RSS

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ;…

03 Μαρ.
Η μαμά μου ήταν νοσοκόμα . Νοσοκόμα στην ελληνική επαρχία της 10ετίας του ’50 ήταν μια γυναίκα που έτρεχε με τα κατάλληλα εργαλεία της , από σπίτι σε σπίτι και έκανε ενέσεις , κλύσματα , βεντούζες κοφτές ή απλές , αφαιμάξεις στους υπερτασικούς , εντριβές , καταπλάσματα , μασάζ , κινησιοθεραπεία , αλλά αναλάμβανε και την φαρμακοθεραπεία των ασθενών της , δηλαδή το να εξηγήσει την δράση των υποθέτων και να τα … τοποθετήσει με τον σωστό τρόπο , να κόψει τα χάπια σωστά , να μοιράσει με ακρίβεια τα … σκονάκια στις σωστές δόσεις , να αποστειρώσει γάζες και τολύπια βάμβακος , και ένα σωρό άλλα πράγματα , που την σήμερον ημέρα μας φαντάζουν αδιανόητα και λιγότερο σοβαρά απ’ ότι τα θεωρούσαν εκείνη την εποχή . Τα χρόνια εκείνα , με το που αρρώσταιναν οι άνθρωποι , δεν καλούσαν ή επισκέπτονταν αμέσως και με το πρώτο … γιατρό , γιατί αφ’ ενός δεν υπήρχε ΕΣΥ και Νοσοκομεία εύκολα προσβάσιμα στους ανθρώπους , αλλά και το να καλέσεις γιατρό , ήταν τόσο ακριβό , που ήταν σχεδόν … απαγορευτικό για … ψύλλου πήδημα … Έτσι , καλούσαν την νοσοκόμα , που με … μία ή δύο δραχμές , επισκεφτόταν τον άρρωστο , τον ρωτούσε για τα συμπτώματα του , μετρούσε τις σφύξεις , την πίεση , την θερμοκρασία του , τις αναπνοές του , κοίταζε τα … λαιμά του , τα πιθανά εξανθήματα , τις κινήσεις του , το χρώμα του δέρματος , των ματιών , την υγρασία της γλώσσας και άλλα τέτοια παρόμοια , και … αποφαινόταν , αν χρειάζεται γιατρός , και … ποιάς ειδικότητας . Έτσι , οι νοσοκόμες , ήσαν αρκετά αξιοσέβαστα άτομα και λέω «αρκετά» , γιατί και μόνο η λέξη «νοσοκόμα» , παρέπεμπε (φαινόμενο της … σεμνότυφης εποχής) , σε γυναίκα … εξώλης και προώλης … το γιατί δεν μου το εξήγησε ποτέ η μαμά μου , με αποτέλεσμα να φουντώνει επικίνδυνα η παιδική μου φαντασία και να πιστεύω πράγματα , που όμως δεν είναι του παρόντος να σας τα περιγράψω , γιατί ήδη … μακρυγόρησα
————————————————————–
Ο μπαμπάς μου  ήταν ράφτης , αλλά ο κύριος ρόλος του στην τριμελή μας οικογένεια , στρεφόταν περί τα … καλλιτεχνικά . Ήταν ο … διασκεδαστής μας . Η μαμά μου φρόντιζε κυρίως για τον επιούσιο (να υπάρχει ψωμί στο τραπέζι) και ο μπαμπάς μου φρόντιζε για την ενημέρωση και το ευ ζην μας (να πράττει αυτά , που θα με έκαναν να τρώω με όρεξη το ψωμί που έμπαινε στο τραπέζι… γιατί ήμουν και … ανάφαγη κι αυτό , ήταν βάσανο και για τους δυό τους) . Στα πλαίσια των υποχρεώσεων διασκέδασης ήταν και ο … κινηματογράφος , κάτι που ο μπον-βιβέρ μπαμπάς μου λάτρευε κυριολεκτικά (τελικά , ο μπαμπάς μου , μάλλον είχε διαλέξει τις καλύτερες γι αυτόν οικογενειακές υποχρεώσεις) . Έτσι , με πήγαινε στο σινεμά , επιλέγοντας ο ίδιος κατά την κρίση του τα έργα και ποιά ήταν κατάλληλα ή ακατάλληλα για παιδιά , με αποτέλεσμα να βλέπω … «προστυχιές» όπως έλεγαν οι φίλες της μαμάς μου , αλλά η μαμά μου και ο μπαμπάς μου αυτά τα έγραφαν στα παλιά τους τα παπούτσια, γιατί είχαν μια δικιά τους εντελώς ξένη με την ντόπια … Ηθική , άποψη περί του τί ήταν ηθικό ή όχι … Οι γονείς μου ήσαν Ρώσοι και όπως έλεγαν οι φίλες της μαμάς μου πάντα , καθώς και κάποιοι «φίλοι» του μπαμπά μου , που αυτός δεν τους χώνευε … «οι Ρώσοι , είναι πρόστυχοι , όπως και οι Βούλγαροι και οι υπόλοιποι … κουμμουνιστές» …
Έτσι , κάποτε στην … απαλών ονύχων ηλικία , είδα στο σινεμά την … Σπεράντζα Βρανά , να τραγουδάει και να χορεύει αυτό :

και επειδή μου άρεσε υπερβολικά , ρώτησα τον μπαμπά μου :
– Τί είναι αυτή , μπαμπά ;… Τί δουλειά κάνει ;
– Ηθοποιός …
– Τραγουδάει κιόλας …
– Είναι και τραγουδίστρια .
– Και … χορεύει  …
– Είναι ΚΑΙ  χορεύτρια
– Όλα αυτά ;…
– Ναι … όλα … Αυτό θα πει … «καλλιτέχνης» .
……………………………………………………………….
Τότε ήταν που μου καρφώθηκε στο «ακατοίκητο» , να γίνω καλλιτέχνης .
———————————————————–
Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου , είχαν μόνο ένα παιδί και μάλιστα «θεοζητημένο» (έκαναν πολλά παιδιά , αλλά όλα … νεκρά και η μαμά μου στα βαθειά της γεράματα – 45 χρόνων , γέννησε εμένα , που … έζησα) …. την αφεντιά μου .
Έτσι , όταν οι μαμά μου πήγαινε στα διάφορα σπίτια για να κάνει την δουλειά της , δεν ήθελε να με αφήνει μόνη και όταν δεν ήμουν στο σχολείο , με κουβαλούσε μαζί της . Ήμουν ήσυχο παιδάκι , και επειδή αγαπούσαν την μαμά μου , έδειχναν να αγαπάνε κι εμένα . Επειδή δε , ήμουν και καλή μαθήτρια , με χάϊδευαν στο μάγουλο κάποιες φορές και με ρωτούσαν :
– Τί θα γίνεις Αννούλα , όταν μεγαλώσεις ;
– Καλλιτέχνης … (και επειδή έβλεπα πάντα ένα υφάκι απορίας , εξηγούσα) Ηθοποιός … τραγουδίστρια … και χορεύτρια …
Τότε εκείνοι , κοίταζαν με οίκτο την μαμά μου η οποία , εκεί μπροστά στον κόσμο , δεν έλεγε τίποτα , αλλά με το που μέναμε μόνες στον δρόμο της επιστροφής , με τραβολογούσε με μανία από το χέρι και μου άστραφτε και κάτι ξεγυρισμένα χαστούκια λέγοντας μου το περίφημο :
– Δεν σου είπα εγώ , να μην λες τέτοιες … προστυχιές ;… Ακούς εκεί … «τραγουδίστρια» ! Δεν φτάνει που εγώ είμαι νοσοκόμα … Να γίνεις κι εσύ τραγουδίστρια , να μας «κράξουν» εντελώς . Αλλά ξέρω ποιός φταίει … Εκείνος ο πατέρας σου , που δεν δίνει σημασία …
Όταν ο μπαμπάς μου , αναλάμβανε να με νουθετήσει , τον έπιαναν τα γέλια , αλλά συγκρατιόταν , γιατί η μαμά μου τον αγριοκοίταζε , και μουρμούριζε δυο – τρία ακαταλαβίστικα , αλλά όταν μέναμε μόνοι , πάντα με έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου ψυθύριζε τραγουδιστά στο αυτί :
– Αχ , Άννιτσκα , Άννιτσκα … Είσαι τόσο όμορφη !… Θα γινόσουν σπουδαία … καλλιτέχνιδα ! Παρίσι , Βιέννη , Βερολίνο , Ρώμη , Μόσχα … Αγία Πετρούπολη … Όλος ο κόσμος θα μιλούσε για σένα ! Τόσο όμορφη , γλυκειά μου Άννιτσκα !… Πήγαινε τώρα να … διαβάσεις …
========================================
 
===========================================
Την ιστορία αυτή , την θυμάμαι κάθε φορά που … κάποιος στην δουλειά (εργοδότης-Κράτος , συνάδελφος , ή ασθενής μου , μου φέρεται άσχημα , απαξιωτικά ή προσβλητικά (ναι φίλοι μου … πιστέψτε με . Εκτός από τους γιατρούς του «κακού» ΕΣΥ που φέρονται άσχημα στους ασθενείς , υπάρχουν και ασθενείς που συμπεριφέρονται άσχημα , απαξιωτικά και προσβλητικά στους γιατρούς του «κακού» ΕΣΥ …. Ιδίως σ’ αυτούς , που δεν χρηματίζονται , ή δεν … κομπάζουν) .
Και τότε μονολογώ μυστικά :
– Αχ , βρε μαμά , που δεν με άφησες να γίνω … καλλιτέχνιδα της σκηνής και του … μουσικοχορευτικού ρεπερτορίου … Τώρα θα ήμουν μια διάσημη του Χόλλυγουντ … της TV … του Μεγάρου Μουσικής … του «Ποσειδωνίου» … των μπαλλέτων Μπολσόϊ … των γυμνών μπαλλέτων του Τάκη Σαγιώρ … των εκπομπών του Μικρούτσικου … του Παπαδόπουλου … της Σεμίνας Διγενή …
… και ρεμβάζω , μέχρι την επόμενη κραυγή κάποιου , που θα με επαναφέρει βίαια και «στεγνά» στην πραγματικότητα …

.
.
.
Αυτό το ποστ , το αφιερώνω στον «Κινέζο»  μου … Τον άνθρωπο , που , δεν ξέρω ποια … Ειμαρμένη τον έσπρωξε , όταν τον ρώτησα «Με τί ασχολείσαι ;» , να μου απαντήσει :
– Είμαι … καλλιτέχνης …

 

Ετικέτες: , , , , , , , ,

38 responses to “ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ;…

  1. Mr e

    Μαρτίου 4 , 2010 at 00:45

    Αγαπητη μου εχεις ενα τροπο στη γραφη σου τοσο παραστατικο. Σαν να βλεπω τη λαμψη των ματιων σου στις «κρυφοκουβεντες» σας περι τα καλλιτεχνικά καθισμένης στα γόνατα του πατερούλη… Σαν να ακούω τη φωνη της μαμάς στις παροτρυνσεις και τις συμβουλες της… Σαν να ακουω τους κτυπους της καρδιας σου στις αναμνησεις της τοσο ευτυχισμενης παιδικης σου ζωης… Σαν να σε βλεπω στο πως καμαρωνεις στις αναφορες σου στη μητερα και τον πατερα… Πετυχαν και οι δυο το στοχο τους καλη μου. Η μαμα γιατι σε ειδε να γινεσαι γιατρινα αλλα και ο μπαμπας γιατι σε ειδε να γινεσαι καλλιτεχνης… Γιατι μια χειρουργος (χειρουργος δεν εισαι?) πως μπορει να μην ειναι καλλιτεχνης ? Να εισαι καλα Αννα μας γιατι με τα κειμενα σου μας ταξιδευεις, μας πας «μπροστα» και μας γυριζεις πισω στη δικη μας αθωότητα που θελαμε να γινουμε πιλοτοι και πρωθυπουργοι και … Φιλια.

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 01:28

      @ Mr e
      Χαίρομαι που σου αρέσει η γραφή μου .
      Χαίρομαι που σου «φτιάχνω» εικόνες .
      Εγώ προσωπικά , «ερωτεύομαι» δια βίου (με την ευρεία έννοια το «ερωτεύομαι» ) τους ανθρώπους που με κάνουν να γελώ κι εκείνους που μου «φτιάχνουν» εικόνες .
      Και … όχι , δεν είμαι ακριβώς Χειρουργός … Πάντως , μέσα στα χειρουργεία τριγυρνάω τα τελευταία … 35 χρόνια …

      =========================
      Εξήγησέ μου αν θέλεις αυτό το «με τα κειμενα σου μας …. πας “μπροστα” …
      Είναι τόσο ωραίο , όσο ακούγεται ;

       
      • Mr e

        Μαρτίου 5 , 2010 at 17:09

        Ναι αγαπητή μου. Μας πας μπροστά. Με τη θεματολογία και τα «βαθύτερα» νοήματα των κειμένων σου. Με τα μηνύματα που περνας, ηθελημένα ή αθελα δεν έχει σημασία, μέσα από αυτά. Με τις εικόνες που «ζωγραφίζεις» … Με τη ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ σου, το ΧΙΟΥΜΟΡ σου, τον αξιακό σου κόσμο ή/και την…τρέλλα σου ετσι όπως βγαίνουν μέσα από αυτά (τα κείμενα σου)… Σου είχα γράψει οτι θεωρώ εαυτόν ευτυχή που σε ανακαλύψα. Το επαναλαμβάνω με .. υπογράμμιση…

         
  2. kanali

    Μαρτίου 4 , 2010 at 02:34

    Μπιζ … Μπιζ… Μπράβο , εύγε μικρέ …»Πανσέ«

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 01:54

      @ kanali
      Φτούουουου !… Ακόμα τον θυμάσαι αυτόν τον … παλιοπανσέ ;
      Μετά , πώς να προκόψει κανείς με τέτοιο όνομα … Ενωμοτίας ;…

       
  3. faros

    Μαρτίου 4 , 2010 at 08:12

    Παραπονιάρα … έ παραπονιάρα !

    Μα … είσαι Καλιτέχνης, φίλη μας, είσαι !
    Έγινες !

    Δεν έχω το χρόνο να σου το … εξηγήσω, το σίγουρο είναι ότι μέρα που είναι σήμερα, μου έφτιαξες το κέφι – νομίζεις ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα, θα μπορούσε να το κάνει άλλος κανείς είτε ήταν ηθοποιός, είτε τραγουδιστής, είτε χορευτής ;

    Είσαι όλα μαζί και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ !

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 01:58

      @ faros
      Αν κατάφερα μια τέτοια μέρα , να σου φτιάξω το κέφι , ένα έχω να πω :
      Έφτιαξες κι εσύ το δικό μου με αυτή την δήλωση σου και σ’ ευχαριστώ γι αυτό .
      ========================
      Έλα … ομολόγα . Τί σου έφτιαξε περισσότερο το κέφι ;… Η ανάρτησή μου ή το video της … Τζούλιας ;… Μπέσα για μπέσα , όμως …

       
      • faros

        Μαρτίου 5 , 2010 at 08:41

        Τι να γράψω τώρα … Πολλά μου ΄ρχονται, δεν καταλήγω !
        Μάλλον, θα σε αφήσω να μαντεύσεις μόνη σου, νομίζω ότι έχω αφήσει ήδη «δείγμα γραφής» – να είσαι σίγουρη ότι εδώ μέσα δεν κρύβομαι …

         
      • silia

        Μαρτίου 5 , 2010 at 10:58

        @ faros
        Έχω μαντέψει προ πολλού .
        Αλλά , να … μην σε πειράξω λίγο ;

         
  4. amelinia

    Μαρτίου 4 , 2010 at 08:24

    Τώρα εξηγείται πως έγινες γιατρός. Αφού ακολουθούσες τη μανούλα σου παντού για μένα είναι λογικό 🙂

    Πάντως ο καλλιτέχνης είναι υπερεκτιμημένο επάγγελμα. Αυτά που προσφέρεις εσύ – έστω και σε αχάριστους και αγενείς ασθενείς – κανένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να το προσφέρει.

    Απ’τη μια καταλαβαίνω ότι είναι ένα όνειρο που αφού δεν πραγματοποιήθηκε έμεινε στη σφαίρα του ανεκπλήρωτου κι άρα ιδανικού. Αλλά απ’την άλλη είμαι σίγουρη ότι στην πορεία και στη φθορά του χρόνου δε θα σου πρόσεφερε τις συναισθηματικές και ψυχικές ανταποδόσεις που σου προσφέρει η ιατρική, έστω κι αν αυτές έρχονται αραιά ή είναι σπάνιες.

    ΥΓ. Πάντως ο πατέρας σου πρέπει να ήταν μοναδικός άνθρωπος και νομίζω δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να βρει ένα τέτοιο άνθρωπο τώρα. Μέσα από τις ιστορίες σου έτσι όπως τον γνώρισα τον συμπαθώ πολύ και θα ήθελα να γινόταν να τον γνώριζα και στην πραγματικότητα.

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 02:05

      @ amelinia
      Έφτιαχνα (με βοηθούσε και ο πατέρας μου σ’ αυτό) και έτσι είχα , πολλά όνειρα στη ζωή μου .
      Άλλα παραγματοποιήθηκαν , άλλα , όχι . Τα κρατώ όμως όλα στην ίδια θέση στην καρδιά μου , γιατί τα όνειρα amelinia μου , είναι … πολύτιμα .
      Και κρίμα , αλλά μάλλον είναι αδύνατον να γνωρίσεις τον μπαμπά μου με έναν άλλο τρόπο , εκτός απ’ τις περιγραφές μου … Τώρα , τον Απρίλη , που μας έρχεται , θα κλείσει … 28 χρόνια που με … άφησε να διαχειρίζομαι μόνη τα ονειρά μου .

       
  5. amelinia

    Μαρτίου 4 , 2010 at 08:26

    Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που είπε ο faros:

    Είσαι όλα μαζί και πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΣ !

     
  6. Orelia

    Μαρτίου 4 , 2010 at 10:14

    άντε!
    σκυψε να σου δώσω ένα φιλί
    με συγκίνησες…

    *λες ν’ αφήσω τη κόρη μου να γίνει κομμώτρια;

     
  7. Lilith

    Μαρτίου 4 , 2010 at 14:42

    Σαν να σε βλέπω μπροστά μου τώρα, Παραμονή Χριστουγέννων, καλλιτέχνης στη σκηνή, να παίζεις, να χορεύεις, να τραγουδάς και όταν τελειώνουν όλα αυτά να πηγαίνεις στα παρασκήνια και να μονολογείς ότι δεν είναι ζωή αυτή! Ότι βαρέθηκες να δουλεύεις νύχτα χωρίς να μπορείς να περάσεις ούτε τις γιορτές με τα παιδιά σου. Βέβαια, θα μου πεις… και γιατρός που έγινες δεν έχεις και καλύτερα ωράρια… 🙂
    Όπως και να’ χει το πράγμα… μπορεί και να είχες ταλέντο…
    Αν όμως δεν είχες αρκετό για να γίνεις Κάλλας, Anna Pavlova ή Vanessa Redgrave, καλύτερα που έγινες γιατρός γιατί μόνο σώζοντας τις ζωές που έχεις σώσει (σαν γιατρός) έρχεσαι, όχι μόνο να «ισοφαρίσεις» μαζί τους αλλά και να σταθείς κι’ ένα βήμα πιο μπροστά! 🙂

    Φιλιά πολλά!

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 00:58

      @ Lilith
      Δεν θα … απαντήσω σοβαρά σ’ αυτό το πανέμορφο σχόλιο σου . Κι αυτό , γιατί , βούρκωσα μια φορά , όταν το διάβαζα … Ας μην ξαναβουρκώσω απαντώντας το (γιατί θα κάνω «σακκούλες» κάτω από τα … παροιμιώδους ομορφιάς , μάτια μου) .
      Θα δώσω μια κάπως ελαφριά απάντηση , την εξής :
      Και βέβαια , ΕΙΧΑ ΤΑΛΕΝΤΟ ! … Αφού να σκεφτείς , όταν έφευγε η μάνα μου κανένα ταξίδι , και εύρισκα την ευκαιρία , να διοργανώνω μικροπαραστάσεις στο σπίτι … (ξέρεις, τραγούδια , χορός και ψηλά τα φουστάνια κουνώντας τα με μπρίο) , έκοβα και … εισητήριο , μισή δραχμή και παρ’ όλο που αυτό φάνταζε εντελώς ακραίο για την εποχή , γινόταν πάντα το … αδιαχώρητο στις σπιτικές μου παραστάσεις …
      Χαμός …

       
  8. Liakada

    Μαρτίου 4 , 2010 at 15:22

    Το οτι γράφεις ετσι αυθορμητα οπως γραφεις , δεν ειναι φλέβα καλλιτεχνικη? Δεν ξερω τι το λογίζουν άλλοι ! εγω σε «κοβω» για πολυπλευρο ταλέντο!
    Την καλησπέρα μου και φιλακια!

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 00:48

      @ Liakada
      Στην συγκεκριμένη ανάρτηση , όταν λέω την λέξη «καλλιτέχνης» , εννοώ του …. μουσικοχορευτικού ρεπερτορίου … όπως δηλαδή , φανταζόμουν την λέξη «καλλιτέχνης» , όταν ήμουν παιδί … Μια όμορφη γυναίκα δηλαδή , τροφαντή (γιατί αυτές ήταν στην μόδα τότε) , με μακριά σγουρά μαλλιά , που ξελογιάζει και τρελλαίνει όλους τους άντρες , τραγουδάει με χίλια τσαλίμια , και προπαντός … χορεύει σηκώνοντας τα φουστάνια και δείχνοντας τα … μπούτια της (που ήταν και … το καλύτερο μου ever) .
      Καλό βράδυ Λιακάδα μου .

       
  9. Νικολιος

    Μαρτίου 4 , 2010 at 15:36

    To blogging που αγαπω .

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 00:42

      @ Νικολιος
      Σαν το … blogging , τίποτα .

       
  10. Νικολιος

    Μαρτίου 4 , 2010 at 15:39

    Εγω οταν με ρωτουσαν τι θα γίνω έλεγα»Γιατρος νοσοκομειος»! Ολοι γελαγαν αλλα η μανα μου καμάρωνε. Τελικα εγινα αγροτης. Μονο που δεν ειμαι ουτε για γελια ουτε για καμαρια…

     
    • silia

      Μαρτίου 5 , 2010 at 00:41

      @ Νικολιος
      Οι μανούλες , πάντα καμαρώνουν τα παληκάρια τους .
      Όσο για το «τελικα έγινα αγρότης» , αυτό μάτια μου όντως , δεν είναι ούτε για γέλια , ούτε για καμάρια …
      Για θερμά συγχαρητήρια είναι .

       
      • faros

        Μαρτίου 5 , 2010 at 19:09

        Επέτρεψέ μου και μένα βρε Νικολιό να σου πω ένα Μεγάλο Μπράβο !

         
  11. Κ.Κ.Μοίρης

    Μαρτίου 4 , 2010 at 17:23

    εγώ πάντως σας σέβομαι, είτε με στολή εργασίας είτε όχι, είτε δέκα χρόνια μεγαλύτεροι είτε ακόμη ειδικευόμενοι
    μπορεί οι καλλιτέχνες να έχουν ωραία ράμματα για την ψυχή μου αλλά για τη σάρκα ουδείς

    (ωραία δεν το έθεσα ; ) 🙂

     
  12. silia

    Μαρτίου 5 , 2010 at 00:39

    @ Κ.Κ.Μοίρης
    As Good As It Gets … φίλε μου …
    Καλύτερα , δεν θα μπορούσατε να το θέσετε .
    ————————————————
    Ένα … τσιγάρο δρόμος και να έχουμε χαθεί …
    Φτούούού …

     
  13. faros

    Μαρτίου 5 , 2010 at 08:43

    Θερμή Καλημέρα … λένε κάτι φίλοι στον καφενέ:

    » Όλι Ρεν … και …
    ΟΛΟΙ ΚΛΑΙΝ … !!! «

     
  14. silia

    Μαρτίου 5 , 2010 at 11:11

    @ faros
    Ακόμη δεν κλαίνε (γοερά) όλοι …
    Το Μεγάλο Κλάμα θα πέσει , όταν μπεί περικοπή στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα . Και δεν εννοώ τους μισθούς των golden boys … αλλά τους «μισθούς» των 650 , 450 , 350 (ναι , ναι , υπάρχει και τέτοιος μισθός) …
    ——————————–
    Άσχετο το σχόλιο σου με την ανάρτηση μου , άσχετη και η δική μου απάντηση (στο σημερινό ποστ) …
    Αλλά θαρρώ , πως … αν δεν μιλήσουμε , θα σκάσουμε …
    Τελικά , ουδέν κακόν αμιγές καλού . Οι «δυστυχίες» , είναι σαν τον … χρυσό . Φέρνουν τους ανθρώπους , πιο κοντά .

     
  15. Γιωργος

    Μαρτίου 5 , 2010 at 12:41

    Εγώ κυρία ήθελα να γίνω ντοκτορ,γιατί στο σφαγείο που δουλευα ο μόνος με καθαρα ρούχα ηταν ο αστίατρος που εκανε εξετάσεις στα σπλαχνα των σφάγιων…….μετα μου πέρασε αγόρασα μπουζούκι μέχρι που το ανακάλυψε ο κέρβερος πατέρας μου…ποθ σημειωτέον ήθελε να με κάνει νταλικιέρη για να διαδεχτώ τον ίδιο στα φορτηγά του….τώρα αν ρωτούσατε την μάνα μου,ευχαρίστως θα με έκανε ράφτη καθότι μοδίστρα η ίδια ασε που είχε και 2-3 μοδιστράκια για εκπαίδευση κι όσο νά’ ναι θα καλοπερνούσα…….δεν τελειώνω ουτε αύριο…17λ..!!

     
    • silia

      Μαρτίου 8 , 2010 at 22:17

      @ Γιωργος
      Παρ’ ολίγον … πολυτεχνίτης και ελπίζω ότι … όχι ερημοσπίτης .
      Τα παλιά τα χρόνια (που εσύ δεν τα ξέρεις , γιατί είσαι … μικρός ακόμα) το να γίνεις ράφτης ή μοδίστρα , ήταν … παιδεμός . Έτσι μου έλεγε η μάνα μου και με απειλούσε : «Διάβαζε , γιατί αλλιώς θα σε στείλω να μάθεις μοδιστράκι» … Κι εγώ δεν καταλάβαινα γρυ , γιατί έβλεπα τον πατέρα μου να περνάει μια χαρά , αλλά … διάβαζα , γιατί τα χρόνια εκείνα , η μαμά … είχε πάντα δίκιο .

       
  16. faros

    Μαρτίου 6 , 2010 at 08:47

    Καλημέρα και Καλό Σαββατοκύριακο !

     
    • silia

      Μαρτίου 8 , 2010 at 22:18

      @ faros
      καλούτσικο ήταν τελικά …
      Το Σαββατοκύριακο , λέω …

       
  17. Paris Kapralos

    Μαρτίου 6 , 2010 at 10:37

    χμμμ… ναι πράγματι είχα καιρό να μπω εδώ. οχι τόσο καιρό όσο νομίζεις βέβαια και μου παραπονέθηκες -όχι τόσο καιρό όσο έχω να σχολιάσω- αλλά αρκετό καιρό. πάντως, κάθε φορά που διαβάζω κείμενα σου με αναφορές στην οικογένεια σου θυμάμαι και πιο έντονα τον τίτλο της ομώνυμης ταινίας «Πατρίδα, είναι η παιδική ηλικία». λες τόσο όμορφα τις ιστορίες! σε αραβικές χώρες μιάς άλλης εποχής θα ήσουν η παραμυθού του χωριού (και ναι αυτό είναι κομπλιμέντο! :Ρ ).

     
    • silia

      Μαρτίου 8 , 2010 at 22:26

      @ Paris Kapralos
      Και βέβαια είναι κοπλιμέντο και μάλιστα από τα αγαπημένα μου .
      Και ξέρεις … όταν ήσαν τα παιδιά μου μικρά , είχα μεγάλο … σουξέ , στον παιδόκοσμο των συναναστροφών τους , γιατί ακριβώς , ήμουν … παραμυθού

       
  18. anomia

    Μαρτίου 6 , 2010 at 14:26

    Κι εγώ θέλω όταν μεγαλώσω να γίνω γυναίκα, ζητάω πολλά;

    ΥΓ. Εκτός απροόπτου (γιατί με βασανίζει μια γριπούλα) από Τρίτη ή Τετάρτη θα ‘μαι στα μέρη σου.

     
    • anomia

      Μαρτίου 7 , 2010 at 17:28

      Κι εδώ που τα λέμε το παραπάνω σχόλιο μόνο ως εμπύρετο γίνεται κατανοητό……

       
      • silia

        Μαρτίου 8 , 2010 at 22:28

        @ anomia
        Ευτυχώς , που το διόρθωσες με τον πυρετό , γιατί είχα τρομοκρατηθεί …
        Πίστεψα ότι πάσχεις από … κρίση ταυτότητας .
        ————————————-
        Πιστεύω , ότι θα είναι μια πολύ ευχάριστη εβδομάδα για μένα … Αρκεί να σου πέσει ο πυρετός .

         
  19. faros

    Μαρτίου 7 , 2010 at 08:31

    Καλημέρα σας !

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: