριανό» και … ξαμολύθηκα στην παντέρημη Εγνατία .
Γωνία Εγνατίας και Αριστοτέλους βρήκα τον … τυφλό ακκορντεονίστα , να τα μαζεύει και να φεύγει …
– Έϊ … πατρίδα … πού πας ;
Με κοίταξε με τα άδεια μάτια του :
– Σπίτι … Θαρρείς πως δεν έχω σπίτι κι εγώ ;… Βλακεία μου να έρθω σήμερα . Κανείς δεν κυκλοφοράει ανήμερα Πάσχα … Τί θές ;
– Να … σου δώσω κάτι …
Μου πρότεινε το τενεκεδάκι του , και δυο τρία κέρματα κουδούνισαν χαρούμενα . Έβγαλα την βέρα μου προσεχτικά και … την έρριξα μέσα στο τενεκεδάκι … Ο ήχος της , τον παραξένεψε … Ασυνήθιστος … Ψαχούλεψε , την έπιασε και αφού την «κοίταξε» με τα ανύπαρκτα μάτια του , την έβαλε στο στόμα και την δάγκωσε ελαφρά … Έκανα μεταβολή και άρχισα να απομακρύνομαι .
– Μαντάμ …. μη φεύγεις … Αυτή , είναι … χρυσή …
– Δεν είναι …
– Έχει λίγο χρυσό μέσα …
– Ναι … λίγο … Κράτα την … Εγώ , δεν την χρειάζομαι πια …
Είχα απομακρυνθεί αρκετά , όταν άκουσα ένα φάλτσο «Χριστός Ανέστη» απ’ το ξεκούρντιστο ακκορντεόν του …
arrav
Μαριάννα μου … δικό σου .
.
 

Ετικέτες: , , , , ,

51 responses to “Ο … ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ

  1. Nikos V.

    Απρίλιος 22 , 2009 at 23:00

    Aχ Θεσσαλονίκη!!
    ..και τί όμορφη ιστορία…η οποία μέσα από τη διήγησή σου γίνεται ομορφότερη!!! 🙂
    …αναρωτιέμαι ποια να είναι η κατάληξη αυτής της…περιπέτειας!!

    Καλό βράδυ!!

    Πολλά φιλιά.

     
    • silia

      Απρίλιος 23 , 2009 at 19:27

      @ Nikos V.
      Aχ Θεσσαλονίκη!!! … Αχ και πάλι αχ !…
      Την λάτρεψα . Και η αλήθεια είναι , πως όταν σκέφτηκα να γράψω αυτό το κείμενο , το … οδοιπορικό στους όμορφους (ακόμη … τότε) δρόμους της του ’70 , είχα στο μυαλό μου …
      Όσο για την κατάληξη αυτής της περιπέτειας , αν όταν λες «περιπέτεια» , εννοείς τον αρραβώνα , αυτός έληξε … ανήμερα του Πάσχα , όπως ακριβώς το περιγράφω . Τρείς μέρες κράτησε (περίπου) … Όσο και το Μαρτύριο , η Ταφή και η Ανάσταση (συμβολικό) …. Αν όταν λες «περιπέτεια» , εννοείς τον Έρωτα , αυτός κράτησε πολύ … πολλά χρόνια … και ίσως κάπου ακόμα να σιγοκαίει (λένε , πως κάποιοι έρωτες , δεν σβήνουν ποτέ) … Αν τέλος , όταν λες «περιπέτεια» , εννοείς την σχέση με τον παντρεμένο (που μάλλον αυτό εννοείς) , η απάντηση είναι γραμμένη κάπου σ’ αυτό εδώ το μπλογκ …. (έχω αναφερθεί – έμμεσα – παλιότερα) … Αν έχεις υπομονή μπορεί κάποτε να την βρεις και να την διαβάσεις την απάντηση … Ένα μόνο θα σου πω : Το «τέλος» αυτής της σχέσης , δεν ήταν και από τα … συνηθισμένα .
      Σε φιλώ κι εγώ .

       
  2. faros

    Απρίλιος 22 , 2009 at 23:37

    Τελικά θα μπορούσε κανείς να τιτλοφορήσει το «έργο» σου ως «η κάλπικη βέρα» !
    Αν οι βέρες είχαν … φωνή, τι ιστορίες θα μας είχαν διηγηθεί !!!
    Πολύ όμορφη ιστορία, μόνο μια μικρούλα ερώτηση: γιατί κάποιες κοπελιές φαντασιώνονται ότι ο παντρεμένος γκόμενός τους θα χωρίσει τη γυναίκα του για να πάρει αυτές ;;;
    Δεν αντιλαμβάνονται ότι απλά περνάει τον καιρό του και προσπαθεί για την λεγόμενη αντρική επιβεβαίωση;;;
    (ξέρεις, να τα φτιάξει με μια μικρούλα)

    Παρ΄όλα αυτά θα ήθελα να μάθω κι εγώ το τέλος της ιστορίας !
    (αν και το … φαντάζεσαι ότι το … φαντάζομαι ! )

    Χαιρετώ σε.

     
    • silia

      Απρίλιος 24 , 2009 at 00:26

      @ faros
      Έχουν φωνή οι «βέρες» της ζωής μας (τα σύμβολα , που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις μας με τους άλλους) …. Μόνο που εμείς δεν έχουμε πάντα «αυτιά» που να μπορούν να ακούσουν τα μηνυματά τους
      ————————————-
      Με την ερώτηση σου φίλε μου («γιατί κάποιες κοπελιές φαντασιώνονται ότι ο παντρεμένος γκόμενός τους θα χωρίσει τη γυναίκα του για να πάρει αυτές ;;;» ) , ανοίγεις μεγάλο θέμα-πληγή , που ίσως θέλει πολλή -πολλή συζήτηση , και πάλι είναι μάλλον απίθανο , να βγάλουμε άκρη …
      Μια πολυ πρόχειρη (απλή) απάντηση (δική μου) , είναι … «Γιατί είναι … ερωτευμένες … και πάντα μια ερωτευμένη γυναίκα , ονειρεύεται να ζήσει με τον άντρα που αγαπάει» . Ακόμη θέλω να σου πω , πως υπάρχουν άντρες (εντάξει … δεν είναι ο κανόνας , αλλά υπάρχουν) , που χωρίζουν τις συζύγους τους για να πάρουν κάποια άλλη … Υπάρχουν και άντρες που ερωτεύονται και θέλουν να ζήσουν με το αντικείμενο του έρωτα τους …
      Και κάτι άλλο : Δεν είναι όλοι οι παρασπονδούντες παντρεμένοι … γέροι , ή μεσήλικες , που τα μπλέκουν με μικρούλες για επιβεβαίωση …
      Ο Έρωτας Φάρε μου , καραδοκεί στις γωνίες μας και γυρεύει πάντα να αρπάξει την ψυχή μας … είτε είμαστε άντρες , ή γυναίκες , νέοι ή … λιγότερο νέοι …
      Σίγουρα αυτό που λες , αποτελεί τον κανόνα , αλλά όλοι μας δα ξέρουμε ότι ο κάθε κανόνας , επιβεβαιώνεται από τις εξαιρέσεις του .
      ———————————-
      Όσο για το «θα ήθελα να μάθω κι εγώ το τέλος της ιστορίας !(αν και το … φαντάζεσαι ότι το … φαντάζομαι» , … έχω να πω , πως … ούτε που μπορείς να το διανοηθείς το τέλος αυτής της συγκεκριμένης ιστορίας … Και θα σε παραπέμψω και στην απάντηση , που έδωσα στον φίλο Nikos V. ότι δηλαδή η εξέλιξη – συνέχεια αυτής της ιστορίας , είναι γραμμένη κάπου σ’ αυτό εδώ το μπλογκ …. (έχω αναφερθεί – έμμεσα – παλιότερα) … Αν έχεις υπομονή μπορεί κάποτε να την βρεις και να την διαβάσεις … Ίσως και να την διάβασες , αλλά δεν της έδωσες και πολλή σημασία .
      Σε χαιρετώ κι εγώ , με όλη μου την συμπάθεια .

       
  3. faros

    Απρίλιος 23 , 2009 at 07:18

    Και βέβαια, πολύ πολύ Καλημέρα !
    (έστω κι αν έχει σήμερα ένα κρύο, μα ένα κρύο ! )

     
    • silia

      Απρίλιος 24 , 2009 at 00:32

      @ faros
      Κρύο , δεν θα πει τίποτα … Χάλασε το κέφι μου από δαύτο σήμερα …
      Καιρός (ξανά) για δύο ….
      (Τρελλαίνομαι να σε πειράζω) .

       
  4. lemon

    Απρίλιος 23 , 2009 at 08:10

    Η ιστορία αυτή δεν έχει τέλος.
    Ο παντρεμένος/η/οι δεν χωρίζει/ουν, απλά έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, των σωμάτων, της αντοχής, και οι δρόμοι τους χωρίζουν for ever after.
    Ο πόνος καταλαγιάζει, θαμπώνει με τον καιρό, αλλά δεν φεύγει ποτέ.

    (Ανοίγουν τα μάτια και βλέπεις πως η ζωή γύρω υπάρχει, κι εσύ ήσουν κλεισμένος σ ένα δωμάτιο και την έχανες. Κι απο την άλλη, ξέρεις πως ήσουν σ έναν πλανήτη άγνωστο, με δύο κατοίκους, κι έχεις μάθει πως η ευτυχία υπάρχει, πως ακόμη κι αν δε σου συμβεί τίποτα καλό σ όλη την υπόλοιπη ζωή σου, την έχεις γνωρίσει.)

     
    • silia

      Απρίλιος 25 , 2009 at 00:40

      @ lemon
      Θα αποτολμήσω να πω και σε σένα καλή μου φίλη , πως … κάποτε , κάποιοι (παντρεμένοι (ες) … χωρίζουν . Πολύ σπάνια , αλλά γίνεται κι αυτό .
      Και ήθελα ακόμη να σου πω , πως έχεις α-π-ό-λ-υ-τ-ο δίκιο στο «Ο πόνος καταλαγιάζει, θαμπώνει με τον καιρό, αλλά δεν φεύγει ποτέ» , που λες … Έπρεπε να περάσουν πολλά … πάρα πολλά χρόνια για να το καταλάβω αυτό .

       
  5. Marina

    Απρίλιος 23 , 2009 at 08:43

    Egrapsa sjolio kai xathike. Moy arese poli i periigisi sti Thessaloniki ton 70s, kathos kai tis emnefsis sou gia tin oligon hrisi vera.
    Telika ton afises ton pantremeno/

     
    • silia

      Απρίλιος 25 , 2009 at 00:44

      @ Marina
      Πολυαγαπημένη Θεσσαλονίκη …. πόσο μου αρέσει να τριγυρνάω στις γωνιές της … έστω και με την μνήμη .
      ————————————
      «Telika ton afises ton pantremeno ?»
      Όταν το γνώρισα , δεν ήταν παντρεμένος …
      Και όταν τον άφησα (γιατί , … ναι , τον άφησα) , πάλι δεν ήταν παντρεμένος .

       
  6. αγκαλιες του φεγγαριου

    Απρίλιος 23 , 2009 at 13:47

    εχουν δικιο.. ειμαστε χαζες οι γυναικες, ειμαστε χαζες, ειμαστε χαζες, ειμαστε χαζες, ειμαστε χαζες, ειμαστε χαζες…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….ειμαστε χαζες (100 φορες προς εμπεδωση)

     
    • silia

      Απρίλιος 25 , 2009 at 00:50

      @ αγκαλιες του φεγγαριου
      Εντάξει … Είμαστε χαζές … πολύ χαζές …
      Αλλά … ΩΡΑΙΕΣ … χαζές .
      ====================
      Θυμήθηκα έναν συμφοιτητή μου , που του άρεζε να φωνάζει : «Είμαι τρελλός , είμαι τρελλός … αλλά ωραίος τρελλός» …
      Τελικά , όντως αποδείχθηκε ότι ήταν σχιζοφρενής ,και «εξαφανίστηκε από τις πιάτσες μας , αλλά όλοι ακόμα τον θυμόμαστε σαν ο «ωραίος» , τον θυμόμαστε με νοσταλγία και τον αγαπάμε .

       
  7. elina

    Απρίλιος 23 , 2009 at 21:53

    Όταν είσαι μικρή ερωτεύεσαι……
    Τον παντρεμένο, τη βέρα (την κάλπικη σχεδόν πάντα), το παγκάκι, τον μάγειρα………..
    Απλά ερωτεύεσαι, χωρίς κανόνες, χωρίς λογική και με πολύ συναίσθημα.
    Αυτό το «Μαρτύριο» το βιώνουν σχεδόν όλες οι γυναίκες αυτής της ηλικίας. Το μαρτύριο να είσαι μονάχη γιατί έκανες «λάθος επιλογή» και το ξέρεις αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς….
    Μου θύμισες πάρα πολλά απόψε αγαπημένη μου Σίλια…..να είσαι πάντα καλά!
    Σε φιλώ και σ’ευχαριστώ.

     
    • silia

      Απρίλιος 27 , 2009 at 16:07

      @ elina
      Θα … αποτολμήσω να πω (με κίνδυνο , να με πάρει …»παραμάζωμα» ο Φάρος) , πως … ερωτεύεσαι ακόμα και όταν πάψεις να είσαι (πολύ) μικρή …
      Όσο για το «μαρτύριο» που περιγράφεις , αυτό , … ναι . Είναι προνόμιο περισσότερο της μικρής ηλικίας … Όχι πως ξεφεύγουν και οι μεγαλύτερες ηλικίες , αλλά οι κάπως μεγαλύτεροι άνθρωποι , έχουν απλά μάθει , να μην «λυγίζουν» και τόσο πολύ , κάτω από το βάρος της Θεάς – Μοναξιάς .
      —————————————–
      Είχα κάποτε Ελινάκι , κάποιον αγαπημένο φίλο , που τον λάτρευα και με λάτρευε … Τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά , ούτε SMS , ούτε e-mails , ούτε καν λεφτά για τηλεφωνήματα από σταθερό … Αλληλογραφούσαμε λοιπόν και έκλεινε πάντα το γράμμα του με την φράση : «Σε φιλώ γλυκά στη μούρη …» … Δεν ξέρω γιατί και πώς , μου ήρθε αυτό στο μυαλό , αλλά θέλω να σου το γράψω
      Σε φιλώ , λοιπόν , γλυκά στη μούρη , όμορφη , μικρή … «μοναχική» Ελίνα .

       
  8. elina

    Απρίλιος 23 , 2009 at 21:55

    Και κάτι άλλο…..
    Τι γίνεται όταν ο παντρεμένος αποφασίσει να χωρίσει όταν εσύ θα έχεις κουραστεί τόσο να περιμένεις που δεν θα τον θέλεις πια?

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 21:58

      @ elina
      Αν … προλάβεις να τον ειδοποιήσεις ότι εσύ … «κουράστηκες» … έχει καλώς .
      Αν ΔΕΝ προλάβεις … έχει πρόβλημα … Ε , … ας πρόσεχε κι αυτός .
      ————————————
      Τί ερώτηση-φαρμάκι ήταν ήταν αυτή , μικρή μου ;

       
  9. aa-duck

    Απρίλιος 24 , 2009 at 02:05

    Σίλια,
    αγαπώ πολύ τα ατίθασα κορίτσια που νιώθουν χωρίς… ζύγι, που δίνονται χωρίς την καθωσπρέπει «προοπτική», ίσως γιατί αυτή ακριβώς η προοπτική είναι ο πιο ανασταλτικός παράγοντας για την οποιαδήποτε αληθινή ένωση, έκτος αν μιλάμε για μπίζνεσ!

    Η περιγραφή είναι ανάγλυφα οδυνηρή – ειδικά για τις μέρες των εορτών… οου εμ τζι, που λέμε και στα Νότια Προάστια….

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 22:10

      @ aa-duck
      Η … «καθωσπρέπει «προοπτική»» … ε ;…
      Τον γάμο εννοείς φαντάζομαι …
      Στην εποχή μου (δεκαετία του ’60 και ’70) ο γάμος είχε μια άλλη διάσταση … Χωρίς να πάψει να είναι ΚΑΙ μια προοπτική «μπίζνες» , εν τούτοις είχε και την έννοια της φυσικής απόρροιας ενός έρωτα … Θέλαμε να παντρευτούμε το αντικείμενο του έρωτα μας , περισσότερο απ’ ό,τι τώρα …Οι παλιές Ελληνικές αισθηματικές ταινίες (ο φτωχός αισθηματίας και η φτωχή ερωτευμένη) έχουν κάποια αλήθεια , που οι άνθρωποι της γενιάς μου αντιλαμβάνονται περισσότερο … Κι ας «δούλευαν» τα προξενιά περισσότερο από τώρα .
      ———————————–
      Δεν ξέρω τι σημαίνει OMG …. Όχι γιατί είμαι από τα Βόρεια Προάστια , (από τα … Βόρεια χώματα , αυτού του μακάριου τόπου , είμαι) , αλλά γιατί είμαι ψιλοάσχετη (λόγω ηλικίας) από τον ηλεκτρονικό λόγο .
      ——————————–
      Ξέρεις κάτι ; Νοιώθω ιδιαίτερη χαρά , όταν σε βλέπω στα μέρη μου (στο blog μου) .

       
  10. aa-duck

    Απρίλιος 24 , 2009 at 02:10

    @elina μου,
    συγγνώμη που πετιέμαι σα …(χμ)
    νομίζω συμβαίνει ακριβώς ό,τι συμβαίνει και στις άλλες περιπτώσεις, τις μη τριγωνικές: είτε γυρνάει στη μαμά του, είτε στη σύζυγό του, κι αν είναι μάγκας, μένει μόνος του και μετράει τη χωρητικότητα του σάκου σε αχλάδια. Ζόρικη περίπτωση η τρίτη και δυσεύρετη…

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 22:17

      @ aa-duck
      Ωραία απάντηση …
      Τελικά , μάλλον … «μάγκας» ήταν και ο δικός μου ο «παντρεμένος» …
      Κοίτα που μετά από 40 !!! περίπου χρόνια , αποκτά και έναν θετικό τίτλο …. Μάγκας …
      Δε βαριέσαι … Καλή του ώρα …

       
  11. faros

    Απρίλιος 24 , 2009 at 07:50

    silia – elina: Σας παραπέμπω στην … αγκαλιά του φεγγαριού !
    Το να θέλεις να τα «ρίξεις» αλλού δηλ. δήθεν στον έρωτα που είναι … τυφλός, «χτυπάει» αδιακρίτως κλπ. κλπ. για το γεγονός ότι κάνεις τεράστιο λάθος εσύ η ίδια και κανένας άλλος, είναι απλά μια υπεκφυγή !
    Μου φαίνεται ότι κάνετε τραγικό λάθος να θεωρείτε ότι ο έρωτας, η αγάπη, ο σεβασμός κλπ. στερούνται λογικής !!!
    Οποιαδήποτε πράξη μας αν δεν γίνεται με βάση τη λογική είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η εξαίρεση αυτού δεν επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα, πρέπει και να γίνει απολύτως αντιληπτή.

    Φυσικά και θυμάμαι τις ιστορίες σου …
    (και το … τέλος τους)
    Όμως, θα μου το επιτρέψεις αυτό, θα διαφωνώ πάντα στην «υπεράσπιση» του «παράνομου» – άλλη λέξη θα έβαζα αλλά, … να, … φοβάμαι …

    Έφτιαξε ο καιρός …

    Καλημέραααααααααααα !

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 22:28

      @ faros
      Η Αγάπη , έχει λογική …
      Ο Σεβασμός , έχει κι αυτός …
      Ο Έρωτας ΔΕΝ ΕΧΕΙ πάντα … Θα επιμένω Φάρε μου , ώσπου να μου βγει η ψυχή …
      Δεν υπάρχει θέμα να σου επιτρέψω ή να σου απαγορεύσω την διαφωνία στην “υπεράσπιση” του “παράνομου” … Δεν δικάζω εγώ … Η ζωή δικάζει … Και αν διαφωνείς με την υπεράσπιση του παράνομου έρωτα … πρόβλημά σου … και αν χωρίζεις τον Έρωτα σε παράνομο και νόμιμο … πάλι πρόβλημά σου .
      ———————————-
      Και ο καιρός ΔΕΝ έφτιαξε … Χάλια είναι … Πονούν όλα τα γέρικα ….ερωτευμένα κόκκαλα μου …

       
    • Ζαΐρα

      Απρίλιος 29 , 2009 at 16:32

      Όταν έχει ο έρωτας λογική,λυπάμαι,αλλά δεν είναι έρωτας πολύ.

       
      • silia

        Απρίλιος 29 , 2009 at 18:47

        @ Ζαΐρα
        Tί …»πολύ» … ;
        Ούτε «λίγο» έρωτας , δεν είναι .
        Έρωτας και λογική , δεν συνάδουν .
        Καλώς ήρθες .

         
  12. Maria Tzirita

    Απρίλιος 24 , 2009 at 23:06

    Χαίρομαι που σε γνωρίσω Σίλια, με ταξίδεψες με την ιστορία σου και δεν εννοώ στη θεσ/νίκη… Κι εγώ εκεί, στις διακοπές μόνη, στις γιορτές μόνη, τα σαβατόβραδα, τις κυριακές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων… Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας, μου λες; Ανασφάλεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση, όλα παίζουν. Σε κάποιο επόμενο βιβλίο θα το αναλύσω το θέμα αυτό, με καίει…
    Σε φιλώ!

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 23:17

      @ Maria Tzirita
      Πω πω … χαρά και τιμή μου να σε βλέπω να έρχεσαι εδώ … Εκτιμώ πολύ την γραφή σου .
      Εσύ μπορεί όχι , αλλά εγώ σκοπό είχα να «ταξιδέψω» στην … ερωτική (τουλάχιστον τότε , το ’70) Θεσσαλονίκη .
      Όσο για το γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας , τί να πω ;… Και από ανασφάλεια , και από χαμηλή αυτοεκτίμηση , αλλά και γιατί αυτό «ζητάει» απ’ τους πιστούς του ο … φοβερός Θεός Έρωτας … Γιατί , δεν υπάρχει Θεός , που να μην απαιτεί θυσίες ….
      Κάποτε πριν πολλά χρόνια (εκείνη περίπου την εποχή) έγραψα αυτό το ποίημα :

      ΘΥΣΙΑ
      ———-
      Κομματιασμένη καρδιά ,
      θυσίας αμνός ,
      για σένα Θεέ μου .
      Θεέ τρομερέ :
      Αισθησιακό Πάθος ,
      βάφω το βωμό σου
      με αιμάτινα δάκρυα .
      24-3-1970
      —————————
      Έχεις δίκιο … Όλα παίζουν .

       
  13. faros

    Απρίλιος 25 , 2009 at 08:00

    Μια θερμή Καλημέρα και ευχές πολλές για ένα Καλό και Ήσυχο Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 23:18

      @ faros
      Σ’ ευχαριστώ … Μου χρειάζεται .

       
  14. olvios

    Απρίλιος 26 , 2009 at 02:29

    Καλημέρα.
    Όλα είναι κομμάτια που μας έχουν συναρμολογήσει, είναι μέρος της ύπαρξης μας, αποτελούν μέρος της Σοφίας της ζωής. Και η αποκάλυψη λυτρωτική και διδακτική. Αν θυμάμαι καλά είχε `Κινηματογραφικό` τέλος αυτό το επεισόδιο της πολυτάραχης πορείας σας.
    🙂

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 23:45

      @ olvios
      Δεν ξέρω τί εννοείς όταν λές «Κινηματογραφικό τέλος» , αλλά ένα αιμοσταγές θρίλλερ απ’ αυτά που σου στερούν τον γαλήνιο ύπνο … του ταιριάζει «γάντι» του … επεισοδίου μου … Κάτι σαν «Ο δολοφόνος με το πριόνι» … «Ο Εξορκιστής» … «Τα σαγόνια του καρχαρία» … «Seven» …
      Τώρα που το ξανασκέφτομαι , πιο πολύ προς το «Seven» έφερνε … και μάλιστα με το … τέλος του …

       
  15. faros

    Απρίλιος 26 , 2009 at 07:37

    Πολύ πολύ Καλημέρα !

     
  16. ritsmas

    Απρίλιος 26 , 2009 at 15:36

    Αχ, να μπορούσες όλα αυτά τα κομματια να τα μαζέψεις σε μια μεγάλη ιστορία ζωής. Να γίνουν κοινωνοί δεκάδες άλλοι άνθρωποι που μεσα από τις γραμμές σου θα αναγνωρίσουν τα δικά τους κομμάτια, τα οποία όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν αναλλοίωτα.
    Ευχες Αννα Σίλια

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 23:49

      @ ritsmas
      Το προσπαθώ … Ίσως με την συνταξιοδότηση μου , που είναι πια κοντά , να τα καταφέρω …
      Αχ , αυτά τα «κομμάτια, τα οποία όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν αναλλοίωτα.» … Σπουδαίο μέρος της ζωής μας …
      Το σπουδαιότερο .
      Σ’ ευχαριστώ για τις ευχές . Τις χρειάζομαι .

       
  17. faros

    Απρίλιος 27 , 2009 at 07:28

    Την Καλημέρα μου και πολλές ευχές και Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 23:50

      @ faros
      Πω πω … ώσπου να σε ευχαριστήσω για την ευχή σου , η εβδομάδα , σχεδόν πέρασε .

       
  18. vasilis

    Απρίλιος 27 , 2009 at 19:21

    Η ιστορία κατ’ αρχην μου θύμισε το τραγούδι Σάββατο κι απόβραδο… γοητευτική σαν υγρή Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια είναι ότι σε έχω διαβάσει ελάχιστα, αλλά λίγο λίγο από τα σχόλια κάτι κατάλαβα. Θα έπρεπε ίσως να ξανακάνεις μια αναφορά μια ανάρτηση γι αυτή την ιστορία, με διαφορετική ίσως ματιά. Μ΄άρεσε και η απάντησή σου στο Φάρο. Δεν μπορούμε σε όλα να γενικεύουμε επειδή είχαμε μια εμπειρία αρνητική. Αυτό που με εντυπωσίασε στο ποστ και στα σχολιά σου είναι η απίστευτη ηρεμία που αντιμετώπισες το θέμα. Αλλά για να το αναφέρεις, κάτι έχει μείνει.. κάτι έχει γραφτεί μέσα σου ανεξίτηλα. Τελικά αυτό δεν είναι η ζωή μας; Μια σειρά από όμορφες στιγμές. Φιλιά Αννίτσκα, Σίλια μου

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2009 at 00:03

      @ vasilis
      Τιμή μου ένας άνθρωπος της γραφής , να χαρακτηρίζει μια ιστορία μου ΤΟΣΟ γοητευτική … (ίσως δεν υπάρχουν πολλά γοητευτικά πράγματα «σαν υγρή Θεσσαλονίκη» ) .
      Και βέβαια , κάτι έχει μείνει … Πάντα από τον Έρωτα κάτι μένει …
      Και η ηρεμία , η γαλήνη είναι τωρινές . Είναι απόρροια των χρόνων , που πέρασαν και γλύκαναν την ψυχή μου …. Γιατί όπως είπα και παλιότερα , αλλά και σχετικά πρόσφατα στο facebook) «Η ζωή καθώς τραβάει την ανηφόρα , μαλακώνει τα αγρίμια που κρύβουμε μέσα μας»
      Φιλιά , Βασίλη .

       
  19. faros

    Απρίλιος 28 , 2009 at 07:32

    Χάθηκες … θέλω να πιστεύω ότι όλα είναι καλά …

    Μια πολύ θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Απρίλιος 28 , 2009 at 22:57

      @ faros
      Δεν είναι όλα καλά , αλλά ευτυχώς , δεν είναι και … προς θάνατον , που λένε … Είπαμε … πονάνε τα γέρικα κόκκαλα μου (τα πάντα … ερωτευμένα … που λέγαμε ) .
      ————————————
      Τέλος πάντων , χωρίς πλάκα , είμαι λίγο αδιάθετη και φοβερά κουρασμένη από την δουλειά …
      Μπόρα είναι , θα περάσει .

       
  20. CyberEddie

    Απρίλιος 28 , 2009 at 08:40

    Σου γράφω εδώ γιατί αφήσαμε μια κουβέντα στη μέση για το κοριτσάκι με τον καρκίνο. Επειδή με τσαντίσανε άσχημα χωρις να εχω κακή πρόθεση, έκοψα τα σχόλια γιατί είχαν γίνει κακοηθείς. Θα σε παρακαλούσα να μου δώσεις στο email μου το link. Θα θελα να βοηθησω με ένα post.

    Ευχαριστώ.

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2009 at 11:54

      @ CyberEddie
      Kαλέ μου φίλε , αν θέλεις , βοήθησέμε να θυμηθώ σε ποιό πράγμα , αναφέρεσαι .
      Ή δεν θυμάμαι καθόλου , ή πρόκειται για κάποιο λάθος .
      Και αν σου είναι εύκολο , στο mail μου , που θα το βρεις στο about μου .
      Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων .

       
  21. μαριάννα

    Απρίλιος 30 , 2009 at 21:21

    Πρώτα να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ από καρδιάς για την αφιέρωση. Ήμουν ταξίδι όλη την περίοδο του Πάσχα και είχα σπάνια πρόσβαση στο δίκτυο γιατί γυρίζαμε όλη την ημέρα σε εκδρομές και τρελές βόλτες.
    Δεν φαντάζεσαι πόσο με συγκίνησες με την υπέροχη αφήγησή σου. Θα το ποστάρω στην Κοιλάδα με τις μπούκλες αν δεν έχεις αντίρρηση. Εκεί που βάζω ιστορίες γυναικών…
    Και να επαναλάβω το τετριμμένο: Γράφεις εξαιρετικά και η γραφή σου τραβιέται μονορούφι και μέσα από τις σφηγήσεις σου, νιώθω να σε γνωρίζω χρόνια, έτσι που όταν βρεθούμε θα τα λέμε σαν παλιές αγαπημένες φίλες. Ελπίζω φέτος να τα καταφέρουμε…

     
    • silia

      Μαΐου 2 , 2009 at 01:20

      @ μαριάννα
      Όχι μόνο δεν έχω αντίρρηση να το ποστάρεις στην «Κοιλάδα με τις μπούκλες» , αλλά ίσα-ίσα , το θεωρώ τιμή μου να «φιλοξενούμαι στις ιστοσελίδες σου .
      Το ελπίζω κι εγώ να τα καταφέρουμε να βρεθούμε από κοντά φέτος .
      Ας πούμε ότι φέτος , θα είναι μια καλή χρονιά … γι αυτό .
      Την αγάπη μου .

       
  22. Νικος Λιο

    Μαΐου 2 , 2009 at 00:26

    Ενας αρραβώνας πίστευω πολύ καλυτερος απο πολλους πραγματικούς αρραβώνες…
    Υπέροχο κείμενο Αννα.

    Υ.Γ. Ελίνα σε Ευχαριστώ …

     
    • silia

      Μαΐου 3 , 2009 at 00:04

      @ Νικος Λιο
      Ναι , δεν λέω … καλός ήταν …
      Αλλά κοίτα … μην ξεχνάς πως σαν ιδέα , ήταν απόρροια , … απελπισίας .
      Θέλω να πω , ότι , όσο κι αν σου φαντάζει όμορφος , μην σε … ελκύει σαν … ιδέα ….
      Τα φιλιά μου .

       
  23. Dinos

    Μαΐου 7 , 2009 at 16:46

    Μου άρεσε η αφήγησή σου, είχε ένα ρυθμό αργό, νοσταλγικό και το κυριότερο δεν προσπαθούσε να «φωνάξει» η ιστορία ΜΟΥ είναι ότι πιο έντονο και πονεμένο έχει ζήσει η ανθρωπότητα όλη. Μπράβο!
    Όσον αφορά τον έρωτα τώρα, πιστεύω ότι έχει λογική, μια λογική όμως που ξεπερνά τη δική μας λογική, που αναγκάζει τη δική μας τρέχουσα λογική να διαστέλλεται για να τον συλλάβει και να τον εξηγήσει. Άρα τον θεωρώ αν μη τι άλλο πολύ χρήσιμο.
    Επίσης τον έρωτα μπορείς να τον συναντήσεις ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ (λογαριασμό δεν θα σου δώσει). Επομένως δεν τίθεται θέμα παρανομίας, ηλικίας, διαφοράς ηλικίας, μη συμβατού κοινωνικού επιπέδου, γεωγραφικής απόστασης,…..
    Εγώ επίσης δεν θα σε ρωτήσω για την κατάληξη της προσωπικής σου ιστορίας. Δεν με ενδιαφέρει. Αρκεί που έπλασες και βίωσες μια όμορφη ιστορία (με αφετηρία την ερωτική φλόγα) και μας την κατέθεσες.

     
    • silia

      Μαΐου 7 , 2009 at 20:23

      @ Dinos
      Πρώτα-πρώτα , σε καλωσορίζω στα «μέρη» μου .
      Σ’ ευχαριστώ για τον όμορφο τρόπο που επαινείς το γραπτό μου . Η αλήθεια είναι(το είπα και κάπου παραπάνω) , ότι ο χρόνος καθώς κύλησε από πάνω μου , ακούμπησε στα «χέρια» μου ένα πρίσμα γαλήνης και ησυχίας , μέσα από το οποίο μπορώ να «ξαναβλέπω» κάτι τέτοιες ιστορίες , που τότε , στην ανήσυχη και πλημμυρισμένη σε εντάσεις νιότη , τίς έβλεπα (γιατί να το κρύψω) τραγικές .
      Ξέρεις φίλε μου , δεν υπάρχει χειρότερος τρόπος για να περάσεις την ζωή σου , από το να την περάσεις … γκρινιάζοντας , και θυματοποιώντας τον εαυτό σου . Έμαθα έγκαιρα , να επικεντρώνω την προσοχή μου στην ομορφιά , στα καλά που μου συμβαίνουν , στις όμορφες εικόνες και ακούσματα και προπαντός στην ηλικία που βρίσκομαι πια , στις όμορφες αναμνήσεις . Ο βασικός σκοπός μου όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ , ήταν το … «οδοιπορικό» στις αγαπημένες γειτονιές της Θεσσαλονίκης του ’70 .
      ——————————–
      Η κατάληξη της ιστορίας , ήταν … ζόρικη . Ίσως ήταν η … Αμαρτία (έτσι με … κεφαλαίο) της ζωής μου … αλλά , έχεις δίκιο … Δεν είναι αυτό το θέμα μας .
      Σ’ ευχαριστώ .

       
  24. Dinos

    Μαΐου 7 , 2009 at 21:18

    Καλώς ήρθα στα μέρη σας!
    1. το γραπτό σου ευθύνεται «για τον όμορφο τρόπο που επαινώ το γραπτό σου».
    2. ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος και φίλος για τους περισσότερους. Οι περισσότεροι νιώθουν ότι ο χρόνος μόνο τους αφαιρεί και δεν προσφέρει τίποτα. Οι έννοιες γαλήνη, ηρεμία, αυτοπεποίθηση, γνώση, αγάπη σπάνια συναντώνται. Μένουμε οι περισσότεροι προσκολλημένοι σε αυτό που χάνουμε (νιότη, πάθος, εξωτερική ομορφιά, ακατάπαυστη κινητικότητα, …) και δεν εξελισσόμαστε, δεν μετασχηματίζουμε αυτό το οποίο αποκομίσαμε.

     
  25. artanis

    Ιουλίου 27 , 2009 at 05:51

    Πολύ όμορφο…Μόλις πέρασα από τον ΚΟύκο που διάβασα την δική του εκδοχή της ιστορίας…
    καλημέρα και καλή βδομάδα να έχεις…
    και καλά να περνάς, επίσης…

     
  26. Νικος

    Μαρτίου 19 , 2010 at 23:33

    Αν και αγεννητος το 1970(κλαση του 1980) πολλα απο τα μερη που ανεφερες τα προλαβα κι εγω. Ιδιαιτερα το ΕΛΒΕΤΙΚΟ…εκανα κατι τσιμπουσια εκει περα!!! συγκινηθηκα παναθεμα με!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: