RSS

ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ … Μ’ ΑΚΟΥΣ ;

21 Απρ.
Άκουσε μωρό μου :
Τέσσερα ολόκληρα χρόνια , παιδευόμασταν με τον πατέρα σου , να κάνουμε ένα παιδί … Με τα «μέσα» της εποχής εκείνης βέβαια , που δεν ήσαν και τόσο πλούσια , αλλα ό, τι περνούσε από το χέρι μας το κάναμε … Όμως , το πολυπόθητο παιδί , δεν ερχόταν …
Τέτοιες Ανοιξιάτικες ημέρες ήταν … Της  Διακαινησίμου – θυμάμαι- , ημέρα Κυριακή και ήμουν μόνη στο σπίτι … Θεσσαλονίκη του 1978 , λίγο πριν από τον μεγάλο σεισμό . Μεσημεράκι σχεδόν , όταν χτύπησε η εξώθυρα , που την άνοιξα απότομα (σαν να με έτρωγε η λαχτάρα να δω … κάποιον) , χωρίς καν να κοιτάξω απ’ το «ματάκι» , και βρέθηκα  μπροστά σε μια τσιγγάνα , σχετικά νέα .
– Καλή μου κυρία , δώσε μου παλιά ρουχάκια απ’ τα παιδιά σου , να χαρείς , που τα δικά μου δεν έχουν τί να βάλουν …
– Δεν έχω παιδιά (απάντησα εκνευρισμένη και της βρόντηξα την πόρτα στα μούτρα)
Πρίν προλάβω να απομακρυνθώ , το κουδούνι ξαναχτύπησε
– Δώσε μου , τότε λίγο ψωμί να τα ταΐσω , που πεινάνε .
‘Ημουν έτοιμη να ξαναβροντήσω την πόρτα , όταν θυμήθηκα τα τσουρέκια , που μας έφεραν φίλοι και συγγενείς και θα πετιόντουσαν σε λίγες μέρες (ποιός να τα φάει ;… δυο ψυχές ήμασταν) . Ξαναέκλεισα την πόρτα μαλακά αυτή την φορά και βάζοντας σε μια σακκούλα δυο μεγάλα τσουρέκια, ξανάνοιξα την εξώθυρα και της τα πρόσφερα . Την άφησα να κοιτάζει και να ψαχουλεύει την σακκούλα .
Το κουδούνι χτύπησε και πάλι και αυτή τη φορά άνοιξα έτοιμη να την … προγκήξω , αλλά με σταμάτησε η δυνατή φωνή της :
– Μη με διώχνεις … Ψωμί σου γύρεψα , τσουρέκια μου έδωσες … Είπες πως … δεν έχεις παιδιά … Ε , λοιπόν να έχεις την ευχή μου . Και η ευχή μου είναι να κάνεις δυο παιδιά … Αγόρια , γιατί τα κορίτσια , είναι … βάσανο . Δυο αγόρια που θα είναι ξανθά , σαν αυτά τα τσουρέκια , με γαλανά μάτια … όμορφα και μυαλωμένα και θα βάλουν και … κορώνα στο κεφάλι τους … θα γίνουν βασιλιάδες …
– Δεν υπάρχουν βασιλιάδες πια , της αντιγύρισα .
– Υπάρχουν … Είναι αυτοί που … φέγγει το κεφάλι τους …
– Αυτοί , είναι οι … Άγιοι …
– Άγιοι δε υπάρχουν . «Βασιλιάδες» , θα δεις τους … γιούς σου .
‘Εκλεισα την πόρτα μαλακά και αφού πήρα μια βαθειά ανάσα , κοίταξα από το «ματάκι» της πόρτας . Ή είχε φύγει αμέσως , ή κάπου είχε κρυφτεί …
Ή … τα είχα ονειρευτεί όλα αυτά .
Ωστόσο , όταν το μεσημέρι ο άντρας μου με ρώτησε «Τί έγιναν τα τσουρέκια ;… μη μου πεις ότι τα έφαγες» , απάντησα
– Τα έδωσα σε μια γύφτισσα που ζητιάνευε …
………………………………………
Περίπου ένα 15ήμερο μετά , ένα τεστ κύησης , βγήκε θετικό … Ήσουν εσύ μωρό μου  μέσα μου … Κάτι σαν … αυτό :
Την ιστορία αυτή , την … ξέχασα για πάρα πολύ καιρό … Δεν την θυμήθηκα ούτε όταν νεογέννητο  σε πήρα στην αγκαλιά μου και τα μεγάλα σου μπλε μάτια φωτίζονταν από το φωτοστέφανο των κατάξανθων μαλλιών σου …
Δεν την θυμήθηκα , ούτε όταν μεγαλώνοντας με σταματούσαν στον δρόμο για να μου πουν … «πόσο όμορφο αγοράκι !» …
Δεν την θυμήθηκα ούτε όταν γεννήθηκε ο μικρός σου αδελφός και απόμεινα να θαυμάζω τα αχυρένια του μαλλάκια που ταίριαζαν απόλυτα με τα γκρίζοπράσινα  μάτια του … Ούτε όταν 20 χρόνια μετά , όταν πήγα να τον δώ στην Μυτιλήνη όπου σπούδαζε , μας σταμάτησε στον δρόμο μια ηλικιωμένη γειτόνισσα του και μου είπε το περίφημο : «Πιό όμορφος κι απ’ τον …. Αρχάγγελο , κυρά μου ο γιός σου … κι ας με τιμωρήσει ο Θεός για την βλασφημία μου …»
………………………………………………………………………………….
Την θυμήθηκα καλέ μου , 32 χρόνια μετά , προχθές την Κυριακή στις 18 του Απρίλη , όταν στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής» , διάβασα το όνομα σου σ’ αυτό :

(Διπλό κλικ πάνω στην εικόνα)
……………………………………………..
Θυμήθηκα ακόμα πως όταν στα 17 σου μου το ξέκοψες ότι μπορεί να γινόσουν γιατρός και μου ξεκαθάρισες ότι το όνειρό σου ήταν να δουλέψεις σαν γενετιστής στην Έρευνα , στην απογοήτευσή μου , όταν ξεστόμισα την … παπαριά «Εντάξει παιδί μου … Γίνε Βιολόγος , αλλά πρόσεχε μην καταντήσεις σαν κάτι σπουδαία παιδιά , με σπουδές και παπύρια και μεταπτυχιακά , και διδακτορικά στην Βιολογία , που σαν φαρμακευτικοί αντιπρόσωποι , χτυπάν δειλά τις πόρτες μας (εμάς των γιατρών) και ιδρώνουν τα χέρια τους ώσπου να καταφέρουν να πλασάρουν το φάρμακο τους σε κάποιον …. μαλάκα γιατρό…» … μου απάντησες :
Και τί θέλεις βρε μαμά ;… Να γίνω … «μαλάκας γιατρός» ;
————————————————————-
Αχ , μωρό μου ….
Λείπεις τόσα χρόνια από κοντά μου … Και όταν είσαι κοντά μου , συνήθως δεν κάθεσαι να με ακούς όταν προσπαθώ να σου πω κάτι …
Αυτό όμως , ξέρω πως θα το διαβάσεις …
Γι αυτό σου το γράφω …
Σ’ αυτό το ιστολόγιο, συνήθως γράφω πράγματα για κάποιους φίλους , γνωστούς , ακόμη και για άγνωστους ανθρώπους …
Αυτό … το γράφω για σένα …
Σε σένα μιλάω .Μ’ ακούς ;
 

Ετικέτες: , , ,

45 responses to “ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ … Μ’ ΑΚΟΥΣ ;

  1. DaisyCrazy

    Απρίλιος 21 , 2010 at 08:04

    Σίλια μου λες να ήταν άγγελος η κοπέλα στην πόρτα σου;

    Ό,τι κι αν ήταν πάντως προέβλεψε σωστά κι απέκτησες δυο βασιλιάδες 🙂

    Να’ναι καλά και να εκτιμούν τη χρυσή μαμά που έχουν!

     
    • silia

      Απρίλιος 21 , 2010 at 20:06

      @ DaisyCrazy
      Ένας «Άγγελος» ήταν , ναι … Ένας από τους πολλούς «Αγγέλους» που κατά καιρούς πέρασαν από την ζωή μου . ‘
      Ξέρεις , καλή μου φίλη , όλοι δεχόμαστε «επισκέψεις¨ από τέτοιους «Αγγέλους». Αρκεί να έχουμε «μάτια»να τους αναγνωρίζουμε .
      Υπάρχουν κάποιοι που ναι μεν με αγαπούνε , αλλά με χαρακτηρίζουν … φαντασιόπληκτη .. Ας είναι …
      Όποιος δεν διαθέτει φαντασία , εκείνος χάνει .
      Ευχαριστώ σε .

       
      • DaisyCrazy

        Απρίλιος 22 , 2010 at 06:31

        Συμφωνώ απόλυτα.
        Η φαντασία έπαιξε και παίζει σημαντικότατο ρόλο στη ζωή μου και σε περιόδους που δεν πρωταγωνιστούσε η ζωή ήταν εξαιρετικά βαρετή.

        Όπως λες κι εσύ Όποιος δεν διαθέτει φαντασία , εκείνος χάνει.

         
      • silia

        Απρίλιος 30 , 2010 at 00:11

        @ DaisyCrazy
        «Η φαντασία … η φαντασία ,… Η πιο δημιουργική δύναμη στον κόσμο» , μου είχε πεί κάποιος νεαρός συμφοιτητής μου στα πλαίσια , μιας συζήτησης , που βασικά ήταν … φλερτ …
        Αυτό έγινε …. μμμμ … για να θυμηθώ , λίγο … Α, ναι … Έγινε τον Δεκέμβριο του … 1970 …
        Προφανώς με εντυπωσίασε πολύ και σαν tip-flirt , «έπιασε» , γιατί εκτός που … «τα φτιάξαμε» , εδώ και … 40 περίπου χρόνια μετά , είμαστε ακόμα μαζί .
        Χώρια απ’ αυτό , έβαλε και το DNA του στα παιδιά μου .
        Φιλάκια .

         
  2. mamma

    Απρίλιος 21 , 2010 at 08:19

    Αχ, βρε Άννα! συγκινήθηκα. Να χαίρεσαι τα αγόρια σου και πάντα να σε κάνουν περήφανη.

     
    • silia

      Απρίλιος 21 , 2010 at 20:20

      @ mamma
      Σ’ ευχαριστώ ολοστρόγγυλη mamma . Να τα χαίρεσαι κι εσύ τα αγόρια σου .
      Ξέρεις … κι εγώ συγκινήθηκα χθες το βράδυ βλέποντας τον … άντρα που σε παρέδωσε νύφη … Εκείνον τον πανέμορφο πιτσιρικά με το … παπιγιόν …
      Λατρεύω τα παπιγιόν στους άντρες .
      Να είστε όλοι καλά .

       
      • mamma

        Απρίλιος 21 , 2010 at 21:56

        Είδες;!!!!

        Φιλιά από εμάς όλους 🙂

         
      • silia

        Απρίλιος 21 , 2010 at 23:13

        @ mamma
        Κι αν δεν με πιστεύεις (για το ότι λατρεύω τα παπιγιόν) διάβασε αυτό :
        https://silia.wordpress.com/2009/03/16 και το σχόλιο του Αλέξανδρου Ανδρουλάκη .
        Από τότε τα λάτρεψα …

         
  3. glaykidarling

    Απρίλιος 21 , 2010 at 09:16

    πως να νοιώθει άραγε μία μάνα….για αυτό το παιδί…
    και…
    ένα παιδί…για τέτοια μάνα;

    Τα παιδιά..είτε μας αρέσει είτε όχι δεν κουβαλούν το dna μας μόνο…κουβαλούν…και κομμάτι της ψυχής μας!

    Συγχαρητήρια λοιπόν και στους δυο σας!

     
    • silia

      Απρίλιος 21 , 2010 at 20:57

      @ glaykidarling
      Κάθε μάνα , νοιώθει αγάπη … πολλή αγάπη για το όποιο παιδί της και κάποιες φορές περηφάνεια και σχεδόν πάντα … ανησυχία για το μέλλον του …
      Το μεγάλο λάθος που μπορεί να νοιώσει ένας γονιός για το παιδί του , είναι να νοιώθει ότι … καταξιώνεται μέσα από αυτό … Αυτό είναι μεγάλο λάθος .
      Τα παιδιά είναι η … Αθανασία μας … Και όχι μόνο για το DNA μας που κουβαλούν , αλλά ακριβώς όπως το λες , για το ότι κουβαλούν κομμάτια της ψυχής μας …
      Και με την ευκαιρία , μια που μου την θύμησες (την Αθανασία) , επέτρεψε μου :

      Σ’ ευχαριστώ απ’ την καρδιά μου μέσα .

       
  4. faros

    Απρίλιος 21 , 2010 at 13:42

    Ένα τεράστιο ΕΥΓΕ μέσα απ΄την καρδιά μου !

    Για όλα !
    Για Σένα, για τον Άγγελό σου, για την … Γύφτισσα, για την … Γραφίδα σου !

    Όπως πάντα, μας συγκίνησες !

    υ.γ. για ποιον από όλους μιλάμε ;;; (στο Βήμα)

    Μην ξεχάσω: Να έχεις μιαν υπέροχη μέρα !

     
    • silia

      Απρίλιος 21 , 2010 at 21:01

      @faros
      Ένα τεράστιο (όσο πιο μεγάλο μπορεί να βγει απ’ την καρδιά μου) ευχαριστώ , για τις ευχές και τα καλά σου λόγια .
      Όσο για το ΥΓ. σου … έχεις mail στην διεύθυνση του blog σου .

       
      • faros

        Απρίλιος 22 , 2010 at 06:55

        Εγώ, σ΄ευχαριστώ !
        Να είσαι καλά !

         
  5. Lilith

    Απρίλιος 21 , 2010 at 14:06

    Δυο επιστήμονες γονείς να βλέπουν τον γιο τους να διαπρέπει σ’ έναν τέτοιο τομέα…
    Νομίζω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απ’ αυτήν!
    Δε θα σου πω «να τον χαίρεσαι»…
    Θα πω «να χαίρεστε ο ένας τον άλλον», γιατί… το χρυσάφι γεννιέται μόνο από χρυσάφι!

    Φιλιά πολλά!

    ΥΓ: Είδες η ευχή της τσιγγάνας; 🙂

     
    • silia

      Απρίλιος 22 , 2010 at 18:01

      @ Lilith
      Ευχαριστώ Lilith , για τις ευχές , για τα φιλιά , για τον χαραχτηρισμό …»χρυσάφι» .
      Η «ευχή της τσιγγάνας» , μοιάζει ή ίσως ακούγεται σαν … λογοτεχνικό tip , αλλά σου ορκίζομαι , πως είναι αλήθεια .

       
  6. mr e.

    Απρίλιος 21 , 2010 at 15:46

    Συγχαρητήρια! Δικαιολογημένη η υπερηφάνεια σου… Μεγάλωσες «αγγέλους» που πασχίζουν για την ανθρωπότητα… που τους έχουμε ανάγκη όλοι μας…
    Μπράβο σου !
    Διακρίνω όμως, στα γραφόμενά σου, ένα μικρό παράπονο. Αντικειμενικά άδικο κατά τη γνώμη μου… Δικαιολογημένο ίσως μόνο λόγω της ειδικής φόρτισης των καταστάσεων που περνάς…
    Βάλε, καλή μου Άννα, στο cd player ένα ζεϊμπέκικο. Άνοιξε την ένταση του όσο παίρνει… Σήκωσε ψηλά τα χέρια σου και χόρεψε το (όπως ξέρεις να το χορεύεις…) Θεά εσύ , άγγελοι τα παιδιά σου (στο έχω ξαναγράψει σε σχόλιο…) Αυτή είναι η χαρά της ζωής… Να είσαι «όρθιος» να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και κυρίως να έχεις οικογένεια που σε κάνει υπερήφανη/ο… Τα έχεις όλα! Νάσαι καλά να τα χαίρεσαι…
    Φιλιά.

     
    • silia

      Απρίλιος 22 , 2010 at 18:09

      @ mr e.
      Όμορφο σχόλιο …
      Συγχώρεσέ με , που απαντώ λιγόλογα , αλλά έχω συγκινηθεί υπέρμετρα .
      Φιλιά κι από μένα .

       
  7. atheofobos

    Απρίλιος 21 , 2010 at 18:59

    Όπως βλέπεις τα παιδιά μας παίρνουν τον δικό τους δρόμο και εφ΄όσον έχουν τις ικανότητες, πετυχαίνουν στην ζωή με τις δικές τους δυνάμεις δουλεύοντας πάνω σε αυτό που θέλουν να κάνουν και τους αρέσει.
    Σε μας μένει να τα βοηθάμε και να τα καμαρώνουμε όπως εσύ και μαζί σου κι εμείς.

     
    • silia

      Απρίλιος 22 , 2010 at 18:19

      @ atheofobos
      Ξέρεις … κάποτε , παλιά , με πείραζε πολύ που τα παιδιά μου αρνήθηκαν σθεναρά να γίνουν γιατροί . Και εγώ και ο πατέρας τους , την αγαπήσαμε σφόδρα την Ιατρική και ποτέ , μα ποτέ , δεν μιλήσαμε άσχημα γι αυτήν και μάλιστα μπροστά τους … Ίσως να διαισθάνονταν το πόσο μας ζόριζε και μας κούραζε η ρημάδα η Ιατρική , αλλά ακόμη και έτσι να είναι , έπρεπε να διαισθάνονταν και πόσο μπορεί να αγαπηθεί . … Δεν ξέρω , τί να πω … Ίσως απλά , τα όνειρα τους να ήσαν άλλα .
      Είμαι ευτυχής , που τα παιδιά μου , ήσαν ικανά να κάνουν όνειρα και από πολύ μικρή ηλικία να «δουλεύουν» για την πραγμάτωση τους .

       
  8. kanali

    Απρίλιος 21 , 2010 at 22:53

    Α, ρε ΜΑΝΑ… γειά σου…

     
    • silia

      Απρίλιος 23 , 2010 at 00:49

      @ kanali
      Γειά σου κι εσένα Καναλιώτη μου κι εύχομαι το ίδιο περήφανο με μένα , να σε κάνουν τα … καναλιωτάκια σου .

       
  9. mamma

    Απρίλιος 21 , 2010 at 23:21

    Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Θα ήθελα τόσο πολύ να είχα βρεθεί στη θέση σου… πόσο τυχερή είσαι!

     
    • silia

      Απρίλιος 23 , 2010 at 00:51

      @ mamma
      Φαντάζομαι για τον … έρωτα μου με τον Μάνο , μιλάς …

       
      • mamma

        Απρίλιος 23 , 2010 at 07:53

        Ω, ναι!

        🙂

         
  10. faros

    Απρίλιος 22 , 2010 at 06:57

    Μια πολύ γλυκειά (εξ αιτίας και των σχολίων, βρε Άννα) Καλημέρα !
    Την αξίζεις ΑΠΟΛΥΤΑ !

     
  11. AMANTA

    Απρίλιος 22 , 2010 at 07:11

    Και βέβαια σ’ ακούει, πάντα σε άκουγε να είσαι σίγουρη. Άκουγε εσένα μέσα του, γι αυτό έκανε αυτό που ήθελε! Ετσι πάντα να σε κάνουν περίφανη τα παιδιά σου.
    Αλλά και η φωτογραφία! Άνθρωπος όσο το κεφάλι της καρφίτσας!

     
    • silia

      Απρίλιος 27 , 2010 at 00:26

      @ AMANTA
      Αχ AMANTA , καλη μου … Μπήκες ή άθελά σου ή από υπερβολική διαισθαντικότητα , στα κάπως , ας τα πούμε … «άδυτα» της ψυχής μου … Ξέρεις … πάντα έκανα (στην τελική) αυτό που ήθελα … Έτσι και τα καμάρια μου , πήραν αυτό το κομμάτι του DNA μου .
      Και για την φωτογραφία … πρόσεξε : Όχι όσο το κεφάλι της καρφίτσας … , αλλά όσο η μύτη της … Ακόμα πιο μικρό, το … μεγαλύτερο θαύμα της ζωής μας .

       
  12. espectador

    Απρίλιος 22 , 2010 at 16:22

    Αυτη η ιστορια με την γυφτισα που θυμιζει κατι παλιους μυθους με τους οποιους μεγαλωσαμε. Η μοιρα που χτυπαει την πορτα μας. Κατι μεταξυ φαντασιας και πραγματικοτητας. Ωραια ειναι να ζεις σ αυτο το οριο. Συνηθως οι ανθρωποι που «κινουνται»εκει, εχουν πολυ ανεπτυγμενα τα συναισθηματα τους κι αυτο του γονιου ειναι υπερανω ολων. Ειναι απιθανο να υπαρχει ανθρωπος που να μη σε «νοιωθει» και να μην εκστασιαζεται με ολη αυτη σου την αγαπη. Τυχερα παιδια τυχερων γονιων.
    Δεν παει να αλλαζει ο κοσμος και να ερχεται τουμπα. Καποια πραγματα ειναι αναλλοιωτα. Ευχομαι τωρα με την συνβταξιοδοτηση (διακρινω ενα πανικο?) να πανε ολα καλυτερα για σενα.

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:05

      @ espectador
      Δεν πιστεύω στην Μοίρα , στο «Κισμέτ» , στην Ειμαρμένη … Είμαι αρκετά πρακτικός άνθρωπος (κι ας με λένε πολλοί «ονειροπαρμένη» ) …
      Όμως αυτή η ιστορία , αλήθεια σου λέω φίλε μου , είναι πέρα για πέρα αληθινή .
      Ακόμη θέλω να σου πω , ότι σέβομαι την Φαντασία , και την θεωρώ μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις δημιουργίας στον κόσμο .
      ———————————–
      Σωστά διακρίνεις έναν πανικό , αλλά δεν είναι μόνο από την συνταξιοδότηση …
      Είναι πολλές μέρες τώρα που με έχει τσακίσει κάποια ασθένεια .
      Γι αυτό αργώ να απαντήσω ή να γράψω γενικώς .
      Μακάρι να πάνε όλα καλύτερα για μένα . Και για όλους μας , βέβαια .

       
  13. faros

    Απρίλιος 23 , 2010 at 12:21

    Καλημέρα καλή !
    Πάω … διακοπούλες !

     
  14. faros

    Απρίλιος 24 , 2010 at 10:05

    Καλημέρα από την όμορφη Σαμοθράκη !

     
  15. πρεσβύωψ

    Απρίλιος 24 , 2010 at 22:37

    Εκτός από τα συνήθη συγχαρητήρια για τα βλαστάρια σου, θα πρέπει να σου πώ , πως κάθε φορά που διαβάζω κείμενό σου που έχει σχέση με τα παιδιά, σκέφτομαι ότι αυτά τα πράγματα μπορεί να τα γράψει μόνο μια ΜΑΝΝΑ.

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:15

      @ πρεσβύωψ
      Σ’ ευχαριστώ καλέ μου Πρεσβύωπα . Ήταν πολύ γλυκό αυτό που είπες
      Μου ανέβηκε κι άλλο το ηθικό , πράγμα που πολύ το χρειάζομαι τον τελευταίο καιρό .

       
  16. angie2

    Απρίλιος 25 , 2010 at 11:04

    Silia μου, έτσι θα σε λέω εδώ, αυτή η ιστορία σου είναι η αφορμή να μπω ενεργά κι εγώ στην παρέα σας (αντιστέκομαι καιρό -είμαι ντροπαλή!). Αυτήν τη στιγμή όμως -κλαίγοντας, δεν στο κρύβω- θέλω να σου πω ότι είμαι πολύ περήφανη που έχω γνωριστεί με την οικογένειά σας (δεν μιλάω τόσο για τη σχέση που έχουμε, όσο για το γεγονός της γνωριμίας μας), ήμουν σίγουρη ότι θα ερχόταν αυτή η μέρα που θα διάβαζα για τον μεγάλο σου το γιο και οφείλω να σου πω ότι αυτό που ΣΕΒΟΜΑΙ πάνω απ’ όλα είναι ότι υπηρετήσατε και συνεχίζετε να υπηρετείτε το ΟΝΕΙΡΟ σας και την ΨΥΧΗ σας ο καθένας, με μεγάλη συνέπεια. Αυτό για μένα είναι ΖΩΗ, είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε όσο είμαστε ζωντανοί. Να γράφουμε τη ζωή με κεφαλαία γράμματα.
    Στέλνω την αγάπη μου σε σένα και τους τρεις άνδρες της οικογένειάς σου και πραγματικά σε ευχαριστώ για αυτήν την εμπειρία, για αυτήν την ένταση, που μας ενώνει…

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:48

      @ angie2
      Εγώ , θα σε λέω … Σοφία .
      Ξέρεις γιατί ; Γιατί μόνο μια σοφή κοπέλα θα μπορούσε να καταλάβει σε τί λούκι βρίσκομαι τις τελευταίες ημέρες και αποφάσισε να μου γράψει κάτι τόσο … ψυχοτονωτικό .
      Και … μην ξεχνάς , ότι έχεις κομμάτια απ’ αυτό το DNA των παιδιών μου κι αυτά απ’ το δικό σου .
      Κι ακόμη , λένε πως , όταν αγαπάς πολύ – πολύ κάποιον (μια θεωρία είναι) είναι σαν να έχεις κομμάτια από το DNA του …
      Για μένα το λέω αυτό , που ΔΕΝ έχω κομμάτια από το DNA σου .
      Σε φιλώ , γλυκειά μου .

       
  17. faros

    Απρίλιος 26 , 2010 at 11:21

    Με τέτοια (άνω) σχόλια, από μένα, μια σεμνή Καλημέρα !

     
    • silia

      Απρίλιος 30 , 2010 at 00:04

      @ faros
      Και μη νομίσεις ότι (η … άνω) με καλοπιάνει τίποτα σαν , ας πούμε μέλλουσα νύφη …
      Ουδεμία σχέση …
      Απλά αγαπιόμαστε .

       
  18. Κ.Κ.Μοίρης

    Απρίλιος 26 , 2010 at 20:22

    άψογη !!!

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:52

      @ Κ.Κ.Μοίρης
      Ω , πόσο σας ευχαριστώ , λιγόλογε φίλε μου , γι αυτά τα … τρία θαυμαστικά σας …
      Και για το «άψογη» … δε λέω , αλλά τα τρία θαυμαστικά δίπλα στο «άψογη» , όλα τα λεφτά !

       
  19. faros

    Απρίλιος 27 , 2010 at 10:01

    Και πάλι μια απλή Καλημέρα !

     
  20. doratsirka

    Απρίλιος 28 , 2010 at 07:06

    Μακάρι να καμαρώσω κι εγώ έτσι την άρτι εννέα μηνών κόρη μου. Με συγκίνησε η ιστορία, ίσως τώρα πια περισσότερο με τη νέα μου ιδιότητα. Να είσαστε καλά

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:55

      @ doratsirka
      Σου το εύχομαι από την καρδιά μου , καλή μου .
      Και , καλώς ήρθες στα μέρη μου .
      —————————————
      ΥΓ. Για να … συμπεθεριάσουμε , φτωχό το βλέπω …
      32 ο μεγάλος μου και 26 ο μικρός μου .
      Ετών … όχι μηνών , να εξηγούμεθα .

       
  21. faros

    Απρίλιος 28 , 2010 at 10:56

    Καλημέρα … καλή !

     
  22. faros

    Απρίλιος 29 , 2010 at 10:28

    Καλημέρα – εδώ είμαστε !

     
    • silia

      Απρίλιος 29 , 2010 at 23:58

      @ faros
      Φάρε μου σ’ ευχαριστώ για όλα .
      Μα πιο πολύ σ’ ευχαριστώ , που είσαι κάθε μέρα εδώ για να μου εύχεσαι κάτι καλό ….
      Δεν ξέρεις πόσο μου χρειάζεται .

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: