RSS

ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ; (αφιέρωμα στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς)

11 Σεπτ.
Σήμερα , αργά το μεσημέρι (νωρίς … απόγευμα) με το που μπήκα στο σπίτι γυρνώντας από την δουλειά , δέχτηκα από τον σύζυγο (που είχε γυρίσει , λίγο νωρίτερα) την ερώτηση :
– Τί … θα φάμε σήμερα ;
………………………………
Ξέρετε … τον τελευταίο καιρό , έχω έναν …. «Σεπτέμβρη» στην καρδιά μου … Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω τί σημαίνει αυτό , με ακρίβεια … Όποιος όμως από σας , μπήκε ποτέ (και ποιός άραγε δεν μπήκε κάποτε) σε … τριπάκια ονείρου , έρωτα , απογοήτευσης , αναμονής , μοναξιάς , λαχτάρας , ρεμβασμού , μελαγχολίας , νοσταλγίας , συννεφιάς  και … αποκοπής (μερικής) από την πραγματικότητα , … θα καταλάβει τί εννοώ .
.
septemper1
.
Αυτός ο … «Σεπτέμβρης» , που κουβαλάω μέσα μου τελευταία, ήταν που με ώθησε να δώσω μια ράθυμη απάντηση :
– Τί λες για μια … κονσέρβα ;
—————————————————————-
Βράδιασε και κανονικά , με την κούραση που έχω (σήμερα ήταν μια πραγματικά κουραστική μέρα) αν και θα έπρεπε να πέσω νωρίς στο κρεβάτι , σκέφτηκα πως έπρεπε να γράψω κάτι στο μπλογκ  μου … Όχι κάτι … ο, τιδήποτε , αλλά κάτι σαν αφιέρωμα στην σχολική χρονιά , που ξεκίνησε σήμερα …
Όμως αυτός ο ντυμένος με τσαμπιά από ώριμα σταφύλια και ψιλοδακρυσμένος «Σπτέμβρης»  της καρδιάς μου με ώθησε να σας προτείνω :
– Τί λέτε για μια … «κονσέρβα» ;…
Ο σύζυγός μου , που με λατρεύει , δεν είπε «όχι»  το μεσημέρι …
Εσείς ;…
================================================

ΧΡΑΤΣ – ΧΡΟΥΤΣ ….

(ΠΟΣΤ … «ΚΟΝΣΕΡΒΑ» )

Τράβηξε αμέσως την προσοχή μου … Όπως και να είχε το θέμα , θα την τραβούσε … Έκλαιγε με έναν τρόπο , που ήθελα δεν ήθελα θα της χάριζα την προσοχή μου . Ένα τρομαγμένο , άλλοτε βουβό και άλλοτε φασαριατζίδικο κλάμα , που διακόπτονταν που και που από σφοδρά αναφυλλητά … Στα 6 με 7 περίπου , κρατώντας , με το ένα της χέρι , μια τεράστια ροζ σχολική τσάντα στολισμένη με την Barbi σε διάφορες πόζες και με το άλλο , τραβώντας το χέρι της μητέρας της , σε μια προσπάθεια , να την ξεκολλήσει (την μάνα της) από την πορεία της και τον σκοπό της :
– Μαμάαα .. σε παρακαλώ καλέ μαμά [λυγμός] … Ας μην πάω στο σχολείο … Δεν θέλω [λυγμός] …
– Πρέπει …
– Δεν θέλω … Θέλω να [λυγμός] , να μένω σπίτι και να παίζω …
– Αποκλείεται …
– Γιατί μαμά ;… γιατί [λυγμός] … Δεν θέλω να πάω στο σχολείο ….
– Γιατί στο σπίτι , με … τυραννάς ( ! ) … Να πας στο σχολείο να … ανασάνω κι εγώ λίγο ( ! ) …
– Δεν θα σε τυραννάω [λυγμός] , καλέ μαμάαααα … στο ορκίζομαι … Θα κάθομαι ήσυχα ήσυχα και [λυγμός] θα παίζω με την Barbi μου …. και [λυγμός] … δεν την θέλω αυτή την παλιότσαντα …
Η νεαρή μητέρα , έσκυψε και μάζεψε την τσάντα από τις σκόνες του δρόμου όπου την είχε πετάξει η μικρή … τύραννος της … Καθώς ανασηκωνόταν , το βλέμμα της έπεσε επάνω μου . Κοιταχτήκαμε για κάποια ελάχιστη στιγμή , στα μάτια … Αντιλήφθηκε ότι τις παρακολουθούσα και … έτσι (μάλλον) η μικρή θρηνούσα και οδειρομένη μέλλουσα μαθήτρια , γλύτωσε την … σφαλιάρα ….
.
————————————
==============================
Ξέρετε καλοί μου φίλοι , τί συμβαίνει καθώς περνούν τα χρόνια ; Έρχεται η … Λησμονιά και αφήνει στρώματα θολούρας πάνω στο ….”παρμπρίζ” του μυαλού … Στην αρχή , λίγη θαμπάδα , ύστερα περισσότερη , ώσπου πιάνει ένα στρώμα γενναίο και μαθαίνεις να “κοιτάζεις” τον δρόμο σου από αλλού … Μέχρις ότου ….
Μέχρις ότου , κάτι , περνά απότομα , σαν υαλοκαθαριστήρας , από το θαμπωμένο σου “παρμπρίζ” και νάσου μια εικόνα , που σαν πρωτόγνωρη έρχεται μπροστά σου και είναι απ’ αυτές που πιθανόν θα … “θολώσουν” τα μάτια σου σαν φθινοπωρινή βροχούλα ….
Κάπως έτσι … σαν υαλοκαθαριστήρας πάνω στο θολωμένο μου “παρμπρίζ” , έδρασε το κλάμα της μικρής τυραννικής μέλλουσας μαθήτριας και η δικαιολογία για το γιατί έπρεπε (η μικρή) να πάει στο σχολιό , της τυραννισμένης μητέρας της …
… Λυγμός και … χράτς… “Γιατί στο σπίτι με … τυραννάς” και … χρουτς …
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1952) τριών χρόνων να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Δεν είμαστε με τα καλά μας … Γιατί ;
– Γιατί θέλω να έχω κι εγώ τσάντα …
– Δεν γίνεται … Δεν παίρνουν στο σχολείο τόσο μικρά παιδιά ….
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια 4ων , (Σεπτέμβρης του ‘53) να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Γιατί ;…
– Γιατί θέλω να έχω τσάντα και γιατί πηγαίνει στο σχολιό και η Αποστολία (η κολλητή μου) ….
– Η Αποστολία είναι πια 6 … μπορεί …. Εσύ δεν μπορείς ακόμα …
Χρατς – χρουτς και …
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1954) πέντε χρόνων πια , να κλαίει μπροστά στη μάνα της :
– Θέλω να πάω στο σχολείο …
– Γιατί ;
– Εσύ , γιατί ΔΕΝ θέλεις να πάω ;;;
– Γιατί είσαι μικρή ακόμα … Γιατί δεν θέλω να χωριστούμε τα πρωινά ακόμα … Θέλω να σε βλέπω … να σε καμαρώνω όλη τη μέρα ….
– Θα σε … τυραννάω όλο το πρωί αν θα μένω στο σπίτι … γράψε με στο σχολιό και θα κάθομαι φρόνιμα όλη τη μέρα ….
Δεν ξέρω αν πτοήθηκε απ’ αυτό , ή αν κάτι άλλο έδρασε πάνω της , αλλά η μάνα μου εκείνο τον Σεπτέμβρη , πήγε και βρήκε την κυρία Θεοπηγή την δασκάλα της 1ης τάξης του Δημοτικού της γειτονιάς μας και :
– Έλεος … πάρτε την στο σχολείο σαν υπεράριθμη .
– Είναι μικρή ακόμη
– Πάρτε την … Ορκίστηκε πως θα είναι φρόνιμη … Με τυραννάει όλη μέρα με τα κλάματα της … δεν την αντέχω άλλο … Κι αν σας ενοχλήσει … διώξτε την .
– Εντάξει … μπορεί να έρχεται ….. Χωρίς εγγραφή , όμως … Και ….
– Τί και ;;;
– Και …. χωρίς τσάντα ….
– Σίλια , τί λες ;
– Έστω και … χωρίς τσάντα … Θα πάω …
Χρατς – χρουτς και
Να η Σίλια (Σεπτέμβρης του 1955) έξι (συμπληρωμένα) χρόνων , πηγαίνοντας πρώτη μέρα στο σχολείο , επίσημη μαθήτρια πια , μπροστά στον … υπαίθριο φωτογράφο που … απαίτησε από την μάνα της :
– ‘Ελα Σίλια … και μια προφίλ … χαμογέλα .
– Η … τσάντα θα φαίνεται ;
– Θα φαίνεται …
[κλικ]
.
.
Χρατς – χρουτς …
Πριν λίγες μέρες , ανοίξαν τα σχολεία … Για κάποιους , ήταν η πρώτη τους μέρα στο σχολείο …

Καλή χρονιά .

 

42 responses to “ΤΙ ΘΑ ΦΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ; (αφιέρωμα στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς)

  1. Νερένια

    Σεπτεμβρίου 11 , 2009 at 23:27

    Χορταστικό από αναμνήσεις το κείμενο. Ανέσυρε μνήμες.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 12 , 2009 at 12:52

      @ Νερένια
      Χορταστικό , ε ;…
      Λες να το … «γυρίσω» σε «κονσέρβες ;… Μπα , δεν λέει …
      Τουλάχιστον … κονσερβοφαγία για το μεσημεριανό γεύμα ;…. Μμμμμ , δεν είναι και άσχημα .
      Καλώς σε βρίσκω .

       
  2. agrampelli

    Σεπτεμβρίου 12 , 2009 at 04:50

    Με συγκίνησες μωρέ Σίλλια! Η φωτογραφία με την (ολόιδια με την δική μου τσάντα),μου χαμογέλασε από το παρελθόν!
    Κρυφή μου λαχτάρα και μεγάλη μου επιθυμία..
    «.Πότε θα μεγαλώσω να την κουβαλήσω και γώ;»
    …………………
    Αχ ο Σεπτέμβρης…

    Καλό νάχεις!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 16:00

      @ agrampelli
      Τί όμορφο πράγμα , αντικείμενα , ιστορίες , εικόνες από το παρελθόν , να σου χαμογελούν και να σου γνέφουν …
      Και … Αχ , ο Σεπτέμβρης… ξαναπέστο …
      Αχ …

       
  3. faros

    Σεπτεμβρίου 12 , 2009 at 08:14

    Άλλο ένα … δακρύβρεχτο (καλό είναι αυτό πρωί πρωί) άρθρο … καλά που έκανες την … κονσερβοεισαγωγή, ξέρεις, εμείς οι … παλαιοί την γνωρίζουμε αυτή την ιστορία !
    Όσες φορές, όμως, κι αν την διαβάσει κανείς, την ίδια συγκίνηση θα αισθανθεί !

    Πράγματι, εν μέσω μιας άγονης πολιτικής αντιπαράθεσης που παρακολουθούμε, το άρθρο σου αυτό μας δίνει μιαν όμορφη και γλυκιά αφορμή να ευχηθούμε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ (ΣΧΟΛΙΚΗ) !

    Και σε σένα (και τους … παρεπιδιμούντες) μια Καλημέρα και ευχές για ένα όμορφο Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 23:23

      @ faros
      Καλή χρονιά λοιπόν , σε όλα τα μαθητούδια .
      Όσο για το «εν μέσω μιας άγονης πολιτικής αντιπαράθεσης που παρακολουθούμε» , … ε, … τί να πω …. Ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις …. Αλλά και πάλι … δεν γλυτώνουμε .
      ———————————
      Το Σαββατοκύριακο μου ήταν … χάλια …
      Τέλος πάντων … Οι ευχές σου πάντως ήτανε όπως πάντα γλυκές .

       
  4. Αρης

    Σεπτεμβρίου 12 , 2009 at 11:22

    Τελικα δεν ειναι να περναει κανεις απο τουτον εδω τον χωρο….
    Εισαι δημόσιος κίνδυνος εσυ….
    Καθε που περνω το κατόφλι σου δεν βρισκω τον τροπο μετα να φυγω…. νααααα ενας κόμπος στο λαιμό να με πνίγει…. και να με κρατα εδω ! !
    Λιγο νερο κυρα Σίλια , γιατι αυτη η κονσέρβα σαν να μου θύμησε πολλα….

    Καλή Χρονια με μιαν ευχή , για τα παιδιά η φετινή σχολική χρονιά να ‘ναι ευχάριστη , γεμάτη χαμόγελα, διάθεση για μάθηση και ουσιαστική γνώση, στους γονείς εύχομαι κουράγιο και καλή δύναμη και στους δασκάλους και καθηγητές , να έχουν μια καλή και δημιουργική χρονιά δίνοντας στους μαθητές τους τον καλύτερό τους εαυτό !!

    Αρης

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 23:28

      @ Αρης
      Σιγά βρε Άρη μου … Εσύ σε λίγο θα καλέσεις και την … Αντιτρομοκρατική …
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τον κολακευτικό σου λόγο .
      Χαίρομαι για το «αυτη η κονσέρβα σαν να μου θύμησε πολλα» …. Χρατς-χρους και οι δικοί σου «υαλοκαθαριστήρες» , λοιπόν ….
      Καλή τους χρονιά (ας μην ξεχνάμε και τους δασκάλους … έχεις δίκιο) .

       
  5. Marina

    Σεπτεμβρίου 12 , 2009 at 11:23

    Σαν τα πρωτοβρόχια του Σεπτέμβρη, γλυκό το άρθρο σου. Στην εποχή που ήσουνα μπουμπού..τρελλαίνονταν τα παιδάκια να πηγαίνουν σχολείο και οι μαμάδες να τα βλέπουν λίγο περισσότερο..τώρα..καλά. Βαριούνται τη φασαρία οι μάνες και τα στέλνουν με ανακούφιση όξω απο τη πόρτα..και βέβαια τα πιτσιρίκια ΔΕΝ θέλουν..
    Ευτυχώς που στεκόσουνα δίπλα στη θυμωμένη μητέρα και γλύτωσες τη μικρούλα απο το ξύλο. Οχι πως θα το γλύτωσε αργότερα, αφού πέταξε τη τσάντα της στο πάτωμα..αλλά προσωρινά ίσως.

    Και για τη κονσέρβα του μεσημεριανού, μαζί σου. Ξέρεις ΤΙ ΩΡΑΙΑ φαγητά υπάρχουν σε κονσέρβες; Zwan το κλασσικό και αγαπημένο του μπαμπά μου και όλων των παλιών, με μουστάρδα και ψωμί τόστ.. Καμμιά σαρδελίτσα, τόννο, λουκάνικα, μύδια, καβούρια.. οι παλιοί, κάτι ξέραν απο κονσέρβες.
    Καλή Κυριακή

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 17:39

      @ Marina
      «Ευτυχώς που στεκόσουνα δίπλα στη θυμωμένη μητέρα και γλύτωσες τη μικρούλα απο το ξύλο.»
      ——————————–
      Ευτυχώς , δεν θα πεις τίποτα …. Είδα όλη την απόγνωση της νεαρής μάνας και είχε τόση ένταση , που … μούρθε να πάρω την μικρή … αντιρρησία σχολικής συνειδήσεως , από το χέρι και να της προτείνω ….ποτάκι ή καφέ και κουτσουμπολιό στην πλατεία , και επιστροφή στο σπίτι της , μετά … από 24-48 ώρες , τουλάχιστον .
      Εμένα θα μου πεις , ΤΙ ΩΡΑΙΑ φαγητά υπάρχουν σε κονσέρβες ;…. Εμένα , που είμαι ο Μαμαλάκης (άντε , η Βέφα) της …. κονσερβομαγειρικής και κονσερβοφαγίας ;…
      Η … ανάγκη βλέπεις .
      Καλή εβδομάδα από αύριο .

       
  6. faros

    Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 08:21

    Καλημέρααααααα, σήμερα Κυριακή δεν τρώμε … κονσέρβα έ ;;;

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 17:31

      @ faros
      Όχι και κονσέρβα Κυριακάτικα …
      Αν και κανονικά , εμείς τουλάχιστον (στο σπίτι μου) , κονσέρβα έπρεπε να φάμε … Στις 5 τα χαράματα γύρισα από την δουλειά … Κυριακάτικα .
      Έξω … φάγαμε . Κι ήταν ένα τόσο γλυκό , μικρό Καλοκαιράκι …

       
  7. Το τέρας της "αμάθειας"

    Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 08:38

    Το θυμάμαι το συγκεκριμένο «γεύμα» και ομολογώ ότι η «γεύση» του αν και κονσερβοποιημένο, δεν άλλαξε καθόλου!!!

    🙂

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 17:27

      @ Το τέρας της «αμάθειας»
      Τα καλά … Τα καλά «υλικά» , διατηρούν την φυσική γεύση της κονσέρβας .
      Σ’ ευχαριστώ καλό μου Τέρας .

       
  8. Γιωργος

    Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 09:50

    Πολυ συγκινηση μου προκαλεσε η ωραια σου ιστορια περισσοτερο για τα χρονια που χαθηκαν και λιγοτερο για την πρωτη μερα στο σχολειο μιας και για μενα και μερικα αλλα γειτονοπουλα ηταν «τραυματικη» εμπειρια (λογω πολιτικων πεποιθησεων των γονιων,εν μεσω χουντας το 68) που μου εφερε και καποια απογοητευση.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 15:56

      @ Γιώργος
      Τα … «χρόνια που χάθηκαν» , να τα … αγκαλιάζεις με αγάπη και συχνά να τα ξαναφέρνεις στο μυαλό σου … Είναι η πιο γλυκειά παρακαταθήκη ζωής … Κι ας είναι τραυματικές οι εμπειρίες … Όσο περνούν τα χρόνια , τόσο πιο πολύ αγαπάμε αυτά που πέρασαν .
      Και για μένα τα χρόνια του Δημοτικού, ήταν σκληρά , γιατί οι γονείς μου ήτανε Ρώσοι κι εκείνη την εποχή ήταν ό, τι το χειρότερο για ένα μικρό παιδί . Τα χρόνια του Γυμνασίου-Λυκείου , κι αυτά ζόρικα , γιατί λόγω καταγωγής και φτώχειας , έπρεπε να παλέψω δυό και τρείς και περισσότερες φορές , για να βρίσκομαι και να αναγνωρίζομαι στη θέση που μου άξιζε . Όσο για τα χρόνια τα φοιτητικά … ε , τότε , πλάκωσε και η Χούντα , αλλά ήδη είχα καταξιωθεί σαν … «παλαιστής ζωής» … βαρέων βαρών , μ’ άλλα λόγια , είχα συνηθίσει να παλεύω σαν θηρίο με τα θηρία και δεν με πολυένοιαζε πια .
      Όλα αυτά , όσο σκληρά κι αν ήσαν , τα ξαναφέρνω με αγάπη στον νου μου , τα χαϊδεύω , τα κανακεύω και τα συντηρώ , σαν πολύτιμα αντικείμενα ζωής .
      Και … φίλε μου Γιώργο … η συγκίνηση , είναι ένα πολύ-πολύ σπουδαίο συναίσθημα και χαίρομαι πολύ που σε έκανα να το νοιώσεις .

       
  9. Σοφια

    Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 15:29

    Είχα και γω μια τέτοια τσάντα! Καφέ δερμάτινη!
    Και εγώ έκλαιγα και ήθελα να πάω πιο νωρίς από ότι έπρεπε. Καθόμουν στα σκαλάκια και περίμενα την κυρία στο νήπιο. Ποτέ δεν στεναχωρέθηκα που πήγαινα, ούτε και τα παιδιά μου μου δημιούργησαν σε καμια τάξη πρόβλημα. Μας είναι πολύ φυσιολογικό…και μου φαίνεται πολύ περίεργο που ακούω για κλάμματα και παράπονα…
    Καλή βδομάδα…συγκινηθήκαμε πάλι!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 13 , 2009 at 15:42

      @ Σοφία
      Σου φαίνεται περίεργο , γιατί δεν είναι συνηθισμένο φαινόμενο … Τα παιδιά , αρνούνται να πάνε στο σχολείο στην προσπάθεια τους , να … εκβιάσουν κάποιον , ή κάποια κατάσταση … Υποσυνείδητα , για να εκδικηθούν κάποιον για κάτι . Άλλωστε βλέπεις , πως η μαμά της δύστροπης μικρής …. θέλει να την ξεφορτωθεί για κάποιες ώρες … Τα μικρά , τα … «πιάνουν» κάτι τέτοια .
      —————————
      Χαίρομαι που θυμήθηκες την σχολική σου τσάντα … χαίρομαι , που πήραν μπρος και οι δικοί σου «υαλοκαθαριστήρες» .
      Καλή εβδομάδα και σε σένα .

       
  10. amelinia

    Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 06:53

    Αχ γλυκιά μου Σίλια τι μεγάλη και τρελή αγάπη ήταν αυτή για το σχολείο από τόση μικρή ηλικία; 🙂
    Πολύ όμορφη η φωτογραφία σου με τη τσάντα παραμάσχαλα.. έτσι για να φαίνεται ότι ήσουν πια επίσημη μαθήτρια ε;

    Εγώ πάλι έκλαιγα και δεν ήθελα να πάω στο νηπιαγωγείο. Αλλά και μετά που πήγα θέλοντας και μη.. ποτέ δε μου άρεσε το σχολείο.. μόνο στο πανεπιστήμιο άλλαξαν τα πράγματα 😉

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 23:31

      @ amelinia
      Επίσημη και … νόμιμη … Με την βούλα (τσάντα) , που λένε .
      Στο νηπιαγωγείο , πολλά νήπια κλαίνε και αρνούνται να πάνε . Βασικά , αρνούνται , να αποχωριστούν την μαμά .

       
  11. faros

    Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 07:58

    Καλημέρα και Καλή Βδομάδα !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 23:32

      @ faros
      Καλή εβδομάδα , καλέ μου .

       
  12. Καναλιώτης

    Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 12:32

    χρατς χρουτς
    Καλό Φθινόπωρο

    1° μέρος
    «Οι χωρικοί γιορτάζουν με χορούς και τραγούδια τις χαρές μιας πλούσιας και καρποφόρας σοδειάς. Μεθυσμένοι από το ποτό του Βάκχου τελειώνουν το γλέντι τους και αποκοιμούνται.»

    2° μέρος
    «Τελικά όλοι σταματούν να τραγουδούν και να χορεύουν. Ο αέρας είναι ευχάριστος και η εποχή τους προσκαλεί όλους σε ένα γλυκύτατο ύπνο.»

    3° μέρος
    «Την αυγή, οι κυνηγοί ξεκινούν με τουφέκια και σκυλιά και κυνηγετικά κόρνα. Το θήραμα ξεφεύγει. Οι κυνηγοί ακολουθούν τα ίχνη του. Το ζώο, τρομοκρατημένο και εξασθενημένο από το δυνατό θόρυβο των τουφεκιών και των σκυλιών, τραυματισμένο και αδύναμο πια να δραπετεύσει, πεθαίνει…»

    http://efhbos.wordpress.com/2009/09/14/autumn_2009/

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 13:54

      @ Καναλιώτης

      Συγνώμη Καναλιώτη μου , αλλά αυτό το σχόλιο μου , δεν θα είναι ακριβώς μια απάντηση στο σχόλιο σου , αλλά μια … παραίνεση στους φίλους , που «μπαίνουν» εδώ μέσα και διαβάζουν :

      Απολαύστε την μουσική και συνδυάστε την με την περιγραφή του σχολίου του Καναλιώτη … Αφήστε τον Νου , να «πλάσει» τα δικά του σενάρια και εκδοχές … Αφήστε τον Νου , να δημιουργήσει …
      Με ΤΙΠΟΤΕ διαδικτυακό , δεν συγκρίνεται το bogging ….
      Α , παρ’ ολίγον να το ξεχάσω … Ακούγοντας την μουσική απολαύστε κι αυτό :
      http://efhbos.wordpress.com/2008/07/27/megaro/

       
  13. magissa kirki

    Σεπτεμβρίου 14 , 2009 at 23:00

    Θεέ μου σ ευχαριστώ που μεγάλωσα και κάθε χρόνο τέτοια μέρα δεν αναγκάζομαι να περνάω τις πόρτες ενός μπ…δέλου με τσατσάδες ετών 90+

    Υ.Γ.1 Δεν μου βγαίνει το ρομαντικό μου σήμερα 😦
    Υ.Γ. 2 Αλλά μην κοιτάς που είμαι ανάποδη, η ανάρτηση είναι πολύ νοσταλγική….:(

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 22:25

      @ magissa kirki
      Ακούγεσαι υπερβολική και … θυμωμένη … Γιατί ;
      Θα σου χαρίσω ένα ποίμα , που έγραψα πριν χρόνια , σχεδόν όταν ήμουν στην ηλικία σου , και θα ήθελα να το προσέξεις και να το σκεφτείς … Να του αφιερώσεις λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου …
      ΟΡΓΗ
      Πως σε λυπάμαι
      φίλε μου άνθρωπε ,
      απ’ τη στιγμή ,
      που έλυσες το πρόβλημα
      με την οργή .
      Θα υπάρχει
      απο εδώ και πέρα ,
      πάντοτε
      μια θλίψη αβάσταχτη
      να κυβερνάει
      το πνεύμα σου
      μαι μια φουρτούνα μέσα της ,
      να παραδέρνει ασίγαστα
      η ψυχή σου .
      ————————–
      Καλό σου βράδυ .

       
  14. faros

    Σεπτεμβρίου 15 , 2009 at 08:58

    Να κλείσω την … τηλεόραση ;;;
    Πως λέμε » πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι» ;;;

    Νομίζω, υπάρχουν άλλες λύσεις, καλύτερες !

    Στο θέμα μας … Θυμάμαι (αμυδρά η αλήθεια) πόσο διαφορετικές ήταν γενικά οι οσμές της πρώτης ημέρας σε όλες τις χρονιές !
    Παράξενη μου φαινόταν η οσμή της τσάντας, η οσμή των θρανίων, της αίθουσας ακόμα ακόμα των … δασκάλων μας !!!
    Να μην πω βέβαια για τους συμμαθητές μας … εεεε … εννοώ τις συμμαθήτριες !!! 😀 😀 😀

    Μια Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 22:28

      @ faros
      Η … αμέσως καλύτερη λύση , (για την τηλεόραση , μιλάμε πάντα) , είναι να την πετάξεις απ’ το μπαλκόνι , αν μένεις σε διαμέρισμα , ή απλά στα σκουπίδια , αν μένεις σε μονοκατοικία ή ισόγειο .
      ……………………………..
      «εεεε … εννοώ τις συμμαθήτριες !!! 😀 😀 😀 » …. Α , πονηρέ Φαρούλη ….

       
  15. Βιολιστής στη στέγη

    Σεπτεμβρίου 15 , 2009 at 11:31

    Αχ! Αυτή η τσάντα! Το αντικείμενο του πόθου μου, σ’ εκείνη την ηλικία…. Ειδικά η δερμάτινη, επειδή ήταν όνειρο απρόσιτο… Η δική σου, δερμάτινη ήταν μου φαίνεται…. Τυχερή Αννιτσκα! Δεν σβήνει ποτέ απ’ τη μνήμη εκείνη η μυρουδιά του καινούριου δέρματος….
    Χράτς…
    Χρούτς….

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 22:45

      @ Βιολιστής στη στέγη
      Δερμάτινη ήταν βέβαια η τσάντα … γιατί την εποχή εκείνη , … ΔΕΝ υπήρχε πλαστικό … Κι αν υπήρχε , ήταν πολύ σπάνιο και γι αυτό τον λόγο και … πολύτιμο … Αποτελούσε και το πιο τολμηρό μου όνειρο , η απόκτηση μιας … σχολικής τσάντας από … νάϋλον …
      O tempora , o mores …
      Χράτς-Χρούτς…. συνέχεια

       
  16. Νικος

    Σεπτεμβρίου 15 , 2009 at 18:26

    Τι υπέροχο κείμενο. Με βοήθησες να αντιμετωπίσω τον δικό μου βαρύ¨Σεπτέμβρη¨ Σε ευχαριστώ.

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 22:48

      @ Νικος
      Φιλιά Νίκο μου …
      Αν έκανα τόσο μεγάλο καλό , να βοηθήσω κάποιον , να «σηκώσει» έναν βαρύ Σεπτέμβρη … τί να πω ;…. Έγινα σπουδαία , χωρίς να το καταλάβω .

       
  17. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Σεπτεμβρίου 15 , 2009 at 22:09

    Δυο φορές στην ίδια τάξη λοιπόν!!!
    Αλλά με τρόπο τελείως ανορθόδοξο.
    Υ.Γ. Κι αν είναι μελαγχολικος ο Σεπτέμβρης σκεφτήτε πόσοι τόνοι μούστου βράζουν αυτή τη στιγμή να’ χουμε να πίνουμε κρασά ατελείωτα να ξεχνάμε τη μελαγχολία μας!!!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 21 , 2009 at 01:22

      @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
      Λοιπόν , δεν θα το πιστέψεις φίλε μου , αλλά όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το ποστ , τον τρύγο και το πάτημα των σταφυλιών είχα στο μυαλό μου …. και έψαχνα να βρω στο Διαδίκτυο και μια εικόνα σχετική …
      Παράξενες οι παράλληλες πορείες και οι τροχιές του Νου …
      Και … κάτι ακόμη :
      Εμένα προσωπικά , το κρασί , μου φέρνει μια γλυκειά μελαγχολία . Γλυκειά μεν , … αλλά μελαγχολία .

       
  18. faros

    Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 08:16

    Καλημερούδια σας !

     
  19. Liakada

    Σεπτεμβρίου 16 , 2009 at 21:46

    Λες να το γυρίσω κι εγώ το μενου σε κονσέρβα τις μέρες που έχω έναν …. “Σεπτέμβρη” στην καρδιά μου …?
    Πανέμορφο το κείμενο σου μου θύμησε τις τελείως διαφορετικές αντιδράσεις της Λιακάδας τη πρώτη μέρα του σχολείου! Θελω να πάω κι εγώ στο σχολείο να είμαι όλο το πρωινό με τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς μας, και κυρίως με τη Βουλιτσα την κολλητή μου φιλενάδα, γκρίνιαζα..
    Δεν μ αρέσει η ποδιά μουρμούρισα… με στενεύει το λευκό το γιακαδάκι …Εγώ θα φορέσω το ροζ μου φόρεμα .Η δόλια μάνα μ έσυρε ως το σχολείο.
    Εκει με υποδεχτηκε η δασκάλα που με καθησύχασε βάοντας με στη γρμμή για την προσευχή δίπλα τη Βουλίτσα! Μετα το τέλος της προσευχής με ξεγέκλασε με πηρε από το χέρι και με ¨κλείδωσε» στην τάξη της, αναγκαστικά χωριστά από τη φιλενάδα μου που πηγαινε ήδη στη δευτέρα! Το μαρτυριο μου κράτησε τρια τέταρτα της ωρας .. Στο πρώτο διάλλειμα φρουστττ η Λιακάδα ξεγλύστρησε απο ενα παραπόρτι που βρήκε ανοιχτό στο προαύλιο, εφτασε τρέχοντας στο σπίτι της, μπηκε φουριόζα, πέταξε την τσάντα σε μια άκρη του δωματίου κάθισε τον πωπω κατάχαμα, και χτυπωντας τα με θυμό το πάτωμα με τα πόδια της και τραβώντας την ποδιά σαν να ‘θελε να τη σκίσει, έκανε δήλωση βαρύγδουπη :» εγώ δεν ξαναπάω στο σχολείο! Δεν μ αρέσει!»
    Από το άλλο πρωί άρχισε το μαρτυριο της δόλιας μάνας! Κυριολεκτικά την έσερνε ως εκει !Μετά συνήθισε να πηγαίνει οικιοθελώς αλλα πάντα όταν εύρισκε ευκαιρία, έκανε κοπάνες!

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 21 , 2009 at 01:29

      @ Liakada
      Όταν έχουμε … «έναν Σεπτέμβρη» στην καρδιά μας , όλα δικαιολογούνται …. Πρέπει να αφήνουμε τον Νου ελεύθερο , ξεκούραστο , απόλυτα παραδομένο στην γλυκειά του ραστώνη , ώστε να μπορεί να απολαύσει μέχρι τα μεδούλια , αυτόν τον «Σεπτέμβρη» της καρδιάς ….
      —————————————-
      Αν εσύ λες «Πανέμορφο το κείμενο σου» , εγώ λέω : «Πανέμορφο το … χρατς-χρουτς των … «υαλοκαθαριστήρων» σου … Σαν ταινία μικρού μήκους …

       
  20. giorgia-is-coming-to-town

    Σεπτεμβρίου 18 , 2009 at 19:49

    Εκλαψα, όπως και την πρώτη φορά, που το διάβασα… φρέσκο. Ισως γιατί δεν θέλω τίποτα περισσότερο, από μια μικρή να με «τυρρανάει» στο σπίτι…

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 21 , 2009 at 01:30

      @ giorgia-is-coming-to-town
      Στο εύχομαι απ’ την καρδιά μου .

       
  21. AMANTA

    Σεπτεμβρίου 21 , 2009 at 13:15

    Εγώ πάλι, έμεινα στη διαφορά!
    Εμείς παρακαλούσαμε να παμε στο σχολείο, αλλά γιατί μερικά παιδιά σήμερα (ελπίζω όχι πολλά) δεν θέλουνε και κλαίνε; Δεν τους κίνησε κανείς το ενδιαφέρον τους μάλλον, και η απάντηση της μανούλας; σαν να λέει «είσαι ένα βάρος, πρέπει κάπου να σε παρκάρω»…. ….φλίψη

     
    • silia

      Σεπτεμβρίου 22 , 2009 at 00:19

      @ AMANTA
      Κι εγώ , σ’ αυτή την διαφορά κόλλησα …
      Γι αυτό άλλωστε έγραψα και το «Χρατς-Χρουτς» .
      Ωστόσο , θυμάμαι και τον παιδικό μου φίλο τον Σταύρο της θείας Ευδοκίας («θείες» αποκαλούσα , όλες τις κολλητές της μάνας μου , στα χέρια των οποίων περνούσα ένα μεγάλο κομμάτι της μέρας μου , γιατί η μάνα μου έτρεχε από τα χαράματα , μέχρι τα μεσάνυχτα , πολλές φορές , για τον επιούσιο) … τον Σταύρο λοιπόν , που δεν ήθελε με τίποτα , λέμε, το σχολείο και προτιμούσε να τρώει ξύλο κάθε μέρα , παρά να δοκιμάσει να πάει μια μέρα στο σχολείο … Με είχε και για εντελώς παλαβή , που εγώ … το ήθελα …
      Μπα … το χρατς-χρουτς των «υαλοκαθαριστήρων» μου … συνεχίζεται ακάθεκτο .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: