RSS

ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ … ΤΙΜΩΡΙΑ ————- (το «αμάρτημα») -1-

20 Ιον.
Σήμερα , θα σας διηγηθώ … (θα εξομολογηθώ , μάλλον) , ένα … αμάρτημα μου . Ίσως το … μεγαλύτερο μου και … «καπάκι» (στο επόμενο ποστ μου) , θα σας διηγηθώ και την … τιμωρία μου , για δαύτο .
Τις αμαρτίες ο Νους , συνεργαζόμενος με το Υποσυνείδητο , τις … απωθεί σε κάποιες γωνιές και τις σκεπάζει με σκόνες λήθης και μένουν εκεί , για … «αιώνες» , ώσπου , ένα αεράκι μαγικό , anemos3
φυσάει κάποτε και τις ξαναφέρνει στο φως … Και τότε , πρέπει να τις αποδεχτείς και να τις παραδεχτείς και να τις … αγκαλιάσεις με αγάπη , γιατί … αγάπη χρειάζονται κι οι αμαρτίες μας … και οι τιμωρίες μας , όπως όλοι μας σ’ αυτόν τον κόσμο , και να τις μαζέψεις με προσοχή , όπως ο μελισσοκόμος το άμυαλο μελίσσι που του έφυγε για άλλα μέρη , και να το απιθώσεις με προσοχή και περισσή φροντίδα στα «πεινασμένα» για λόγια αφτιά των ανθρώπων που θέλουν να σε ακούν (πάντα υπάρχουν αυτοί που θέλουν να σε ακούν … – εσύ δεν είσαι πάντα έτοιμος να τους μιλήσεις-) …. και … γιατί αν δεν το κάνεις αυτό , μια μέρα αργά ή γρήγορα , θα γίνουν οι μνήμες αυτές θηλιές που θα σε στραγγαλίσουν …
Το δικό μου «μαγικό αεράκι» (ο λόγος που μου ξανάφερε στο μυαλό το αμάρτημα μου) , ήταν … αυτό .
=================================
ΤΟ … «ΑΜΑΡΤΗΜΑ»
————————-
Άνοιξη του 1982 και ο πατέρας μου , έκανε τα τελευταία του βήματα στην … επίγεια ζωή του . Στην πραγματικότητα δεν έκανε ούτε ένα συμβατικό βήμα , γιατί «χτυπημένος» από την νόσο του Alzheimer και από ένα κάταγμα στον γοφό , καθηλώθηκε για πέντε μήνες μετά από μια καλή ορθοπεδική χειρουργική επέμβαση , στο κρεβάτι , αρνούμενος να περπατήσει (ακόμη και να … δοκιμάσει να περπατήσει) , να κινηθεί , να προσπαθήσει , να …. ζήσει γενικά . Ήταν πάντα , ένας άνθρωπος , που αγαπούσε την ζωή , γελαστός , αισιόδοξος , υγειινιστής , αθλητικός , με σεβασμό στην ζωή και αγάπη στον εαυτό του . Τα τελευταία μάλιστα χρόνια , είχε «κόψει» και το κάπνισμα καθώς και το οινόπνευμα (αν και για το τελευταίο , έχω την εντύπωση , πως έπινε λιγάκι στα κρυφά , γιατί ένας γνήσιος … Ρώσος , δεν σταματάει ποτέ το οινόπνευμα) . Η άνοια λοιπόν , τον καθήλωσε σε ένα κρεβάτι Νοσοκομείου (στο Νοσοκομείο της πόλης που εργαζόμουν και σχετικά πρόσφατα εκείνη την εποχή , είχαμε μετακομίσει οικογενειακά . Αρνήθηκε αρχικά να δοκιμάσει να περπατήσει . Αρνήθηκε τις φυσιοθεραπείες . Έπαιρνε με μεγάλο ζόρι τα φάρμακά του . Στο τέλος άρχισε να αρνείται την τροφή και αργότερα το νερό … και μπήκε σε παρεντερική διατροφή (ορούς) . Η πορεία του προς το «τέλος» , γινόταν όλο και πιο σύντομη … και ήδη κατά κάποιο τρόπο , είχαμε αρχίσει να εξοικειωνόμαστε με την ιδέα …
Τελευταίες ημέρες του Απρίλη και … κατάλαβα , πως δεν θα τον «έβλεπε» ο Μάης . Ήδη από καιρό , είχε πάψει να με … αναγνωρίζει , παρά μόνο σε κάποια φωτεινά διαλείμματα , τα οποία , όλο και αραίωναν …
Εκείνη την ημέρα , περνούσα στον διάδρομο , έξω από τον θάλαμό του και όπως κάθε φορά κοίταξα με πόνο φευγαλέα το πρόσωπό του . Ήταν μισοκαθισμένος και κοίταζε το κενό … Τίποτα δεν μαρτυρούσε ότι μπορεί να με αναγνώρισε … Προχώρησα στον διάδρομο , με ένα σφίξιμο στο στομάχι και έναν σχεδόν φυσικό πόνο στο στήθος …. Μια ζωή , …. ήμουν η ζωή του , και τώρα δεν με αναγνώριζε καν … Και τότε ….
Τότε ήταν που άκουσα την τραγουδιστή φωνή του :
– Άννιτσκα ;….
«Διάλειμμα» … «Είναι σε διάλειμμα» , σκέφτηκα …. «Με γνώρισε … Κάτι θέλει» …
Μεταβολή επί τόπου , και όρμησα μέσα στον μικρό θάλαμο , και κάθισα στην άκρη του κρεβατιού του … Μου χαμογελούσε . Είχε πάρει το βλέμμα του από το κενό , και μου χαμογελούσε …
– Ναι , παπάκη μου …. πές μου … τί θέλεις ;…
Με κοίταξε σαν χαμένος … Τί να ήθελε άραγε ;… Μπερδεύτηκε ακόμα παραπάνω …. Ήδη , μάλλον το είχε ξεχάσει το τί με ήθελε … Ίσως και να μην ήθελε τίποτα … Ίσως να … «είχε καιρό να με δει» … και να με είδε ξαφνικά … Ίσως απλά , να ήθελε να πει για μια φορά ακόμα , το όνομά μου …
Με κοίταζε αμήχανα … Το χαμόγελο όδευε αργά , αλλά σταθερά , να γίνει γκριμάτσα …
– Πες μου μπαμπά … τί θέλεις ;
Φαινόταν ότι έκανε μια απελπισμένη προσπάθεια για να θυμηθεί ….
Και τότε , αποφάσισε μάλλον , να … κερδίσει χρόνο :

– Я хочу сигарету девушка моя (θέλω ένα τσιγάρο , κορούλα μου)…

Και τότε … ήρθε το γαμημένο το «ΔΕΟΝ» , και σαν νέος …»όφις» , στρογγυλοκάθησε μπρος στα τυφλωμένα από την … τυπολατρεία μάτια μου και με …. ώθησε στην Αμαρτία …
– Βρε μπαμπά … Τσιγάρο μέσα στο Νοσοκομείο ;… Δεν κάνει … Άλλωστε , το έχεις κόψει … Τί σου ήρθε τώρα ;…
– Καλά Άννιτσκα … Αφού δεν κάνει …
Το βλέμμα του ξαναμαγνητίστηκε από το κενό … Πήρε αγκαζέ και το θαμπό χαμόγελό του και … βουτήξανε και τα δυό τους μέσα σε εκείνο το παράλογο … το αλλόκοτο και σκληρό συνάμα … κενό και ούτε που ξαναβγήκαν στο σεργιάνι …
Το απόγευμα της ίδιας εκείνης ημέρας , έφυγε παρέα με τον Αρχάγγελο για την Γη των μακάρων
τσιγαρο 1
——————————————————————–
Πείτε μου , σε τι και ποιον θα έβλαπτε το να κάπνιζε ένα τσιγάρο ; Ήταν μόνος του στον θάλαμο …. Και ήξερα πως σε λίγες μέρες … ώρες … θα «έφευγε» ….
Ποιός Νόμος , ποιός Κανονισμός , ποιά οδηγία , ποιό Δέον μπορεί να σου στερήσει το τελευταίο σου τσιγάρο ;;;
Πείτε μου ….
τσιγαρο
——————————————————————–
Ωστόσο , δεν υπάρχει έγκλημα , χωρίς τιμωρία …
.
.
.
Αυτό το ποστ , κανονικά , θα έπρεπε να το αναρτήσω την 1η Ιουλίου , την ημέρα έναρξης της επίσημης πια , απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους στην πατρίδα μας .
(Για λόγους υγείας , λένε … Όχι Υπουργέ μου … Δεν μας χρειάζονται κανονισμοί και απαγορεύσεις για να προασπίσουμε την υγεία μας … Παιδεία μας χρειάζεται … Σωστή και ειλικρινής ενημέρωση . Παιδεία και Ήθος και καλλιέργεια των συναισθημάτων μας … Και αν τα αποκτήσουμε όλα αυτά , τότε δεν θα χρειάζεται να μιλάμε πια για απαγορεύσεις … Συγγνώμη τώρα Υπουργέ μου , που σ’ αφήνω , αλλά μού’ ρθαν δάκρυα και πρέπει να πάω να κλάψω … )
Ωστόσο το ποστ , αυτό , αντί για την 1η Ιουλίου , το αναρτώ σήμερα , 21 Ιουνίου , τρίτη Κυριακή του Ιούνη , που θεσπίστηκε , σαν ημέρα αφιερωμένη στον πατέρα .


 

61 responses to “ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ … ΤΙΜΩΡΙΑ ————- (το «αμάρτημα») -1-

  1. So_Far

    Ιουνίου 21 , 2009 at 04:34

    Σύμπτωση; μάλλον. Σαν σήμερα πριν από 8 χρόνια ‘έφυγε’ ο πατέρας μου

     
    • Marina

      Ιουνίου 21 , 2009 at 09:18

      Σκληρό το άρθρο σου με πόνο αμφιβολίας. Πόσες μα πόσες φορές δεν έχουμε μετανοιώσει για πράγματα που έίπαμε ή δεν είπαμε πρός τους αγαπημένους μας γονείς και που μετά το θάνατό τους μας στοιχειώνουν.
      Κατάλαβέ το, ΔΕΝ μπορούσες να του δώσεις ένα τσιγάρο, το αίσθημα του καθήκοντος πρός το κοινό καλό (κάπνισμα σε νοσοκομείο-η παιδεία που έχεις) δεν σου αφήνει περιθώριο θα εκτροπές.
      Για τύψεις βέβαια σε αφήνει.
      Πώς τα καταφέρνεις και μου βγάζεις με τα άρθρα σου τις δικές μου ενοχές..με το μπαμπά μου που ποτέ δεν έγραψα..δεν τόλμησα να αντιμετωπίσω μία παρόμοια κατάσταση που με θλίβει ακόμη…για αυτό που ΔΕΝ έκανα.
      Ο Παράδεισος και η Κόλαση είναι εδώ. Η κάθε μας πράξη μας οδηγεί στη μία ή στην άλλη επιλογή.

       
      • silia

        Ιουνίου 22 , 2009 at 22:57

        @ Marina
        Κάποιες φορές , το «δέον» , μπαίνει τόσο βαθειά στα γονίδια μας , στην ψυχή μας , στην Συνείδηση και στο Υποσυνείδητο μας , που γίνεται , ένα με αυτά … Και όταν έρχεται ο καιρός να το καταλάβουμε , πως κάναμε λάθος (γιατί ακόμα και ακολουθώντας το «δέον» , κάποτε κάνουμε λάθος) , είναι πια αργά … Τότε φορτωνόμαστε τα δεσμά των ενοχών , και τα σέρνουμε , βαριά και ζόρικα , σε όλη μας την ζωή .
        Όσο για το «Πώς τα καταφέρνεις και μου βγάζεις με τα άρθρα σου τις δικές μου ενοχές..» , έχω να πω , πως όλοι (ή μάλλον οι περισσότεροι) στο ίδιο καζάνι βράζουμε …. Από τα ίδια «λούκια» , περνάμε .

         
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2009 at 23:00

      @ So_Far
      Μάλλον …
      Όμως εσύ , μην τον ξεχάσεις ποτέ …
      https://silia.wordpress.com/2008/06/15/ (ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΑΣ)
      ————————————-
      Δεν ξέρω το γιατί , αλλά αυτή η απάντηση στο σχόλιο της φίλης So_Far , δεν μπαίνει στην θέση του – κάτω από το σχόλιο – , με τίποτα λέμε (πάνω από 10 φορές το προσπάθησα).

       
  2. faros

    Ιουνίου 21 , 2009 at 09:16

    Α ρε Άννα … έχεις ένα μοναδικό τρόπο να συγκινείς …

    Πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν αμαρτία ή σωστή κίνηση ή …
    Δεν ξέρω τι θα έκανα εγώ …
    Πράγματι μερικές φορές μπερδεύονται τα «πρέπει» με την αληθινή ζωή …

    Εντάξει, με έπιασες … δεν ξέρω τι να πω …

    Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2009 at 17:33

      @ faros
      Λάθος ήταν φίλε μου («αμάρτημα» , μου αρέσει να το λέω … γιατί έτσι με πονάει πιο πολύ και ο πόνος , εμένα τουλάχιστον με βοηθάει να γίνομαι καλύτερη) .
      Λάθος είναι να στερήσεις από κάποιον την τελευταία του επιθυμία , ακόμη κι αν δεν «ξέρει»τί ακριβώς θέλει …
      Η Ζωή , είναι πολύτιμη και ο … χαμός της (όπως και ολόκληρη) , απαιτεί τον απόλυτο Σεβασμό .
      Δεν ξέρω , … ίσως να κάνω και λάθος , όμως εγώ , έτσι νοιώθω .

       
  3. anepidoti

    Ιουνίου 21 , 2009 at 10:34

    καλημέρα…με την βεβαιότητα πως κατάλαβα.
    ………………………
    -και μη ζητάς να σου πω τί έπρεπε…δεν το ξέρω-
    ξέρω πως γράφεις, αυτό μου αρκεί.

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2009 at 17:40

      @ anepidoti
      Ρητορικός (περισσότερο) , είναι ο λόγος μου , όταν ζητώ να μου πείτε , τί έπρεπε … Ρητορικός …
      Προσωπικά , έχω αποφασίσει , ότι εκείνο που έπρεπε , εκείνη την ώρα , ήταν να μην του στερήσω ΤΙΠΟΤΑ … τίποτα ….
      Ίσως να το είπε , προσπαθώντας να κερδίσει λίγο ακόμα χρόνο … κοντά μου … Λίγο ακόμα χρόνο κοντά στην κορούλα του … Έστω και για … όσο κρατάει ένα τσιγάρο ….
      Έκανα … λάθος , φίλη μου …. Λάθος .

       
  4. mamma

    Ιουνίου 21 , 2009 at 14:56

    Μακάρι να υπήρχε ένα πρωθύστερο σχήμα που να ενεργοποιείται σε τέτοιες στιγμές. Όμως δεν υπάρχει. Βαρύ το φορτίο λοιπόν και νομίζω πως πρέπει να το ακουμπήσεις κάτω.

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2009 at 17:45

      @ mamma
      Όχι … δεν υπάρχει , όντως …
      Το «φορτίο» μου όμως , δεν θα το ακουμπήσω ποτέ κάτω .
      Θα το κουβαλάω , όσο ζω … Μου κάνει καλό …
      Με λυτρώνει .

       
  5. Χρήστος Κ.

    Ιουνίου 22 , 2009 at 08:18

    ….. τα κατάφερες να με κάνεις να ξανακαπνίσω ύστερα από πάααααααρα πολύ καιρό …..

     
    • silia

      Ιουνίου 22 , 2009 at 17:54

      @ Χρήστος Κ.
      Αυτό πια κι αν … επισύρει τιμωρία …
      Τί πρέπει να κάνω , για να … μην το ξανακάνεις ;

       
  6. glaykidarling

    Ιουνίου 22 , 2009 at 10:20

    για τους δικούς μου λόγους…θα σου πω..ότι σε καταλαβαίνω…απόλυτα…πως ανατρίχιασα..απόλυτα…πως κατάλαβε…πως σε κατάλαβε ..απόλυτα….και καιρός να συγχωρήσεις τον εαυτό σου!ΑΠΌΛΥΤΑ…..

     
    • silia

      Ιουνίου 23 , 2009 at 14:26

      @ glaykidarling
      Πιθανώς να έχεις δίκιο … Δίκιο στο ότι με … κατάλαβε … Ότι κατανόησε την προσήλωση μου στο «δέον» . Άλλωστε ο ίδιος μου το είχε διδάξει (και με τον λόγο και με το προσωπικό του παράδειγμα) .
      … Ένα πράγμα όμως , είμαι σίγουρη , πως δεν το κατάλαβε … Δεν κατάλαβε τον λόγο , για τον οποίο , βρισκόταν κλεισμένος σε έναν θάλαμο Νοσοκομείου , για να … πεθάνει . Να πεθάνει μακριά από την γωνιά του , την αγαπημένη του σύντροφο , ημίγυμνος , αποστειρωμένος , με ορούς και φάρμακα , που απλά παρέτειναν το μαρτύριο της πορείας προς τους Ασφοδελούς λειμώνες …
      Πιστεύω , πως οι άνθρωποι , όταν γνωρίζουμε ότι το «κακό» δεν κάνει πίσω με τίποτα , να τους «επιτρέπουμε» να πεθαίνουν αξιοπρεπώς , κοντά σ’ αυτά που αγαπάνε κι αναγνωρίζουν για δικά τους και όχι σε χώρους , που απλά κάνουν την δουλειά τους και μας επιτρέπουν να πείθουμε και να … πειθόμαστε , ότι … κάνουμε το καθήκον μας .
      Αυτό , βασικά είναι το «αμάρτημα» μου γλυκειά μου glayki , και το … τσιγάρο που αρνήθηκα , είναι μια … απλή ενοχή που προτάσσω σε μια προσπάθεια , να «φιμώσω» και να κρατήσω δέσμια και περιορισμένη την Μεγάλη Ενοχή … το Θηρίο , που «αναπνέει» και «βρυχάται» πίσω απ’ τα κάγκελα που υψώνουμε , προσπαθώντας να προστατέψουμε την ψυχή μας από την μήνη των Εριννύων …
      —————————–
      Μεγάλο θέμα ανοίγω , που θαρρώ , δεν είναι επί του παρόντος και ίσως ούτε γι αυτόν τον χώρο … Ίσως όμως και να κάνω λάθος (για την καταλληλότητα του χώρου) … Άλλωστε το μπλογκ μου σαν τίτλο έχει το Anna-Silia , «δια της πληκτρολόγησης ψυχοθεραπεία» .
      ………………………….
      Να είσαι καλά .

       
  7. Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;

    Ιουνίου 22 , 2009 at 11:22

    Αννα σιλια…
    Καταφέρνεις πάντα να με συγκλονίζεις!!!

    Πάω τώρα να κάνω ένα τσιγάρο. όχι το τελευταίο μου ελπίζω…
    εμένα κανείς δεν θα μου απαγορέψει να καπνίζω.στο διάολο οι απαγορεύεις, ποιος μαλάκας νοιάζεται για τη δική μου υγεία περισσότερο από μένα; από την άλλη όμως… αυτή η απαγόρευση έχει και τα καλά της. Θα μαζευόμαστε πια στα σπίτια, σιγά μην πάει καπνιστής σε ταβέρνα να φάει, η σε μπαρ να πιει ένα ποτό να χαλαρώσει και να μη μπορεί να καπνίσει, χα!θα ανταλλάσσουμε επισκέψεις, θα στήνουμε γλέντια από το πουθενά… όπως τότε… τον παλιό καλό καιρό που οι άνθρωποι επικοινωνούσαν, χαιρόντουσαν, γλεντούσαν.

    Δεν μπαίνω… δεν γράφω… μόνο κάπου κάπου διαβάζω τα μπλογκ που αγαπώ…
    Με παρέσυρες …

    Σε φιλώ με αγάπη.

     
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2009 at 19:39

      @ Που πας μωρη ξυπολυτη στα αγκαθια;
      Τί όμορφες εποχές , που μου θύμισες … της νιότης , της φτώχειας μας , του αέναου κεφιού , της βεγγέρας …
      Και ύστερα , ήρθε η εποχή της ταβέρνας και του … «άφτερ» (μη χ…. ) και τα έκανε όλα γκλάμουρους , αλλά άχρωμα και άνοστα και πλαστικά και ψεύτικα και … «δήθεν» … Κι όλο απομακρυνόμαστε ο ένας απ’ τον άλλον και το … χειρότερο ; … Δεν το καταλαβαίνουμε .
      Και μη μου πει κάποιος , ότι φταέι η …ηλικία … Όχι , καθόλου δεν φταίει αυτή …
      Και … πού’ σαι ;… Θα σου πω κάτι , που θα ακουστεί υπερβολικό , ή παρατραβηγμένο :
      – Το νοιώθω … Όταν «μπαίνεις» και με «διαβάζεις» … το νοιώθω .
      Φιλιά .

       
    • tdjm

      Ιουνίου 26 , 2009 at 08:38

      Επιτέλους……………….!!!!!!!!!!!

      Μου έλειψες!!!

       
  8. faros

    Ιουνίου 22 , 2009 at 12:41

    Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

     
  9. museum

    Ιουνίου 22 , 2009 at 13:13

    Άννα, ήρθες για μία ακόμα φορά να μας συγκινήσεις. Η ιστορία του πατέρα σου ήταν τόσο γλυκιά. Είναι για όλα εκείνα τα αγαπημένα πρόσωπα που χάσαμε, η σκληρή μοίρα του ανθρώπου που έχει μία κατάληξη. Δεν μπορεί, διάβολε, να τελειώνουν όλα, τόσες σκέψεις τόσα αισθήματα, τόση γνώση. Σε καταλαβαίνω πως ίσως κάπου να νιώθεις τύψεις γιατί δεν του ικανοποιήσεις μία τελευταία επιθυμία. Δεν νομίζω όμως πως το έκανες από τυπολατρεία, μα από αγάπη κι ενδιαφέρον γιατί έκρινες έτσι εκείνη τη στιγμή το σωστό για εκείνον. Ποτέ, ίσως, να μην φτάσει μία ζωή, ίσως και πολλές για να εκφράσουμε και να πράξουμε όλα όσα θα θέλαμε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Έχουμε όμως πράξει και ζήσει τόσα που είμαστε αρκετά γεμάτοι με αυτά.

    Καλό μεσημέρι, από τον βροχερό εδώ νότο!

     
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2009 at 22:22

      @ museum
      «Ποτέ, ίσως, να μην φτάσει μία ζωή, ίσως και πολλές για να εκφράσουμε και να πράξουμε όλα όσα θα θέλαμε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα»
      ————————————————-
      Να μια όμορφη πρόταση … Πολύ όμορφη . Το άσχημο , ή μάλλον το θλιβερό , είναι πως κάποιοι , όχι λίγοι , θαρρούν πως έκαναν πολλά , ή τα έκαναν όλα (για τα «αγαπημένα» τους πρόσωπα) , μέσα στην μοναδική και σύντομη ζωή τους … Άλλοι πάλι , θαρρούν πως δεν έκαναν τίποτα γι αυτούς , αλλά στην ουσία έχουν κάνει πολλά … Γιατί η πράξη αγάπης , «κρύβεται κάποτε στα απλά … στα θεωρητικά ασήμαντα ,… όπως ένα χάδι , ένα χαμόγελο , μια συγκατάνευση , μία παροχή ελευθερίας , μια ανάλωση ελεύθερου χρόνου , μια αμαρτωλή προσφορά , κάποια «στραβά μάτια» σε ένα ολίσθημα … ένα τσιγάρο …
      Ο θάνατος , φίλε μου museum , επειδή μας πονάει , μας κάνει και ένα καλό :
      Μας κάνει να συλλογιζόμαστε , να διαλογιζόμαστε , να αναλογιζόμαστε και να συνδιαλεγόμαστε με τον κρυφό εαυτό μας ….
      Την αγάπη μου .

       
  10. Καναλιώτης

    Ιουνίου 23 , 2009 at 03:52

    ναι βρε γαμώτο…

    κάνουμε πολλές βλακείες για το «πρέπει»
    …και ενάντια στα παιδιά μας
    …και ενάντια στους γονείς μας
    …και ενάντια στους φίλους μας
    …και συνήθως ενάντια στον εαυτό μας.

    και πολλές φορές είναι για ανόητα «πρέπει».

     
    • silia

      Ιουνίου 24 , 2009 at 23:09

      @ Καναλιώτης
      Ας μιλήσουμε λίγο (πολύ λίγο) για το «πρέπει» … για το «δέον» .
      Το «δέον» δεν είναι και εκ προοιμίου κακό . Δεν είναι , ή δεν πρέπει να είναι πάντα κατακριτέο και απορριπτέο .
      Το «δέον» , έχει την διαχρονική του αξία και πολλές φορές βάζει θεμέλιο για ασφαλή και ήρεμη ζωή …
      Έχει την ομορφιά του και όταν δεν γίνεται αυτοσκοπός μπορεί να είναι και σωτήριο.
      Το δέον , έχει για κινητήρια δύναμη την λογική κι αυτό , είναι σχεδόν πάντα πολύ καλό .
      Μπορεί το “δέον” , να φαντάζει σκληρό και ανελέητο κάποτε , αλλά είναι …. δημιουργικό , πλάθει όμορφα πράγματα , προστατεύει ιδέες και ανοίγει νέες σπουδαίες προοπτικές … Αρκεί να έχεις την υπομονή να περιμένεις την ωρίμανση των δημιουργημάτων του ….
      Εντάξει …. όχι πάντα … Άλλωστε ένα … παιχνίδι είναι η ζωή … όπου εσύ , είσαι υποχρεωμένος να ποντάρεις … Ε , … άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις .
      Το … “δέον” , έχει πάντα την αξία του …. Όχι βέβαια η αυστηρή και τυφλή προσήλωση σ’ αυτό , αλλά η … έξυπνη και κατόπιν σκέψης , διαχείρηση του …
      «Μάγκας» στην ζωή , είναι αυτός , που καταφέρνει να παλαντζάρει με επιτυχία το «θέλω» και το «δέον» στο «καντάρι» της σύντομης ζωής μας
      ————————————
      Εντάξει … υπάρχουν και τα … εμφανώς ανόητα “πρέπει”… Ε τί να κάνουμε … Μακριά (όσο μπορούμε) από δαύτα .
      Σ’ ευχαριστώ , που μου έδωσες την ευκαιρία να τα πω όλα αυτά .
      Καλό βράδυ .

       
  11. exoaptonkyklo

    Ιουνίου 23 , 2009 at 08:13

    Συγκινημενος και προβληματισμενος απο την αναρτηση σου σωπαινω στη γωνια μου. Αναβω αλλο ενα και σου στελνω τα σεβη μου. Οταν συνελθω θα σε ξαναεπισκεφτω. Καλημερα.

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:32

      @ exoaptonkyklo
      Συγκινημένη , είμαι εγώ , που δέχομαι τα σέβη , ενός αξιοσέβαστου προσώπου …
      Λίγα διάβασα από τον χώρο σου και μπορεί να μην κατάλαβα πολλά , αλλά αυτό – το ότι είσαι ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο – , το κατάλαβα καλά … Το ένοιωσα στο … «μεδούλι’ , που λένε …
      Ωστόσο , όσο συγκινημένη κι αν νοιώθω , και μάλιστα αιφνίδια , δεν … ανάβω τσιγάρο … Σβήστο κι εσύ …. Δεν μου αρέσει να συμβουλεύω τους ανθρώπους (δεν είναι πάντα η συμβουλή , ευπρόσδεκτη) , αλλά … άκουσε με … Κάνει καλό … το «σβύσιμο» .
      Καλώς ήρθες …
      Χάρηκα πολύ , που σε είδα εδώ μέσα .

       
  12. faros

    Ιουνίου 23 , 2009 at 08:49

    Μια πολύ θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:36

      @ faros
      Καλημέρα και σε σένα φίλε μου .
      Βρέχει …

       
  13. Thalia

    Ιουνίου 23 , 2009 at 19:50

    Εχω αρχίσει να πιστεύω πως αυτά τα ανόητα «όχι» στη ζωή μας είναι τα μαθήματα στα οποία μένουμε μεταξιταστέοι ξανά και ξανά…
    Τόν «ένοιωσα»τον παπάκη σου…
    Κι’ εσένα, ακόμα πιό πολύ….

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:41

      @ Thalia
      Όχι μόνο μεταξεταστέοι , αλλά κάποιοι από εμάς και … στάσιμοι και κάποιοι πάλι … αμετανόητοι και μόνιμοι «στασιμούρες» ,… μια ζωή , … στην ίδια τάξη .
      Σ΄ευχαριστώ που λες πως ένοιωσες τον «παπάκη» μου .

       
  14. faros

    Ιουνίου 24 , 2009 at 07:50

    Πολύ πολύ Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:45

      @ faros
      … Βρέχει ακόμα …
      Εντάξει … Σε πειράζω .

       
  15. ελευθερία

    Ιουνίου 24 , 2009 at 18:38

    Δεν καπνίζω, αλλά δεν είναι το τσιγάρο το θέμα, καταλαβαίνω.Ήθελε να του κάνεις την τελευταία χάρη που ζήτησε,ίσως γιατί ένιωθε το τέλος, ίσως γιατί σε ήθελε λίγο ακόμη κοντά του οπως είπες.Δεν το έκανες για τους δικούς σου «σωστούς» τότε λόγους. Έγινε, πέρασε,μην κολήσεις εκεί. Ο πατέρας σου δεν ήταν εκείνος ο άρρωστος στο κρεββάτι του νοσοκομείου, μόνο, υπήρξε και πολλά άλλα που εσύ τα ξέρεις , βέβαια. Ίσως και εκείνος να έκανε το ίδιο σε ανάλογη στιγμή, είπες οτι σου δίδαξε το δέον. Είμαι σίγουρη οτι οι αγαπημένοι δικοί μας όταν φεύγουν , από κάπου ψηλά μας βλέπουν. Είμαι σίγουρη οτι ο παπάκης σου, δεν θέλει να κουβαλας αυτό το βάρος. Σε θέλει χαρούμενη, και να τον θυμάσαι και εκείνον γερό,δυνατό και ευτυχισμένο.Τώρα είναι ε κ ε ί (όπου είναι το εκεί), και δεν έχει σημασία για εκείνον το τελευταίο τσιγάρο. Μόνο εσύ .

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:59

      @ ελευθερία
      Ναι πιστεύω , ότι ήταν μια έκφραση αμηχανίας … Δεν ήξερε τί ακριβώς να πει … Ήξερε όμως (μάλλον) , ότι ήθελε να μείνει λίγο ακόμη κοντά μου … Αυτό είναι που με «μαστιγώνει» … που με πονάει . Το ότι , δεν έμενα , για πολύ κοντά του , πράγμα που παρ ‘όλη την άνοια , το επιθυμούσε … είμαι σίγουρη .
      Με γλύκανε πολύ , αυτό το «Τώρα είναι ε κ ε ί (όπου είναι το εκεί), και δεν έχει σημασία για εκείνον το τελευταίο τσιγάρο. Μόνο εσύ» . Διάβασε σε παρακαλώ αν μπορείς το https://silia.wordpress.com/2007/03/16 (ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΗΤΗ) ….
      Θαρρώ πως ξέρω , πού είναι το «εκεί» .
      Φιλιά .

       
  16. sofiascomments

    Ιουνίου 24 , 2009 at 20:16

    Καλησπέρα και από δω…
    Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές με πιάνουν ντροπές και δεν αφήνω σχόλια…αλλά όμως τι να πω…
    Ώρες ώρες, μας καρφώνονται κάτι χαζομάρες! Και λες, είναι δυνατόν! Και όμως είναι…
    Εμένα αυτή η αρρώστια είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου..Είχα μια θεία…Τέλος πάντων.Όλα για τους ανθρώπους είναι…
    Για να δούμε και την τιμωρία…
    Καληνύχτα.

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 01:05

      @ sofiascomments
      Τα σχόλια δεν είναι ούτε υποχρεωτικά , ούτε απαραίτητα . Είναι απλά ευχάριστα , σ΄αυτόν που τα δέχεται … Είναι μια απόδειξη ότι σε διαβάζουν και προσέχουν αυτά που λες .
      ————————-
      Εγώ να δεις φόβος με το Alzheimer …. Λένε πως είναι και κληρονομικό … Και οι δυό μου γονείς , πέθαναν σε … πλήρες Alzheimer ….
      ————————–
      Θα την γράψω και την τιμωρία … Απλά , ε΄χω πολλή δουλειά τελευταία , και αργώ .
      Καλό βράδυ.

       
  17. faros

    Ιουνίου 25 , 2009 at 09:16

    Καλημερούδια … όπως και να ΄χει … !

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 01:27

      @ faros
      Σταμάτησε (η βροχή)
      …. Αλλά , θα ξαναβρέξει …
      Μη σου πω ότι μπορεί να ξαναρρίξει και κανένα χαλάζι , σαν το προχθεσινό … Μα , ένα χαλάζι … σαν βερύκοκκο ήταν … Άντε , σαν κεράσι (πάντως , σαν εποχιακό φρούτο ήταν) ….
      Πες βρε μια καλή «καλημέρα» , μπας και φτιάξει ο … ρημαδοκαιρός , να μας δει και λίγο η θάλασσα .
      Φιλιά .

       
  18. tdjm

    Ιουνίου 25 , 2009 at 09:20

    Μόνο να ….μια σκέψη μου έρχεται στο μυαλό.

    Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους ,ακόμα και τα πιο σοβαρά!!!
    Μα και πάλι αναρωτιέμαι ήταν λάθος ,το *όχι *σου???

    Με άλλο νομίζω ότι παλεύει το υποσυνείδητο μας κάτι τέτοιες ώρες…
    Με την λαχτάρα μας να κρατήσουμε κοντά μας ,όσο το δυνατό περισσότερο ,τους ανθρώπους που αγαπάμε…ακόμα κι αν αυτό είναι μάταιο.!!!

    Εγωιστική λαχτάρα ,το νιώθω.Μα εντελώς ανθρώπινη!!!

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 01:14

      @ tdjm
      Πόσο πολύ θα ήθελα να ήταν η αλήθεια , αυτή η σκέψη σου … Θα με λύτρωνε από πολλά .
      Μα , όπως είπα και πιο πάνω στην απάντηση μου στην glaykidarling , το «Μεγάλο Φορτίο» είναι άλλο … Άλλα πράγματα που ήθελε , και ποτέ δεν τόλμησε να μου τα πει , γιατί δεν ήθελε να με πληγώσει , … άλλα πράγματα που ήθελε , δεν του πρόσφερα ….
      ————————
      Αλλά γλυκειά μου φίλη , έχει περάσει τόσος καιρός … Ο Χρόνος , ακόμη και όταν δεν γιατρεύει τελείως , τουλάχιστον … επουλώνει .
      Την ειλικρινή μου αγάπη .

       
  19. Marina

    Ιουνίου 25 , 2009 at 11:43

    Για όλες αυτές τις ευαίσθητες σκέψεις, σου έδωσα βραβείο, πέρνα να το πάρεις

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 00:48

      @ Marina
      Σ’ ευχαριστώ πολύ Μαρίνα .
      Ειλικρινά , το θεωρώ μεγάλη τιμή .

       
  20. NIOBH

    Ιουνίου 25 , 2009 at 20:19

    Αυτά τα γ……..α «πρέπει», πόσο πολύ μας έχουν στοιχίσει σε ενοχές!

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 01:17

      @ NIOBH
      Και τουλάχιστον να … ξοφλούσαμε … καλά θα ήταν .
      Τις περισσότερες όμως φορές παραμένουμε εσαεί , χρεωμένοι .
      Φιλιά .

       
  21. Φωτεινή

    Ιουνίου 25 , 2009 at 22:14

    Αnna-Silia,
    δεν με ξέρεις, αλλά σε παρακολουθώ γιατί μ’ αρέσεις. Έχω ένα βραβείο για σένα. Αν θέλεις έλα να το παραλάβεις. Καληνύχτα

     
    • silia

      Ιουνίου 26 , 2009 at 01:21

      @ Φωτεινή
      Ήρθα , το είδα , το … παρέλαβα και συγκινήθηκα τόσο , που δεν βρήκα ούτε μια κατάλληλη λέξη να πω …. όπως κάθε συγκινημένος «καλλιτέχνης» (στη TV , στην απονομή των Oscar το είδα αυτό) .
      Χίλια ευχαριστώ . Κάτι τέτοια , μου δίνουν κουράγιο , να συνεχίζω .

       
  22. tdjm

    Ιουνίου 26 , 2009 at 08:36

    Ομολογώ δεν πήγε εκεί το μυαλό μου!!

    Αλλο κεφάλαιο αυτό!

    Μην παιδεύεσαι πάντως!
    Από τα λίγα που έχω διαβάσει για τον πατέρα σου ,όμως….λέω πως ίσως ,ίσως και αυτό να ήταν που ήθελε.
    Ενας χώρος αξιοπρεπής , μακρυα από αγαπημένους ανθρώπους και οικείους χώρους και πράγματα!
    Ας πούμε για μένα, προτιμώ όταν η μητέρα μου γεράσει και ανήμπορη πια οδεύει προς τα εκεί ,να την κρατήσω στην αγκαλιά μου και να την συνοδεύσω…μέχρι….
    Για μένα όμως ,την ίδια έχω άλλη επιθυμία . Μακρυά κάπου μόνη . Γιατί??
    Ισως γιατί την ίδεα του θανάτου την αντέχω πιο πολύ από την ίδεα του πόνου που θα νιώσουν οι δικοί μου άνθρωποι!

    Αλλά και πάλι ,κανείς δεν ξέρει πως σκεφτόμαστε εκείνη την ώρα.

     
    • silia

      Ιουνίου 29 , 2009 at 01:05

      @ tdjm
      Όχι , γλυκειά μου ξανθιά . Δεν ήταν αυτό που ήθελε , αλλά δεν θα με πίκραινε λέγοντας το μου ποτέ .
      Και κάτι άλλο :
      Δεν παιδεύομαι … Ειλικρινά , το έχω «αφήσει πίσω μου» …. Ξέρεις , … Θα σου έχει τύχει φαντάζομαι … να θέλεις κατά καιρούς να ξύσεις , κάποια παλιά πληγή … να γδάρεις λίγο τον επίπαγο , που έχει πιάσει από πάνω , απολαμβάνοντας εκείνη την αίσθηση … κάτι ανάμεσα σε φαγούρα , επώδυνο γαργαλητό και γλυκού πόνου που σου προκαλεί το μετά από καιρό , γδάρσιμό της …
      Αυτό κάνω … Δεν παιδεύομαι .
      Όλη μου την αγάπη .

       
  23. faros

    Ιουνίου 26 , 2009 at 14:11

    Ξέρεις, ανέκανθεν μου άρεσε η βροχή !
    Πίστευα (και ίσως πιστεύω ακόμα) ότι την βροχή την ρίχνει ο θεός για να ξεπλύνει τις αμαρτίες μας !!!
    Πάντως, σε κάθε περίπτωση, μετά από βροχή, νιώθω μιαν αγαλλίαση, άλλο πράμα !
    Προχθές βγήκα στην ταράτσα και … καμάρωνα τις αστραπές κατά τις 01.30 !

    Συμβουλή : Κάντο και συ ! Βγες έξω μια μέρα με βροχή (αν είναι δυνατό να ρίχνει … καρέκλες) και μετά θα δεις ότι θα νιώσεις μιαν ανακούφιση … σαν να φύγαν όλες σου οι αμαρτίες … ή τα λάθη …

    Άντε ντε , αργεί ακόμα η … κάθαρση ;;;;

    Πολύ πολύ Καλημέρα !

     
    • silia

      Ιουνίου 29 , 2009 at 01:14

      @ faros
      Κι εμένα μου αρέσει η βροχή . Απλά γκρινιάζω λίγο , γιατί μου στερεί λίγο τις βόλτες στην θάλασσα .
      Όσο για προχθές (που λες) στις 01.30 , που έβρεχε , βγήκα κι εγώ έξω στην αυλή να περιμαζέψω τον γέρο γάτο μου , αλλά βγήκα με έναν πλαστικό κουβά στο κεφάλι μου , γιατί έρριχνε και ένα χαλάζι , σαν … βερύκοκκο …. άντε , σαν φουντούκι (να μην υπερβάλλω κιόλας) … που αν έβγαινα για να … «ξεπλύνω» τις αμαρτίες και τα λάθη μου όπως λες , σίγουρα σήμερα , θα ήμουν σε καμιά Εντατική με κρανιεγκεφαλικές κακώσεις .
      —————————–
      Τώρα που το λες , … καλά θα είναι να κάνω ένα αφιέρωμα στην Βροχή .
      ——————————
      Η «κάθαρση», είναι στην θέση της … Αναρτήθηκε , πριν λίγη ώρα .

       
  24. faros

    Ιουνίου 27 , 2009 at 13:01

    ΞαναΚαλημέρα και Καλό Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Ιουνίου 29 , 2009 at 01:16

      @ faros
      Το Παρασκευοσάββατο μου , ήταν χάλια …
      Μα , τελείως χάλια σου λέω …

       
  25. faros

    Ιουνίου 28 , 2009 at 08:24

    Και μια … Κυριακάτικη … (Καλημέρα ντε … ) !

     
    • silia

      Ιουνίου 29 , 2009 at 01:17

      @ faros
      Και η Κυριακή μου , μια απ’ τα ίδια χάλια …
      Μόνο τώρα το βράδυ … και προς το ξημέρωμα της Δευτέρας , φαινεται πως έπιασαν οι ευχές σου και … ησύχασα .
      Ευχαριστώ .

       
  26. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Ιουνίου 28 , 2009 at 11:54

    Δεν θα το έλεγα «έγκλημα»
    Μάλλον «ύβρις» και να με συγχωρεις.

     
    • silia

      Ιουνίου 29 , 2009 at 01:20

      @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
      Άσχετο με το αν δεν χρησιμοποίησα την λέξη «έγκλημα» , αλλά «αμάρτημα» , θαρρώ πως έχεις δίκιο …
      «Ύβρις» … καθοσιώσεως , ήταν η πράξη μου .
      —————————
      Χάθηκες , καλλιτέχνη μου … Γιατί ;

       
  27. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Ιουνίου 29 , 2009 at 23:08

    » γιατ΄είχα όνειρα πολλά
    και είχα εσένα Κατινιώ»
    ………………………….

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2009 at 17:45

      @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
      Μου θύμισες , κάποιον που αγαπούσα πολύ και που με φώναζε «Αννιώ» … κι εγώ , πάντα «θύμωνα» τάχα μου , για να μου το λέει και να μου το ξαναλέει …
      Και ύστερα , ξαφνικά … τον έχασα .

       
  28. amelinia

    Ιουλίου 6 , 2009 at 07:17

    πολύ συγκινητικό ποστ. μου’φερε δάκρυα στα μάτια. ο θεός να αναπαύσει τη ψυχή του.
    εχεις δίκιο, κανένα δε θα πείραζε αν έκανε ένα τσιγάρο τις τελευταίες του στιγμές.
    κι όλα όσα λες στον Υπουργό για μένα είναι απόλυτα σωστά.

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2009 at 17:47

      @ amelinia
      Το κακό είναι , πως οι Υπουργοί , συνήθως ΄’εχουν … «πέτσινα» αυτιά , και κάτι τέτοια , δεν τα «ακούνε» .
      Φιλιά .

       
  29. anthrakoryxos

    Ιουλίου 19 , 2009 at 00:40

    Παίρνω δροσιά απο τα ποστ σου Silia μου μετά απο καιρό και συνεχίζω ακατάπαυστα να καπνίζω.
    Καλημέρα!!

     
    • silia

      Ιουλίου 19 , 2009 at 17:49

      @ anthrakoryxos
      Πόσο πολύ μου έλειψες
      σκοτεινέ» μου ποιητή … Πόσο πολύ …
      Τόσο , που απ’ την χαρά μου , που σε ξαναβλέπω , δεν μου έρχεται ούτε να σε … μαλλώσω , που συνεχίζεις ακαταπαυστα να καπνίζεις .
      Την αγάπη μου .

       
  30. elena

    Αύγουστος 2 , 2009 at 22:22

    Νομίζω ότι ο πατέρας σου δεν πήρε από σένα το τσιγάρο αλλά πήρε τη στοργή που του χρειαζόταν με το να μην του το δώσεις.
    Με συγκίνησε πολύ η ανάρτησή σου και το σκέφτηκα αρκετά και πιστεύω ότι και εγώ το ίδιο θα έκανα. Είναι αυτό που λένε ότι οι ηλικιωμένοι είναι σαν τα μικρά παιδιά κι όπως τα παιδιά ξέρουν κατά βάθος ότι όταν οι γονείς τους τους απαγορεύουν κάτι είναι για το καλό τους, έτσι και ο πατέρας σου εκτίμησε τη στοργή σου για αυτόν και το ό,τι έκανες το σωστό.
    Ένας από τους μόνιμους καυγάδες με τη μητέρα μου είναι για το κάπνισμα, γιατί καπνίζει πολύ και με στεναχωρεί πολύ και πιστεύω ότι δεν θα της έδινα κάτι που θα την έβλαπτε έστω κι αν ήταν την τελευταία της στιγμή. Σκληρό μεν, αλλά θα έκανα αυτό που θεωρώ σωστό γιατί έτσι με έμαθε.

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: