RSS

ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ (επανάληψη)

11 Μαρ.
Χρύσισε τ’άσπρο του πουλιού στον ήλιο από κάτου,
γοργό το αλαφροπέταγμα κι εχάθη απ’τη ματιά ,
πνοή , νεραϊδοφύσημα , φευγει στο πέρασμα του ,
σκιρτά η καρδιά , σαν το πουλί , που φεύγει μακριά .
——-
Ριγά το ασημοφύλλωμα , καθώς περνά το αγέρι
και θρόισμα ανάλαφρο σέρνεται στα κλαδιά ,
μουρμούρισμα , κελάρισμα από μυστήρια μέρη ,
σου ξεσηκώνουνε το νου , μαζί και την καρδιά .
——-
Μέσ’στο γλαυκό του ουρανού , αχνά σας ξεχωρίζω
έρωτες  μίας  Άνοιξης , που τώρα είναι μακριά….
και μες σε τόση ομορφιά , άθελά μου δακρύζω
για μιαν αγάπη , που έφυγε ….και δεν ξαναγυρνά .
======================================

43 ολόκληρα  χρόνια ,  χωρίζουν αυτή τη στιγμή απο τότε, που καθισμένη στο τελευταίο θρανίο (ψηλή γαρ) της 6ης τάξης (εξατάξιο Γυμνάσιο)  δίπλα στο ανοιχτό παράθυρο χαζεύοντας , αντί να προσέχω στο μάθημα (ούτε που θυμάμαι πια τι ακριβώς μάθημα ήταν) , έγραφα αυτούς τους στίχους … 43 ολόκληρα χρόνια….ούτε μέρα παραπάνω …. 11 Μαρτίου 1967 ,  λίγο πριν από την “Εθνοσωτήριο” .
Η …τιμωρία μου , ήταν βαριά . Τρεις ημέρες αποβολή , έγγραφη επίπληξη και διαγραφή των επαίνων του β’ εξαμήνου (όπως λέμε : δις εις θάνατον + τετράκις ισόβια + δυο μήνες φυλάκιση εξαγοράσιμη  , προς ……. μεταλλικάς δραχμάς ημερησίως ….- αλήθεια , τώρα με το EURO πώς το λένε αυτό  ; – ) Ήταν δε , η τιμωρία ιδιαίτερα βαριά , όχι απλά γιατί δεν πρόσεχα στο μάθημα (επιμένω , ότι δεν το θυμάμαι ποιο μάθημα ήταν …. Μα την Παναγία , σας λέω…) , αλλά γιατί , όπως … μεγαλοπρεπώς αναφέρθηκε στον μαθητικό μου …. «φάκελλο”» :  “…. η μαθήτρια Άννα ….Τάδε … αντ’αυτού , επιδίδετο εις ….γραπτήν αισχροέπειαν…
……Ρε παιδιά … ανοίξτε κανένα παράθυρο… να μπει μέσα η Άνοιξη …
.
.
 

Ετικέτες: , , ,

41 responses to “ΠΡΩΤΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ (επανάληψη)

  1. Aldebaran

    Μαρτίου 11 , 2010 at 13:18

    Γραπτή αισχροέπεια, ε;…

    Κι όμως εμένα μου θύμισε το:

    «Το δειλινό ειν’ ανάλαφρο σαν πρώτη μέρα αγάπης,
    και το βραδάκι, σα φιλί κρυφά δοσμένο, φτάνει…
    …Βλόγησε η Άνοιξη της γης, καθώς κι εμέ μι’ αγάπη
    κι εκεί που χιόνι ήτανε πριν, το χαμομήλι ασπρίζει…»

    Ένα εξαιρετικό ποίημα του Ρήγα Γκόλφη…

    Καλή μου Άννα… έχεις κι άλλα τέτοια;…
    Αν ναι… μην μας τα στερείς…

     
    • silia

      Μαρτίου 12 , 2010 at 16:23

      @ Aldebaran
      Πανέμορφο ποίημα ενός πολύ γλυκού ποιητή .
      Τελικά , το ρίξαμε θαρρώ όλοι στις … αισχροέπειες .
      ————————————-
      Διαβάζοντας τα σχόλια σ’ αυτό το ποστ , αντιλαμβάνομαι ότι σχεδόν σε όλους αρέσει η ποίηση . Πολύ ενδιαφέρον αυτό .
      Έχω κι άλλα . Κάποτε , έγραφα πολλή ποίηση .
      Θα «σηκώσω» κι άλλα .

       
  2. Lilith

    Μαρτίου 11 , 2010 at 15:58

    Είσαι απίστευτη!!!
    Αλήθεια το λέω!!!
    Έγραψες ΑΥΤΟ στα 17 σου;
    Και οι άχρηστοι «παιδαγωγοί» (τρομάρα τους), αντί να σε επαινέσουν, σε τιμώρησαν;
    Εμένα όμως, δεν μ’ ενδιαφέρει αυτό που έκαναν οι καθηγητές σου… Αυτά τα… γρανάζια έχουν – αιώνες τώρα – την ίδια ακριβώς συμπεριφορά…
    Αυτό που με ενδιαφέρει πολύ να μάθω, είναι πώς αντέδρασαν οι γονείς σου;
    Θέλω πολύ να μάθω αν ο πατέρας σου σε υποστήριξε!

     
    • silia

      Μαρτίου 12 , 2010 at 18:22

      @ Lilith
      Όχι ακριβώς στα 17 … Στα 17μισυ ήμουν όταν το έγραψα … Έκτη Γυμνασίου … Ή μάλλον .. τώρα που το ξανασκέφτομαι … πάλι Λύκειο λεγόντουσαν εκείνη την χρονιά οι τρεις τελευταίες τάξεις … Λύκειο Αρρένων … πρακτικό (=μικτό) τμήμα …
      Και η δουλειά των άχρηστων παιδαγωγών , ανά τους αιώνες σ’ αυτόν τον μακάριο τόπο , είναι να τιμωρούν και όχι να επαινούντην φαντασία … την δημιουργία … την υπέρβαση … Τάχα όμως και σήμερα που οι παιδαγωγοί γενικά δεν μπορούν και πολύ εύκολα ή εμφανώς να τιμωρήσουν , γίνεται κάτι προοδευτικό ;… Τί γίνεται με τους ευαίσθητους μαθητές και τις ερωτευμένες μαθήτριες της Γ Λυκείου , που αντί να προσέχουν στο μάθημα , γράφουν ποιήματα , για τις χαμένες αγάπες , για τα σκιρτήματα της καρδιάς , για το ρίγος του φυλλώματος της λεύκας ….
      (Αν άρχισα να γράφω … σαχλαμάρες , ας με σταματήσει κάποιος) .
      ————————————-
      Κι ας πάμε τώρα , στο αγαπημένο μου θέμα : Τον μπαμπά μου .
      Οι γονείς μου Lilith , ήταν υπομονετικοί και καρτερικοί άνθρωποι . Όχι δουλοπρεπείς ή φοβισμένοι , αλλά με μια καρτερία και μια υπερβολική πίστη στην αξία της κουλτούρας και της «υπεράνω» στάσης του καλλιεργημένου και έξυπνου ανθρώπου . Ο πατέρας μου δεν θύμωνε με κάτι τέτοια . Τα εύρισκε … αστεία και γελούσε μ’ αυτά και πίστευε ακράδαντα , ότι ήσαν δικές μου δουλειές και ότι θα εύρισκα τρόπο να τα βγάλω πέρα . Με τον ίδιο τρόπο της απόλυτης εμπιστοσύνης ότι ξέρω τι κάνω , αντιμετώπιζε όλα τα θέματα , το ότι πχ. κάπνιζα , διάβαζα αριστερές εφημερίδες (ήταν φιλοδεξιός) και ήμουν στα 17 μου τρελλά ερωτευμένη και κυκλοφορούσα μαζί του άνετα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη του 1966 , με έναν … παντρεμμένο άντρα …(Θυμάμαι πως για το τελευταίο , απλά με είχε ρωτήσει «Είσαι ευτυχισμένη;» και όταν απάντησα «ναι» , δεν το ξανασχολίασε . Με την ίδια λογική της Αγάπης , λάτρευε την μητέρα του και ήταν περήφανος γι αυτήν .
      Ο πατέρας μου το μόνο που νοιαζόταν έντονα , ήταν το να είμαι ευτυχισμένη και μισούσε τις διαφορές και τις αντιπαραθέσεις και τις γκρίνιες και τις διαφωνίες … Στεκόταν παράμερα απ’ όλα αυτά και ποτέ δεν με έσπρωχνε προς την γκρίνια ή την μιζέρια , αλλά το μόνο που έκανε ήταν το να με παρηγορεί (διάβασε σε παρακαλώ , αν έχεις χρόνο , το ΚΑΤΙ ΜΑΓΙΚΟ ) .
      Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι αυτόν …
      … Συγκινήθηκα …

       
  3. Liakada

    Μαρτίου 11 , 2010 at 16:50

    Silia μου, με άφησες άφωνη !΄Πολύ όμορφο το ποιημα σου , Ειδικα η τελευταια στροφή!
    Εγω δεν έχω ποίημα για την Άνοιξη που μας έκανες να νιώσουμε πως έρχεται, να γράψω ..
    Θα σου χαρίσω όμως μια φωτογραφία πρόσφατη, που ¨Ανοιξη προμυνεύει , με όλη μου την αγάπη !

     
    • silia

      Μαρτίου 11 , 2010 at 21:45

      @ Liakada
      Παλιά , σαν ήμουν πολύ νέα και περίπου μέχρι τα 40-45 , έγραφα ποιήματα . Τώρα , πολύ σπάνια …
      Υπέροχη η φωτογραφία σου . Έχω κι εγώ να σου χαρίσω μία … Κι αυτή όσο παράξενο κι αν φαίνεται , … ανοιξιάτικη είναι και … μοιάζουν λίγο στα χρώματα μεταξύ τους … Έτσι δεν είναι ;

       
  4. faros

    Μαρτίου 11 , 2010 at 18:21

    … σκιρτά η καρδιά …

    Αχ αυτά τα … κοριτσίστικα σκιρτήματα …
    Γούνες που … έκαψαν !

    Ειδικά την Άνοιξη !
    Που αρχίζαμε και … βλέπαμε και τίποτα … 😀

    Είμαστε που είμαστε ΣΗΜΕΡΑ ανεβασμένοι, μας πήγες κι εσύ στα … ουράνια !

    Να είσαι καλά !

     
    • silia

      Μαρτίου 12 , 2010 at 18:33

      @ faros
      Η Άνοιξη Φάρε μου , ανα τους αιώνες , πάλλεται από διάφορα σκιρτήματα και είναι ποτισμένη από μυρωδιά … καμένης «γούνας» .
      Χαίρομαι που είσαι «ανεβασμένος» και σου εύχομαι , έτσι να είσαι πάντα .

       
  5. amelinia

    Μαρτίου 11 , 2010 at 18:28

    Aχ Αννούλα μου τέτοιες αισχροπρέπειες που τις έλεγαν τότε μακάρι να τις έκαναν κι άλλοι. Μάλλον τις ονόμαζαν έτσι γιατί ζήλευαν το ταλέντο σου 🙂

    Πανέμορφο ποίημα, δροσερό και γάργαρο σαν το νεράκι που τρέχει και ξεδιψάει.

     
    • silia

      Μαρτίου 13 , 2010 at 01:42

      @ amelinia
      Μπα , απλά ήταν το κλίμα της εποχής … Ο έρωτας , ήταν στημένος στον τοίχο για να τον πυροβολάει ο κάθε ανέραστος … Κι όταν λέω «ανέραστος» δεν εκφράζω κάποια υπερβολή ή κακία … Ανέραστος ήταν ο δάσκαλος που εισηγήθηκε να με τιμωρήσουν για το ποίημα-αισχροέπεια . Αντίθετα η Φυσικός μας , που ήταν μια γυναίκα άνετη και ακομπλεξάριστη και μαγκιώρα , όταν κάποτε δανίστηκε το βιβλίο μου της Χημείας για να ρίξει μια ματιά στο παρακάτω στην διάρκεια του διαλείμματος , και διάβασε στο περιθώριο το ποιητικό πόνημα :
      «Ενθυμού και μη λησμόνει
      πίνε τσάι με λεμόνι
      βούτα κι ένα μπισκοτάκι
      και θυμήσου τον …..άκη
      (το όνομα του «κάποιου» που αγαπούσες)
      … ξεράθηκε στα γέλια και μου είπε το περίφημο «Τα αγόρια βρε βλαμμένο , δεν τα ρίχνουν με τσάγια και λεμόνια … Χρειάζεται … τσαλίμι … Και μην πεις σε κανέναν τίποτα , γιατί κανονικά , έπρεπε να σε καρφώσω στον άντρα μου (που ήταν και ο Λυκειάρχης) και να φας καμιά τριάρα (αποβολή) «

       
  6. An-Lu

    Μαρτίου 11 , 2010 at 19:15

    Εδώ έχουμε ακόμα χειμώνα κι ας ανάβουν τις φωτιές κάθε Τρίτη για να φέρουν εγγύτερα την άνοιξη 😉

     
    • silia

      Μαρτίου 11 , 2010 at 23:42

      @ An-Lu
      Τί είδα τις … φωτιές που λες … και σ’ ευχαριστώ .
      Τώρα κατάλαβα …
      Φιλιά .

       
  7. Mr e

    Μαρτίου 11 , 2010 at 21:19

    χμμμμμ… ολ΄αυτά στα 17 «[…]για μια αγάπη που εφυγε και δεν ξαναγυρνά […]»
    Ακούς εκεί στα … 17 ? Καλά σου έκαναν οι καθηγητές σου και σε τιμώρησαν ως … αισχροεπή…
    Να είσαι καλά ΄Αννα να ερωτεύεσαι και να γράφεις ποιήματα… ΄Οσο για τις αγάπες γυρίζουν ως αναμνήσεις και μας γεμίζουν χαμόγελα και ανοιξιάτικες «μυρωδιές»…
    _________
    Να μη στερηθούμε τον έμμετρο λόγο σου που μόλις ανακαλύψαμε και απ΄οτι φαίνεται είναι εξίσου αξιόλογος με τον πεζό…΄Εμμετρα γράφουν οι πολύ ευαίσθητες ψυχές… Είσαι μια από αυτές…

     
    • silia

      Μαρτίου 13 , 2010 at 02:03

      @ Mr e
      Τί υπερβολική !… τί ακραία , η νιότη !… Περνάει τόσο εύκολα από τον ενθουσιασμό στην απελπισία και τούμπαλιν …
      Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βάλω τόση … «ψυχή» σε ένα ποίημα αν ο καλός Θεός-Έρωτας αποφάσιζε να με ξαναλαβώσει τώρα …
      ——————————-
      Και μια που λες τόσο καλά λόγια για τον έμμετρο λόγο μου , σου χαρίζω ένα ακόμη «έμμετρο» μου , λίγο πιο κατοπινό , που τον Έρωτα είχε κι αυτό σαν κίνητρο :

      Ένα «έμμετρο» , για ένα ρόζ τριαντάφυλλο …
      Μμμμμ… δεν είναι και άσχημα …

       
      • Mr e

        Μαρτίου 13 , 2010 at 09:58

        Σ΄ ευχαριστώ καλή μου Αννα. Πράγματι πολύ «καλοπληρωμένο» ένα μικρό τριανταφυλλάκι… Με ψυχή και καρδιά. Αυτό βγαίνει μέσα από τις μικρές αράδες σου… Ο πόνος για ένα έρωτα που λάβωσε και χάθηκε αφήνοντας τα σημάδια του σαν μια αποτυχημένη πλαστική… Ερωτεύονται μόνο οι τυχεροί. Αυτό έχει σημασία. Είσαι/είμαστε απ΄αυτούς. Μου αρέσει το πως γράφεις… Σ΄ευχαριστώ και πάλι. Φιλιά.

         
  8. irlandos

    Μαρτίου 11 , 2010 at 22:01

    Ξέρεις τί μου θύμισες ?
    Αυτό που γράφει ο Καζαντζάκης (στην «Αναφορά στον Γκρέκο» νομίζω):
    «Σώπασε δάσκαλε ν’ ακούσουμε το πουλί!»

     
    • silia

      Μαρτίου 11 , 2010 at 23:38

      @ irlandos
      Ας το διαβάσουμε όλο …Ή μάλλον , σχεδόν όλο :
      «…Ώρες μας έπαιρνε τ’αυτιά ποια φωνήεντα είναι μακρά, ποια βραχέα και τι τόνο να βάλουμε, οξεία ή περισπωμένη∙ κι εμείς ακούγαμε τις φωνές στο δρόμο, τους μανάβηδες, τους κουλουρτζήδες, τα γαιδουράκια που γκάριζαν και τις γειτόνισσες που γελούσαν, και περιμέναμε πότε να χτυπήσει το κουδούνι, να γλιτώσουμε. Κοιτάζαμε το δάσκαλο να ιδρώνει απάνω στην έδρα, να λέει, να ξαναλέει και να θέλει να καρφώσει στο μυαλό μας τη γραμματική, μα ο νους μας ήταν έξω στον ήλιο και στον πετροπόλεμο∙ γιατι πολύ αγαπούσαμε τον πετροπόλεμο και συχνά πηγαίναμε στο σχολείο με το κεφάλι σπασμένο.
      Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μια ανθισμένη μανταρινιά στο αντικρινό σπίτι∙ το μυαλό μας είχε γίνει κι αυτό ανθισμένη μανταρινιά και δεν μπορούσαμε πια ν’ ακούμε για οξείες και περισπωμένες. Κι ίσια ίσια ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλης, που ‘χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δεν βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:
      – Σώπα, δάσκαλε, φώναξε∙ σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!…»

      —————————————-
      Αλήθεια Ιρλανδέ … αυτήν την ομορφιά σου θύμισε το ποίημα μου ;…
      Τί τιμή για το (σχεδόν) εφηβικό μου πρωτόλειο !
      ==============================
      Έξω από το ανοιχτό παράθυρο του δικού μου σχολειού , τότε αντί για μανταρινιά , υπήρχε μια τεράστεια λεύκα … Εξ ού και το «ριγά το ασημοφύλλωμα» …

       
  9. Liakada

    Μαρτίου 11 , 2010 at 22:42

    Silia, ναι ! Και μ αρέσει!, και ετσι!Χιονισμενη !
    Φιλιά και καληνύχτα!

     
    • silia

      Μαρτίου 11 , 2010 at 23:40

      @ Liakada
      Χιόνια και άνθη μυγδαλιάς … Σαν να γίνονται ένα , πάνω στα ίδια κλαδιά …
      Καλό σου βράδυ .

       
  10. faros

    Μαρτίου 12 , 2010 at 07:22

    Άνοιξη – Χειμώνας : Εποχές που η καθεμία εμπνέει … Ειδικά άμα είσαι καλλιτέχνης …

    Κύκλο κάνει η ζωή …
    Θέλεις δεν θέλεις
    … ανταμώνεσαι !

    Θερμή Καλημέρα !

     
    • silia

      Μαρτίου 13 , 2010 at 02:28

      @ faros
      Νά τα μας που του βγάλαμε και ποιητική φλέβα του Φάρου μας !…
      Είπες και την μαγική λέξη : «καλλιτέχνης» και με … έλειωσες .
      Θερμή καληνύχτα φίλε .

       
  11. espectador

    Μαρτίου 12 , 2010 at 09:41

    Ειχα ξαναπερασει απο τα μερη σου Αννα, αλλα οι «στροφες» της ζωης με εβγαλαν αλλου (οι «στροφες» του πληκτρολογιου καλυτερα). Το ομορφο ποιημα σου (διαβαζες Καββαδια τοτε?) με γυρισε πολυ πισω και θυμηθηκα ολους (μα ολους) τους αποστεωμενους και ανεραστους καθηγητες που ειχαμε εκεινα τα χρονια. Που να καταλαβουν οι καημενοι! Τωρα που περασαν τα χρονια, η Ανοιξη ερχεται με πονους στη μεση αλλα και με ελπιδες που εναποθετονται στα θαλασσινα μπανια αργοτερα και στην μετακομιση στο σπιτι του χωριου. Σκεφτομαι εκεινη την καημενη αμυγδαλια που ανθισε και ηλθε αυτο το προχθεσινο χιονι που σιγουρα την τρομαξε την καημενη. Σκεφτομαι να παω να την παρηγορησω σε λιγο. Ελπιζω να τα λεμε στο μελλον.

     
    • silia

      Μαρτίου 13 , 2010 at 02:53

      @ espectador
      Τα … πάντα διάβαζα τότε καλέ μου espectador . Ας είναι καλά η Δημοτική Βιβλιοθήκη και ο κος Στέφανος , που ήταν φίλος της μαμάς μου . Στα 18 μου , είχα διαβάσει ΟΛΟ το αρχαίο Δράμα (τους τρεις μεγάλους Τραγικούς και όλο τον Αριστοφάνη) , όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται … Απήγγειλα απ ‘εξω όλη την Αντιγόνη και συνάμα , εύρισκα χρόνο και να «κλαίω» τους χαμένους μου έρωτες … Αχ , η νιότη … Πόσα μπορεί να χωρέσει …
      Και επειδή μου ξαναθύμησες τους ανέραστους καθηγητές μου , αλλά και επειδή θέλω να σ’ ευχαριστήσω που ξανάρθες εδώ μέσα , θα σε τρατάρω μια φωτογραφία , που πιστεύω ότι θα εκτιμήσεις ιδιαίτερα .


      ==========================
      Απ’ τους καθηγητές … Παναγιωτόπουλος ο επονομαζόμενος και «μαστραπάς» γιατί σαν Πελλοπονήσιος που ήταν δεν την ήξερε την λέξη , ο Λαμπρόπουλος , ο επονομαζόμενος και «λαμπρόκωλος» έτσι … από κακία , γιατί χάιδευε τα κορίτσια στα μάγουλα κι αυτό δεν μας καθόταν και καλά , ο Ρισβάς , ο Γυμνασιάρχης ή Μομώκας γιατί μπλεκόταν όταν έλεγε τους χρόνους του όμνυμι (ομόμωκα – ομομώκειν) η Πούγκουρα η «Κουνέλα» γιατί είχε κάνει μέσα σε 4 χρόνια … 4 παιδιά … και πάει λέγοντας …
      Τί μου θύμησες …
      Αχ , espectador , παιδί της Κάτω Χαράδρας και μάλιστα της αριστερής όχθης … Μην ξαναφύγεις … Μην σε πάρουν αλλού οι «στροφές» σου .

       
      • espectador

        Μαρτίου 13 , 2010 at 08:25

        Αστειευεσαι? Που να παω? Με τετοια περιποιηση…πως το λενε…πρωτο τραπεζι-πιστα. Καταπληκτικα τα δωρα σου. Πολλα γνωστα ονοματα. Σ αυτες τις φωτογραφιες συνηθιζαμε ολοι εμεις οι αυτιστικοι να βαζουμε ενα βελακι για να ξερεις ο αλλος που ειμαστε. Προς τιμην σου εσυ το απεφυγες. Την εποχη της φωτογραφιας εγω ηδη ειμουν μαθητης στο Ε Γυμνασιο Θεσσαλονικης. Εσωτερικη μεταναστευση. Ομως εκει μπηκα σε εναν αλλο τελειως διαφορετικο κοσμο. Ο Στεφανος της βιβλιοθηκης ηταν ενας κερβερος που σου εβγαζε καρτα για να δανειζεσαι βιβλια αφου εμπαινες στο Γυμνασιο(με εισαγωγικες τοτε-θυμασαι τον Γκοτση?). Τελος παντων. Σ ευχαριστω. Δεν το κουναω ρουπι πλεον.

         
  12. Γιωργος

    Μαρτίου 12 , 2010 at 20:29

    http://www.youtube.com/watch?v=zSnBRmBq7uE …πολυ ξύλο κυρία,αν και δεν πόνεσα,εθεωρείτο πορνογράφος ο ποιητής και καθώς το είχα επιμελώς κρυμένο στο βιβλίο της χημείας περι σθενους και άλλων ακαταλαβίστικων μου ήρθε η φάπα η σβουριχτή και τα κατάλαβα όλα!!!

     
    • silia

      Μαρτίου 13 , 2010 at 03:01

      @ Γιωργος
      Γιωργο !!!… Τί ομορφιά είναι αυτή που κατέθεσες !
      Τελικά , μάλλον το είχαν τα βιβλία της Χημείας , να μαζεύουν τέτοιες ομορφιές (βλέπε απάντηση στο σχόλιο της amelinia) .
      ——————————-
      Γιατί παρακάτω …. κλαψουρίζεις ;

       
  13. Γιωργος

    Μαρτίου 12 , 2010 at 21:33

    ………ωχχχ!! εκτος θέματος και πάλι…

     
  14. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Μαρτίου 12 , 2010 at 23:08

    Aπίστευτη η νεότης!
    Στα 17 του να γράφει κανείς
    «για μιαν αγάπη που έφυγε και δεν ξαναγυρνά»!!!
    Απίστευτο «ον» και ο δάσκαλος. Εσένα σου συνέβη στα 17 σου και όσο να΄ναι μπορείς να σκεφτείς πολλά… «γαλλικά» για το καθηγητή.
    Εγώ στα 10 μου γεμάτος ενθουσιασμό είχα γράψει κάτι στίχους σε 15σύλλαβο για τον Αθανάσιο Διάκο! Σε ποιόν να τους δείξω; τους έδειξα στον δάσκαλό μου.
    «Τι ανοησίες είναι αυτές που κάθεσαι και γράφεις αντί να διαβάζεις τα μαθήματά σου» και όπως κρατούσε το χαρτί το έσκισε κομματάκια. Έπαθα σοκ. Έκανα πολλά χρόνια να ξαναγράψω στίχους.
    Σκέφτομαι πόσο …(ας μη πω τη λέξη) πρέπει να είναι ένας άνθρωπος και μάλιστα δάσκαλος για να κάνει κάτι τέτοιο σε ένα 10χρονο παιδί. Ακυρώνει το λειτούργημά του. Όπως και στη δική σου περίπτωση.

     
    • silia

      Μαρτίου 14 , 2010 at 01:30

      @ αλέξανδρος ανδρουλάκης
      Φυσικά … απίστευτη η νεότης …
      Μόνο στα 17 σου πιστεύεις ότι μια αγάπη που έφυγε , δεν ξαναγυρίζει . Όσο μεγαλώνεις , όλο και κάτι σκαρφίζεσαι (bye-bye αθωότητα) για να την ξαναφέρεις πίσω .
      ———————————-
      Λοιπόν … τον έφερα εικόνα τον δάσκαλο σου να σκίζει το χαρτάκι με το ποίημα και μού’ ρθε να τον … καταραστώ .
      Καλό σου βράδυ Αλέξανδρε .

       
  15. elina

    Μαρτίου 13 , 2010 at 00:07

    Η γλυκυτάτη Άνοιξι
    Με τ’ άνθια στολισμένη,
    Ροδοστεφανωμένη
    Τη γη γλυκοτηράει.
    Κι ή γή τη χλόη εντύνεται,
    Τα δάση της ισκιώνουν,
    Τα κρύα χιόνια λιώνουν,
    Ο ουρανός γελάει.
    Τα λουλουδάκια βάφουνται
    Τα πλάγια χρωματίζουν,
    Κι΄ ηδονικαίς φωτίζουν
    Η δροσεραίς αυγές.
    Στο αγκαθερό τριαντάφυλλο
    Γλυκολαλάει τα’ Αηδόνι
    Το ξένο Χελιδόνι
    Ταιριάζει τη φωλιά.
    Στους κάμπους πλούσια κι’ άκοπα
    Σε πράσινα λιβάδια
    Τα ζωντανά κοπάδια
    Βελάζουν και πηδάν
    Κι’ ο νιος βοσκός χαρούμενος
    Φυσώντας τη φλογέρα,
    Γιομίζει τον αγέρα
    Με τραγουδιών φωνές
    Κάθε ψυχή ευφραίνεται,
    Την Άνοιξι γιορτάζει
    Ο Θίρσης σκυθρωπάζει
    Στη γενική χαρά.
    Ωραία Δάφνη πρόβαλε
    Να την αποστολίσης,
    Και τότες είναι ο Θίρσης,
    Ο πλέον ευτυχής.

     
  16. silia

    Μαρτίου 13 , 2010 at 02:22

    @ elina
    Όμορφοι στίχοι … Όμορφος ποιητής ο Βηλαράς …
    Λίγοι ίσως γνωρίζουν ότι ποιημά του είναι οι στίχοι του παρακάτω πανέμορφου τσάμικου , που όλοι λίγο πολύ έχουμε κάποτε σιγοτραγουδήσει :
    Πουλάκι ξένο, ξενιτεμένο,
    πουλί χαμένο κι αλαργινό.
    Αχ, πού ν’ ακουμπήσω, να ξενυχτήσω,
    να ξενυχτήσω, να μη χαθώ.
    Βραδυάζει η μέρα, σκοτάδι πέφτει
    κι εγώ μονάχο, πού να σταθώ.
    Αχ, πού ν’ ακουμπήσω, να ξενυχτήσω,
    να ξενυχτήσω, να μη χαθώ.
    Κάθε κλαράκι βαστάει πουλάκι,
    βαστάει πουλάκι ζευγαρωτό.
    Αχ, πού ν’ ακουμπήσω, να ξενυχτήσω,
    να ξενυχτήσω, να μη χαθώ.

    ————————————————–

    =========================
    Ελινάκι , με … καρασυγκίνησες βρε …

     
  17. Βιολιστής στη στέγη

    Μαρτίου 13 , 2010 at 11:21

    Xαμογελάω όποτε σε διαβάζω…
    Εχουμε ζήσει πολύ κοντινές εποχές, καταλαβαινόμαστε επομένως…
    Και γι’ αυτό δεν μ’ εκπλήσσει ο στείρος πουριτανισμός των καθηγητών…
    Με εκπλήσσει όμως, το πόσο καλή ποίηση έγραφες! Το λέω ειλικρινά!
    (Ετσι, μιά άνοιξη, σε ηλικία λίγο μεγαλύτερη απ’ τη δική σου, κάποια χρόνια αργότερα απ’ τη δική σου άνοιξη, αλλά με την ίδια μεθυσμένη, νεανική καρδιά έγραφα κι’ εγώ, τους δικούς μου, άτεχνους στίχους : » Την άνοιξη τη νοιώθω πρώτα μέσα μου…
    Κι’ ύστερα….
    Στίς άκρες των δαχτύλων σου…»
    Φαντάζεσαι πόσες μέρες αποβολή θα έπαιρνα απο τους καθηγητές μου γι’ αυτήν την «αισχροέπεια»;)
    Υ.Γ. Εγώ σου χρωστώ ένα «ευχαριστώ», για το μοναδικό τρόπο που έχεις να με κάνεις να αναβιώνω άλλες εποχές…

     
    • silia

      Μαρτίου 14 , 2010 at 01:41

      @ Βιολιστής στη στέγη
      «Xαμογελάω όποτε σε διαβάζω…»

      Τόσο όμορφο να το ακούω αυτό . Υπάρχει πιο όμορφο πράγμα απ’ το να κάνεις μέσα στο «γκρίζο» που ζούμε , κάποιον να χαμογελάσει ;
      ————————————————-
      » Την άνοιξη τη νοιώθω πρώτα μέσα μου…
      Κι’ ύστερα….
      Στίς άκρες των δαχτύλων σου…»

      Πω , πω … τί όμορφος στίχος ! Θα τον κάνω μότο μου … Θα πάω τώρα να το πω σε κάποιον … Που θα τον βρω ;… Θα τον βρω , έννοια σου …
      ————————————-
      Α , και κάτι άλλο :
      Δεν θα έπαιρνες αποβολή για δαύτο . Μόνιμη απομάκρυνση από το συγκεκριμμένο σχολείο θα έπαιρνες … και άντε μετά να ψάχνεις σχολείο να σε δεχτεί .
      Ακούς εκεί «Στίς άκρες των δαχτύλων σου…” !
      Τελικά , οι άκρες των δαχτύλων … πολύ ερωτικές …
      Άκου :
      «… τώρα που οι ικανοποιήσεις
      κυματιστά , απαλά
      έρχονται πάνω μου
      σαν τ’ ακροδάχτυλα του δειλού εραστή …»

      ………………………………………………..
      Μετά απ’ αυτό , ξέρεις , δεν έγραψα άλλο ποίημα …

       
  18. faros

    Μαρτίου 13 , 2010 at 18:52

    Μα, γράφω ποιήματα …
    Αχ, δεν με επισκέφεσαι καλά …

    Οπότε (επίτρεψέ μου) ξέρω να κρίνω !
    Δεν λέω λόγια για να … περνάει η ώρα !
    Και για μένα καλλιτέχνης δεν είναι μόνο ο επαγγελματίας – πιο πολύ γουστάρω τον ερασιτέχνη !

    Γεια χαρά και καλό σαββατοκύριακο !

     
  19. silia

    Μαρτίου 14 , 2010 at 01:47

    @ faros
    Μια χαρά και αρκετά συχνά σε επισκέπτομαι , αλλά τις περισσότερες φορές ανοίγοντας την «πόρτα» , μου πέφτει το σφυροδρέπανο στο κεφάλι και με μια ελαφριά εγκεφαλική διάσειση που παθαίνω , δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά πράγματα …
    Α χα χα χα !… πλάκα σου κάνω .
    ——————————
    Και … όσο λες αυτή την λέξη (καλλιτέχνης) , θα … εξιτάρομαι … επικίνδυνα .

     
  20. faros

    Μαρτίου 14 , 2010 at 09:13

    Εμ, τότε, μια Καλλιτεχνική Καλημέρα !

    Κι άλλος μου το είπε αυτό, δεν ξέρω πως γίνεται, εγώ το έχω ξαναμεταδέσει με … συρματόσκοινο … 😀

     
  21. loupasg@otene.gr

    Μαρτίου 14 , 2010 at 19:31

    Κυρία ,πολλά γράμματα δεν ξέρω κι ουτε είχα ποτε ταλέντο για να γράψω και μάλιστα ποιήματα που οσο νάναι θέλει και λίγο ταλέντο.εκείνο που με σώνει και δεν έμεινα ντουβάρι είναι η αγάπη μου για το βιβλίο,ετσι λοιπόν θα κλέψω λίγο απο τον χρόνο σας να σας πώ μιά ιστορία απο τα μαθητικά μας χρόνια.Το 1980 αποφάσισα μετα τα χριστουγεννα να κόψω το σχολείο γιατι ηδη δούλευα στα σφαγεία,μάθαινα ομως πως γίνονται διάφορα, πρωτα μεγάλες απεργιες των εκπαιδευτικων μετα αποχές των μαθητών …δεν γιν’οταν τοτε καταλήψεις…μέχρι που μια μέρα σκάει ο κτηνίατρος με κανα δυο άλλους στο σφαγείο και μου λένε πως απέβαλαν συμμαθητή και πολυ καλό μάλιστα γιατι κουβαλούσε εξωσχολικά συγγράμματα στην τσάντα ,ετσι λοιπον μου λένε αποφασίσαμε να κάνουμε μια δικιά μας έκθεση βιβλίου…….αυτό που ακολούθησε ηταν συναρπαστικό καθώς τους πρότεινα να μαζευτούμε και τα τρία λύκεια αρρένων για πιο μαζική προσελευση πράγμα το οποίο έγινε παρ’ όλα τα εμπόδια που έστησε η δευτεροβάθμια,μεχρι και μπάτσους στείλαν,και κοντρα στην απόφαση των διευθυντών των λυκείων δεν ήταν λίγοι οι δάσκαλοι μας που ήρθαν να δούνε την έκθαση….αυτοί μείναν στην καρδιά μας και τους τιμάμε ακόμα με συναντήσεις που κάνουμε,ασ σας αφιερώσω λοιπον ενα ποιημα το αγαπημένο του φιλολογου μας και τα ξαναλέμε.!! http://www.youtube.com/watch?v=1tndLaroGbA

     
  22. faros

    Μαρτίου 15 , 2010 at 14:31

    Εκπληκτική η άνω μαρτυρία … δεν συμφωνείς ;;;

    Γεια και Καλή Βδομάδα !

     
  23. αλέξανδρος ανδρουλάκης

    Μαρτίου 16 , 2010 at 02:16

    Πρέπει να τον είχαν καταραστεί πολλοί, γιατί μετά απο ένα χρόνο έπαθε καρδιακή προσβολή και την υπόλοιπη χρονιά την κάναμε με άλλο δάσκαλο.
    Όμως στάνιαρε γρηγορα.
    Μετά απο 30 και κάτι ψιλά , χρόνια ακόμα ζει.
    Είναι αυτό που λέμε «κακό σκυλί ψόφο δεν έχει»

     
  24. roadartist

    Μαρτίου 20 , 2010 at 18:46

    Το χάζεμα από το παράθυρο μου θύμισε εμένα.. Μια ζωή αφηρημένο παιδί ήμουν.. Πόσο μάλλον όταν έμπαινε η άνοιξη.. 🙂

     
  25. museum

    Μαρτίου 23 , 2010 at 13:02

    Τα αριστουργηματικά σου πρωτόλεια που (ξανά) άφησες εδώ είναι γεμάτα λυρισμό κι ευαισθησία. Το περίμενα όμως πως κάτι τόσο δυνατό θα μπορούσες να γράψεις ακόμα και στα δεκαεπτά σου. Όσο για τα περί τιμωριών και άλλα αστεία που έγιναν, επέτρεψε μου να μην σχολιάσω για να μην μειώσουν στο ελάχιστο την ευχαρίστηση που ένιωσα από τους στίχους σου.

    Καλημέρα και Καλή Άνοιξη!

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: