RSS

«ΛΑΜΠΡΑ»-KISS ME

17 Νοέ.
Πρίν λίγες ημέρες , βρέθηκα για λίγο στην Θεσσαλονίκη , την γλυκειά «μάνα» , που με κανάκεψε , με φρόντισε , με γλύκανε και με πίκρανε , μου ξετυλίχτηκε και με αγκάλιασε , τα χρόνια τα πρωτονεανικά .
Έβρεχε όλη μέρα , μα το βραδάκι κόπασε και σε λίγο έπαψε τελείως και έτσι … ξαμολύθηκα στην νοτισμένη πόλη , που πιο όμορφη … νοτισμένη πόλη , δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο … (Έτσι νομίζω εγώ , και δεν είμαι η μόνη που το νομίζω) .
Περπάτησα στην Τσιμισκή και χάζεψα φωτισμένες βιτρίνες , στην Μητροπόλεως , στην Αγίας Σοφίας , άναψα κεράκι στην Αγία Σοφία , ήπια ένα ποτήρι κρασί στο «Κουρδιστό Γουρούνι» , μπλέχτηκα στα στενά με τα λουλουδάδικα , αγόρασα δυό βιβλία διασχίζοντας την Β. Ηρακλείου , και κατηφόρισα την Αριστοτέλους προς την θάλασσα …
Εκεί , έξω από το «Σινέ Ολύμπιον» , … τους είδα … Μια παρέα νεαρών , (φοιτητές μάλλον) κορίτσια κι αγόρια , σύνολο καμιά δεκαριά , κουβέντιαζαν , γελούσαν και πειράζονταν μεταξύ τους … Κάποιος για κάτι αγόρευε και με το που τέλειωσε , κάποιος άλλος αναφώνησε :
– Μπράβο , πολύ σωστά … Έτσι θα γίνει …
Η κοπελίτσα που κρεμόταν στο μπράτσο του , γύρισε απαλά , και και κοιτάζοντας τον με λατρεία , του έσκασε ένα φιλί … Τα πειράγματα δυνάμωσαν , ακούστηκαν κάποια ψιλοπειρακτικά «ζήτω» , και … κάποιοι χειροκρότησαν το ερωτευμένο ζευγαράκι …

………………………………………………………………….
Τότε ήταν , που θυμήθηκα , σκέφτηκα και αποφάσισα να γράψω μια μικρή ιστορία , από τα φοιτητικά μου χρόνια , σαν αφιέρωμα στην 17 Νοέμβρη , την ημέρα μνήμης του Πολυτεχνείου … Μπορεί να μην  αναφέρεται η ιστορία , ακριβώς στα γεγονότα αυτής της ημέρας , αλλά αυτή μου ήρθε στο μυαλό , εκείνο το νοτισμένο βράδυ , βλέποντας εκείνο το φιλί της μικρής , στο μάγουλο του (ενθουσιασμένου από κάτι που δεν κατάλαβα) , νεαρού …
————————————————————-
Εποχή της … άγριας Χούντας τριγυρνώντας στα διάφορα κυλικεία της Πανεπιστημιούπολης της Θεσσαλονίκης , αλλά και σε μικρά καφέ , και ζαχαροπλαστεία  και ουζερί και φαγάδικα της Παραλίας , της περιοχής Χαριλάου , της Άνω Πόλης , του Βαρδάρη , … στο Ντορέ … στου Τόττη , … στο «Ελβετικόν» ,… στο «Galaxy» … στα … σουτζουκάκια του Ρογκότη … και όπου αλλού βάλει ο νους σου , φοιτητοπαρέα , είχαμε έναν μυστικό … κώδικα για να κάνουμε κι εμείς την … Αντίσταση μας στο καθεστώς της Χούντας και στην φίμωση , που μας επέβαλλε .
Όταν κάποιος απ’ την παρέα , για οποιονδήποτε λόγο έλεγε την λέξη “Λαμπρά” (=τέλεια , =υπέροχα) , η πιό κοντινή σ’ αυτόν κοπέλα , έπρεπε να γύρει αμέσως επάνω του (άσχετα με τον αν ήσαν ζευγάρι ή όχι) και να του ψιθυρίσει λιγωμένα : “Kiss…me” … Ο νεαρός την φιλούσε και όλοι οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι …
Ήταν ο μόνος τρόπος να λέμε το όνομα του …. Λαμπράκη φωναχτά και να … χειροκροτάμε κιόλας , μέσα στις … φοιτητοσφηκοφωλιές της Χούντας ….
Έτσι , πάντα κάποιος «ενθουσιασμένος» από κάτι νεαρός θα φώναζε «Λαμπρά» , και όλο κάποια κοπέλα θα γύρευε σε χρόνο dt το φιλί του … Τα χειροκροτήματα και τα «ούραααα !!!» που ακολουθούσαν ήταν ιδιαίτερα ηχηρά και ενθουσιώδη … Δίπλα μας περνούσαν διάφοροι μυστήριοι , … μπάτσοι , … φαντάροι … αλλά ποτέ κανένας τους δεν πήρε μυρουδιά , της βαθύτερης αιτίας του όλου σκηνικού ….
Μόνο ο … κυλικειάρχης του κυλικείου του Χημικού (κρυπτομπάτσος και απ’ τους αρχιρουφιάνους της εποχής) κάποτε μας … αγριοκοίταξε :
– Τί ;;;… τί είπατε ρε ;… Είπατε … «Λαμπράκης» ; …
– Τι λες βρε μάστορα ;… Τί «Λαμπράκης» μας τσαμπουνάς ;… «Κίς μι» , δηλαδή «φίλα με» , είπε η κοπέλα μου και την φίλησα … Πειράζει ;
– Ναι ρε καλόπαιδο … πειράζει . Να πάτε στα σπίτια σας να φιλιέστε … Άντε που μου μπαστακωθήκατε εδώ απ’ το πρωί με έναν καφέ … Και … πιο κόσμια ρε χαμένα … Που μου κάθεστε ο ένας απέναντι απ’ τον άλλον με τα γόνατα σας κολλημένα και χαμουρεύεστε …. Αν θέλετε χαμουρέματα να πάτε στο κυλικείο της Νομικής , ή της σκατοσχολής σας … Όχι εδώ … Φτου … Ρε , πως μου φάνηκε που άκουσα «Λαμπράκης» ;… Μυστήρια πράμματα …
.

==================================
Αφιερωμένο , σε όποιον με το χέρι στην καρδιά , μπορεί να πει … να φωνάξει … να μουρμουρίσει … να ψελλίσει …να συλλαβίσει … να τραγουδήσει … να σκεφθεί :
«Ήμουν κι εγώ εκεί» …
17 Νοέμβρη , σήμερα ….
Μια ανάσα , από τότε …
———————————–
 
 

Ετικέτες: , , , , , , ,

35 responses to “«ΛΑΜΠΡΑ»-KISS ME

  1. faros

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 13:31

    Λαμπρά !
    … λαμπρό το άρθρο σου !

    Και … Χρόνια μας Πολλά !

    Και … Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης !

    Και … μια Αγωνιστική Καλημέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 00:54

      @ faros
      Χρόνια μας πολλά Φάρε και σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .
      Όσο για το «λαμπρά» που λες , το μόνο που έχω να σου πω , είναι «kiss me» , αλλά να δω , ποιός θα μας … χειροκροτήσει .

       
      • faros

        Νοέμβριος 20 , 2009 at 22:37

        Ελπίζω να βρεθούν πολλοί …

        Αλλά και να μην βρεθούνε, αρκεί που … καταλαβαινόμαστε !

        Σε χαιρετώ από την Θεσ/νίκη !

         
      • silia

        Νοέμβριος 23 , 2009 at 16:28

        @ faros
        Εγώ , δεν το ελπίζω … Το πιστεύω .
        Και μια και είσαι Θεσσαλoνίκη , πέρνα απ’ το «Κουρδιστό Γουρούνι» για ένα κρασί . Θα είμαι εκεί …
        Νοερώς …

         
  2. Γιωργος

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 16:21

    Κι ομως οι σοβαροί και ταπεινοί που ήταν εκεί………..δεν θέλουν να το θυμούνται καν πόσο μάλιστα να το καπηλευτουν,δεν θα αναφέρω ονόματα αλλά πρέπει να μνημονεύσω τον Β.Ραφαηλιδη που είχα την τύχη να γνωρίσω……τού το οφείλω γιατί ρίξαμε αξέχαστο «καυγά»!!

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 00:56

      @ Γιωργος
      Καπηλεία και σοβαρότης , δεν … συνάδουν , φίλε μου Γιώργο .
      Σε θεωρώ τυχερό , που γνώρισες τον Ραφαηλίδη
      Κάποτε , πρέπει να μου διηγηθείς και τον «καυγά» σας .

       
  3. Αρης

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 16:40

    Μια ανάσα όντως απο τότε κι ακόμα δεν μαθαμε πως δεν αρκει να μενουμε στις «επετειους» αλλά να κανουμε πραξη τα οράματα και τις ελπίδες αυτων που τοτε αγωνίστηκαν κι εδωσαν την ζωή τους γι αυτά.

    Πανέξυπνος ο «τροπος» σας να φωνάζετε τ ονομα του Λαμπράκη !!!

    Αρης

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 01:09

      @ Αρης
      Δεν μάθαμε κάτι τέτοιο , γιατί κανείς απ’ τους «μεγάλους» και «σπουδαίους» , δεν φρόντισε να μας το διδάξει (με το προσωπικό του παράδειγμα) και να σιγουρευτεί ότι το … εμπεδώσαμε .
      Δεν μάθαμε κάτι τέτοιο , γιατί σιγά σιγά , χαθήκαμε στην … «μετάφραση» … Γιατί το λαϊκίστικο και το φανταχτερό , είναι πιο ευκολοχώνευτα .
      Δεν μάθαμε , γιατί είμαστε δειλοί (και για να καταλάβεις τί θέλω να πω , διάβασε σε παρακαλώ το προπέρσινο αφιέρωμα μου στην Ημέρα του Πολυτεχνείου το «Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΚΗΣ» https://silia.wordpress.com/2007/11/15 καθώς επίσης και το τρίτο σχόλιο του φίλου μου Sotiris K.)

       
  4. agrampelli

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 20:59

    όμορφος τρόπος να μιλήσει κανείς για αντίσταση…καλησπέρα…

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 01:15

      @ agrampelli
      Δεν ξέρω , αν κάτι τέτοιο , μπορεί να λεχθεί «αντίσταση» , αλλά ό, τι μπορούσε έκανε ο καθένας μας τότε … Ότι μπορούσε να σκεφθεί , ή να χωρέσει η καρδιά και το κουράγιο του …
      Άλλοι «σημαδεύονταν» για μια ζωή στα κολαστήρια της ΕΣΑ …
      Άλλοι χάναν την ζωή τους τραγουδώντας …
      Άλλοι τολμούσαν παιχνιδίσματα λόγου , δίπλα στους ρουφιάνους της εποχής … Κάτι ήταν κι αυτό .
      Καλό σου βράδυ .

       
  5. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 23:22

    Με πρόλαβε ο φάρος αλλά κι εγώ το ίδιο θέλω να πω:
    Λαμπρό!

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 01:22

      @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
      Σ’ ευχαριστώ Αλέξανδρε και … δεν πειράζει που το είπε και ο Φάρος … Εγώ , «θέλω να τ’ ακούω , να τ’ ακούω να το λες» .
      ————————————
      Όσo για το «Λαμπρό» που είπες , εγώ , τί πρέπει δηλαδή να πω ; … Να πω … «πουλος» ;;;… (εντάξει … ας σε πειράξω και λίγο καλλιτέχνη μου … )

       
  6. Liakada

    Νοέμβριος 17 , 2009 at 23:57

    Λαμπρά! Ομορφος τρόπος να μιλήσεις για τις μέρες εκεινες Σίλια μου..
    φιλια Λαμπρά!
    Καλή σου νύχτα

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 01:24

      @ Liakada
      Καλή σου νύχτα κι εσένα , Λιακάδα μου .
      Και πολλά φιλιά κι από μένα .
      Ευχαριστώ .

       
  7. amelinia

    Νοέμβριος 18 , 2009 at 09:32

    Καλή μου Σίλια πολύ όμορφες αναμνήσεις είναι αυτές κι ευχαριστούμε που τις μοιράζεσαι μαζί μας.
    Αυτού του είδους οι αντιδράσεις, σαν τη δική σας, ήταν πραγματική αντίσταση.
    Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει κι ο εχθρός είναι πιο ύπουλος, πιο αδιευκρίνηστος και μας έρχεται από παντού.
    Όπως και να’χει κάθε φορά που βλέπω εκείνες τις σκηνές με το τανκς να ρίχνει τις πύλες του Πολύτεχνείου δακρύζω.

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 23:20

      @ amelinia
      Σαν απάντηση στο ομολογουμένως πανέμορφο σχόλιο σου , θα γράψω ένα κομμάτι από το σχόλιο του φίλου Sotiris K. από το προπέρσινο αφιέρωμα μου στην Ημέρα του Πολυτεχνείου το “Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΚΗΣ” https://silia.wordpress.com/2007/11/15

      «…Μιλάμε για την εποχή της χούντας.
      Μιλάμε για το πώς βίωνε ό,τι βίωνε ένας έφηβος μικροαστικής τάξης και τι είχε να ξεπεράσει, ποια “συρματοπλέγματα” ψυχής για να κάνει την αποκοτιά της υπέρβασης.
      Γιατί το να πας μέχρι την πόρτα της Ασφάλειας, ήθελε τσαγανό.
      Δεν ήταν το ότι εξέθετες τον εαυτό σου σε κίνδυνο, έθετες σε κίνδυνο και ολόκληρη τη ζωή των δικών σου που αγαπούσες.
      Και η εξουσία εκείνης της εποχής δεν αστειευόταν.
      το “.. και τάσκιαζε η φοβέρα..” ήταν κυριολεκτικό.

      Μπορεί στα αυτιά και την καρδιά των ανθρώπων που η ηλικία τους δεν επιτρέπει να έχουν προσωπικά βιώματα, παρά μόνο ακούσματα για την εποχή, να φαντάζει εύκολο να βρεθείς πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου και να φωνάζεις συνειδητά Κάτω η Χούντα.
      Όσοι όμως έχουν γνώση του τι συνέβαινε τότε, γνωρίζουν πολύ καλά πως μόνον εύκολο δεν ήταν. Ούτε ήταν πάντα συνειδητό…
      Γιατί, ας το πούμε αυτό.
      Οι χιλιάδες των ανθρώπων που βρέθηκαν μέσα στο Πολυτεχνείο και στους γύρω δρόμους εκείνες τις ημέρες, δεν είχαν πάντα συνείδηση του τι έκαναν.
      Μετά προέκυψε ο θαυμασμός και η ας το πούμε έπαρση και σε αρκετές περιπτώσεις δυστυχώς η εξαργύρωση!!!
      Συγνώμη που μακρολόγησα, αλλά καλά θα κάνουν οι αρκετά νεότεροι φίλοι και φίλες που θα μπουν και θα διαβάσουν το διήγημά σου, να ξέρουν πως αν σε κάτι “υστερεί”, είναι στο ότι δεν μεταφέρεις ακριβώς τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματίστηκαν τα γεγονότα.
      Εσύ και μερικοί τα ξέρεις και τα ξέρετε, οι πολλοί όμως όχι….»

      Θέλω να πω , πως για τους μικρότερους , μπορεί να φαίνεται πολύ απλό ένα τέτοιο είδος Αντίστασης , αλλά πρέπει να το δεις , σαν μέρος ενός «σκηνικού» απόλυτου φόβου ….
      Δεν καταλαβαίνω τί εννοείς με το «Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει κι ο εχθρός είναι πιο ύπουλος, πιο αδιευκρίνηστος και μας έρχεται από παντού.» , που λες .
      ———————————
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα πάντα καλά σου λόγια για τα γραφόμενα μου

       
  8. exoaptonkyklo

    Νοέμβριος 19 , 2009 at 12:58

    Καταπληκτικο! Δεν το ειχα ξανακουσει. Αυτος ο λαμπρος λαος παντα τη βρισκει την ακρη ε?
    Τα σεβη μου.

     
    • silia

      Νοέμβριος 20 , 2009 at 23:57

      @ exoaptonkyklo
      Πάντα γλυκέ μου φίλε , …πάντα .
      Γι αυτό και δεν χάνω ποτέ όλες τις ελπίδες μου και πάντα κρατάω μια μικρή (ελπίδα) καταχωνιασμένη στο βάθος – βάθος της καρδιάς μου .
      Την αγάπη μου .

       
  9. Καναλιώτης

    Νοέμβριος 19 , 2009 at 16:52

    Όμορφο 😉

     
    • silia

      Νοέμβριος 22 , 2009 at 01:45

      @ Καναλιώτης
      Όμορφα …. νοιώθω 😉 …
      Σχεδόν … λαμπρά .

       
  10. Βιολιστής στη στέγη

    Νοέμβριος 19 , 2009 at 19:27

    Tί γλυκειά, τρυφερή, «αθώα», αλλά και δυνατή, αξέχαστη εποχή!
    Τί γλυκειά, τρυφερή, «αθώα», αλλά και δυνατή, η ιστορία σου!
    Ισως, γιατί ήμουν κι’ εγώ εκεί…
    Η, ίσως, γιατί ακόμα εκεί θάθελα να είμαι…

     
    • silia

      Νοέμβριος 22 , 2009 at 01:48

      @ Βιολιστής στη στέγη
      Αυτή η επανάληψη της λέξης «αθώα» , κέντησε κάτι ξεχωριστά όμορφο , μέσα μου . Σ’ ευχαριστώ γι αυτό .
      Εγώ , να σου πω … ακόμα εκεί είμαι (κατά κάποιον τρόπο) , ακόμα …

       
  11. μούργος

    Νοέμβριος 19 , 2009 at 19:59

    με ενα σμπαρο 2 τρυγονια το παιχνιδι αυτο [ε, οσο ναναι και το κις μι θα ειχε το ενδιαφερον του]
    υ.γ.
    συμφωνω απολυτα για την νοτισμενη θεσσαλονικη [την εζησα (και) φανταρος]

     
    • silia

      Νοέμβριος 22 , 2009 at 02:01

      @ μούργος
      Χα !… Μου θύμισες τον αδερφό του συζύγου μου , που σαν ημασταν φοιτητές , (μια εποχή που χάνεται στο βάθος των αιώνων … ) έγινε μια φορά μαλλιά κουβάρια (ίσως και η μοναδική) με τον αδερφό του (και νυν σύζυγό μου) γιατί σε μια συζήτηση που είχαμε , υποστήριζε πως η κινητήρια δύναμη του ανθρώπου (ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα) … οτιδήποτε δηλαδή ανάγεται και εκπορεύεται … προέρχεται και κατευθύνεται , στοχεύει και στοχοποιείται από και προς τον άνθρωπο , είναι το … σεξ , ενώ ο σύζυγος μουυποστήριζε ότι είναι το χρήμα …
      Δεν ξέρω γιατί το θυμήθηκα τώρα αυτό … Ίσως από το «ε, οσο ναναι και το κις μι θα ειχε το ενδιαφερον του» , που είπες …
      Αν είχε λέει …
      Έχει ακόμη … λέω εγώ …

       
  12. museum

    Νοέμβριος 20 , 2009 at 15:33

    Άννα, ήταν έξοχη η ιστορία σου! Πιο πολύ κρατώ την ατμόσφαιρα της πόλης που αγαπάς, σαν να περπατήσαμε κι όλοι εμείς εκεί στα τετράγωνα της πόλης. Και ακόμα, η παρέα της νιότης γεμάτη νεύρο, ζωντάνια μα και τρυφερότητα. Όσο για την έκφραση του τίτλου, όποιος και αν την επινόησε είναι πανέξυπνη!

    Φιλιά.

    ΥΓ: Για τα χρόνια της χούντας δεν έχω άποψη μιας ήμουν πολύ μικρός τότε, το απόλαυσα όμως το κείμενό σου!

     
    • silia

      Νοέμβριος 23 , 2009 at 16:37

      @ museum
      «…Πιο πολύ κρατώ την ατμόσφαιρα της πόλης που αγαπάς,…»
      Κρατάς τις μεγάλες ομορφιές museum … Όπως πάντα … εκλεκτικός .
      Και κάτι άλλο : Η νιότη , πάντα είναι γεμάτη νεύρο και ζωντάνια … Για … τρυφερότητα , η σύγχρονη νιότη … δεν ξέρω (γιατί δεν είμαι πια νέα … ) . Όμως η δική μου (της εποχής μου) η νιότη … όσο κι αν πολεμούσε να το παίξει σκληρή , ήταν πλημυρισμένη από τρυφερότητα . Τρυφερότητα και αγώνες … Αγώνες για επιβίωση , καταξίωση , ιδανικά
      Να έχεις ένα γλυκό απόγευμα , γλυκέ μου φίλε .

       
  13. Magissa Kirki

    Νοέμβριος 21 , 2009 at 17:51

    Απίστευτη ανάρτηση με μια περιγραφή που διάβασα λες και ήμουν εκεί. Αλλά το ’73 δεν ήμουν όχι σπέρμα ούτε καν αίσθημα ζούσε όμως ο πατέρας μου ο οποίος έφυγε μία ώρα πριν μπει το τανκς στο Πολυτεχνείο. Και πάντα έχει κάτι να διηγηθεί.
    Καλό σου απόγευμα! 🙂

     
    • silia

      Νοέμβριος 23 , 2009 at 16:50

      @ Magissa Kirki
      Ωραίο αυτό το «… ούτε καν αίσθημα»
      Εγώ συνηθίζω να λέω σε κάποιον πολύ νέο :
      «Δεν ήσουν (τότε) , ούτε στις προθέσεις του πατέρα σου» .
      Καλό απόγευμα και σε σένα .

       
  14. faros

    Νοέμβριος 23 , 2009 at 14:31

    Χαίρετε !

     
    • silia

      Νοέμβριος 23 , 2009 at 16:51

      @ faros
      Καλώς τον .
      Γύρισες κιόλας από Θεσσαλονίκη ;

       
  15. faros

    Νοέμβριος 24 , 2009 at 09:15

    Ναι, για δυο μέρες πήγα …
    Και θα ρωτήσω για το … κουρδιστό, δεν το ξέρω !
    Και χαίρομαι πολύ που το πιστεύεις !

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Νοέμβριος 27 , 2009 at 00:14

      @ faros
      Πλατεία Αγίας Σοφίας .
      Φάτσα μόστρα , απέναντι απ’ την κεντρική είσοδο της εκκλησίας .
      Να πας (την επόμενη φορά) … Θα σου αρέσει .

       
  16. petros

    Νοέμβριος 30 , 2009 at 13:07

    Νοτισμένος, από το νότος, νοτιάς, υγρός αέρας,
    υγρασία.. Με αγάπη.

     
  17. silia

    Νοέμβριος 30 , 2009 at 14:00

    @ petros
    Πω πω !…. Τόσες ημέρες αναρτημένο και δεν το είχα προσέξει .
    Σ’ ευχαριστώ φίλε μου για την διακριτική επισήμανση και σε καλωσορίζω .
    Ξέρεις … μου θύμισες τον πατέρα μου , ο οποίος δεν έλαβε Ελληνική παιδεία , αλλά προσπαθούσε σε όλη του την εδώ ζωή , να μαθαίνει τα Ελληνικά . Παρ’ όλα αυτά όμως , επέμενε να γράφει όλα τα ¨ο¨ , με «ω» , και όλα τα ¨ι¨ , με «η» …. Όταν τον ρωτούσα γιατί δεν χρησιμοποιεί τα πιο απλά (το «ι» και το «ο» δηλαδή) , μου απαντούσε : «Είναι πιο όμορφα αυτά τα γράμματα … το «η» και το «ω» » ….
    Λες , υποσυνείδητα , να έδρασε το … γονίδιο ;

     
  18. nosfy

    Ιουλίου 2 , 2012 at 20:23

    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ειπες για τον κιλικιαρχη μου θυμιζει τον ..δικο μας .. επισης του ιδιου φυραματος .. μως το αστειο ειναι πως οταν περασα απο την σχολή μετα απο χρονια ..με ειδε με..αγκαλιασε και μιξοκλαιγοντας φωναξε δυνατα : Νοσφυ ,,, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
    ( εχασε εν μερος των ..εισοδηματων του καταλαβες 😉

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: