RSS

ΡΙΤΑ , ΡΙΤΑΚΙ …

25 Ιαν.
Την Ρίτα , την γνώρισα το καλοκαίρι του 2008 , όταν χτιζόταν το «σπίτι στο βουνό» (για όποιον δεν το γνωρίζει , την Άνοιξη του ’08 , αγόρασα ένα μισοερειπωμένο σπίτι σε ένα ορεινό χωριό της  περιοχής μου και το μετέτρεψα σε … «καταφύγιο» μου) .
Έμενε στο απέναντι σπίτι , μαζί με τον μπαρμπα-Θωμά και την γυναίκα του την κυρα-Διαλεχτή , 80άρηδες και βάλε και οι δυο τους . Αρκετά νέα (δεν θα την έλεγες και νεαρούλα) και μάλλον αδύνατη . Με το που με αντίκρυσε για πρώτη φορά , κάρφωσε τα μάτια της επάνω μου και δεν τα ξαναπήρε … Μόνον αυτό . Ούτε γαλιφιές , ούτε αγρίλες . Μόνο κάρφωσε τα μάτια της επάνω μου …
– Πώς την λένε ; – ρώτησα τον μπαρμπα-Θωμά , που το θεώρησε μεγάλη τιμή να χτίσω σπίτι στο χωριό του και να τον έχω και γείτονα
– Ε, τώρα … τί θα πει «πως την λένε » …
– Θα πει … ποιό είναι το όνομά της . Κάποιο όνομα θα έχει , δεν μπορεί … – του χαμογέλασα – .
– Ρίτα … Την λένε Ρίτα , αλλά να ξέρεις , είναι … ηλίθια .
– Τί σημαίνει αυτό ;
– Σημαίνει πως είναι χαζή εντελώς … Ούτε το όνομα της δεν ξέρει … Και μην της δίνεις και πολλά θάρρητα , γιατί είναι και στριμμένη .
– Δηλαδή ; … -άρχισα να απογοητεύομαι-
– Δηλαδή , μπορεί και να σε … δαγκώσει .
– Μα … γιατί;
– Ουφ… σου είπα … Είναι γιατί είναι ηλίθια … και στριμμένη .
—————————————————————-
Εκείνο το Καλοκαίρι (του 2008) πέρασε με τα κτισίματα και με τις φασαρίες των συνεργείων …
Στα τέλη του Φθινοπώρου , Νοέμβρη μήνα , το σπίτι ήταν πια κατοικίσιμο . Τότε ήταν , που ο μπαρμπα-Θωμάς και η κυρα-Διαλεχτή , με … αποχαιρέτησαν :
– Εμείς τον Χειμώνα με τα κρύα κατεβαίνουμε στο σπίτι μας στην πόλη . Δεν είναι το χωριό για γερόντια σαν κι εμάς . Την Άνοιξη θα ξανάρθουμε . Να προσέχεις , γιατρέ , γιατί θα είσαι μοναχή πια εδώ πάνω … Η γειτονιά , άδειασε με τον Χειμώνα  … μετρημένοι έμειναν κι εκείνοι μακριά από εδώ . Να προσέχεις …. το βουνό , δεν αστειεύεται .
– Και η … Ρίτα ; – ανησύχησα –
– Η …ποιά ;
– Η Ρίτα , λέω … Τι θα απογίνει ; τί θα τρώει ;
–  Α, δε βαριέσαι … Είναι μαθημένη αυτή κι από άλλες χρονιές .Την αφήνουμε λυμένη και πληρώνω και κατιτίς στον Αντνάν , που φέρνει τα ψωμιά στο χωριό , να της πετάει ένα ψωμί κάθε που θα περνάει … Δυό φορές την εβδομάδα , έρχεται … Βασίλισσα θα είναι .
– Να την … ταϊζω κι εγώ όταν θα έρχομαι στο χωριό ;
– Και το ρωτάς ;… Πω πω … μεγαλεία το Ριτάκι … Θα σου γίνει «στενός κορσές» , θα σου λερώνει τις βεράντες , θα σε ενοχλεί … Με κόπο την κρατάω, να μην ανηφορίζει για το σπίτι σου . Ξέρεις … η Ρίτα , … σ’αγαπάει …
– Αλήθεια ;… (κολακεύτηκα) … πώς το ξέρεις ;
– Ε , το ξέρω … Μπορεί να είναι ηλίθια και να μην ξέρει ούτε το όνομα της , αλλά σ’ αγαπάει … Αυτό φαίνεται … Θα το δεις .
================================
Πέρασα ένα Χειμώνα και ένα Καλοκαίρι (αυτό που μας τέλειωσε) «μαζί» με την Ρίτα . Της έμαθα πολλά πράγματα . Της έμαθα να κάθεται  ακίνητη με διπλωμένη την ουρά με το παράγγελμα «κάτσε κάτω» (για λίγα δευτερόλεπτα βέβαια , αλλά κάτι είναι κι αυτό … Ξεκουράζει τις … γάτες , για λίγα δευτερόλεπτα) . Της έμαθα να δίνει το χέρι (μπροστινό πόδι … τέλος πάντων) , αλλά αυτή , εμπλούτισε το παράγγελμα «δώσε το χέρι σου»  και με ένα παρατεταμένο … γλύψιμο , οπότε δεν επιμένω όταν έχουμε κόσμο . Της έμαθα να … τραγουδάει … Ναι , ναι αυτό που ακούσατε . Να τραγουδάει … Δηλαδή , εκμεταλλεύτηκα τις τσιρίδες που βάζει μόλις με αντιλαμβάνεται όταν μπαίνω με το αυτοκίνητο στο χωριό , και με πολλή υπομονή , κατάφερα να τις κάνω πιο … μελωδικές …. τσιρίζοντας κι εγώ φυσικά και έτσι κατάφερα , οι τσιρίδες μας να έχουν έναν … ρυθμό , που … μα την Πίστη μου , μοιάζουν με τραγούδι .
Κάποια πράγματα όμως , δεν μπόρεσα (όσο κι αν προσπάθησα) να της τα μάθω . Δεν μπόρεσα να της μάθω να είναι κατά κάποιο τρόπο , φύλακας στο σπίτι … πχ να γαυγίζει όποιον μπαίνει στον περιβάλλοντα χώρο . Η Ρίτα , όλους όσους μπαίνουν μέσα , τους θεωρεί εκ προοιμίου … «κολλητούς» μου και δικούς μου ανθρώπους και τους χαρίζει και ένα … ψιλοτραγουδάκι , από εκείνα τα … δικά μας . Δεν μπόρεσα να της μάθω να μην τρώει το φαγητό από τα γατιά , (γιατί ειρήσθω εν παρόδω , ότι «υοθέτησα» και 4 αδέσποτα γατιά) . Αυτό το θεώρησα πολύ κακό , αλλά επειδή δεν μπόρεσα με το καλό να καταφέρω τίποτα , είπα «τέρμα τα συστήματα αντιαυταρχικής εκπαίδευσης , τύπου  Montessori , ας πιάσουμε τα παλιά καλά συστήματα … εκφοβισμού» , και από τότε παίρνω αφού πρώτα την ταϊσω ένα μεγάλο παλούκι – μπαστούνι που έχω για τις πεζοπορίες στο βουνό , με το οποίο την απειλώ , ότι αν πλησιάσει το πιατάκι των γατιών , θα το δοκιμάσει στην ράχη της … Το φοβάται τόσο πολύ , που όχι μόνο … χόρτασαν ψωμί οι γάτες , αλλά και μια μέρα που το ξέχασα έξω στην βεράντα , την βρήκα να κλαίει έξω από την αυλή σε απόσταση 50 μέτρων και να μην τολμάει να πλησιάσει . Ήρθε κοντά μου , μόνον όταν το … εξαφάνισα μέσα στο σπίτι …
Με το μόνο που δεν κατάφερα απολύτως τίποτα , είναι να την μάθω να ακούει το όνομά της … Τί «Ρίτα» , τι «Ριτάκι» … τί λιχουδιές και χάδια με το «Ρίτα» … Τίποτε δεν έπιασε . Πάντα με κοιτάει με ένα ενδιαφέρον , αλλά μοιάζει να μην καταλαβαίνει τί της λέω . Κάποτε , βαρέθηκα και αποφάσισα να την φωνάζω με το μόνο πράγμα που όταν το ακούει το … παίρνει προσωπικά … Το … «ψι ψι ψι ψι» , με το οποίο καλώ τις γάτες . Τελικά , κατέληξα , ότι πιστεύει πως αυτό είναι το όνομα της …
Μάλλον πρέπει να είναι … ψιλοηλίθια .
=================================

—————————————————————-
Και τώρα , μετά από αυτόν τον πρόλογο γνωριμίας , ήρθε η ώρα , να σας διηγηθώ την ιστορία , που μου συνέβη λίγες ημέρες πριν και που φέρει τον τίτλο «ΡΙΤΑ , ΡΙΤΑΚΙ» :
************************************************
Ο καιρός δεν είχε χαλάσει ακόμα εντελώς . Βροχή , ομίχλη και η ψιλοβαρεμάρα της ζωής της πόλης , με οδήγησαν στο βουνό , από νωρίς το απόγευμα . Λίγη πεζοπορεία , γεύμα για την Ρίτα αφού ψιλοτραγουδήσαμε λιγάκι οι δυό μας , καραούλι με την μαγκούρα για να φάνε και τα έρμα τα γατιά , και μετά μέσα στο σπίτι , Λίγο τακτοποίηση , άναμμα το τζάκι , λίγο διάβασμα , … μπορεί να με πήρε και λίγο ο ύπνος … η ώρα όταν την πρόσεξα , ήταν εντελώς περασμένη … Μεσάνυχτα παρά κάτι και αποφάσισα να γυρίσω στην πόλη . Μάζεψα τα πράγματά μου , έσβησα όλα τα φώτα και … με το που άνοιξα την πόρτα , μου ρίχτηκε μεσ’ τη χαρά η Ρίτα , «τραγουδώντας» και σκαρφαλώνοντας με τις λάσπες της επάνω μου . Τα .. «πήρα» , που λένε , ξανάνοιξα την εξώπορτα , πέταξα μέσα την τσάντα και τα κλειδιά , πήρα την μαγκούρα για να απομακρύνω την … τραγουδίστρια , έκλεισα την εξώθυρα για να μην ορμήσουν μέσα τα γατιά-καμικάζι και τα κυνηγάω μετά να τα βγάλω έξω και ….
…. και … έμεινα έξω από το σπίτι ….
Μέσα στο σκοτάδι , στην παγωνιά , στην ερημιά , με το πλησιέστερο κατοικημένο σπίτι πολύ μακριά μου , γεμάτο αλαλάζοντα ,αφρισμένα μαντρόσκυλα , και με κατοίκους , που κοιμούνται αμέσως μετά τις βραδυνές ειδήσεις … Χωρίς κλειδιά για το σπίτι , ή για το αυτοκίνητο , χωρίς κινητό , με μόνη … παρηγοριά , το μπουφάν μου και ένα κασκόλ (ευτυχώς) , την πανσέληνο , την μαγκούρα , και …. την Ρίτα … η οποία παραδόξως , και να «τραγουδάει» και να χοροπηδάει σταμάτησε , αλλά και να μην φοβάται πια την μαγκούρα έμοιαζε .
Τα γατιά , όταν κατάλαβαν ότι … δεν έχει άλλο φαγητό , εξαφανίστηκαν χοροπηδώντας μέσα στο σκοτάδι … «Ψι ψι ψι ψι» , φώναξα , αλλά με αγνόησαν και εκείνο που με έφερε στα πρόθυρα του πανικού , ήταν ότι με αγνόησε και η Ρίτα …
– Ρίτα … ψιθύρισα
Με πλησίασε , κουνώντας ελαφρά την ουρά , χωρίς να δίνει καμία σημασία στο παλούκι , που κρατούσα … Ακούμπησε την μουσούδα της πάνω στο γόνατό μου (είχα ήδη καθήσει τρέμοντας στο μοναδικό σκαλάκι της βεράντας) και με κοίταξε καθησυχαστικά , μέσα στα μάτια .
– Τί κάνουμε τώρα Ρίτα ;… . Η φωνή μου έμοιαζε με λυγμό .
Δάγκασε την άκρη από το παντελόνι μου και με ανάγκασε να σηκωθώ … Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένη (ήμουν έτοιμη να κάνω , ό, τι θα … μου πρότεινε … Είχε πάρει την κατάσταση , στα χέρια της) . Με οδήγησε στο εσωτερικό της βεράντας όπου φυσούσε λιγότερο και με … ανάγκασε (κρατώντας το μπατζάκι μου πάντα στα δόντια της) να καθήσω στο περβάζι του παραθύρου (αυτό που κοιτάει στην φωτο) και που ήταν πιο προφυλαγμένο από τον αέρα και την βροχή .
– Ρίτα … πήγαινε να φωνάξεις κάποιον … ήδη μιλούσα με αναφυλλητά … Μιλούσα σαν ηλίθια , σε έναν σκύλο … Σε έναν σκύλο που μπορεί να ήταν και πιο ηλίθιος από μένα … έναν σκύλο , που δεν ήξερε ούτε το ονομα του … Η μήπως …
Η Ρίτα , τριγύρισε ολόγυρα το βλέμμα , και άρχισε να τρέχει προς το πιο κοντινό κατοικημένο σπίτι … Πανικοβλήθηκα … Σηκώθηκα και έκανα μια κίνηση προς το μέρος της … δεν ήθελα να μείνω μόνη … Γύρισε απότομα και με γαύγισε αυστηρά . Ξανακάθησα μουδιασμένη . Έτρεξε προς το σπίτι , που είχε βάλει στο μάτι και άρχισε να ορύεται … Της απάντησαν αγριεμένα όλα τα σκυλιά τριγύρω … Κανείς … Σκοτάδι … Βροχή σιγανή … Ουρλιαχτά και αλυχτίσματα …  Γύρισε πίσω κοντά μου και ξανακούμπησε το μουσούδι της στην αγκαλιά μου . Επιχείρησε άλλες δυο φορές να ειδοποιήσει κάποιον , αλλά το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο . Έτσι κάποτε ξαναγύρισε και δεν ξανακούνησε από κοντά μου … Η μουσούδα της πάνω στο γόνατό μου μου χάριζε ζεστασιά και ένα αίσθημα ασφάλειας ….
Γύρω στις 05.30 το πρωί , με το που άρχισε να αχνοφέγγει , η Ρίτα … το έβαλε στα πόδια … Ξαναγύρισε μαζί με τον Αντνάν , τον άνθρωπο που φέρνει ψωμί στα γύρω χωριά …
Ο άνθρωπος , ήταν ταραγμένος … Χωρίς πολλές κουβέντες , με έβαλε να καθήσω στο ημιφορτηγάκι του , με αναμμένη την μηχανή και μου έβαλε στο χέρι το κινητό του τηλέφωνο …
*************************************************
Λίγες ημέρες μετά , χαζεύοντας στην βεράντα , είδα απέναντι την κυρά-Διαλεχτή να με χαιρετάει (είχε έρθει μια βόλτα στο χωριό , να κλείσει τα νερά , για να μην παγώσουν) . Η Ρίτα , της κούνησε χαρούμενα την ουρά και της … έρριξε και ένα «τραγουδάκι» , από εκείνα … τα γνωστά , αλλά δεν κούνησε ρούπι από δίπλα μου .
– Τί πλάκα έχει τελικά , αυτό το … ζαγάρι … Με ξέχασε κιόλας … Έχει εσένα τώρα για αφεντικό .
– Μπα , γιατί το λες αυτό ;….
– Μα δεν την βλέπεις ;… δεν έρχεται στο σπίτι μας πια … με ξέχασε , σου λέω …
– Εδώ που τα λέμε , ε… είναι και λίγο … ψιλοανόητη …
– Α , μπα … Ξουράφι είναι η πονήρω … Μην αρχίσεις κι εσύ σαν τον Θωμά , που την έχει για χαζή …
– Μα … είναι … λίγο … Δεν ξέρει το όνομα της …
– Ποιό όνομά της ;
– Μα … το «Ρίτα» … Τί θα πει «ποιό ονομά της»
– Α χα χα χα χα !!!… πλάκα που έχεις βρε γιατρίνα !… Μα , δεν έχει όνομα … ποτέ δεν είχε … δεν την λένε Ρίτα …
– Μα … ο μπαρμπα-Θωμάς …
– Α χα χα χα χα!!! … Ρίτα λέγανε μια … παλιά γκόμενα του Θωμά που τώρα με την γεροντική άνοια  , o Θωμάς , την ξαναθυμήθηκε και … ξέρεις οι γνωστές σαχλαμάρες των γερόντων  …
……………………………………
Γύρισα και κοίταξα την Ρίτα , με θαυμασμό και λατρεία …
Εκείνη με κοίταξε , με … νόημα .
– Θα σε φωνάζω Ρίτα … της είπα αργότερα .
– Να με φωνάζεις , όπως σου κάνει κέφι , μου απάντησε … και πιάστηκε να κυνηγάει τις γάτες …
************************************************



 

Ετικέτες: , , ,

41 responses to “ΡΙΤΑ , ΡΙΤΑΚΙ …

  1. anomia

    Ιανουαρίου 25 , 2010 at 23:59

    Πολύ ωραία η Ρίτα σου.
    «και πιάστηκε να κυνηγάει τις γάτες»……..

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2010 at 22:03

      @ anomia
      H Ρίτα μου είναι πανέμορφη … Έχει αυτό που λένε «εσωτερική ομορφιά» .
      Όσο για το … χόμπυ της , ε… τί να κάνουμε ;… Της αρέσει να τρομοκρατεί τις γάτες … Μη θαρρείς πως τους κάνει κακό … Απλά τις τρομοκρατεί …
      Θέμα χρόνου είναι το πότε θα το αντιληφθούν τα ψιψίνια , ότι το κάνει για πλάκα και θα της ανέβουν στο κεφάλι .
      ————————————
      Άσχετο : Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε στο τηλέφωνο ;

       
      • anomia

        Ιανουαρίου 27 , 2010 at 23:41

        Επειδή και η δικιά μου το συνηθίζει αυτό, να τις τρομάζει χωρίς να τις πειράζει, ένιωσα μια ταύτιση αλλά το βρήκα και ωραίο ως κλείσιμο.
        Θα μιλήσουμε (αύριο που επιστρέφω στο σπίτι – για την ώρα είμαι στο πατρικό γιατί η μανούλα έσπασε ένα πλευρό). Φιλιά.

         
  2. Lilith

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 00:04

    Είστε απίστευτες και οι δύο!
    Όπως και η φωτογραφία σας με την αγκαλιά…
    Τα λέει όλα!
    «Φωνάζει» ΑΓΑΠΗ! 🙂
    Θα σας έλεγα να προσέχετε η μία την άλλη, αλλά μου φαίνεται ότι το κάνετε ήδη!

    Φιλιά πολλά!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 27 , 2010 at 22:31

      @ Lilith
      Είμαστε … αδελφές ψυχές .
      Ωραία φωτογραφία , … ναι . Φωτοσοπιαρισμένη , βέβαια , ίσα να μην φαίνονται οι … βρωμιές της Ρίτας και οι … ρυτίδες οι δικές μου .
      Φιλιά κι από μένα .

       
  3. amelinia

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 10:11

    Μπα σε καλό σου πρωι-πρωί με συγκίνησες βρε Σίλια μου. Τα λατρεύω τα ζώα και πιστεύω ότι είναι πιο έξυπνα από μας. Σκέψου ότι όλα όσα θέλουν να πουν πρέπει να βρουν τρόπο να μας τα πουν με το σώμα τους αφού δεν μιλάνε. Κι όμως τα καταφέρνουν κάθε φορά μια χαρά. Είναι πιο έξυπνα και με πολύ δυνατότερα ένστικτα από μας.
    Φιλιά στη Ρίτα 🙂

     
    • silia

      Ιανουαρίου 28 , 2010 at 00:04

      @ amelinia
      Σ’ ευχαριστώ γλυκειά μου amelinia …
      Θα πω πάλι το … στερεότυπο «Η συγκίνηση , είναι ένα υγιές συναίσθημα , γι αυτό και χαίρομαι πολύ που έγινα αιτία να το νοιώσεις» .
      Και … πιστεύω , πως δεν υπάρχει ζώο , που να μην είναι έξυπνο … Άνθρωπος ναι , αλλά ζώο … όχι .

       
      • amelinia

        Ιανουαρίου 28 , 2010 at 09:04

        Συμφωνώ κι επαυξάνω
        «Άνθρωπος ναι , αλλά ζώο … όχι .»

         
  4. faros

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 11:56

    Βέβαια, θα μπορούσα να σε χαραχτηρίσω … ξεχασιάρα … αλλά δεν θα το κάνω !
    Με την ευκαιρία κρύψε και κανά κλειδί κάτω από το μπαλκόνι (ή αλλού … ) !
    … στο «κενό» των 5,3ο ωρών …
    Πόσες σκέψεις … φαντάζομαι …
    Να τα βάζεις με την … αμνησία σου …
    Να τα βάζεις με την … ατυχία σου …
    Να τα βάζεις με την … βιασύνη σου …
    Να μην σε ψάχνει κανένας … βρε αδερφέ …
    Να φοβάσαι …
    Να κρυώνεις …
    Να … πεινάς …
    Να … διψάς …
    (δεν ξέρω αν είχες τα … τσιγάρα σου … αλλά και να τα είχες, δεν θα είχες … φωτιά) !
    Και όλα αυτά (και άλλα πολλά) … ε … μην μου πεις … ένα κάποιο τικ στο μυαλό, το κάνουν …
    Και, ξέρεις, σαν γιατρός, δεν θέλει και πολύ …

    Οι αρχαίες τραγωδίες, κατέληγαν … λέει … με ένα (σήμερα θα το λέγαμε) θαύμα … αυτοί (οι αρχαίοι ντε) το ονόμαζαν «ο από … μηχανής θεός» !
    Να, λοιπόν, αυτό ήταν το … Ριτάκι για σένα !
    Ένας από μηχανής (ή από … χωριού, ή ό,τι άλλο θέλεις) θεός !!!
    Και, όχι θεός … θεός, αλλά Θεός !
    Με την πρώτη ευκαιρία, … κέρασέ την από μένα ένα κοκκαλάκι (τρυφερούδι, κατά προτίμηση)!

    υ.γ.: είδες για να έχεις καρδιά μάλαμα, σίλια μας ;;;
    δεν ξέρω από ανθρώπους, αλλά το σκυλάκι στο ανταπόδωσε αυτό …

    Να μην το ξεχάσω, την Καλημέρα μου !

     
    • silia

      Ιανουαρίου 28 , 2010 at 00:33

      @ faros
      Εσύ , μπορεί να μην το κάνεις (να με χαρακτηρίσεις ξεχασιάρα) , αλλά εγώ θα το κάνω … Να σε χαρακτηρίσω ξεχασιάρη . Κι αυτό , γιατί μάλλον ξέχασες , αν και το έχω πει αρκετές φορές , … ότι δεν καπνίζω και ότι το έχω κόψει εδώ και 8 περίπου χρόνια .
      Όσον αφορά τα άλλα , έχεις απόλυτο δίκιο . Τα έβαλα και με την ατυχία μου και με την αμνησία μου , και με την βιασύνη μου , αλλά και με τις γάτες … και κρύωνα και πιθανώς να πεινούσα και να διψούσα , αλλά δεν μου έμενε μυαλό αυτά τα δυό τελευταία να με ενοχλήσουν ….
      Και έτσι , ένα προς ένα , φτάνουμε και στο επίμαχο «Να μην σε ψάχνει κανένας … βρε αδερφέ …»
      Το να μην με ψάχνει κανείς , είναι το … αντίτιμο της δικής μου (καθαρά προσωπικά) έννοιας της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας και … είμαι απόλυτα υπεύθυνη γι αυτό …. Τέλος πάντων , είναι μια μεγάλη και αυστηρά προσωπική μου ιστορία και άποψη (που δεν έχω την απαίτηση από κανέναν να την συμμερισθεί) που ίσως μια μέρα αποφασίσω να την κάνω ποστ και να την θέσω κατά κάποιον τρόπο , σε … δημόσια συζήτηση … αλλά όχι τώρα … όχι , … δεν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο …
      Δικό μου πρόβλημα …
      Δική μου (ας την πω) μαγκιά …
      Δικιά μου επιλογή …
      Δικιά μου (αποκλειστικά) ευθύνη .
      ————————————-
      ΥΓ. Σε ευχαριστώ , που εμμέσως , πλην σαφώς , αφήνεις να εννοηθεί , ότι έχω καρδιά μάλαμα .
      Πολύ σπουδαία φιλοφρόνηση , που ίσως και να μην την αξίζω τόσο πολύ .

       
  5. irlandos

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 11:57

    Πολύ ωραίος ο «πρόλογος» και η … περιπέτεια, αλλά να προσέχεις βρε παιδάκι μου. «Φύτεψε» καλού-κακού και κανένα κλειδί σε καμιά γλάστρα (εγώ που έχω πλέον συμβιβαστεί με την ιδέα ότι είμαι ξεχασιάρης, αυτό έχω κάνει στο εξωχικό μου στη Σύρο) – το κόλπο με το κλειδί κάτω από το χαλάκι δεν είναι καλή ιδέα, το σκέφτονται κι άλλοι βλέπεις …

    Οι δύο τελευταίες φωτογραφίες είναι καταπληκτικές !!

    Να’ σαι καλά και να το απολαμβάνεις το «σπίτι στο βουνό»
    και να προσέχεις τον εαυτό σου,

    Φιλικά,
    Ιρλανδός

     
    • silia

      Ιανουαρίου 28 , 2010 at 12:56

      @ irlandos
      Θαρρώ πως ούτε το να «φυτεύεις» κλειδιά σε γλάστρες , παρτέρια , μέσα στον κισσό , ανάμεσα στα κεραμίδια της στέγης , μέσα στον … φούρνο (αν υπάρχει) , ή οπουδήποτε αλλού , δεν είναι και πολύ καλή ιδέα , γιατί έρχονται με κάτι … ανιχνευτές μετάλλων , που ειρήσθω εν παρόδω πουλιούνται πια σε εξευτελιστικές τιμές στα διάφορα τελεμάρκετιγκ(ς) και το να ανοίξουν ένα σπίτι , είναι πια παιχνιδάκι . Αλλά θα μου πεις , και χωρίς κλειδιά , είναι πια παιχνιδάκι το να μπουκάρει κάποιος σε ένα σπίτι … Τί να πεις ;… Νέες εποχές , νέα ήθη .
      ———————————
      Θα προσέχω πάντως … και σ’ ευχαριστώ .
      ΥΓ1 . Όταν θα ξαναπάς στο εξοχικό σου , να μας φέρεις λουκουμάκια … Τα λατρεύω .
      ΥΓ2 . Μόλις πριν λίγο , έμαθα από κάποιο φίλο , πως υπάρχουν είδικές μολυβένιες θήκες κλειδιών , για τα κλειδιά τα υποψήφια για … «ταφή» .

       
  6. οδοιπόρος

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 13:45

    Πολύ ωραία ιστορία κ. Σίλια. Καλά μου φάνηκε συμπαθητική η Ρίτα τα Χριστούγεννα (αν και μας κοψοχόλιασε λίγο όπως πετάχτηκε από το πουθενά μες στα σκοτάδια 🙂

     
    • silia

      Ιανουαρίου 28 , 2010 at 13:14

      @ οδοιπόρος
      Αχά ! οδοιπόρε μου !…
      Η Ρίτα , είναι μόνο για να κοψοχολιάζει τις γάτες και τους … «οδοιπόρους» , που προτιμούν να τριγυρνούν Χριστουγεννιάτικα στα βουνά και στις ερημιές , αντί να έρχονται να πιουν ένα καφεδάκι με την κυρία Σίλια …
      Εντάξει βρε … Σε πειράζω .
      Φιλιά .

       
  7. gvarvakis

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 14:26

    Εξαιρετική ωδή στη φιλία!
    Εικόνες γεμάτη και συναισθήματα.
    Οι φωτογραφίες στο τέλος υπέροχες!!
    Καλό σας απόγευμα

     
    • silia

      Ιανουαρίου 28 , 2010 at 13:42

      @ gvarvakis
      Η τελευταία φωτογραφία , είναι παρμένη από το Διαδίκτυο . Δεν είναι η Ρίτα , αλλά είναι τόσο όμορφη και βρίσκω να της μοιάζει τόσο πολύ …
      Καλή σου μέρα φίλε μου .

       
  8. ελευθερία

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 15:53

    Πως μου άρεσε το κείμενό σου! Τι τρυφερό! Η Ρίτα σου μόνο χαζή δεν είναι, έχει τη δική της λογική. Τα τετράποδα φιλαράκια είναι ανεκτίμητα. Οι φωτό μου άρεσαν πολύ. Είναι και όμορφη η Ρίτα.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 20:34

      @ ελευθερία
      Όμορφη , ναι … Είπαμε : Έχει εσωτερική ομορφιά .
      Και … εσωτερική «εξυπνάδα» …
      Όλα τα έχει η Ρίτα . Είναι χαρισματική .
      Σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .

       
  9. Mr e

    Ιανουαρίου 26 , 2010 at 17:12

    Μπα σε καλό σου. Τα κατάφερες πάλι «παλιογιατρίνα»… Μας συγκίνησες…. Έχεις μια φοβερή ικανότητα να μας βάζεις μέσα στις ιστορίες σου… Να μας κάνεις αν όχι πρωταγωνιστές τουλάχιστον συμμέτοχους … Να βιώνουμε τα βιώματα σου… (βλέπεις ? Σου γράφω στον ενικό… γιατί πια σε νοιώθω πολύ δικό μου άνθρωπο …)
    ————
    Είπε κάποιος κάποτε. Ο άνθρωπος που δεν αγάπησε ένα ζώο έχει ένα τμήμα του εγκεφάλου του νεκρό …! Γιαυτό το Ριτάκι και τα μάτια σου αν και πολύ φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα βρεθείς στη δύσκολη θέση να γράψεις και μια ιστορία σαν αυτή της Ζιζελ…
    http://mstre.wordpress.com/2007/02/12/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B1-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%B6%CE%B9%CE%B6%CE%AD%CE%BB/

    Να είσαι καλα. Πολλά Φιλιά.

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 20:52

      @ Mr e
      Είχα διαβάσει την ιστορία της Ζιζέλ , παλιότερα … Από τις πρώτες κιόλας επαφές μαζί σου . Και ξέρεις τί είχα σκεφθεί τότε ;… Πως , άνθρωπος που αγαπάει τις γάτες , είναι (μάλλον) καλός άνθρωπος . Δεν θέλω να παινευτώ , ότι είμαι καλός άνθρωπος , αλλά θέλω απλά να πω , πως λατρεύω τις γάτες . Όχι πως δεν αγαπώ τα σκυλιά (Αγαπώ όλα τα ζώα) , αλλά … λατρεύω τις γάτες .
      Πόσες φορές … έκλαψα πάνω από τα … κουφαράκια τους …
      Η Ριρή , ο Ψου , ο Πετεφρής , η Τίτη (από το Νεφερτίτη) η Πριγκήπισσα Χασεψούτ (έτσι … ολόκληρο , όπως το διαβάζεις) , η Μερέντα , η Καραμέλλα , ο Γκόρμπυ , ο Άρβου , ο Φαΐκ , ο Πορφύριος , η Τζίλντα , η Σινουνού … Όλοι , (οι περισσότεροι) θύματα τροχαίου … Τώρα είμαι με τον γέρο Χιόνη μου και αναλογίζομαι : «ως πότε άραγε ;» …
      Είδες ;… Κι εγώ το «γύρισα» στον Ενικό … Καιρός ήταν . Ο Πληθυντικός , με έκανε να νοιώθω απόμακρη … Και κάπως … (πως να το πω : ) … ηλικιωμένη …
      ———————————–
      ΥΓ. Αυτό που είπες για «πρωταγωνιστές και «συμμετόχους» , μου έβαλε … ιδέα … να γράψω μια ιστορία , (φανταστική βέβαια) με πρωταγωνιστές κάποιους από εσάς τους σχολιαστές μου …
      Καλό σαν ιδέα …
      Ίδωμεν …

       
  10. agrampelli

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 00:56

    Εξαιρετικό…έχει σασπένς, συγκίνηση…Τέλειο!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 20:55

      @ agrampelli
      … και είναι και αληθινή (σαν ιστορία) .
      Σ’ ευχαριστώ γλυκειά μου agrampelli .

       
  11. Γιωργος

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 09:07

    Πάλι ανοίξατε πληγές κυρα-δασκάλα,μου θυμίσατε την γλυκιά μου Ιρμα που μετά απο 12 χρόνια συμβίωσης ναι καλά το έγραψα…ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ…μου αρρώστησε απ’ την κακιά αρρώστια και έπειτα απο θεραπείες ενός χρόνου αναγκάστηκα κατόπιν φοβερών πιέσεων απο μέρους του γιατρού να της κάνω ευθανασία πράξη για την οποία μετάνοιωσα κι ας λυτρώθηκε η ψυχούλα της.Οτι και να πώ θα είναι λίγο για όσα μου χάρισε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια….αλλά ασ το ελαφρύνω λίγο ,μεταξύ μας ένα χαζό σκυλί γνώρισα κι αυτό ήταν ήρωας κομικ ο περίφημος και αξεπέραστος ΡΑΝ-ΤΑΝ-ΠΛΑΝ…..να είστε καλά και να φροντίζετε τα ζωάκια σας όπως τους ανθρώπους σας!!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 21:08

      @ Γιωργος
      Δεν το έκανα … επίτηδες Γιώργο μου να σε κάνω να πονέσεις με αναμνήσεις χαμένων «φίλων» … Όλοι λίγο πολύ έχουμε κλάψει πάνω από κουφαράκια τέτοιων «φίλων» μας .
      Ωστόσο , ανοίγεις σπουδαίο θέμα αναφέροντας την … ευθανασία . Ίσως πρέπει μια μέρα , να μιλήσουμε λίγο πιο διεξοδικά γι αυτήν …
      ———————————-
      Αλλά , ναι … Έχεις δίκιο … Ας το ελαφρύνουμε λίγο το θέμα :

      Να είσαι κι εσύ , καλά .

       
  12. faros

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 09:31

    Πολύ Καλημέρα !

     
  13. Talisker

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 09:50

    -ψιτ γιατρε!

    μην μου κακιωσεις γι αυτο που θα πω..

    εγω οπου βλεπω γατια σκυλια και κουταβια την κανω!
    -δεν τα μπορω!
    Ουτε τον συναισθηματισμο που βγαζουν μερικοι
    γιατι τον δικο μου τον εθαψα οταν απο δικη μου αμελεια εχασα καποτε την Πέρσα!!!

    αλλα το κειμενο σου με κρατησε μεχρι το τελος
    -γραφεις υ π ε ρ ο χ α!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 21:45

      @ Talisker
      Καθόλου δν σε κακιώνω .
      Mπορεί να τον έθαψες (τον συναισθηματισμό σου) , αλλά πιστεύω , ότι από εκεί όπου είναι θαμένος , συνεχίζει να … αναπνέει . Ο συναισθηματισμός , δεν είναι κάτι που πεθαίνει εύκολα .
      Κι αυτό που γράφεις , εμένα , μου θυμίζει αντίδραση στον Πόνο … Επέτρεψέ μου το … «ψυχιατρίζειν» και το «ψυχολογείν» … Η ηλικία μου και η μέχρι τώρα στενή επαφή μου με τον ανθρώπινο πόνο , μου δίνουν αυτό το δικαίωμα .
      Σ’ ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο .

       
  14. vasilis

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 13:25

    Μια ομορφιά η Ρίτα σου! σαν τα γραπτά σου!

     
    • silia

      Ιανουαρίου 30 , 2010 at 21:46

      @ vasilis
      😳
      Thanks , όμορφε Βασίλη .

       
  15. Βιολιστής στη στέγη

    Ιανουαρίου 27 , 2010 at 14:41

    Ισως φαίνεται ανόητο και ηλίθιο σαν τη Ρίτα, αλλά την ιστορία σου τη τελείωσα με δάκρυα στα μάτια και δεν νοιώθω και καθόλου άσχημα γι’ αυτό…
    Υποτιμούμε εμείς, οι «σοφοί» άνθρωποι, τη κρυφή νοημοσύνη των ζώων… Αυτή τη νοημοσύνη που τους υπαγορεύει μυστικά ποιόν άνθρωπο θα «υιοθετήσουν» γι’ αφεντικό τους!
    Σίγουρα εσύ, το ξέρεις αυτό καλά, γιατρέ μου! Ετσι δεν είναι;

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:23

      @ Βιολιστής στη στέγη
      Τί όμορφα που έβαλες την λέξη «σοφοι» άνθρωποι , σε εισαγωγικά … Και τί όμορφο αυτό που έκανες … Που έβαλες δάκρυα (με το σχόλιο σου) και στα δικά μου μάτια …
      —————————
      Αν το … ξέρω , λέει …

       
  16. faros

    Ιανουαρίου 28 , 2010 at 08:56

    😆 😆 😆
    Ήμουν σίγουρος ότι θα το … σχολιάσεις !
    Όχι δεν το ξέχασα … μάλιστα θυμάμαι πολύ καλά το ποστ με το κέντρο διασκέδασης …
    Έτσι, το έβαλα, … ποιητική αδεία !!!

    Πράγματι, είναι προσωπικό (εντελώς) θέμα πως αισθάνεται κανείς την ελευθερία …
    Ένα σχετικό άρθρο, θα έδινε λαβή για πολλά θέματα (που πρέπει να θειχτούν).

    Δεν το έκανα εμμέσως … το εννοώ … έτσι πιστεύω … σίγουρα σε κάποια σημεία … κάποιες φορές … όλοι έχουμε τα λάθη μας (ναι εγώ τις κακές πράξεις (μας) τις ονομάζω λάθη) !

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:31

      @ faros
      Το ξέρω ότι το … εννοείς . Γι αυτό άλλωστε σε αποκαλώ (κάποιες φορές) και … ¨γλυκό» άνθρωπο .
      Καλό σου βράδυ .

       
  17. mamma

    Ιανουαρίου 28 , 2010 at 09:45

    Τι να πω! συγκινήθηκα. και διασκέδασα και με το γέρο που έμπλεξε γκόμενα, σκυλί και ηλιθιότητα και τα έκανε ένα ! 🙂 .

    Η ανεξαρτησία κόβει σαν μαχαίρι αλλά είναι τόσο γλυκός ο πόνος!

    Καλημέρα αγαπητή πολυεπίπεδη Σίλια.

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:37

      @ mamma
      Αν τον έβλεπες κιόλας … (τον παππού λέω) . Έχει μια … ασχήμια , που θα σε έπιαναν νευρικά γέλια .
      Και … ναι . Η ανεξαρτησία κόβει σαν μαχαίρι αλλά είναι τόσο γλυκός ο πόνος … Αλλά και γλυκός να μην είναι ο πόνος , υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι … σκέτες μαζόχες …
      Καληνύχτα γλυκειά , ολοστρόγγυλη mamma .

       
  18. faros

    Ιανουαρίου 29 , 2010 at 09:04

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:39

      @ faros
      Χλιαρή καληνύχτα …
      Είπαμε … Να μην λέω «θερμή» καληνύχτα , για να μην μας παρεξηγήσουν στο τέλος .
      Δεν βρήκα τίποτε άλλο για να σε … πειράξω , απόψε .

       
  19. DaisyCrazy

    Ιανουαρίου 29 , 2010 at 09:40

    Αχ Σίλια μου τι γλυκό κι έξυπνο σκυλάκι. Τελικά κάτι ήξερε και δεν απαντούσε στο Ρίτα 😆
    Έχω κι εγώ ένα σκυλάκι τον Snoopy και τον λατρεύω. Αν και μεγάλωσα με γάτες και τις ξέρω καλύτερα και τις αγαπώ τρελλά ο Σνούπυ κατάφερε να μου κερδίσει την καρδιά με την τρέλλα του 🙂
    Γενικά πιστεύω πάντως ότι τα ζώα μας προσφέρουν πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε ποτέ να τους προσφέρουμε εμείς.

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:43

      @ DaisyCrazy
      Τελικά , μια ψιλοηλιθιότητα πρέπει να την έχει … Τόσο που προσπάθησα , δεν το έμαθε το Ρίτα , ενώ το «ψι ψι ψι » το έμαθε αμέσως … Επίτηδες μάλλον το κάνει για να με τσιτώνει … Ξέρει ότι πειράζομαι …
      Κι εγώ βασικά , γατόφιλη είμαι , αλλά η Ρίτα είναι … «άλλο φρούτο» , που λέει και η διαφήμιση .
      Φιλιά .

       
  20. exoaptonkyklo

    Ιανουαρίου 29 , 2010 at 10:30

    Με συγκινησε η κουκλαρα σου. Ξερεις κατι? Και τη δικια μου Ριτα τη λεμε! Τη βρηκαμε πριν ενα χρονο εξω απ το σπιτι μας και αμεσως την ερωτευτηκαμε ολη η οικογενεια. Ηταν μολις τεσσαρων μηνων μωρακι. Τωρα ειναι ολοκληρο γυναικακι και ειμαστε ξετρελλαμενοι μαζι της. Εδω μπορεις να τη δεις.
    http://exoaptonkyklo.blogspot.com/2008/11/blog-post_08.html
    Φιλια

     
    • silia

      Φεβρουαρίου 3 , 2010 at 02:27

      @ exoaptonkyklo
      Υπέροχη … Αξιαγάπητη .
      Αλήθεια , … το ξέρει το όνομα της ;
      Να την χαίρεστε . Είναι πολύ όμορφο αυτό … Το να μαζεύεις ένα αδέσποτο , από τον δρόμο … Πόρτα στον Παράδεισο , είναι .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: